พบรักรัฐภาม [ชุด Men Of Lions] (ลงจบ) EBook

ตอนที่ 68 : พบรัก ยี่สิบสาม 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1039
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 35 ครั้ง
    20 มิ.ย. 62






“แม่ฮะ น้องหิวข้าวแล้ว”


นาวีพี่ชายคนโตของแฝดสามบอกมารดา ซึ่งเด็กชายโตพอที่จะดูแลน้องช่วยมารดาได้ในระดับหนึ่ง ซึ่งนุชนารีเองก็เบาใจขึ้นมามาก


“เที่ยงแล้วหรอเนี่ย แม่ขอโทษนะคะ งั้นไปนั่งรอที่โต๊ะรอก่อนนะ แม่จะรีบทำอาหารให้”


“ฮะ/ค๊า”


สี่เสียงเล็กใสแจ๋วตอบรับเสียงดังฟังชัดพร้อมเพียง เดินไปนั่งรอที่โต๊ะอาหารอย่างสงบเสงี่ยม แม้จะนั่งรอพวกเขาก็ยังไม่วายมีเสียงพูดคุยเจียวจ้าว เรียกรอยยิ้มจากแขกที่เข้าพักในรีสอร์ทให้ได้อมยิ้มกันอยู่ได้ตลอดเวลา


“อาหารมาแล้ว”


ผู้เป็นแม่ยกอาหารออกมาให้เด็กทั้งสี่คนและนั่งดูพวกเขาทานอย่างเอร็ดอร่อย แม้ว่าวันนี้จะวุ่นวายและเหนื่อยมากขนาดไหนก็ตาม แต่มาเห็นใบหน้าเล็ก ดวงตาใสซื่อที่นั่งรอเธออยู่ความเหนื่อยนั้นก็พลันหายไปทันที  


“คุณแม่มาทานด้วยกันสิฮะ วันนี้คุณแม่ก็ยังไม่ได้ทานนะฮะ”


นาวี รีโอ ยื่นช้อนที่ตักข้าวส่งมาให้มารดา นุชนารีตื่นตันใจยิ่งหนัก ลูกชายของเธอโตขึ้นมากจริงๆ พลางอ้าปากรับจากลูกชาย


“ขอบคุณครับ แม่ยังไม่หิวจ้ะ กินช้าๆ ก็ได้ลูก เดี๋ยวติดคอ”


นุชนารีหันไปบอกนาวินลูกชายจอมแสบที่ชอบกินเร็วและผลก็คือการสำลัก คนเป็นแม่ต้องค่อยเตือนอยู่ตลอด ส่วนนารินและวารินดาไม่ต้องเตือนอะไรมากมาย เพราะทั้งคู่ทานเรียบร้อยมาก


“หมดแล้วฮะ” พี่ชายคนโตบอกมารดา


“กินเสร็จแล้วอย่างลืมเดินเอาจานไปเก็บที่อ่างนะลูก แต่วันนี้ไม่ต้องล้างเพราะในครัวกำลังยุ่งมาก เดี๋ยวจะไปเกะกะแม่ครัวเขา เข้าใจไหมคะ”  


ด้วยวันนี้ต้องเตรียมอาหารเยอะเป็นพิเศษจึงเกรงว่าเด็กๆ จะสร้างความวุ่นวายจึงต้องบอกไว้ก่อน


“ฮะ/ค๊า”


ร่างเล็กเดินเรียงแถวเอาจานของตัวเองไปเก็บเหมือนทุกวัน เพียงแต่วันนี้ไม่ได้ล้างเองเหมือนเช่นทุกครั้ง พอวางเสร็จก็เดินกลับออกมาตามที่มารดาบอก ลูกๆ เดินกลับไปเล่นในสวนด้านหลังกันต่อ โดยมีพี่เลี้ยงคอยตามดูแลด้วยหนึ่งคน


นาวี นาริน และวาริน วิ่งเล่นข้ามสะพานไปอีกฝั่ง ส่วนนาวินตามมาที่หลังเกิดสะดุดเสียหลักล้มกลิ้งลงตกลงไปในน้ำอย่างรวดเร็วท่ามกลางความตกใจของพี่เลี้ยงและพี่น้องทั้งสาม


“ช่วยด้วยค่ะ! เด็กตกน้ำค่ะ”


พี่เลี้ยงสาวที่หันมาเจอเข้าต่างร้องตะโกนให้คนช่วยทันที ทุกคนที่เห็นเหตุการณ์ไม่มีใครกล้าลงไปช่วย เนื่องจากกระแสน้ำพัดแรงเกรงว่าจะเป็นอันตราย


นุชนารีและเมวารีที่ได้ยินเสียงร้องของพี่เลี้ยงสาวต่างรีบวางทุกอย่างวิ่งมาดู และเห็นว่าร่างเล็กของลูกชายกำลังตะเกียงตะกายเหนือผิวน้ำจวนจะจมอยู่ไม่กี่อึดใจ ความเป็นแม่ไม่มีเวลาคิดรีบถอดรองเท้ากะโดดลงไปช่วยลูกชายทันที


“นุช!


