พบรักรัฐภาม [ชุด Men Of Lions] (ลงจบ) EBook

ตอนที่ 72 : พบรัก ยี่สิบสี่ 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 980
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 38 ครั้ง
    24 มิ.ย. 62








รีสอร์ทไพรนารี...


ได้สองหนุ่มหน้าตาหล่อเหล่าที่ได้อภินันทนาการจากเจ้าพ่อจิวเวลรี่ ส่งมาให้ไว้คุมภัยในระหว่างที่เขาไม่อยู่ แน่นอนว่าคนอย่างเขาไม่ปล่อยให้คนรักและลูกทั้งสามไว้เพียงลำพัง และไม่เลือกบอดิการ์ดที่เป็นแค่สิงห์ปืนไวหรือนักบู้มากฝีมือ แต่ต้องเป็นคนที่สามารถจัดการกับสถานการณ์ฉุกเฉินได้ทุกรูปแบบโดยที่ไม่ต้องรอคำสั่งจากเขา และคนที่จัดให้เขาได้คือคนที่ทำงานได้ทั้งด้านมืดและด้านสว่าง


คนที่เขาไว้ใจปล่อยให้เธอพาลูกเขาออกไปไหนมาไหนได้ ลูฟร์และ คูสอดีตหน่วยซีล[1] ที่ขอปลดประจำการมาเป็นบอดิการ์ดให้กับสิงห์หนุ่มแห่งฟานเซส เป็นคนตัดสินใจเรื่องการเคลื่อนไหวของนุชนารีและแผดสาม พร้อมรายงานตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงห้ามขาด


เด็กชายและเด็กหญิงนั่งเขี่ยข้าวในจานเล่นไปมา ใบหน้าเล็กเศร้าสร้อยเหงาหงอยเหลือเกินในความรู้สึก คนเป็นแม่ที่เดินออกจากครัวมาเห็นเข้าต้องถอนหายใจยืดยาวอย่างหนักใจ หลังจากที่ตื่นมาไม่เจอหน้าผู้เป็นพ่อก็ร้องไห้โยเยกันทั่วหน้าจนผล็อยหลับไปอีกรอบ พอตื่นมาอีกครั้งอาการก็เป็นอย่างที่เห็น


“นาวี นาวิน นาริน ทำไมไม่ทานข้าวล่ะคะ หรือว่าคุณแม่ทำไม่อร่อย”


นุชนารีทำหน้าเศร้าถามลูกๆ ทั้งที่รู้คำตอบอยู่ว่าเพราะอะไร สิ่งที่ได้กลับมากลับเป็นการส่ายหน้าจากแฝดสามแทน จึงคิดหาเมนูอื่นมาหลอกล่อเผื่อว่าลูกๆ จะยอมทานอาหารบ้าง


งั้นทานอย่างอื่นไหมครับ”


“ไม่เอา พวกเราจะหาคุณพ่อ คุณพ่ออยู่ไหนฮะ”


นาวินเริ่มโวยวาย น้ำตาปริ่มกรอบตาเล็กเตรียมจะไหลออกมา คนเป็นแม่คิดไม่ตกว่าจะเอายังไงต่อ ก้าวเข้าไปโอบกอดลูกชายตัวน้อยปลอบโยน และคิดอะไรบางออก ล้วงหยิบโทรศัพท์เครื่องบางขึ้นมากดบางอย่าง


“ว่าไงครับ” เสียงทุ้มคุ้นหู พร้อมใบหน้าของรัฐภามปรากฏขึ้นหน้าจอ


“ลูกประท้วงไม่ยอมทานข้าว คุณช่วยพูดกับพวกแกให้หน่อยได้ไหมคะ” นุชนารีบอกอย่างจนปัญญา


“ผมจะลองดู” รัฐภามเห็นสีหน้าหนักใจของคนรักเข้าใจดี


“ใครเกเรกับคุณแม่น่า”


“คุณพ่อ...


สามเสียงร้องตะโกนด้วยความดีใจเป็นที่สุด เมื่อได้เห็นหน้าผู้เป็นบิดาสมใจ ใบหน้าเล็กยิ้มกริ่ม อวดฟันซี่เล็กกันถ้วนหน้าไม่มีใครยอมใคร แย่งโทรศัพท์เครื่องบางไปถือไว้เสียเอง


“คุณพ่ออยู่ไหนฮะ”


“เมื่อไหร่จะกลับมาฮะ พวกเราคิดถึงจะแย่” นาวินบอกเสียงงอนๆ


“ใช่ๆ คิดถึงมากๆ เลยนะฮะ/ค๊า” สามพี่น้องระดมคำถามใส่ไม่ยั้ง ไม่เปิดโอกาสให้บิดาได้ตอบบ้างเลย


นุชนารีจ้องมองใบหน้าของลูกน้อย นึกเห็นใจอยู่ไม่น้อย ความโกธรเมื่อครั้งเก่าก่อนค่อยๆ เลื่อนหายไปโดยไม่รู้ตัว ทั้งที่เตือนตัวเองอยู่อยู่ตลอด แต่เธอก็ต้องยอมแพ้ให้กับความรักที่มีต่อเขาอยู่เรื่อยมา


