พบรักรัฐภาม [ชุด Men Of Lions] (ลงจบ) EBook

ตอนที่ 84 : พบรัก ยี่สิบเจ็ด 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 815
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 36 ครั้ง
    13 ก.ค. 62







ภายในมีไฟสลัวไว้เพียงสองดวงริบรี่ให้เห็นทางเดิน ส่วนด้านนอกมีลูกน้องสี่คนคอยผลัดเปลี่ยนเวรยาม ด้านหลังก็มีอีกสี่คน พวกเขาจึงต้องกระจายกำลังโอบล้อมไว้รอคำสั่ง


“ทำไมไม่เห็นเจมส์กับรัตติมา” รัฐภามกวาดตามองหาตัวเจ้าปัญหา


“นั่นสิ บ้านก็หลังไม่ใหญ่มาก พี่ยังมองไม่เห็นสองคนนั้นเลย” รัฐภูมิเห็นด้วยกับน้องชาย


“บ้านหลังมีห้องใต้ดินอีกครับ”


รัฐภาคบอกขึ้น ที่เขารู้เพราะไปถามเพื่อนบ้านที่อยู่ละแวกนี้ถึงได้รู้ว่ามีการสร้างห้องใต้ดินเพิ่ม


“นายรู้ได้ยังไง?”


รัฐภามหันมาถามน้องชาย เขาก็ไม่เห็นว่ามันจะสามารถสร้างเป็นห้องใต้ดินได้ 


“มันพึ่งสร้างเพิ่มเติมขึ้นเมื่อไม่กี่ปีนี้เองครับ เห็นว่าพ่อของคุณนุชเป็นคนสั่งให้ทำขึ้น” สิงห์ตัวที่สี่บอกขึ้น เขาเองไม่เข้าใจเหมือนกันว่าให้สร้างทำไม


“ถึงขั้นสร้างขึ้นมาเลยหรือ” รัฐภูมิประหลาดใจที่ได้ยินแบบนั้น


“ถ้างั้นก็เป็นไปได้ว่าพวกมันขังนุชกับลูกไว้ห้องใต้ดิน” รัฐภามสรุป


“ก็เป็นไปได้” รัฐภูมิว่า


“งั้นก็ไปจัดการพวกมันกัน” 


รัฐภาคกระชับมัจจุราชในมือแน่น รัฐภูมิและรัฐภามหันไปพยักหน้ารับ ลูกน้องให้สัญญาพร้อมบุกรังหมาบ้า


สามสิงห์วิ่งลัดเลาะเข้าไปภายในบริเวณบ้าน เริ่มจัดการกับลูกหมาบ้าก่อนที่มันจะทันได้รู้ตัว ไม่ให้พวกที่อยู่ใต้ดินได้อยู่การมาของพวกเขา



“ไงคนสวย ตื่นแล้วหรือ”


นุชนารีได้ฟื้นขึ้นหลังจากหมดสติไปนาน นัยน์ตาเบิกตากว้างตกใจสุดขีด เมื่อเห็นว่าคนที่ยืนตรงหน้าเธอเป็นใคร รีบกวาดสายตาไปโดนรอบอย่างหวาดกลัว


“แก! เอาลูกฉันไปไว้ที่ไหน เอาลูกฉันมานะ” เสียงหวานร้องถามขึ้นทันที


“จุ๊ๆ ใจเย็นสิคนสวย เรามาคุยกันก่อน”


เจมส์ก้าวเข้ามาหาเชื่องช้า สายตาคู่คมจ้องมองร่างบางตรงหน้าด้วยความหิวกระหาย นุชนารีแทบจะหยุดหายใจ เมื่ออีกฝ่ายก้าวมาหยุดลงตรงหน้า ใบหน้าอยู่ห่างเธอเพียงคืบ


“ออกไปให้ห่างฉัน! ฉันไม่คุยอะไรกับแกทั้งนั้น เอาลูกฉันมานะ”


เสียงหวานตวาดแหวอย่างรังเกลียดมากมาย เจมส์ไม่สนใจ ที่เขาสนใจในตอนนี้ก็คือทำให้ไอ้รัฐภามกระอักเลือดทรมานที่ละนิดๆ อย่างที่มันทำกับเขา


“ฉันอยากให้รัฐภามมาเห็นสภาพเธอตอนนี้จัง มันคงจะดิ้นพล่านๆ น่าดู แค่คิดฉันก็สะใจแล้ว ฮ่า ฮ่า”


เจมส์เงยหน้าหัวเราะสะใจกับการแก้แค้นขั้นแรก แต่อีกไม่นานทุกอย่างของรัฐภามจะเป็นของเขาแล้ว


“ยะ อย่าทำอะไรฉันเลยนะ” นุชนารีจ้องอีกฝ่ายด้วยความรู้สึกกลัวขึ้นมาจับใจ ก่อนหันขวับไปทางประตู


“คุณแม่!” ร่างเล็กดิ้นขลุกในอ้อมของลุกน้องร่างยักษ์ที่วิ่งตามมาคว้าตัวเอาไว้


“นาวิน!


นุชนารีแทบผวาจะเข้าไปหาลูกชายตัวน้อย แต่ติดตรงที่ร่างกายถูกมัดติดไว้กับเก้าอี้ จึงทำได้เพียงร้องเรียกลูกชายทั้งน้ำตา


“คุณแม่ฮะ”


นาวิน ราอูล ร้องไห้โฮดิ้นรนจะออกจากการเกาะกุม จนหลุดจากลูกน้องสำเร็จก็รีบวิ่งตรงไปหามารดาทันที


“นาวินลูก!


