พบรักรัฐภาม [ชุด Men Of Lions] (ลงจบ) EBook

ตอนที่ 74 : พบรัก ยี่สิบสี่ 4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 809
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 28 ครั้ง
    27 มิ.ย. 62






สองสาวเดินออกจากบ้านพักของตัวเองมุ่งหน้าตรงไปส่วนของสำนักงานของรีสอร์ทที่อยู่อีกฝากฝั่งของลำธาร พอไปถึงก็ได้ยินเสียงเอะอะโวยวายดังมาจากโซนอาหาร


“มีเรื่องกัน ว้าย!


นุชนารีร้องออกมาด้วยความตกใจเมื่อจานอาหารลอยมาตกลงตรงหน้า


“มันจะมากไปแล้วนะ” 


เมวารีพุ่งตัวเข้าไปหมายจะเอาเรื่องหญิงสาว แต่ถูกน้องสาวรั้งไว้เสียก่อน


“พี่ว่ารีบใจเย็นก่อนค่ะ เดี๋ยวนุชจัดการเอง”


นุชนารีสูดหายใจเข้าปอดลึกๆ พยายามควบคุมอารมณ์ที่นี่มีแขกอยู่มากจะบุ่มบ่ามทำต้องคิดให้มาก


“นี่ทำอาหารกันประสาอะไร ผัดนี่ก็บูด แกงนั่นก็ทานไม่ได้ มันแกล้งกันชัดเลยแบบนี้” ตีระยาโวยวายเสียงดังลั่น แขกที่อยู่บริเวณนั่นก็หันมามองด้วยด้วยความสนใจ


“ต้องขอโทษด้วยนะคะ เดี๋ยวทางเราจะรีบจัดการเปลี่ยนให้ใหม่” บอกอย่างใจเย็น


“ขอโทษเรอะ จะให้ฉันกินอาหารเน่าๆ พวกนี้อีกงั้นหรอ ไม่เอาแล้ว” นางแบบรุ่นพี่ยังไม่ยอมหยุด ยังหาเรื่องมากลั่นแกล้งเจ้าของรีสอร์ทให้อับอายต่อ


“มีเรื่องอะไรกัน” รัตติมาที่สังเกตการณ์อยู่ด้านนอกอยู่นานก็ทำทีเดินเข้ามาถาม


“คุณป้ามาพอดีเลยค่ะ ดูสิค่ะพวกมันเอาอาหารอะไรก็ไม่รู้มาให้ตีย่ากิน เห็นแล้วจะอ้วก”


ตีระยาทำหน้าขยะแขยงจนแขกที่มุงดูพลอยทานอาหารตรงหน้าตัวเองไม่ลงตามไปด้วย ผละทยอยเดินออกจากตรงนั้นไป


“ที่นี่พวกคุณบริการกันยังไง ไม่ได้เรื่องจริงๆ ไม่กงไม่กินมันแล้ว กลับห้องกันดีกว่าหนูตีย่า”


“ไปค่ะ อ่อ เดี๋ยวก่อนค่ะ”


นางแบบสาวหันมาฉวยแก้วน้ำบนโต๊ะสาดเข้าใบหน้าของนุชนารีเต็มๆ เดินจากไปด้วยความสะใจ ท่ามกลางความตกใจของเมวารีและลูกน้องที่ยืนดูอยู่ตรงนั่น


“ว้ายตายแล้ว...”


“...นุชไม่เป็นไรค่ะ” นุชนารียืนนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้น เช็ดน้ำบนใจหน้าออกอย่างใสใจนัก


“หน่อยยัยบ้านี่!” 


เมวารีโกรธแทบลมออกหูให้ได้ เตรียมถลาจะเดินตามสองคนนั้นไป แต่ถูกน้องสาวรั้งไว้อีก จนเธอต้องหันมาตำหนิเสียไม่ได้


“อย่าไปยุ่งกับเขาเลยค่ะ”


“จะใจเย็นไปถึงไหนหานุช ดูมันทำกับเราสิ”


“เราทำอะไรวู่วามไป แขกที่มาพักจะมองเรายังไงกันล่ะคะ”


นุชนารีบอกถึงสถานการณ์ความเป็นจริงในตอนนี้ แม้พวกเธอเป็นฝ่ายถูกกระทำยังไม่มีใครให้ความสงสารแม้แต่น้อย ตรงกันข้ามมีแต่พวกเขาจะขยาดและหนีหายไปเสียมากกว่า