“เอาเป็นว่าเร็วที่สุดนะครับ แต่ตอนนี้ต้องทานข้าวก่อนดีกว่า ถ้าใครทานไม่หมด คุณพ่อจะไม่กลับตกลงไหมครับ” สิงห์หนุ่มเริ่มทำข้อตกลงกับลูกทั้งสาม


“ได้เลยฮะ/ค๊า”


ทั้งสามพยักหน้าตอบรับ เลื่อนจานข้าวตรงหน้ามาตักเข้าปาก อย่างรวดเร็ว เพราะกลัวคนเป็นพ่อเปลี่ยนใจ


“ทานช้าๆครับ เดี๋ยวติดคอ” รัฐภามร้องบอกผ่านมาตามสาย


นุชนารีอดที่จะน้ำตาซึมไม่ได้ รู้สึกผิดที่พรากพวกเขาออกจากกัน ถ้าวันนั้นเธออยู่ฟังเขาอธิบายเรื่องทั้งหมด วันนี้เธอกับเขาและลูกก็คงเป็นครอบครัวที่มีความสุขไปแล้ว


“...หมดแล้วฮะ” พี่ชายคนโตรีบบอกขึ้นหลังข้าวในจานหมดเกลี้ยง


“หมดแล้วเหมือนกันฮะ” ตามมาด้วยนาวิน พี่ชายคนรอง


“เร็วเข้านาริน” นาวี รีโอ เร่งน้องสาว


“ไม่เร่งน้องนะครับ นารินค่อยๆ กินก็ได้ลูก ไม่ต้องรีบนะ” รัฐภามบอกลูกสาว เพราะลูกสาวคนเล็กนั้นเป็นคนที่ทานช้าและอิ่มเร็วมาก ต่อให้ข้าวเยอะข้าวน้อยก็ทานไม่หมดอยู่ดี


“นารินอิ่มแล้ว ฮึก... แต่กินข้าวไม่หมด”


ใบหน้าเล็กเริ่มเบ้ปากจะร้องไห้ น้ำตาเริ่มไหลรินออกมา เพราะเธอทำไม่ได้ตามที่สัญญาไว้


“ไม่เป็นไร เดี๋ยวพี่ช่วยกินให้เอง


พี่ชายทั้งสองเห็นเข้าก็เลื่อนเอาจานข้าวของน้องสาวมาตรงหน้าแล้วก็ช่วยกันตักกิน ไม่ถึงนาทีก็หมดเกลี้ยง มือเล็กของแฝดผู้พี่ตบกันหลังทำตามที่บิดาบอกสำเร็จ


“หมดแล้วเห็นไหม ไม่ร้องนะคนดีของพี่นาวี”


นาวีลูบหัวน้องสาวเป็นการปลอบใจ ด้านนาวินเดินอ้อมมาโอบกอดน้องน้อยไว้อีกคน


“ขอบคุณค๊า” เสียงเล็กสั่นเครือเอ่ยขอบคุณพี่ชายทั้งสองที่ค่อยช่วยเธอมาตลอด


“เก่งมากครับ วันหลังก็อย่าดื้อกับคุณแม่อีกนะรู้ไหม” บอกมาตามสาย


“ฮะ/ค๊า” สามเสียงตอบพร้อมเพรียง


“ดีมากครับ แล้วคุณพ่อจะรีบกลับไปหานะครับ”


“สัญญาแล้วนะฮะ”


รัฐภามชูนิ้วก้อยผ่านมาทางหน้าจอเป็นการทำสัญญากับลูกๆ และคนเป็นแม่ของลูกด้วยเช่นกัน


“สัญญาครับ ลูกผู้ชายคำไหนคำนั้น คุณพ่อขอคุยกับคุณแม่หน่อยครับ” มือเล็กยื่นโทรศัพท์เครื่องบางกลับคืนให้กับมารดา


“มีอะไรคะ” เสียงหวานถามหลังเห็นเขาจ้องมองเธอนาน นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนที่มองผ่านหน้าจอมานั้นบอกทุกความหมายได้เป็นอย่างดี


“ผมคิดถึง”



[1] ซีล (SEAL) ย่อมาจาก (Sea - Air - Land) เป็นการปฏิบัติภาระกิจการรบได้ทั้งในทะเล อากาศ และบนฝั่ง หน่วย SEALของสหรัฐฯ แบ่งเป็นทีม 1, 2, 3, 4, 5, 7, 8, และ 10 เป็นหน่วยงานหนึ่งใน U.S. Navy Special Warfare Command ซึ่งอยู่ภายใต้ United States Navy Special Operations Command (SOCOM) โดยมี SEAL ทีม 6 (Team Six) มีภารกิจครอบคลุมตั้งแต่ การสอดแหนม การรบนอกแบบ ต่อต้านภัยการก่อการร้าย จนถึงภารกิจลับด้านความมั่นคงทั่วโลก




โปรดติดตามตอนต่อไป...


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 38 ครั้ง

84 ความคิดเห็น

  1. #39 Ple411 (@Ple411) (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2562 / 08:48

    เด็กๆน่ารัก

    #39
    0
  2. วันที่ 24 มิถุนายน 2562 / 19:24
    รออออออออออ
    #38
    0