พบรักรัฐภาม [ชุด Men Of Lions] (ลงจบ) EBook

ตอนที่ 69 : พบรัก ยี่สิบสาม 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 967
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 37 ครั้ง
    21 มิ.ย. 62










แค่ก แค่ก ...


“นุช! โอ้ที่รัก คุณฟื้นแล้ว ขอบคุณพระเจ้า”


สิงห์หนุ่มรั้งร่างบางขึ้นกอดเอาไว้แน่น น้ำตาพาลไหลออกมาด้วยความดีใจ เขานึกว่าจะต้องสูญเสียเธอไปเสียแล้ว


“ปล่อยได้แล้ว ฉันหายใจไม่ออก...” เสียงหวานแหบแห้งบอกขึ้น ซึ่งชายหนุ่มก็รีบปล่อย ลืมตัวไปว่าเธอพึ่งฟื้น


“คุณเป็นไงบ้าง เจ็บตรงไหนไหม ปวดหัว ตาพร่า หรือหูอือไหม” เอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง เนื่องจากเธอจมน้ำเป็นเวลานาน


“นาวินอยู่ไหน!


ร่างบางลุกขึ้นนั่งหันไปถามเขาถึงลูกชายตัวน้อย เตรียมจะลุกขึ้นเพื่อไปหาลูกชาย แต่ถูกเขารั้งไว้ก่อน


“ลูกปลอดภัยแล้ว คุณวารีกำลังพาไปโรงพยาบาล”


“แม่ฮะ/ค๊า...”


นาวีและนารินโผล่เข้าหาอ้อมกอดของมารดา ร้องไห้จนตัวโยกจนพลอยใจเสียไปด้วย นุชนารีคิดว่าเธอคงไม่ได้กลับมาเห็นหน้าลูกอีกแล้ว ต้องขอบคุณเขาที่มาช่วยเธอไว้ได้ทันเวลา


“เด็กๆ ครับ คุณพ่อพาแม่ไปเปลี่ยนชุดก่อนนะครับ แล้วเราไปหานาวินกันเนอะ”


รัฐภามก้มลงบอกลูกสาวและลูกชายตัวน้อยที่กอดมารดาแน่นไม่ยอมปล่อย พอปล่อยมือชายหนุ่มก็ให้คนสนิทอุ้มร่างเล็กทั้งสอง ส่วนเขาประคองร่างบางกลับไปที่บ้านพักเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้า


 

นุชนารี รัฐภามและลูกทั้งสองโดยมีแจ็คสันเป็นคนขับรถพามาที่โรงพยาบาล คนเป็นแม่ก้าวยาวเดินตรงไปยังห้องพักของลูกชายตามที่พี่สาวบอก มือบางเปิดประตูเข้าไปด้านในเห็นร่างของลูกชายนอนหลับอยู่บนเตียงมีสายน้ำเกลืออยู่ที่แขนเล็ก


“นาวินเป็นยังไงบ้างค่ะพี่วารี” เอ่ยถามอาการลูกชายจากพี่สาว


“ปลอดภัยแล้วล่ะ ไม่มีอะไรน่าห่วง”


“ขอบคุณมากนะคะที่พานาวินมาส่งที่โรงพยาบาล”


นุชนารีถอนหายใจออกมายืดยาวอย่างโล่งอกที่ได้ยินว่าลูกชายปลอดภัย


“ตาหนูก็เป็นหลานพี่เหมือนกัน ไม่ต้องขอบคุณอะไรหรอก” เมวารีเดินเข้ามาหาน้องสาว ลูบไหล่มนไปมาเป็นการปลอบใจในที


“ขอบคุณอีกครั้งค่ะ”


“ไม่เป็นไรๆ เดี๋ยวพี่ต้องกลับไปที่รีสอร์ทก่อน มีอะไรก็โทรหาได้ตลอด ไปนะคะ ...ฝากดูน้องสาวฉันด้วยนะคะ” หันไปที่ชายหนุ่มอีกคนที่กุมมือเล็กของลูกชายอยู่


“ไม่ต้องห่วงครับ”


“พี่ไปนะ ลาแม่นุชหน่อยลูก” ก้มลงบอกลูกสาวตัวน้อยข้างกาย


“สวัสดีค่ะแม่นุช” วารินดาเดินเข้าไปโอบกอดร่างบางเหมือนเช่นทุกครั้ง


“ถึงแล้วโทรหานุชด้วยนะคะ”


เมวารีและลูกสาวผละเดินออกจากห้องคนไข้ไป เปิดประตูออกมาก็เจอเข้ากับร่างสูงของผู้ชายที่ทำลายชีวิตเธอเมื่อหลายปีก่อน ความที่อยากจะหลบหน้าต้องกลายมาเผชิญหน้า มือเล็กที่กุมมือของเธอคลายออก พร้อมกับวิ่งไปหาคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ


“คุณพ่อค๊า


“ว่าไงค่ะ ไม่เจ็บตรงไหนใช่ไหม”


