พบรักรัฐภาม [ชุด Men Of Lions] (ลงจบ) EBook

ตอนที่ 82 : พบรัก ยี่สิบเจ็ด 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 968
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 42 ครั้ง
    10 ก.ค. 62






 

รัฐภาคและลูกน้องพร้อมทั้งอาวุธครบมือสุ่มดูลาดราวอยู่ด้านนอกตามตำแหน่งที่ลูกน้องได้มา น่าแปลกที่มันดูเงียบผิดปกติ อย่างน้อยน่าจะมีคนอยู่เฝ้าด้านนอกบ้างสิ ชายหนุ่มจึงหันไปสั่งบุกทันที พอเข้ามาภายในก็เจอเพียงบ้านว่างเปล่า มีเพียงกระดาษแผ่นบางที่ข้อความเขียนเอาไว้


พวกหน้าโง่! คิดหรือว่ากูจะยอมให้พวกมึงจับง่ายๆ ฝันไปเถอะ...


“บ้าเอ้ย!


รัฐภาคกำกระดาษแผ่นนั้นแน่นจนไม่เหลือสภาพเดิม ก่อนขวางลงพื้นอย่างโกรธเกรี้ยว นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนเปล่งประกายวาวโรจน์แผ่รังสีอำมหิตออกมาจนลูกน้องทุกคนที่อยู่ตรงนั้นสัมผัสได้ ต่างถอยหลบกันออกไปรอด้านนอก


“ค้นดูให้ทั่ว เผื่อว่ามันจะทิ้งอะไรเอาไว้”


สิงห์หนุ่มสั่งเสียงเครียด กวาดสายตามองสำรวจไปทั่วบ้านพัก มันต้องมีอะไรที่บอกเขาได้ว่าพวกมันย้ายไปที่ไหนต่อ มันต้องมีสินัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนกวาดไปจนทั่วบริเวณ ก่อนเหลือบไปบางอย่างเข้า  

 



รัฐภามรู้สึกตัวขึ้นในเช้าอีกวัน ปวดระบมไปทั้งตัวขยับตัวไม่ถนัดเอาเสียเลยจนเริ่มรำคาญ สิ่งแรกที่นึกถึงคือนุชนารีและลูกที่ถูกจับตัวไป และเขาจะต้องรีบไปช่วย


“นุช!


มาดามเครือทิพย์เดินเข้ามาเห็นว่าลูกชายกำลังจะก้าวลงจากเตียงจึงส่งสายตาและร้องห้ามเสียงเรียบ


“นั่งลงที่เดิมเดี๋ยวนี้เลย หมอบอกห้ามขยับตัว ...ไม่มีแต่อะไรทั้งนั้น ส่วนเรื่องหนูนุช ไม่ต้องเป็นห่วงตาดอมช่วยตามหาให้อยู่ เรานะนอนอยู่เฉยๆ ก่อน ร่างกายเจ็บอยู่แบบนี้จะไปช่วยใครเขาได้ ดีไม่ดีจะไปเป็นภาระคนอื่นเสียมากกว่า”


มาดามเครือทิพย์กดไหล่หนาของลูกชายคนที่สามให้นอนลงตามเดิม แล้วดึงห่มผ้าขึ้นห่มให้เรียบร้อย


“เอาตัวเองให้รอดก่อนเถอะ มันต้องการอะไร ทำไมถึงเล่นแรงถึงขั้นจะฆ่ากันขนาดนี้”


มิสเตอร์อเดลตาร์เดินอ้อมเตียงมาอีกฝั่ง พลางถามลูกชายขึ้นอีกคน เขานึกสงสัยเหลือเกิน เขาก็พอจะรู้ว่าทั้งสองเป็นคู่แข่งกันอยู่


“มันขโมยเอกสารโปรเจคที่จะเปิดต้นฤดูร้อนไป และยังร่วมมือกันกับแม่เลี้ยงของนุชเพื่อที่จะลอบฆ่าเธอกับลูก” รัฐภามอธิบายให้บิดามารดาฟัง


“คุณพระช่วย! ทำไมถึงได้โหดเหี้ยมกันถึงขนาดนี้”


มาดามเครือทิพย์ยังมือขึ้นทาบอกด้วยความตกใจ ไม่นึกเลยว่าอีกฝ่ายจะใจไม้ไส้ระกำกับลูกเลี้ยงของตัวเองได้ลงคอ ไม่น่าล่ะเขาถึงบอกว่า ไม่ใช่ลูกในไส้ ไม่จำเป็นต้องสนใจใยดี


“ผมก็พึ่งรู้ไม่นานมานี้เหมือนกัน และเมื่อหลายวันก่อนหล่อนได้ไปก่อกวนที่รีสอร์ทจนเกิดวุ่นวายไปหมด แล้วยังเอาน้ำแกงราดตัวนุชด้วยนะครับ” รัฐภามเล่าเสียงเครียด


“ร้ายกาจที่สุด แม่ชักอยากเห็นหน้าแล้วคนแบบนี้แล้ว อยากจับมาตบล้างน้ำสักสิบยี่สิบน้ำ”