“เจ็บใจจริงๆ พี่ล่ะอยากเอาอาหารบนโต๊ะเท่ราดหน้าพวกมันจริงเลย อยากจะรู้ว่าจะทนได้ไหม”


มือบางยกขึ้นเท้าเอว ผ่อนลมหายใจเข้าออกเพื่อลดอารมณ์ของตนเอง


“ถึงทำแบบนั้นไป เราเสียอีกที่จะเป็นฝ่ายผิดและเสียเปรียบ” นุชนารีกล่าว


“สรุปว่าเราทำอะไรพวกมันไม่ได้เลยใช่ไหม” เมวารีสบถอย่างหัวเสียทีเอาคืนฝ่ายนั้นไม่ได้


“ช่างเถอะค่ะ ต่างคนต่างอยู่ดีกว่า”


เธอเหนื่อยกับคนพวกนี้มามากเกินพอแล้ว เลิกแล้วต่อกันไปเสียจะได้จบเรื่องไป


“ฝ่ายมันนะสิสบายใจที่ได้กลั่นแกล้งพวกเรา ป่วนกันจนไม่เป็นอันทำงานแบบนี้มันต้องโดนกลับบ้างค่อยดู”


เมวารีไม่ยอมจบแค่นี้แน่ พวกมันหอบกันมาถึงที่นี่ไม่รู้จะมีแผนอะไรอีก ทำน้องสาวเธอเจ็บ มันต้องโดนกลับไปเป็นร้อยเท่า! แม่จะเอาคืนให้เข็ดจนต้องวิ่งออกจากรีสอร์ทไปแทบไม่ทันเลยคอยดู


“อีกไม่กี่วันพวกเขาก็กลับแล้ว อย่าไปใส่ใจเลย เดี๋ยวนุชขอตัวไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน”


พอคล้อยหลังน้องสาวเดินมาทิ้งตัวลงที่เก้าอี้ในห้องพักหลังเคาน์เตอร์ สมองเริ่มคิดหาวิธีที่จะเอาคืนสองคนนั้นให้สาสมกับที่มันทำกับน้องสาวสุดที่รักของเธอ เจ็บครั้งนี้มันไม่จบเท่านี้หรอก

 


ตกเย็นรัตติมาและตีระยาที่เลือกพักอยู่ในบ้านหลังเดียวกันซึ่งมีสามห้องนอนกำลังทานครีมประทินผิวอยู่หน้ากระจก รับรู้ถึงพลังงานบางอย่างที่ผ่านหน้าต่างไปแวบๆ พอหันไปดูก็ไม่มีอะไรจึงหันกลับไปทาครีมตัวอื่นต่อ แต่เงยหน้าขึ้นรอบนี้แทบช็อกค้างเป็นลมหมดสติล้มลงไปกองกับพื้น


ตีระยาเดินเข้ามาหาก็แปลกใจว่าทำไมม่ายแก่ไปนอนบนพื้น และต้องช็อกเป็นลมไปอีกคนเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ตรงหน้าต่าง


“หึ นี่สำหรับสิ่งที่พวกแกทำกับน้องสาวฉัน”


หลังเก็บหลังฐานมองสำรวจรอบข้างก่อนจะเดินกลับบ้านพัก ใบหน้านวลอารมณ์ดีเป็นพิเศษ ผิดกับเมื่อตอนกลางวันเป็นไหนๆ เมื่อเดินมาใกล้จะถึงหน้าบ้านของตนก็สังเกตเห็นว่ามีคนด้อมๆ มองๆ อยู่ใกล้บ้านน้องสาว ย่องเดินเข้าไปดูด้วยความสงสัย และเห็นอาวุธที่อยู่ในมือของพวกมัน ดวงตากลมเรียวเบิกกว้าง


“อื้อ...”


เสียงหวานเตรียมจะกรีดออกมาสุดเสียง มือปริศนาปิดมันเอาไว้ไม่ให้ส่งเสียงออกไปให้เพวกนั้นรู้ตัว ร่างบางดิ้นขลุกขลักสุดแรงเกิดเมื่อถูกอุ้มลอยออกจากตรงนั้นอย่างรวดเร็ว ฟันคมจึงงับเข้าให้ ก่อนจะหันมามองว่าเป็นใคร


“นาย!