“นาวินกลัว ฮือ...” เด็กชายกอดร่างมารดาเอาแน่นร้องไห้ออกมาด้วยความกลัวจับใจ


“ใครปล่อยให้มันเข้ามา”


“ขอโทษครับนาย” ลูกน้องร่างยักษ์รีบเข้ามาคว้าร่างเล็กออกไปจากอกคนเป็นแม่อย่างรวดเร็ว


“ไม่นะ! อย่าเอาลูกฉันไป”


“เอาตัวออกไป แล้วอย่าให้หลุดมาอีกนะ เร็วสิวะ” เจมส์หันมาตวาดลูกน้องอย่างเดือดดาดที่ปล่อยเด็กให้เข้ามาขัดจังหวะ


“ไม่นะ! นาวินลูก”


“แม่ฮะ ฮือๆ ไม่ ปล่อยนะ คุณแม่...” ร่างเล็กของเด็กชายนาวินถูกอุ้มออกไปจากห้อง


นุชนารีใจแทบสลายไม่สามารถช่วยเหลือลูกชายได้เลย น้ำตาใสไหลพรากจ้องมองหน้าคนสารเลวด้วยความโกรธแค้นสุดกำลัง อยากจะกระโจนเข้าไปหักคอให้รู้แล้วรู้รอด ถ้าไม่ติดว่าโดนมัดอยู่ล่ะก็ มันได้ตายแทบเท้าเธอตรงนี้แน่


“ทำไม อยากจะลุกมาฆ่าฉันเต็มทีแล้วสิ แต่ยากหน่อยนะ เพราะฉันคงไม่โง่อยู่รอให้เธอมาฆ่าหรอก หึ หึ ฮ่า...” เจมส์เงยหน้าหัวเราะสะใจที่ทำให้หญิงสาวดิ้นพล่านได้ตามที่ต้องการ


“ไอ้สารเลว!


“ปากดีนักนะนังนี่” ฝ่ามือหนายกสูงขึ้นเตรียมฟาดลงที่ใบหน้านวลเต็มแรง


ปัง!


มือที่เตรียมฟาดลงมาอีกครั้งตกลงข้างกาย พร้อมความเจ็บปวดมากมายวิ่งเข้ามา


“โอ้ย! บ้าเอ้ย...”


เจมส์ร้องเสียงหลงด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัส ก้มลงมองฝามือของตัวเองที่เป็นรูกระสุนทะลุผ่านไป ดวงตาเบิกโพลง ทรุดลงไปนั่งกับพื้นอย่างหมดแรง ใบหน้าคมแหยเก๋แทบจะเสียสติ


“คริส!


นุชนารีร้องเรียกชื่อสิงห์หนุ่มด้วยความดีใจทั้งน้ำตา


“นุช! ไม่เป็นแล้วที่รัก


รัฐภามวิ่งปรี่เข้าไปหาร่างบางแล้วแก้มัดให้อย่างรวดเร็ว ทันทีที่เป็นอิสระหญิงสาวโผล่เข้าโอบกอดผู้ชายตรงหน้าแน่นด้วยความกลัวจับใจ เธอไม่คิดว่าเขาจะหาเธอเจอ


“ฮึก... คุณมาได้ยังไง”


“อย่าพึ่งถามอะไรเลย รีบออกไปจากที่นี่ก่อน” รัฐภูมิร้องบอกน้องชาย


นุชนารีร้องไห้ออกมาปานจะขาดใจให้ได้ ห่วงลูกชายตัวน้อยจับใจ กุมแขนเสื้อเขาไว้แน่น สิงห์หนุ่มรั้งร่างบางเข้าหาอ้อมกอดรัดร่างบางไว้แน่น นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนเปล่งประกายแผ่รังสีออกมาจนลูกน้องที่ยืนอยู่รายรอบกายต่างขนลุกซู่ไปตามกัน งานนี้ถ้ามันไม่ตายอย่ามาเรียกเขาว่าสิงห์แห่งฟานเซสเลย


“ไปครับ ”


รัฐภามพยุงร่างบางของคนรักขึ้นจากเก้าอี้ ประคองออกจากห้องใต้ดิน พร้อมหันไปสั่งลูกน้องให้จับตัวศัตรูคู่อาฆาตขึ้นไปชั้นบนตามกันมาด้วย


“...เอาตัวไอ้บ้านั้นออกไปด้วย”


“เดี๋ยวคริส ลูกถูกพวกมันจับไปช่วยลูกด้วยนะ!” เงยหน้าบอกคนรักเสียงเร็วรัว


“ไม่ต้องห่วง ผมจะต้องช่วยลูกของเรากลับมาให้ได้” 


ชายหนุ่มก้มลงจูบซับหน้าผากนอนเป็นการให้สัญญา ก่อนจะหันไปสั่งลูกน้องที่เหลือ ผละจากร่างบางแล้วเดินกลับมายังร่างที่ถูกน้องจับไว้ด้วยเสียงเหี้ยมห้วน


“...ลูกฉันอยู่ไหน”


“เก่งนักก็หาเองสิ ฮ่า...”


 “...คริสออกจากที่นี่กันก่อนเร็วเข้า! พวกมันวางระเบิดไว้เต็มบ้านไปหมด ไปเร็วเข้า” รัฐภูมิวิ่งลงมาบอกน้องชายเสียงดัง


“...คุณแม่ช่วยนาวินด้วย!


โปรดติดตามตอนต่อไป....





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 36 ครั้ง

84 ความคิดเห็น

  1. #64 Ple411 (@Ple411) (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2562 / 05:07

    ค้างอีกแล้ว!!!!

    #64
    0