พบรักรัฐภาม [ชุด Men Of Lions] (ลงจบ) EBook

ตอนที่ 67 : พบรัก ยี่สิบสาม 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1037
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 32 ครั้ง
    19 มิ.ย. 62









ตึกฟานเซสจิวเวลรี่ นิวยอร์ก...


ร่างสูงใหญ่ของ รัฐภาม ฟานเซส และคนสนิทก้าวลงจากเครื่องบินในสิบสี่ชั่วโมงให้หลัง รถยนต์คันหรูวนเข้ามาจอดรับอย่างรู้หน้าที่ อีกอึดใจต่อมาแล่นมาหยุดลงด้านหน้าตึกสูงระฟ้า


“มาแล้วๆ”


กลุ่มนักข่าวนับสิบสำนักที่มาดักรออยู่ตั้งแต่รู้ข่าวว่าท่านประธานหนุ่มบินด่วนกลับมา และก็เป็นอย่างที่คาดการณ์ไว้


“จริงหรือเปล่าที่คุณคัดลอกงานของเจมส์ไดมอน...”


“ที่ว่าปกปิดเรื่องเครื่องเพชรมูลค่ามหาศาลที่หายไปจริงหรือเปล่าครับ...”


“ช่วยตอบด้วยครับ/คะ”


เสียงนักข่าวอืออึงถามกันไม่หยุดหย่อน แล้วยังมีแสงแฟลชต่างก็รัวเป็นชุด ไม่เปิดโอกาสให้เขาได้อธิบายเลย


“เรื่องนี้เป็นเรื่องภายใน ผมไม่ขอตอบอะไรทั้งนั้น ขอตัวนะครับ”


กล่าวจบสิงห์หนุ่มก็ผละเดินเข้าด้านในทันที ปล่อยให้บรรดานักข่าวร้องตามเป็นแถว


หลังจากพ้นกลุ่มนักข่าวมาได้ก็รีบตรงดิ่งไปที่ห้องประชุมทันที ทำเอาทุกแผนกต่างเสียวสันหลังไปตามๆ กันเลยก็ว่าได้


“ตั้งแต่เปิดบริษัทมาไม่เคยมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นมาก่อน มีใครจะอธิบายให้ผมฟังได้บ้าง” ทั้งห้องต่างเงียบกริบ ไม่มีใครกล้าเอื้อนเอ่ยสิ่งใดออกมา


ปัง!


“ตอบ!


มือหนาตบโต๊ะดังสนั่น ทุกคนก้มหน้างุบไม่กล้าสู้หน้าประธานหนุ่ม พวกเขารู้ดีว่าคอลเลคชั่นนี้มันสำคัญมากแค่ไหน ทั้งยังเป็นคอลเลคชั่นที่จะเปิดตัวในต้นปีหน้าด้วย และเครื่องเพชรที่ทำเสร็จแล้วอีกกว่าครึ่งต้องหยุดไปกลางครันอีก


“เราเช็คภาพจากกล้องวงจรแล้ว แต่ถูกพวกมันทำลายทิ้งหมด ไม่มีหลักฐานเอาผิดมันได้เลย” หัวหน้ารักษาความปลอดภัยบอก


“มีอีกไหม” เสียงทุ้มลดลงมาครึ่งหนึ่ง


“แต่วันเกิดเหตุเห็นลูกน้องผมมาบอกว่ามีพนักงานคนหนึ่งบอกว่าลืมของไว้ เป็นไปได้ไหมว่าเป็นเขา” หัวหน้าทีมเจียระไนบอกอีกหนึ่งจุด


“แล้วลูกน้องคุณจำได้ไหมว่าเป็นใคร รูปร่างเป็นยังไง” รัฐภามเอ่ยถามขึ้นใหม่ อย่างน้อยก็ได้เบาะแสเพิ่มมาอีกหนึ่ง


“เขาบอกว่าเป็นผู้หญิง สูงประมาณร้อยหกสิบ ผิวขาวเหลือง


“หรือว่าจะเป็นพนักงานใหม่ที่พึ่งเขาเมื่อสองวันก่อนค่ะ” หัวหน้าแผนกออกแบบกล่าว


“แล้วตอนนี้หล่อนอยู่ไหน” สิงห์หนุ่มถามเร็วระรัว


“ลาออกไปแล้วค่ะ”


“ให้มันได้อย่างนี้สิ! ตามตัวหล่อนให้เจอ หล่อนเป็นคนเดียวที่รู้ว่าใครเป็นคนบ่งการเรื่องนี้คือใคร เจอตัวเร็วเท่าไรยิ่งดี”


รัฐภามผุดลุกขึ้นเต็มความสูงและเดินออกจากห้องประชุมไป อย่างน้อยก็รู้ว่าใครเป็นคนขโมยแบบของเขาไป ตอนนี้ต้องตามหาตัวเจ้าหล่อนให้เจอเพื่อโย่งไปถึงตัวผู้บ่งการ


ทุกคนแยกย้ายกันออกไปทำตามหน้าที่ของตัวเองที่ได้รับมอบหมาย และบางส่วนอยู่คุยถึงแผนรับมือกับสถานการณ์ของเรื่องนี้ต่อ ผู้ถือหุ้นและคู่ค้าที่ร่วมลงทุนกับเขา ซึ่งถ้าทุกคนเข้าใจก็ดี แต่ถ้าไม่ เขาคงต้องทำงานหนักแน่

