พบรักรัฐภาม [ชุด Men Of Lions] (ลงจบ) EBook

ตอนที่ 75 : พบรัก ยี่สิบห้า 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1130
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 32 ครั้ง
    27 มิ.ย. 62








รัตติมาและตีระยาที่ช็อกหมดสติไปเมื่อคืนที่ผ่านมา รู้สึกตัวลุกขึ้นมานั่งตัวสั่นเทากอดกันกลมอยู่กลางห้อง สภาพแต่ละคนดูไม่ได้เอาเสียเลย ทั้งใบหน้า ผมเผ้ายุ่งเหยิงไปหมด


เจมส์ คาร์เทียร์ เดินเข้ามาเรียกสองสาวต้องขมวดคิ้วยุ่งกับสารรูปแต่ละคน


“เกิดอะไรขึ้น แล้วนี่เป็นอะไรกัน”


“พวกเราเจอ ผะ ผี คะ” ตีระยาน้ำเสียงสั่นเทา พลางวิ่งเข้าไปหลบด้านหลังชายหนุ่มด้วยความกลัวจับจิต


“ไร้สาระน่า รีบๆไปอาบน้ำแต่งตัว สภาพดูไม่ได้เลย”


เจมส์แกะมือของสองสาวออก แล้วเดินออกจากห้องไปด้วยความรำคาญ ส่ายหน้าให้กับความเพ้อเจ้อไร้สาระของพวกหล่อน ชอบเล่นอะไรไม่เข้าท่า ผีเผอมีที่ไหนกัน ก่อนผละเดินออกจากห้องไปหาคนสนิทที่นั่งรออยู่ที่ระเบียงไม้ริมลำธาร


“ได้เรื่องว่าไงบ้าง”


“มันไม่อยู่ที่บ้านครับ พวกผมรอจนถึงเช้าก็ไม่เห็นแม้แต่เงา หรือว่ามันจะรู้ตัวแล้ว” หนึ่งในสองบอกขึ้น


“จับตาดูต่อไปก่อน สบโอกาสก็จัดการได้เลย”


สายตาจ้องมองไปที่ร่างบางที่ยืนยิ้มหวานรับแขกอยู่โซนห้องอาหาร วันนี้เขาไม่ได้ไม่เป็นไร แต่พรุ่งนี้ร่างอันบอบบางต้องมานอนสยบแทบเท้าของเขา นุชนารี วายาไทย!



 

“นุช!


นุชนารีที่กำลังยืนเหม่อลอยไปไกลสะดุ้งตื่นจากภวังค์ พลางหันหน้ากลับไปมองและเห็นว่าเป็นพี่สาวกับลูกน้องสิงห์หนุ่มที่เดินเข้ามา


“คะ มีอะไรกันค่ะสีหน้าดูเคร่งเครียดชอบกล”


“อยากพึ่งถามอะไรเลยตามมานี่ก่อน”


เมวารีรั้งแขนเรียวของน้องสาวให้เดินตามออกไปด้านนอก นุชนารีไม่มีเวลาถามทำได้เพียงตามพี่สาวไปเงียบๆ


“บ้าเอ้ย!


สามหนุ่มที่รอจังหวะอยู่ได้แต่มองตามด้วยความเจ็บใจที่ถูกขัดจังหวะ


“จับตาดูมันไว้ ฉันไปรายงานเจ้านายก่อน” หนึ่งในสามผละเดินกลับไปรายงานนายหนุ่มที่กำลังรอฟังข่าว

 



“ที่รักค่ะ รอนานไหม”


รัตติมาเดินนวยนาดเข้ามาหาชายหนุ่ม เขย่งปลายเท้าขึ้นหอมแก้มสากด้วยความคิดถึง ลืมเรื่องน่าสยดสยองเมื่อคืนไปสนิท ทันทีที่เห็นหน้าคนรักหนุ่ม ตีระยาได้แต่ยืนกำมือแน่นด้วยความริษยา แต่ใบหน้าเนียนสวยยังยิ้มแย้มอยู่ ไม่แสดงอารมณ์ใดออกมาให้อีกฝ่ายเห็น


“ไปหาอะไรอร่อยทานกันเถอะคะ”


“ไปสิ ผมกำลังหิวอยู่พอดี”


หลังจากนั้นทั้งหมดจึงเดินกลับไปโซนห้องอาหาร และสั่งอาหารมาสองสามอย่างตามที่ต้องการ นางแบบสาวมองดูหนุ่มสาวที่นั่งอยู่ตรงหน้าด้วยความอิจฉาริษยาเป็นที่สุด ทั้งที่เธอก็เป็นของเขาเหมือนกัน แต่ก็ไม่มีสิทธิ์เท่ากับยัยป้าหนังเหี่ยว คิดแล้วก็น่าเจ็บใจจริงๆ


“ตีย่าขอตัวไปเข้าห้องน้ำเดี๋ยวนะคะ”


คำพูดของนางแบบสาวเหมือนเป็นเพียงเสียงลมที่พัดผ่าน ไม่มีใครสนใจเธอแม้แต่น้อย ก่อนจะเดินหน้าบูดบึ้งออกไป


“คอยดูเถอะ ฉันจะหาผู้ชายที่ดีกว่าแกให้ได้!