“ชู่ว์ เบาหน่อยสิ เดี๋ยวพวกมันก็ได้ยินหมดหรอก”


แจ็คสันรีบเอามือปิดปากบางไว้อีกรอบ เมวารีรีบพยักหน้ารับงึกงัก เขาจึงยอมปล่อยมือออก พลางสะบัดมือไวไวเจ็บไม่น้อยที่โดนหญิงสาวกัดมาเต็มแรง


“พวกมันเป็นใครกัน แล้วไปทำอะไรที่บ้านของน้องสาวฉัน”


“ผมก็ยังไม่รู้ แต่ที่แน่ๆพวกมันไม่ได้มาดีแน่ แล้วตอนนี้เด็กๆ อยู่ที่ไหน” ถามหาลูกสาวและแฝดสาม ตั้งแต่เขามาถึงก็ไม่เห็น


“ไปทัศนะศึกษา อีกสองวันถึงจะกลับ”


“โล่งอกไป แล้วคุณนุชอยู่ที่ไหน อยู่ในบ้านหรือเปล่า”


แจ็คสันรีบถามหานายสาวด้วยความเป็นห่วง ถ้าเธออยู่ในบ้านเวลานี้ไม่น่าจะปลอดภัยแล้ว


“ไม่อยู่ ตรวจบัญชีอยู่ที่รีสอร์ทยังไม่กลับ ...แล้วนี่นายกลับมาตั้งแต่เมื่อไร” นุชนารีอดที่จะถามไม่ได้ เขาน่าจะอยู่ช่วยงานรัฐภามที่อเมริกาสิ ไงมาอยู่ที่นี่ได้


“เรื่องนั้นเอาไว้ก่อน คุณรีบโทรบอกคุณนุชว่าอย่าพึ่งกลับจนกว่าผมจะโทรบอก เร็วเข้า” ว่าแล้วก็รีบยิบโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงต่อสายหาน้องสาวทันที


“...นุชนี่พี่เองนะ ...อย่าพึ่งถามอะไรทั้งนั้น ตอนนี้ให้อยู่ที่รีสอร์ทไปก่อน คุณลูฟร์ยังอยู่ด้วยใช่ไหม? ดีมาก เดี๋ยวพี่ติดต่อกลับไปใหม่นะ”


“ว่าไงบ้าง” แจ็คสันรีบถามขึ้น เมื่อเห็นว่าคนรักว่าสายจากนายสาวแล้ว


“เรียบร้อย มีคุณลูฟร์อยู่ที่นั้นด้วย น่าจะปลอดภัย” เมวารีบอกด้วยน้ำเสียงตื่นๆ มือบางสั่นน้อย จนชายหนุ่มต้องจับมากุมไว้


“ไม่ต้องกลัว ผมอยู่ตรงนี้ทั้งคนจะไม่มีใครมาทำร้ายคุณได้”


เป็นครั้งแรกตั้งแต่เจอหน้ากันที่ทั้งสองคนพูดจากันด้วยดี โดยไร้การโต้เถียงที่เป็นอารมณ์โกรธ


“แล้วนี่เราจะเอายังไงต่อ”


“รอดูสถานการณ์การณ์ไปก่อนก็แล้วกัน ถ้าไม่มีอะไรค่อยกลับ”


“อืม เอางั้นก็ได้”


ทั้งสองจึงเฝ้าดูสองร่างยักษ์ที่เดินสำรวจดูรอบบ้านของนุชนารี โดยมีหนึ่งในนั้นได้งัดเข้าไปภายใน นาทีต่อมาก็ได้ยินเสียงรื้อข้าวของ ตามมาด้วยเสียงอะไรบางอย่างตกแตกน่าจะเป็นแจกันหรือไม่ก็เสียงกระจก


“ไอ้บ้าพวกนี่!


“ใจเย็นก่อนคุณ”


        เมวารีแทบจะยั้งตัวเองไว้ไม่อยู่ถ้าไม่ได้คนที่นั่งอยู่ข้างกายดึงรั้งไว้เธอคงได้วิ่งเข้าไปดูหน้าพวกมันแล้ว อยากจะถามเหลือเกินว่าต้องการอะไรจากพวกเธอกันแน่ ตั้งแต่อยู่กันมาก็ไม่เคยมีเรื่องทำนองนี้ให้หวาดวิตกเลยสักครั้ง 

โปรดติดตามตอนต่อไป...



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 28 ครั้ง

84 ความคิดเห็น