พบรักรัฐภาม [ชุด Men Of Lions] (ลงจบ) EBook

ตอนที่ 71 : พบรัก ยี่สิบสี่ 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1004
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 32 ครั้ง
    23 มิ.ย. 62










สปอร์ตคันหรูแล่นปาดเข้ามาจอดลงหน้าบ้านวายาไทยกลางดึก ร่างบางที่รู้ว่าใครจะมาเดินนวยนาดออกมารอต้อนรับด้วยชุดนอนบางเบาไร้เสื้อคุมที่หน้าประตู พร้อมเปิดมันออกกว้างต้อนรับใครอีกคน นัยน์ตาจับจ้องมองสบกันด้วยความปรารถนาเต็มเปี่ยม แทบจะกินกันตรงนี้เสียให้ได้


“นึกว่าคืนนี้ฉันต้องนอนคนเดียวแล้วเสียอีก” เสียงหวานแหบพร่าเอ่ยเหมือนประชด


“ได้ยังไงล่ะครับ ใครจะปล่อยให้กายนี้ได้นอนโดยไร้ผมเคียงข้างกันล่ะ”


มือหนาไล้ลงมาตามสีข้างเลยลงที่สะโพกงอนงามที่เวลาไม่สามารถทำลายเธอลงได้ รั้งร่างงามเข้าหาอ้อมกอดแกร่งด้วยความปรารถนาที่กำลังพุพล่านขึ้นมา


“ปากหวานจังเลยนะคะ” กระซิบเสียงแหบพร่า


“เข้าข้างในกันดีกว่า คุณคงจะหนาวแย่แล้ว” รั้งร่างบางเข้าหาอ้อมกอดมากขึ้น


“แล้วคุณจะมอบไออุ่นให้ฉันคืนนี้ได้ไหมละคะ”


ส่งแววตาแห่งความปรารถนาเต็มเปี่ยมไปด้วยไฟราคะไปให้ ซึ่งชายหนุ่มรออยู่แล้วเช่นกัน


“ผมพร้อมจัดให้ตามที่ขอ เริ่มกันเลยดีกว่า”


“ว้าย...”


ไม่พูดพร่ำทำเพลงก้มลงช้อนร่างบางขึ้นอ้อมแขนเดินตรงไปที่ห้องนอนทันที ความต้องการของเขาตอนนี้แทบจะปริแตกออกมาตั้งแต่เห็นหน้าความเหน็ดเหนื่อยจากการทำงานมาตอนหนึ่งอาทิตย์ได้ปล่อยปล่อยออกมาอย่างเต็มที่


รัตติมาตั้งรับเขาได้ทุกกระบวนท่า และเป็นเธอเองด้วยซ้ำที่บริการเขา ถึงใจเขามากจนเรียกร้องครั้งแล้วครั้งเล่า


“คุณยังเร่าร้อนเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยนเลยนะที่รัก...” ใบหน้าคมก้มลงมองร่างบางที่กำลังดูดกลืนเขาทีละน้อยๆ


“ฉันจะมอบมันให้กับคนที่คู่ควรเท่านั้น” เสียงหวานแหบพร่าจากบทรักที่มอบให้กันและกันอย่างหนักหน่วง พลางบอกขึ้น


“งั้นผมก็... อื้ม...”


ใบหน้าคมแหงนขึ้นเมื่อถึงจุดหมาย ตวัดพลิกร่างบางขึ้นคร่อมร่างแกร่ง เอวบางเริ่มเกมสวาทต่อจนจบลง สองร่างล้มตัวลงนอนอย่างหมดเรี่ยวแรง


“ที่รัก...”


“ว่าไงค่ะ” ตอบรับทั้งดวงตายังหลับพริ้มอยู่ตรงอกกว้าง


“คุณเคยบอกว่าลูกเลี้ยงคุณเป็นเมียรัฐภามใช่ไหม” เจมส์ถามขึ้น


รัตติมาได้ยินคนรักเรียกชื่อลูกนอกไส้คนนั้นก็ลุกนั่งมองหน้าคนถามอย่างไม่พอ


“ทำไมคะ คุณสนใจมันหรอ”


“ไม่ใช่อย่างนั้นครับ ที่ผมถามเพราะมีเรื่องให้คุณช่วยหน่อย”


“ช่วยเรื่องอะไรคะ” คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันหลังได้ยินมาแบบนั้น


“เดี๋ยวคุณก็รู้...”