 



รีสอร์ทไพรนารี


นุชนารีง่วนอยู่กับการเตรียมตัวตอนรับแขกกลุ่มใหญ่ที่เดินทางมาพักผ่อน เที่ยวชมธรรมชาติที่สวยงามและขึ้นมาสัมผัสอากาศที่หนาวเย็นบนดอยกันอย่างหนาแน่น ในแถบนี้เรียกได้ว่าเต็มกันทุกรีสอร์ทก็ว่าได้


“พี่วารีค่ะ ช่วยไปดูแขกที่เข้าพักวันนี้แทนนุชด้วยนะคะ”


“ได้จ้ะ แล้วเรื่องอาหารพอหรือเปล่า ให้สมพรไปซื้อเพิ่มไหม” พี่สาวบอก


“นุชจะเข้าไปทำธุระในเมืองอยู่พอดี เดี๋ยวซื้อกลับมาด้วยก็ได้ ไม่ต้องห่วงค่ะ”


“โอเคจ้ะ ฝากด้วยนะ เดี๋ยวพี่ไปดูแขกฝั่งทางโน้นก่อน”


คล้อยหลังเมวารีไปได้ไม่นาน สามแสบก็วิ่งเข้ามาหาคนเป็นแม่ในครัว


“แม่ฮะ น้องหิวข้าวแล้ว”


นาวีพี่ชายคนโตของแฝดสามบอกมารดา ซึ่งเด็กชายโตพอที่จะดูแลน้องช่วยมารดาได้ในระดับหนึ่ง ซึ่งนุชนารีเองก็เบาใจขึ้นมามาก


“เที่ยงแล้วหรอเนี่ย แม่ขอโทษนะคะ งั้นไปนั่งรอที่โต๊ะรอก่อนนะ แม่จะรีบทำอาหารให้”


“ฮะ/ค๊า”


สี่เสียงเล็กใสแจ๋วตอบรับเสียงดังฟังชัดพร้อมเพียง เดินไปนั่งรอที่โต๊ะอาหารอย่างสงบเสงี่ยม แม้จะนั่งรอพวกเขาก็ยังไม่วายมีเสียงพูดคุยเจียวจ้าว เรียกรอยยิ้มจากแขกที่เข้าพักในรีสอร์ทให้ได้อมยิ้มกันอยู่ได้ตลอดเวลา


“อาหารมาแล้ว”


ผู้เป็นแม่ยกอาหารออกมาให้เด็กทั้งสี่คนและนั่งดูพวกเขาทานอย่างเอร็ดอร่อย แม้ว่าวันนี้จะวุ่นวายและเหนื่อยมากขนาดไหนก็ตาม แต่มาเห็นใบหน้าเล็ก ดวงตาใสซื่อที่นั่งรอเธออยู่ความเหนื่อยนั้นก็พลันหายไปทันที  


“คุณแม่มาทานด้วยกันสิฮะ วันนี้คุณแม่ก็ยังไม่ได้ทานนะฮะ”


นาวี รีโอ ยื่นช้อนที่ตักข้าวส่งมาให้มารดา นุชนารีตื่นตันใจยิ่งหนัก ลูกชายของเธอโตขึ้นมากจริงๆ พลางอ้าปากรับจากลูกชาย


“ขอบคุณครับ แม่ยังไม่หิวจ้ะ กินช้าๆ ก็ได้ลูก เดี๋ยวติดคอ”


นุชนารีหันไปบอกนาวินลูกชายจอมแสบที่ชอบกินเร็วและผลก็คือการสำลัก คนเป็นแม่ต้องค่อยเตือนอยู่ตลอด ส่วนนารินและวารินดาไม่ต้องเตือนอะไรมากมาย เพราะทั้งคู่ทานเรียบร้อยมาก


“หมดแล้วฮะ” พี่ชายคนโตบอกมารดา


“กินเสร็จแล้วอย่างลืมเดินเอาจานไปเก็บที่อ่างนะลูก แต่วันนี้ไม่ต้องล้างเพราะในครัวกำลังยุ่งมาก เดี๋ยวจะไปเกะกะแม่ครัวเขา เข้าใจไหมคะ”  


วันนี้เธอต้องเตรียมอาหารเยอะเป็นพิเศษจึงเกรงว่าเด็กๆ จะสร้างความวุ่นวายจึงต้องบอกไว้ก่อน


“ฮะ/ค๊า”


ร่างเล็กเดินเรียงแถวเอาจานของตัวเองไปเก็บเหมือนทุกวัน เพียงแต่วันนี้ไม่ได้ล้างเองเหมือนเช่นทุกครั้ง พอวางเสร็จก็เดินกลับออกมาตามที่มารดาบอก ลูกๆ เดินกลับไปเล่นในสวนด้านหลังกันต่อ โดยมีพี่เลี้ยงคอยตามดูแลด้วยหนึ่งคน


โปรดติดตามตอนต่อไป...





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 32 ครั้ง

84 ความคิดเห็น