พบรักรัฐภาม [ชุด Men Of Lions] (ลงจบ) EBook

ตอนที่ 76 : พบรัก ยี่สิบห้า 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1051
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 33 ครั้ง
    2 ก.ค. 62








เมวารีฟังจากเขาพูดครั้งแรกก็ตกใจไม่แพ้น้องสาวเหมือนกัน วายร้ายมากองอยู่ที่รีสอร์ทของเธอหมดโดยไม่ได้นัดหมาย หรือเตรียมกันมาเธอไม่ไม่รู้ได้


“แล้วเราจะทำยังไงกันต่อคะ บ่ายวันนี้เด็กๆก็จะกลับมาแล้วด้วย นุชเป็นห่วงลูกจังค่ะพี่วารี”


ภายในใจคนเป็นแม่ร้อนรุมขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ ด้วยตอนนี้รัฐภามไม่อยู่เสียด้วยเธอไม่แน่ว่าจะปกป้องลูกให้อยู่รอดปลอดภัยได้มากน้อยแค่ไหน แต่ถ้าใครจะมาแตะต้องลูกของเธอก็ต้องข้ามศพของเธอไปให้ได้เสียก่อน!


“อย่าพึ่งกระโตกกระตากไป เรายังไม่รู้ว่าพวกมันต้องการอะไรกันแน่ และที่สำคัญควรจะบอกคุณรัฐภามให้รู้เรื่องนี้ได้แล้ว”


“เรื่องนั้นไม่ต้องเป็นห่วงเป็นหน้าที่ของผมเอง สิ่งที่สำคัญที่สุดตอนนี้คือเราจะหาทางปกป้องเด็ก...” แจ็คสันกล่าว แต่ยังไม่ทันจะพูดจบก็ถูกขัดขึ้น


 “ขอโทษค่ะ คุณนุชค่ะ มีแขกต้องการพบค่ะ” พนักงานวิ่งเข้ามาหาพร้อมบอกเรื่องด่วน


“ได้จ้ะ เดี๋ยวฉันตามไป” คล้อยหลังลูกน้อง นุชนารีหันกลับบอกพี่สาว


“เราค่อยคุยเรื่องนี้กันอีกทีนะคะ นุชไปรับแขกก่อน”


“ได้จ้ะ อ่อ แล้วจะไปรับลูกๆ พร้อมพี่ไหม” รีบถามขึ้น


“ไปค่ะ พี่วารีมาเรียกนุชที่ห้องก็แล้วกันนะคะ”


หลังจากนั้นนุชนารีจึงรีบก้าวยาวไปที่ห้องอาหารตามที่ลูกน้องบอก เมื่อมาถึงโต๊ะนุชนารีถึงกับต้องข่มอารมณ์ตัวเองสุดกำลัง เห็นคนที่เรียกเธอมา ซึ่งก็ไม่ใช่ใครอื่นเลยรัตติมา วายาไทย แม่เลี้ยงของเธอนั่นเอง


“มีอะไรให้รับใช้หรือค่ะ”


“มาแล้วหรือ ก็ไม่มีอะไรมากหรอก ฉันแค่อยากให้เธอมาช่วยเช็คตรงนี้ให้หน่อย ได้ใช่ไหมจ้ะนุช” รัตติมาเอ่ย แสยะยิ้มที่ริมฝีปาก


“ได้สิค่ะ เชิญคุณลุกขึ้นสักครู่นะคะ”


นุชนารีก้าวเข้าไปใกล้ก้มลงเช็ดโต๊ะที่เปื้อนจากอาหารที่หกก่อนจะต้องสะดุ้งเมื่อมีน้ำแกงเท่ราดลงบนศีรษะโดยไม่ทันได้ตั้งตัว ท่ามกลางสายตาพนักงานและแขกที่กำลังนั่งทานอาหารอยู่บริเวณนั้น


“.../เฮ้ย!


