พบรักรัฐภาม [ชุด Men Of Lions] (ลงจบ) EBook

ตอนที่ 73 : พบรัก ยี่สิบสี่ 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1039
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 37 ครั้ง
    25 มิ.ย. 62







พี่ชายทั้งสองเห็นเข้าก็เลื่อนเอาจานข้าวของน้องสาวมาตรงหน้าแล้วก็ช่วยกันตักกิน ไม่ถึงนาทีก็หมดเกลี้ยง มือเล็กของแฝดผู้พี่ตบกันหลังทำตามที่บิดาบอกสำเร็จ


“หมดแล้วเห็นไหม ไม่ร้องนะคนดีของพี่นาวี”


นาวีลูบหัวน้องสาวเป็นการปลอบใจ ด้านนาวินเดินอ้อมมาโอบกอดน้องน้อยไว้อีกคน


“ขอบคุณค๊า” เสียงเล็กสั่นเครือเอ่ยขอบคุณพี่ชายทั้งสองที่ค่อยช่วยเธอมาตลอด


“เก่งมากครับ วันหลังก็อย่าดื้อกับคุณแม่อีกนะรู้ไหม” บอกมาตามสาย


“ฮะ/ค๊า” สามเสียงตอบพร้อมเพรียง


“ดีมากครับ แล้วคุณพ่อจะรีบกลับไปหานะครับ”


“สัญญาแล้วนะฮะ”


รัฐภามชูนิ้วก้อยผ่านมาทางหน้าจอเป็นการทำสัญญากับลูกๆ และคนเป็นแม่ของลูกด้วยเช่นกัน


“สัญญาครับ ลูกผู้ชายคำไหนคำนั้น คุณพ่อขอคุยกับคุณแม่หน่อยครับ” มือเล็กยื่นโทรศัพท์เครื่องบางกลับคืนให้กับมารดา


“มีอะไรคะ” 


เสียงหวานถามหลังเห็นเขาจ้องมองเธอนาน นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนที่มองผ่านหน้าจอมานั้นบอกทุกความหมายได้เป็นอย่างดี


“ผมคิดถึง”


“...ฉันก็คิดถึงคุณค่ะ”


นุชนารีพูดไปแบบนั้น เพราะลูกกำลังมองเธอตาปริบๆ จึงไม่อยากให้พวกเขาคิดว่าเธอกับชายหนุ่มมีปัญหากัน ขี้คลานมานั่งตอบคำถามมากมายจากสามแสบจอมซักอีก


“ได้ยินแบบนี้แล้วผมก็มีกำลังสู้ต่อ... ผมต้องไปประชุมแล้ว ผมรักคุณนะนุช”


ชายหนุ่มยังพูดไม่ทันจะจบประโยค ร่างสูงของคนสนิทก็เดินเข้าเรียกให้เข้าห้องประชุมเสียก่อน จึงจำต้องกดวางสายไป


“ฉันก็รักคุณเช่นกันค่ะคริส...” น้ำเสียงนั้นเบาเหลือเกินจนแทบไม่ได้ยิน นุชนารีมองดูลูกทั้งสามที่เก็บจานของตัวเองไปล้าง อดที่จะคิดหนักไม่ได้ เธอจะทำอย่างไรต่อไปดีนะ...

 


รถยนต์คันหรูวิ่งเข้ามาจอดลงที่ด้านหน้ารีสอร์ทไพรนารี สองร่างบางด้านหลังมีสองร่างยักษ์เดินตามมา ท่ามกลางความสนใจของแขกที่มานั่งพักผ่อนตรงระเบียงไม้


“ขอห้องพักสามห้อง”


รัตติมาเดินตรงไปที่เคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์แล้วแจ้งความต้องการที่จะเข้าพัก


พนักงานเงยหน้าขึ้นมองด้วยความแปลกใจหลังเห็นนามสกุลของคุณผู้หญิงท่านนี้เหมือนกันกับเจ้าของรีสอร์ท


“มีอะไรหรือเปล่า” รัตติมาถามด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม


“ปะ เปล่าค่ะ เชิญตามพนักงานไปที่ห้องพักได้เลยค่ะ”


คล้อยหลังแขกทั้งหมดไป ด้วยความสงสัยใคร่รู้จึงรีบต่อสายไปหานายสาวทันที


“คุณนุชค่ะ แป้งเอง มีคนนามสกุลเหมือนคุณมาพักที่นี่ด้วยค่ะ”


“...เขาชื่ออะไร”


นุชนารีเองนึกหวั่นใจขึ้นมาไม่ได้ กลัวเหลือเกินว่าเป็นเป็นผู้หญิงใจร้ายคนนั้น ขออย่าใช่เธอทีเถอะ


“รัตติมา วายาไทยค่ะ...”


“ขอบใจมากจ้ะ... ตามมาถูกจนได้สินะ”


วางสายจากลูกน้องสาว มือบางที่จับโทรศัพท์เอาไว้แทบจะไม่อยู่ ลงทุนตามมาถึงที่นี่เลยอย่างนั้นหรือ เธออุตส่าห์หนีมาตั้งสามปียังตามมาถูกอีก ต้องการอะไรจากเธอกันแน่


ร่างบางลุกจากโต๊ะทำงานเดินออกไปหาพี่สาวที่บ้านพักที่ห่างไปอีกฝั่งของร่องน้ำ เธอจะต้องเตือนทุกคนให้ระวังตัวเอาไว้ก่อน เพราะไม่รู้ว่าการมาของพวกเขาครั้งนี้มีจุดประสงค์อะไรกันแน่ ถ้าป้องกันเอาไว้ก่อนก็น่าจะเป็นการดี


“นี่ยัยแม่เลี้ยงบ้านั้นตามมาถึงนี่เลยหรอ!