แจ็คสันก้มลงรับร่างเล็กของลูกสาวตัวน้อยขึ้นอ้อมแขน พลางส่งยิ้มหวานไปให้


“ไม่ค่ะ” วารินดาส่ายหน้าไปมาให้กับบิดา


“โล่งอกไปที พ่อเป็นห่วงแทบแย่เลยรู้ไหม”


มือหนาลูบแก้มใสของลูกสาวไปแผ่วเบา เขากลัวแทบแย่คิดว่าเป็นลูกสาวที่ตกลงไปในน้ำ


เมวารีมองดูพ่อลูกคุยกันกระหนุงกระหนิงจนรู้สึกอิจฉา ทั้งที่เธอยืนอยู่ตรงนั้นด้วยจึงต้องหาข้ออ้างเข้ามามีส่วนร่วมแทน


“วารินค่ะ เราต้องรีบกลับรีสอร์ทแล้วนะ”


“ว้า คุณพ่อไปด้วยกันสิค่ะ” หันมาชวนคนเป็นบิดา


“วาริน” คนเป็นมารดาติ่งลูกสาวจนก้มนิ่ง แจ็คสันเห็นอาการของลูกสาวตัวน้อยจึงรีบตอบตกลง


“ได้สิลูก ไปกันเลยครับ”


กล่าวจบก็พาลูกสาวเดินนำออกไป โดยไม่รอแม่ของลูกที่ยืนทำหน้างออยู่ด้านหลัง


“ให้มันได้อย่างนี้สิลูกฉัน” สบถออกมาอย่างหัวเสียแล้วเดินตามสองคนไป

 


รัฐภามนั่งอยู่ที่โซฟาตัวยาวริมหน้าต่าง เป็นหมอนให้กับสองแสบหลับบนตักกว้างของผู้เป็นพ่อไปแล้วเรียบร้อย พลางเอื้อมหยิบหมอนพิงใบเล็กมารองศีรษะเล็กแทนตักของเขา แล้วเดินกลับมาหาร่างบางที่นั่งกุมมือเล็กของลูกชายอยู่ไม่ห่าง


“คุณไปพักเถอะ เดี๋ยวผมดูต่อให้เอง”


“ไม่ล่ะ ฉันจะอยู่ตรงนี้จนกว่าจะแน่ใจว่าลูกปลอดภัย” นุชนารีบอกทั้งที่ยังใบหน้ายังจับจ้องอยู่ที่ร่างของลูกชาย


“ผมขอนะ คุณเชื่อผมสักครั้งได้ไหม ผมไม่อยากให้คุณเป็นอะไรไปอีกคนนะ”


หญิงสาวเงียบกริบ มองหน้าลูกชายตัวน้อยที่หายใจเข้าออกสม่ำเสมอก่อนจะพยักหน้ารับในที่สุด แต่หญิงสาวก็ยังดื้อล้มตัวลงนอนบนโซฟาในห้องนั้นแทน สิงห์หนุ่มทำได้เพียงถอนหายใจออกมายืดยาวกับความดื้อรั้นของแม่ของลูก แต่ไม่เป็นไร อยู่ที่นี่กันหมดก็ดีจะได้ดูแลง่ายๆ



อาการของนาวินก็ไม่มีอะไรน่าห่วง คุณหมออนุญาตให้กลับบ้านได้ มีผู้เป็นพ่อและแม่มารับกลับบ้านอย่างอบอุ่น รัฐภามเดินจูงมือเล็กของลูกชายทั้งสอง ส่วนลูกสาวคนเล็กก็เดินเคียงข้างมากับมารดาคนสวย พยาบาลและญาติคนไข้ที่นั่งอยู่บริเวณนั้นต่างมองภาพทั้งห้าอย่างอิจฉาและเอ็นดูเด็กทั้งสามที่อยู่ในวัยที่กำลังน่ารักน่าชัง


หลังจากเดินมาถึงประตูทางออกชายหนุ่มจึงหันมาบอกร่างบางที่เดินตามหลังมา


“ผมจะให้ลูกน้องไปส่งคุณกับลูกที่รีสอร์ท”


“คุณจะไปไหน?” นุชนารีเผลอถามออกไป ทั้งที่ปากบอกไม่อยากยุ่งเกี่ยวอะไรกับเขาอีก


“ต้องกลับไปจัดการงานที่ค้างอยู่ต่อ ผมทนคิดถึงคุณกับลูกไม่ไหวก็เลยทิ้งงานมาก่อน”


รัฐภามเดินเข้ามาใกล้พลางบอกขึ้น ทำเอาแก้มนวลขึ้นสีระเรื่อ นาวี นาวินได้ยินดังนั้นก็โผล่เข้ากอดผู้เป็นบิดาไว้แน่นไม่ยอมให้ไปไหน


“นาวีไม่ให้คุณพ่อไป”


โปรดติดตามตอนต่อไป...





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 37 ครั้ง

84 ความคิดเห็น

  1. #37 Ple411 (@Ple411) (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2562 / 06:09

    สงสารเด็กๆๆ

    #37
    0