เมวารีร้องตกใจสุดขีด กลัวว่าน้องสาวจะเป็นอันตรายไปอีกคน  โอบกอดร่างเล็กทั้งสามเอาไว้แน่น ส่งกำลังไปให้ก่อนจะยิ้มกว้างออกมาเมื่อเห็นทั้งสองโผล่ขึ้นเหนือน้ำมา


เมวารีฝากร่างเล็กไว้กับพี่เลี้ยงสาว แล้วรีบเข้าไปดูหลานชายและน้องสาว ทุกคนที่ยืนอยู่ตรงนั้นช่วยกันอุ้มร่างของนาวินขึ้นมาช่วยปฐมพยาบาลเบื้องต้นทันที


เมวารีเดินตามแขกที่อุ้มร่างนาวินไปรถของรีสอร์ท วารินดาผละจากพี่เลี้ยงวิ่งตามมารดาไปด้วยอีกคน ไม่มีใครสังเกตว่าร่างบางที่ยังไม่ขึ้นจากน้ำได้หลุดลอยไปกับกระแสน้ำเสียแล้ว


นารินหันมาเห็นว่าร่างของมารดากำลังถูกกระแสน้ำพัดพาออกไปไกลต่างส่งเสียงร้องให้คนช่วย


“ช่วยแม่หนูด้วย! แม่หายไปแล้ว!


“ว้าย! คุณนุช ช่วยด้วยค่ะ...” พี่เลี้ยงสาวร้องบอกอีกแรง


ทุกคนหันมามองตามที่เด็กสาวบอก เห็นร่างของนุชนารีกำลังลอยไปตามกระแสน้ำ เด็กหญิงร้องไห้โฮด้วยความหวาดกลัว เกรงว่ามารดาจะจากเธอไป


“ช่วยแม่หนูด้วย! ฮือๆ”


ตูม! ซ่า!


เสียงน้ำแตกกระจายตรงหัวสะพาน เรียกให้ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นหันไปมองว่าเกิดอะไรขึ้น ร่างสูงใหญ่โผล่มาจากไหนไม่ทราบได้พุ่งกระโดดลงไปช่วยหญิงสาวที่กำลังจะดำดิ่งสู่พื้นเบื้องล่างลำธารไหลเฉียว แขกที่มายืนมุ่งดูเหตุการณ์ต่างลุ้นกันจนตัวโก่ง ภายในพื้นน้ำที่เรียบนิ่งไม่มีแววว่าใครจะโผล่ขึ้นจากน้ำสักคน แต่แล้ว...


“โผล่ขึ้นมาแล้ว! รีบไปช่วยเร็วเข้า”


เสียงของชายคนหนึ่งที่พึ่งวิ่งมาเห็นเหตุการณ์รีบโยนห่วงยางลงไปให้คนคู่เกาะ ก่อนลากเข้าหาฝั่งอย่างรวดเร็ว


“อย่ามุงนะครับๆ”


ลูกน้องตัวโตรีบเขาไปช่วยดึงนายหนุ่มขึ้นจากน้ำ ช่วยประคองร่างของนายสาวไว้ด้วย


“นุช! คุณได้ยินผมไหม นุชนารี!


รัฐภามร้องเรียกคนรักเสียงดังลั่น มือหนาตบใบหน้าเรียวแผ่วเบาเพื่อสติ แต่ไม่มีการตอบรับ รีบทำการปฐมพยาบาลเบื้องต้นทันที มือหนาทำหน้าที่ไปเรื่อยๆ ส่วนปากก็ร้องเรียกหญิงสาวไม่หยุด


“ฟื้นสินุชได้โปรด...”


แค่ก แค่ก ...


“นุช! โอ้ที่รัก คุณฟื้นแล้ว ขอบคุณพระเจ้า”


สิงห์หนุ่มรั้งร่างบางขึ้นกอดเอาไว้แน่น น้ำตาพาลไหลออกมาด้วยความดีใจ เขานึกว่าจะต้องสูญเสียเธอไปเสียแล้ว


“ปล่อยได้แล้ว ฉันหายใจไม่ออก...” เสียงหวานแหบแห้งบอกขึ้น ซึ่งชายหนุ่มก็รีบปล่อย ลืมตัวไปว่าเธอพึ่งฟื้น


“คุณเป็นไงบ้าง เจ็บตรงไหนไหม ปวดหัว ตาพร่า หรือหูอือไหม” เอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง เนื่องจากเธอจมน้ำเป็นเวลานาน


“นาวินอยู่ไหน!


โปรดติดตามตอนต่อไป...





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 35 ครั้ง

84 ความคิดเห็น

  1. #36 Ple411 (@Ple411) (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2562 / 06:04

    นางเอกใจแข็งเกิน

    #36
    0