พบรักรัฐภาม [ชุด Men Of Lions] (ลงจบ) EBook

ตอนที่ 79 : พบรัก ยี่สิบหก 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 886
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 36 ครั้ง
    5 ก.ค. 62








รัฐภามวางร่างเล็กของลูกชายที่หลับสนิทลงบนโซฟาตัวยาว ก้าวเดินเข้าไปหาร่างบางที่ยืนนิ่งค้างอยู่ท่าเดิมทั้งที่วางสายไปนานแล้วด้วยความเป็นห่วง


“คุณโอเคหรือเปล่า? ...หล่อนว่าไงบ้าง” นุชนารีสะดุ้งโยงเมื่อมีมือหนาอบอุ่นสัมผัสลงที่แขนเรียวพลางเงยขึ้นมอง


“...ไม่มีอะไร ฉันขอตัวไปพักก่อน ฝากดูลูกต่อทีนะ”


ผละเดินจากไป ที่เธอไม่เล่าให้เขาฟัง เพราะถ้าเขารู้จะต้องเกณฑ์คนไปถล่มพวกมันแน่ และลูกของเธอก็จะไม่ปลอดภัย ดีไม่ดีพวกมันอาจจะฆ่านาวินก่อนที่จะไปถึงด้วยซ้ำ


สิงห์หนุ่มมองตามแผ่นหลังบอบบางไป เขาไม่เชื่อหรอกว่าไม่มีอะไร มันต้องมีแน่แต่เธอไม่ยอมบอก พอเข้าใจความรู้นั้นดี คนเป็นแม่ยังไงก็นั่งอยู่เฉยให้ลูกของตัวเองเป็นอันตรายไปได้หรอก พลางหันมาที่ลูกน้องที่ตรวจจับสัญญาณของแม่เลี้ยงใจร้าย


“ว่าไง”


“ได้ตัวแล้วครับ”


“ดี ไปบอกพวกเราให้เตรียมตัว คืนนี้ฉันจะไปเยี่ยมมันเสียหน่อย”


ดวงตาคู่คมส่งประกายวาวโรจน์ แฝงไว้ซึ่งอาวุธที่อันตรายมากกว่าระเบิดเป็นสิบเท่า ร่างสูงพร้อมคนสนิทเดินออกจากบ้านพักไปในนาทีต่อมา งานนี้มันต้องได้บทเรียนที่อะไรก็ไม่สามารถซื้อได้ เขาจะทำให้มันเห็นว่า คนตระกูลสิงห์ไม่ใช่ใครจะมาแหยมได้ง่ายๆ

 



เมวารีและลูกน้อยนั่งเฝ้าดูอาการของคนรัก จิตใจของเธอตอนนี้แทบจะไม่คิดเรื่องอื่นเลยนอกจากคนที่นอนไม่ได้สติอยู่ตรงหน้า มือบางยกมือหนาขึ้นแนบแก้มใส น้ำตาแล้วหยดแล้วหยดเล่าไหลออกมาจนดวงตากลมเรียวบวมช้ำ


พลางก้มหน้าลงซบหลังมือใหญ่ส่งกำลังใจที่เธอมีทั้งหมดไปให้เขา ขอให้เขาปลอดภัย ถ้าเขาเป็นอะไรไปเธอกับลูกคงอยู่ไม่ได้ นิ้วเรียวยาวขยับเล็กน้อยปลุกหญิงสาวที่กำลังสิ้นหวังตื่นจากภวังค์


“แจ็คสัน! คุณเป็นยังไงบ้าง ฉันออกไปตามหมอให้ไหม”


หญิงสาวเตรียมจะลุกไปอย่างที่บอก แต่ถูกมือหนารั้งไว้ให้นั่งลงที่เดิม เมวารีหันมามองเขา


“อยู่กับผม...”


“ฉันนึกว่าคุณตายไปแล้วรู้ไหม”


ใบหน้านวลพยักรับก่อนนั่งลงที่เดิมตรงข้างกายเขา น้ำตาที่เหือดแห้งไปเริ่มไหลอีกครั้ง นัยน์ตาคู่คมจ้องมองมาอย่างมีความหมายมากมายเหลือเกิน


“ผมยังตายไม่ได้หรอก ถ้ายังไม่ได้บอกคุณ...”


“บอกอะไร” เมวารีเองก็อยากรู้ว่าเขาจะบอกอะไรเธอ มือบางยกขึ้นเช็ดน้ำตาทิ้งไป


“ผมรักคุณ” เสียงทุ้มกล่าวขึ้น


“แจ็ค...” หญิงสาวครางชื่อเขาออกมาราวละเมอ


“ผมไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นเมื่อไร แต่มารู้ตัวอีกทีใบหน้าของคุณก็มาวนเวียนให้หัวผมเต็มไปหมด”


คำสารภาพตรงไปตรงมาของชายหนุ่มทำเอาหญิงสาวนิ่งไป เมวารีฟาดเข้าที่แขนแกร่งเมื่อได้ยินประโยคหลังนั้น สะบัดหน้าไปทางอื่นอย่างแสนงอน


“คุณหาว่าฉันเป็นผีหรอ”


“โอย! เปล่า ...นี่ผมเจ็บอยู่นะ” แจ็คสันโอดครวญเสียงอ่อน


“แผลแค่นี้ไกลหัวใจ ทีฉันโดนเหยียบย้ำหัวใจมาเกือบสามปี ยังไม่บ่นสักคำ”


เมื่อพูดถึงจุดนี้ น้ำตาของหญิงสาวพาลจะไหลออกมาจึงเสมองไปทางอื่นแทน แจ็คสันเองก็รู้สึกผิดไม่น้อยที่ปล่อยเรื่องนี้ไปโดยที่เขาไม่ได้ทำอะไรเพื่อเป็นการชดใช้ให้เธอกับลูกเลย ก่อนพยุงตัวเองลงจากเตียงคุกเข่าลงตรงหน้าหญิงสาวทันที


“ทำบ้าอะไรของคุณ! ลุกขึ้น” เมวารีตกใจรีบก้มลงพยุงเขาขึ้น


“โปรดรับคำขอโทษจากผม อย่างน้อยมันก็ทำให้ผมรู้สึกผิดน้อยลง”


น้ำตาลูกผู้ชายที่ไม่เคยคิดจะร้องให้ใคร วันนี้มันร้องออกมาโดยที่เขาเองยังห้ามไม่อยู่ มันเป็นของเธอแล้วเมวารี


“แจ็คสัน... ฉันมีอีกเรื่องจะถามคุณ” ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้าอย่างรอฟังสิ่งที่เธอจะถามเขา


“ว่ามาเลย ผมกำลังรอฟังอยู่”


“ถ้าในกองเพลิงมีฉันกับลูกมัดอยู่ คุณจะเลือกช่วยใคร”


เขาตกใจไม่น้อยกับสิ่งที่เธอถามออกมา ไม่มีทางที่เขาจะทิ้งใครไว้ในกองเพลิงนั้นเด็ดขาด ถ้าจะมีคนไม่รอดต้องเป็นเขา ไม่ใช่คนที่เขารักทั้งสองคน ทำไมเธอถึงคิดถามเรื่องแบบนี้กับเขา


“ผมก็ต้องช่วยคุณกับลูกก่อนสิ”


“เลือกคนเดียว”


       “วารี...” 


โปรดติดตามตอนต่อไป....






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 36 ครั้ง

84 ความคิดเห็น