 และคนที่เทกับเป็นที่เดินกลับมาจากห้องน้ำนั่นเอง


“อุ้ย ขอโทษนะจ้ะ”


ตีระยายิ้มที่มุกปากอย่างผู้ชนะ สะใจเหลือเกินที่ได้เอาคืนนางแบบรุ่นน้อง ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน คนในวงการก็ยังเรียกหามัน ทั้งที่เธอก็อยู่ตรงนั้นแท้ๆ กลับไม่มีใครสนใจ วันนี้เธอจะเอาคืนให้สาสม ก่อนหันไปคว้าแก้วไวน์ชั้นเลิศเตรียมสาดไปอีกครั้ง แต่ช้ากว่ามือหนาของใครอีกคนที่เข้ามาคว้าได้ก่อน


หมับ!


“รังแกคนอื่นที่เขาไม่มีทางสู้ มันดูไม่ค่อยดีเลยนะครับคุณผู้หญิง”


“คุณราเชนทร์!


“เป็นอะไรไหมนุช”


นัฐชยาโกรธลมออกหูตอนที่เห็นภาพเพื่อนรักถูกยัยหมาบ้าเท่อาหารราด เกือบจะพุ่งมาตบให้แล้วถ้าชายหนุ่มไม่ห้ามเอาไว้เสียก่อน


ตีระยาหน้าเสียเล็กน้อยเมื่อเห็นพระเอกหนุ่มหน้าหล่อ ภาพพจน์ของเธอก็เสียหมดต่อหน้าเขา เอาเถอะไหนๆ ก็ไม่มีอะไรเสียแล้วก็ทำให้มันสุดๆ เลยแล้วกัน


“คิดจะเล่นหมาหมู่เหรอ!


“นั้นไม่ใช่วิสัยของคนที่เขาใช้กันหรอกครับ”


ราเชนทร์ตอบกลับอย่างเผ็ดร้อน ตอกหน้านางแบบสาวหงายหลังไปอีกดอก เขาก็ไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายเพื่อนของคนรักเด็ดขาด


รัตติมาเห็นท่าไม่ดีจึงรีบเข้าห้าม เดี๋ยวเรื่องจะบานปลายจนทำให้เสียงานใหญ่


“พอได้แล้วตีย่า”


“แต่คุณป้าคะ...


หญิงสาวทำท่าจะไม่ยอม แต่ต้องเงียบเสียงลงเมื่อถูกสายตาคมจากชายหนุ่มอีกคนที่นั่งร่วมโต๊ะส่งมา


“พอได้แล้ว”


คราวนี้เป็นเจมส์ที่ลุกขึ้นสั่งเสียงเรียบ


“...ค่ะ”


ตีระยาฉวยเอากระเป๋าสะบัดหน้าเดินออกจากตรงนั้นไปอย่างขัดใจเป็นที่สุด ค่อยดูเถอะ เรื่องนี้ไม่จบแค่นี้แน่นังนุช!


“ผมต้องขอโทษแทนคนของผมด้วยที่สร้างความวุ่นวาย” เจมส์กล่าวรักษามารยาทต่อหน้าทุกคน


“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ”


นุชนารีรับคำขอโทษจากฝ่ายนั้น พลางเสมองไปทางอื่นบอกได้เป็นอย่างดีว่าเธอไม่ได้เต็มใจที่จะรับมัน


ชายหนุ่มเหมือนถูกตบหน้าฉาดใหญ่กับกิริยาของสาวเจ้า ก่อนเดินกลับห้องพักด้วยใบหน้าไม่สบอารมณ์แม้แต่น้อย รัตติมาจ้องมองมาที่ลูกเลี้ยงสาวอีกครั้งด้วยสายตาชนิดหนึ่ง แล้วเดินตามหลังร่างสูงไปอีกคน


“มันเรื่องอะไรกันครับ ทำไมพวกเขาถึงทำกับคุณถึงขนาดนี้” ราเชนทร์ถาม เมื่อคล้อยหลังคนกลุ่มนั้นไปเรียบร้อย


“เรื่องเก่านะคะอย่าไปใส่ใจเลย ฉันขอตัวไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน”


นุชนารีผละจากคนทั้งคู่เดินกลับไปที่บ้านพักของตน เธอและลูกน้องตัวโตเดินมาถึงบ้านก็เห็นตามที่พี่สาวบอกทุกอย่าง พวกมันทำลายข้าวของกระจัดกระจายเต็มบ้านไปหมด


“นี่พวกมันทำถึงขนาดนี้เลยหรือ”