เมวารีโกรธแทบบ้าตั้งแต่รู้ข่าวตอนที่น้องสาวหนีออกจากบ้านนั้นแล้ว เธออยากจะปาทุเทียนใส่สักลูกสองลูกนัก มาครั้งนี้ยังตามมาถึงที่นี่อีก มันจะอะไรกันหนักหนา


“ใช่ค่ะ ตอนนี้นุชให้ลูกน้องจับตาดูไว้แล้ว”


“ดีแล้วล่ะ ถ้าพวกมันคิดจะทำอะไรขึ้นมา อย่างน้อยเราก็จะได้หาทางหนีทีไล่เอาไว้ได้ทัน แล้วบอกเรื่องนี้กับเขาหรือยัง”


“ยังค่ะ นุชไม่อยากรบกวนเขา ที่นี่ก็มีคุณลูฟร์กับคุณคูสอยู่ พวกเขาคงไม่กล้าทำอะไรหรอก”


“จริงด้วยสิ ก็ดีแล้วล่ะ จะได้มีคนช่วยดูแลเด็กๆ ด้วย”


เมวารีไม่ห่วงอะไรเท่าลูกสาวและแฝดสาม ถ้าพวกมันเปลี่ยนเป้าหมายมาที่เด็กๆ ขึ้นมา เธอไม่รู้จะช่วยยังไงไหวเหมือนกัน


“งั้นนุชเข้าไปดูงานในรีสอร์ทก่อน พี่วารีจะเข้าไปพร้อมกับเลยไหมค่ะ”


“ไปสิ”


สองสาวเดินออกจากบ้านพักของตัวเองมุ่งหน้าตรงไปส่วนของสำนักงานของรีสอร์ทที่อยู่อีกฝากฝั่งของลำธาร พอไปถึงก็ได้ยินเสียงเอะอะโวยวายดังมาจากโซนอาหาร


“มีเรื่องกัน ว้าย!


นุชนารีร้องออกมาด้วยความตกใจเมื่อจานอาหารลอยมาตกลงตรงหน้า


“มันจะมากไปแล้วนะ” เมวารีพุ่งตัวเข้าไปหมายจะเอาเรื่องหญิงสาว แต่ถูกน้องสาวรั้งไว้เสียก่อน


“พี่ว่ารีบใจเย็นก่อนค่ะ เดี๋ยวนุชจัดการเอง”


นุชนารีสูดหายใจเข้าปอดลึกๆ พยายามควบคุมอารมณ์ที่นี่มีแขกอยู่มากจะบุ่มบ่ามทำต้องคิดให้มาก


“นี่ทำอาหารกันประสาอะไร ผัดนี่ก็บูด แกงนั่นก็ทานไม่ได้ มันแกล้งกันชัดเลยแบบนี้”


ตีระยาโวยวายเสียงดังลั่น แขกที่อยู่บริเวณนั่นก็หันมามองด้วยด้วยความสนใจ


“ต้องขอโทษด้วยนะคะ เดี๋ยวทางเราจะรีบจัดการเปลี่ยนให้ใหม่” บอกอย่างใจเย็น


“ขอโทษหรอ จะให้ฉันกินอาหารเน่าๆ พวกนี้อีกงั้นหรอ ไม่เอาแล้ว” นางแบบรุ่นพี่ยังไม่ยอมหยุด ยังหาเรื่องมากลั่นแกล้งเจ้าของรีสอร์ทให้อับอายต่อ


“มีเรื่องอะไรกัน” รัตติมาที่สังเกตการณ์อยู่ด้านนอกอยู่นานก็ทำทีเดินเข้ามาถาม


“คุณป้ามาพอดีเลยค่ะ ดูสิค่ะพวกมันเอาอาหารอะไรก็ไม่รู้มาให้ตีย่ากิน เห็นแล้วจะอ้วก”


ตีระยาทำหน้าขยะแขยงจนแขกที่มุงดูพลอยทานอาหารตรงหน้าตัวเองไม่ลงตามไปด้วย ผละทยอยเดินออกจากตรงนั้นไป


“ที่นี่พวกคุณบริการกันยังไง ไม่ได้เรื่องจริงๆ ไม่กงไม่กินมันแล้ว กลับห้องกันดีกว่าหนูตีย่า”


“ไปค่ะ อ่อ เดี๋ยวก่อนค่ะ”


นางแบบสาวหันมาฉวยแก้วน้ำบนโต๊ะสาดเข้าใบหน้าของนุชนารีเต็มๆ เดินจากไปด้วยความสะใจ ท่ามกลางความตกใจของเมวารีและลูกน้องที่ยืนดูอยู่ตรงนั่น


“ว้ายตายแล้ว...”


โปรดติดตามตอนต่อไป...





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 37 ครั้ง

84 ความคิดเห็น

  1. #43 Ple411 (@Ple411) (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2562 / 05:36

    จัดการนางร้ายให้อยู่หมันเลย

    #43
    0
  2. วันที่ 25 มิถุนายน 2562 / 17:46
    อย่ายอมนะนุช
    #40
    0