ดวงตาเรียวยาวเปล่งประกายด้วยความเครียดแค้นเต็มกำลัง ขาเรียวหยุดกึกลงหน้าประตูห้องน้ำ เมื่อได้ยินเสียงคนพูดกันดังแว่วมา


“เดี๋ยวก่อน มีเรื่องอะไรกัน ทำไมต้องลากนุชออกมาด้วย” นุชนารียื้อแขนของพี่สาวเอาไว้แล้วถามขึ้น


“ก็เรื่องยัยสองคนนั้นไง” เมวารีกล่าวขึ้น พลางหันไปทางชายหนุ่มอีกคนที่ยืนอยู่ข้างกาย


“มีอะไรกันคะ เรื่องเมื่อคืนก็ด้วย นุชยังไม่ได้ถามเลยนะ”


นุชนารีไม่เข้าใจว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น ทำไมพี่สาวถึงได้มาท่าทางร้อนใจแปลกๆ กับเรื่องของเธอนัก


“คือตอนนี้มีคนคิดจะป้องร้ายนุช ซึ่งไม่ต้องบอกนะว่าเป็นใคร”


“น้ารัตติมา” เอ่ยชื่ออดีตแม่เลี้ยงออกมาเหมือนรู้อยู่แก่ใจดี มีไม่กี่คนที่อยากกำจัดเธอให้พ้นทาง


“ใช่ เมื่อคืนนี้พี่และคุณแจ็คสันไปเจอเข้า เห็นพวกมันงัดเข้าไปในบ้านด้วยนะ ก็เลยไม่ให้เรากลับบ้านยังไงล่ะ”


“ตายจริง!


นุชนารีร้องออกมาด้วยความตกใจ นี่มันกะจะฆ่าแกงกันเลยหรือ ถ้าเมื่อวานเธอกับลูกอยู่ที่นั้นไม่อยากจะคิดเลยว่าจะเกิดอะไรขึ้น


“อีกอย่างตอนนี้ เจมส์ คาร์เทียร์ ก็อยู่ที่นี่ด้วย พวกเราทุกคนต้องระวังตัวให้มากที่สุด” แจ๊คสันรีบบอกขึ้น


เมวารีฟังจากเขาพูดครั้งแรกก็ตกใจไม่แพ้น้องสาวเหมือนกัน วายร้ายมากองอยู่ที่รีสอร์ทของเธอหมดโดยไม่ได้นัดหมาย หรือเตรียมกันมาเธอไม่ไม่รู้ได้


“แล้วเราจะทำยังไงกันต่อคะ บ่ายวันนี้เด็กๆก็จะกลับมาแล้วด้วย นุชเป็นห่วงลูกจังค่ะพี่วารี”


ภายในใจคนเป็นแม่ร้อนรุมขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ ด้วยตอนนี้รัฐภามไม่อยู่เสียด้วยเธอไม่แน่ว่าจะปกป้องลูกให้อยู่รอดปลอดภัยได้มากน้อยแค่ไหน แต่ถ้าใครจะมาแตะต้องลูกของเธอก็ต้องข้ามศพของเธอไปให้ได้เสียก่อน!


“อย่าพึ่งกระโตกกระตากไป เรายังไม่รู้ว่าพวกมันต้องการอะไรกันแน่ และที่สำคัญควรจะบอกคุณรัฐภามให้รู้เรื่องนี้ได้แล้ว”


“เรื่องนั้นไม่ต้องเป็นห่วงเป็นหน้าที่ของผมเอง สิ่งที่สำคัญที่สุดตอนนี้คือเราจะหาทางปกป้องเด็ก...” แจ็คสันกล่าว แต่ยังไม่ทันจะพูดจบก็ถูกขัดขึ้น


 “ขอโทษค่ะ คุณนุชค่ะ มีแขกต้องการพบค่ะ” พนักงานวิ่งเข้ามาหาพร้อมบอกเรื่องด่วน


โปรดติดตามตอนต่อไป...





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 32 ครั้ง

84 ความคิดเห็น

  1. #44 Ple411 (@Ple411) (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2562 / 05:47

    อยากอ่านตอนต่อไปแล้ว

    #44
    0