ลูฟร์กวาดสายตามองไปทั่วบริเวณภายในบ้าน เขาอยากจะคิดเลยถ้าเมื่อคืนนายสาวอยู่ที่นี่กับลูกๆ อะไรจะเกิดขึ้น ไม่อยากจะคิดถึงมันเลยจริงๆ


“เมื่อไรจะหมดเวรหมดกรรมกันเสียทีนะ”


หญิงสาวถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย ไม่รู้ว่าเธอไปสร้างศัตรูไว้ตั้งแต่ตอนไหนกัน พวกเขาถึงต้องตามมารังควานเธอไม่หยุดหย่อนเช่นนี้


“คุณนุชไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะครับ เดี๋ยวผมจัดการให้เอง” ลูกน้องตัวโตเห็นนายสาวจะลงมือเก็บกวาด รีบเข้าไปคว้าไม่กวาดออกจากมือนายสาวมาจัดการเอง


“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันทำเองดีกว่า” หญิงสาวปฏิเสธ


“ไปเถอะครับ เดี๋ยวจะไปรับคุณหนูไม่ทันนะครับ” ลูฟร์แย่งอุปกรณ์กลับมาและยืนยันคำเดิม


“ตายจริง! ฉันลืมไปสนิทเลย งั้นฉันฝากด้วยนะคะ”


“ไม่ต้องห่วงครับ ทุกอย่างจะเรียบร้อยก่อนที่คุณนุชแต่งตัวเสร็จอย่างแน่นอน” ลูกน้องตัวโตน้ำเสียงกระตือรือร้น


“ขอบคุณมากนะคะ”


คล้อยหลังนายสาวลูฟร์ลงมือจัดการเก็บกวาดทำความสะอาดภายในบ้านที่กระจัดกระจายอย่างรวดเร็ว


 

ชั่วโมงต่อมานุชนารีก็ลงมาพร้อมกับเสื้อผ้าชุดใหม่ นัยน์ตาสีดำสนิทตกตลึงกับสภาพบ้านที่กลับมาดูดีกว่าเดิมเสียอีก


“โอ้โห้ สุดยอดไปเลยคะคุณลูฟร์” 


“ด้วยความยินดีครับ เรารีบไปกับเถอะครับ คุณวารีคงมารอแล้ว” ลูกน้องหนุ่มว่า


“ไปค่ะ”


จากนั้นทั้งสองได้เดินออกจากบ้านไปที่รีสอร์ทในช่วงบ่าย ระหว่างที่กำลังเดินมานั้นก็รู้สึกได้ว่ามีสายตาของใครบางคนกำลังจับจ้องมองเธออยู่ เมื่อหันกลับไปดูก็ไม่ปรากฏใคร


“มีอะไรหรือเปล่าครับ”


“ไม่มีค่ะ ไปกันเถอะค่ะ”


หญิงสาวไหลมนไหวเล็กน้อย ก้าวเดินตรงไปด้านหน้าต่อ พลางมือบางยกโทรศัพท์ขึ้นรับเมื่อเห็นว่าเป็นพี่สาวที่โทรเข้ามา เสียงหวานจึงรีบกรอกไปตามสาย


“ค่ะพี่วารี”


“นุชเสร็จหรือยัง ได้เวลาต้องไปรับเด็กๆ แล้วนะ”


“นุชกำลังจะถึงแล้วค่ะ งั้นไปเจอกันที่รถเลยแล้วกัน ...ได้ค่ะ” กล่าวจบแล้วเดินตรงไปที่ลานจอดรถด้านหน้ารีสอร์ททันที


ร่างสูงใหญ่ของสองยักษ์กำมือแน่นด้วยความเสียดายที่พลาดโอกาสไปอีกแล้ว


“เอาไงต่อดีพี่ ตามมันไปเลยไหม”


“กลับไปรายงานนายก่อน เผื่อเจ้านายจะมีอะไรสนุกๆให้เราทำ” แสยะยิ้มชั่วร้ายออกมา พลางเดินกลับไปที่ห้องพักของนายหนุ่ม


โปรดติดตามตอนต่อไป...





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 33 ครั้ง

84 ความคิดเห็น

  1. #45 daranee_sana (@daranee_sana) (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2562 / 20:34
    คนเลวคิดได้แต่เรื่องเลวๆ#ไรท์สู้ๆค่ะ
    #45
    0