ดวงตาคู่คมเปล่งประกายแฝงนัยยะ หลังคิดแผนการที่จะเอาคืนได้อีกครั้ง อาทิตย์ก่อนนั้นมันยังไม่สะใจเขามากพอ มันต้องมีอะไรเพิ่มเติมมาอีกสักอย่างสองอย่างมันถึงจะสนุก


รัตติมาเอียงหน้ามามองชายหนุ่มข้างกาย เกิดความสงสัยมากมาย เขาคิดจะทำอะไรกันแน่ แต่ไม่ว่าเขาจะคิดทำอะไร เธอพร้อมจะสนับสนุนเขาเต็มที่อยู่แล้ว

 



เสียงโทรศัพท์เครื่องบางกรีดดังขึ้นในเช้าวันต่อมา มือบางที่สาละวนอยู่กับเสื้อผ้ามากมายที่พึ่งไปเดินจับจ่ายมา เดินนำไปว่าไว้บนเตียงกว้าง คว้าเจ้าเสียงน่ารำคาญขึ้นดูก่อนจะรีบกดรับ คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันด้วยความประหลาดใจที่เห็นว่าเป็นคนที่ไม่น่าที่จะโทรหาเธอในเวลานี้


“สวัสดีค่ะคุณป้า มีอะไรให้ตีย่ารับใช้ค่ะ”


“อย่าพูดแบบนั้นสิจ้ะ พอดีป้าจะชวนหนูไปหาอะไรสนุกๆเล่นกันเสียหน่อย สนใจจะไปด้วยกันไหม”


ตีระยาหูพึ่งขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินว่ามีอะไรสนุกให้เธอได้เล่นแก้เซ็ง เพราะช่วงนี้เงินก็หมด งานถูกสั่งงดหมดเบื่อจะแย่อยู่แล้ว ยังดีที่ได้ค่าขนมจาก เจมส์ คาเทียร์ มานิดหน่อยให้เธอได้พอหายใจหายคอได้บ้าง


“ได้สิค่ะคุณป้า อีกสองชั่วโมงเจอกันค่ะ”


วางสายจากทางโน้นเสร็จก็รีบตรงเข้าไปลากเอากระเป๋าเดินทางใบใหญ่ออกมาจากตู้เสื้อผ้า เก็บเสื้อผ้าลงกระเป๋าสำหรับไปหาเรื่องสนุกคลายเครียด ช่วงนี้งานหดแทบจะไม่มีใครจ้าง เพราะใครนะหรือ ไอ้บ้ารัฐภามคนเดียว! ทำให้ชีวิตเธอต้องพินาศแบบนี้ ถ้าไม่ได้แก้แค้นคืนเธอก็คงนอนตายตาไม่หลับแน่



เครื่องบินร่อนลงจอดสนามบินนานาชาติเชียงใหม่ สองร่างโปร่งบางต่างวัยเดินนวยนาดไปที่รถหรูที่ถูกจัดเตรียมมารับถึงที่ ท่ามกลางความสนใจผู้ที่พบเห็นในบริเวณนั้น ตีระยายังคงสงสัยว่านางรู้ที่อยู่ของศัตรูชีวิตเธอแล้วอย่างนั้นหรือ ถึงได้บินด่วนมาเช่นนี้


“คุณป้าค่ะ นี่รู้แล้วหรอคะว่ามันอยู่ที่ไหน”


“เงินมันซื้อได้ทุกอย่าง เรื่องแค่นี้เล็กน้อยมากจ้ะ” น้ำเสียงที่เปล่งออกมาพร้อมกับแววตาที่ประกายนั้นบอกให้รู้ไว้


ครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องเล็กเสียแล้ว ตีระยาคิดว่ามีเพียงเธอกับม่ายแก่เท่านั้น แต่พอได้เข้ามานั่งในรถอดที่จะตกใจไม่ได้ ลูกน้องตัวโตสองคนพร้อมอาวุธครบมือนั่งรออยู่ภายใน บอกให้รู้ว่าคนที่มารับต้องเป็นผู้มีอิทธิพลแถบนี้แน่ หญิงสาวเผลอกลืนน้ำลายลงคอเสียไม่ได้


“เราจะไปที่นั้นเลยใช่ไหมคะคุณป้า”


“ใช่จ้ะ อีกหลายชั่วโมงกว่าจะถึง หนูหลับพักผ่อนเลยก็ได้นะ ถ้าถึงแล้วเดี๋ยวป้าเรียก” รัตติมาเอียงหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง


“ก็ได้ค่ะ”


ตีระยาขี้ค้านจะสนใจจึงหลับตาพักผ่อนทันที เธอไม่อยากพูดมาก ถ้าเกิดพูดไม่เข้าหู มันได้เอาปืนมาเป่าหัวเธอเล่น ศพคงจะไม่สวยเท่าไรนัก


โปรดติดตามตอนต่อไป...







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 32 ครั้ง

84 ความคิดเห็น