มาดามเครือทิพย์ประณามอย่างเหลืออด นึกสงสารว่าที่ลูกสะใภ้เต็มกำลังที่ต้องมาตกอยู่ในสถานการณ์ เลวร้ายเช่นนี้


มิสเตอร์และลูกชายได้แต่มองหน้ากัน ลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง ไม่บ่อยนักที่จะเห็นภรรยาโกรธปรอทแตกมานานมาก บ่งบอกถึงความอดทนได้หมดลงแล้วจริงๆ


“มันมีกี่คน” คนเป็นบิดาถาม


“ผมก็ไม่แน่ใจครับ เท่าที่รู้มาก็น่าจะ...”


ยังไม่ทันที่สิงห์หนุ่มจะพูดจบ เสียงโทรศัพท์เครื่องบางก็กรีดร้องขัดจังหวะขึ้นมาเสียก่อน ดึงความสนใจของทั้งสามไปที่มันจุดเดียว มือหนาจึงยื่นไปหยิบขึ้นดู ก่อนจะกดรับสาย


“ว่าไงแบร์โต้”


“เกิดเรื่องแล้วครับ...”


“ว่าไงนะ! ...ได้ ฉันจะไปเดี๋ยวนี้แหละ!


กล่าวจบร่างสูงก็เตรียมจะก้าวลงจากเตียงกว้าง แต่ก็ช้ากว่ามือหนาที่แขนแกร่งไว้ แล้วจับกดให้นั่งลงที่เดิม


“มีเรื่องอะไรกัน ทำไมต้องรีบร้อนขนาดนั้น”


“บริษัทโดนวางระเบิดครับ! ผมต้องรีบกลับไปดูตอนนี้” รัฐภามบอกน้ำเสียงร้อนใจ


“หยุดอยู่ตรงนั้น แล้วนอนลงไปเลย” คนเป็นบิดากล่าวดักขึ้นเสียก่อน


“แต่ว่า” ชายหนุ่มอ้าปากจะปฏิเสธ แต่ถูกสายตาคมดุส่งมาก่อน


“ถูกของคุณพ่อนะ”


รัฐภูมิก้าวเข้ามาภายในห้องตามมาด้วยรัฐภพและรัฐภัทร เดินมาหยุดลงข้างมารดาพร้อมก้มหอมแก้มเหมือนทุกครั้งที่เจอกัน


“...ไม่มีแต่ เดี๋ยวฉันจัดการเอง”


ประโยคดังกล่าวทำเอาลูกชายและภรรยามองมาด้วยความแปลกใจ แม้จะหกสิบกะรัตแล้วก็ยังหล่อเฟี้ยวไม่น้อยไปกว่าลูกชายทั้งห้าเลย


“คุณพ่อ...”


ที่เขาปฏิเสธเพราะไม่อยากให้บิดาไปเสี่ยงอันตรายมากกว่า เขาไม่รู้ว่าทางโน้นเตรียมอะไรไว้บ้าง ถ้าเกิดอะไรขึ้นเขาคงไม่ให้อภัยตัวเองไปตลอดชีวิต


“เอ๊ะ ไม่เชื่อฝีมือพ่อแกแล้วหรือไง” มิสเตอร์อเดลตาร์ทำเสียงจิ๊จ๊ะเมื่อลูกชายยังดื้อดึง


“คุณอเดลค่ะ


“ลูกเจ็บอยู่แบบนี้ ผมจะนั่งอยู่เฉยได้ยังไง คุณเข้าใจผมนะครับที่รัก” หันมาทางภรรยาบอกเสียงจริงจัง


“ขอบคุณครับคุณพ่อ”


สิงห์หนุ่มนึกขอบคุณผู้เป็นบิดาที่คอยยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือพวกเขาอยู่ตลอด แม้ว่าตัวท่านเองจะปลดเกษียรไปแล้วก็ตามที


“เลิกทำหน้าซึ้งกันเลยนะ แค่จะไปดูเฉยๆ ไม่ได้ตายสักหน่อย” เสียงทุ้มกังวานเอ่ยขึ้น


“ไม่พูดแบบนั้นค่ะ ฉันใจไม่ดีรู้ไหม”


มาดามเครือทิพย์โอบเอวสอบของสามีแน่น นึกกลัวขึ้นมาจับใจเมื่อเขาพูดถึงเรื่องเป็นเรื่องตาย


“นั่นสิครับ อย่าพูดเป็นลางแบบนี้สิ โบราณเขาถือ”


รัฐภามเองพลอยใจไม่เสียตามไปด้วย แม้ว่าผู้เป็นบิดาจะชอบพูดเล่นอยู่บ่อยครั้ง ผลออกมาไม่ใช่เล่นอย่างที่พูดเลยสักครั้ง ไม่พวกมันก็พวกเขาที่ต้องตายกันไปข้าง


โปรดติดตามตอนต่อไป...




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 42 ครั้ง

84 ความคิดเห็น