ตอนที่ 63 : พบรัก ยี่สิบสอง 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 913
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 35 ครั้ง
    14 มิ.ย. 62







นุชนารีง่วนอยู่กับการจัดงานวันเกิดให้กับแฝดสาม และทุกปีเธอจะเป็นจัดเตรียมเองทั้งหมด แม้แต่เค้กก้อนงามรูปการ์ตูนน่ารักที่ลูกชอบ เธอเป็นคนลงมือทำด้วยตัวเอง และปีนี้ได้รับเกียรติจากแขกที่พักในรีสอร์ทต่างให้ความสนใจกับงานวันเกิดของสามแสบด้วย 


หลังจากเตรียมทุกอย่างเรียกร้อยจึงผละไปเปลี่ยนชุดและเดินไปเรียกพี่สาวที่บ้านพักที่อยู่ห่างไปไม่ไกลกันนัก


“พี่วารีค่ะ งานพร้อมแล้วเสร็จกันหรือยัง”


“ใกล้แล้วจ้ะ ...โอเคเสร็จแล้ว ไปกัน”


จากนั้นทั้งสามเดินจับจูงไปที่ลานกว้างจัดไว้ให้นักท่องเที่ยวได้ตั้งแค้มป์รับบรรยากาศช่วงหน้าหนาว มีสามแสบกับพี่เลี้ยงกำลังผลัดเปลี่ยนถ่ายรูปกับแขกภายในงานอย่างสนุกสนาน


“ให้คุณแม่ช่วยถือไหมค่ะ” ก้มลงถามลูกสาวที่ถือกล่องของขวัญใบใหญ่กว่าตัวถึงสามใบ


“ไม่เป็นไรค่ะ วารินถือไหว” เสียงเล็กบอกฉะฉาน ตั้งใจถือของขวัญที่ตั้งใจหอด้วยตัวเองไปให้แฝดสาม


“งั้นก็ไปกันเลยค่ะ”


มาถึงงานก็เห็นว่าสามแสบที่เนื้อหอมที่สุด สมกับเป็นเจ้าของวันเกิดของค่ำคืนนี้ แขกเรื่อที่มาพักในรีสอร์ทต่างเข้ามาร่วมแสดงความยินดีกับทั้งสามด้วย ขอถ่ายรูปกับชนิดรัวชัตเตอร์จนกลายเป็นซุปตาร์เด็กไปเป็นที่เรียบร้อย ทุกคนที่กำลังสนุกสนานกับการถ่ายรูปกันอยู่จึงไม่ทันได้สังเกตว่ามีแขกมาเพิ่ม...


รัฐภามและคนสนิทเดินถือกล่องของขวัญใบใหญ่เข้าไปหาแฝดสาม ที่กำลังยิ้มแฉ่งให้กับกล้องเกือบจะทุกตัวที่เบนมาที่พวกเขา เชื้อแม่แรงใช้ได้เลยทีเดียว


“สุขสันต์วันเกิดครับ...”


นาวี นาวิน และนาริน เงยหน้าขึ้นมองคนให้ แล้วโผล่เข้ากอดเอาไว้แน่น จนชายหนุ่มตกใจกับการตอบรับจากร่างเล็กทั้งสาม โดยเฉพาะนาวีและนาวิน ส่วนเด็กหญิงนารินไม่ค่อยจะเหมือนคนอื่น เธอจ้องมองใบหน้าคมเข้มอยู่นิ่งนานเหมือนพยายามนึกว่าเขาเป็นใคร


นุชนารีเดินมาจากห้องอาหารเห็นชายหนุ่มกำลังกอดลูกทั้งสามของเธออยู่ก็ตกใจและนึกโกรธเคืองสุดกำลัง เขาไม่มีสิทธิ์ในตัวพวกเขาด้วยซ้ำ


“ปล่อยลูกฉันเดี๋ยวนี้นะ!” เสียงหวานเย็นเฉียบดังขึ้นด้านหลัง


“นุช!


รัฐภามขวับไปมองด้านข้าง ไม่คิดว่าจะได้เจอเธออีกครั้ง เธอไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิด แต่ที่เปลี่ยนก็คงจะเป็นสามแสบที่เพิ่มมาโดยที่เขาไม่มีโอกาสได้รู้ว่ามีพวกเขาอยู่บนโลกนี้


“ละ... เด็กๆครับ เดี๋ยวขอคุยกับคุณแม่ก่อนนะครับ”


รัฐภามก้มลงกระซิบบอก เขาไม่ได้ตั้งใจจะให้เธอโกรธหรือไม่พอใจ ทั้งสามวิ่งมากอดเขาเองจะไม่ให้เขาเหลียวแลได้อย่างไร ก่อนลุกขึ้นยืนเต็มความสูง


“ไม่เอา”


นาวีและนาวินไม่ยอมปล่อยแถมกอดรัดแน่นกว่าเดิม เขาจึงจำเป็นต้องอุ้มร่างเล็กทั้งสองขึ้นอ้อมแขนมาด้วย ส่วนนารินนั้นยืนเกาะชายเสื้อเชิ้ตไม่ปล่อยเช่นกัน


“ผมมีเรื่องจะคุยกับคุณ ...เรื่องลูก”


“ฉันไม่มีอะไรจะคุย และปล่อยลูกฉันซะ” น้ำเสียงไร้เยื่อใยที่เอื้อนเอ่ยออกมาจากริมฝีปากบางมันเหมือนเข็มแหลมนับพันเล่มพุ่งมาปักลงที่กลางอกแกร่งให้เจ็บเจียนตาย


“ลูกของเราต่างหาก คุณปิดบังความจริงนี่ไม่ได้นะนุช” สิงห์หนุ่มโต้กลับน้ำเสียงไม่ต่างกัน 


“ได้สิ เพราะพวกเขาไม่ใช่ลูกของคุณ!


ดวงตากลมเรียวจ้องมองใบหน้าคมของชายหนุ่มตรงหน้าไม่หลบ เธอไม่คิดว่าจะได้พบเขากะทันหันเช่นนี้


“ไม่จริง! เมื่อไรคุณจะยอมรับความจริงเสียที” รัฐภามชักเริ่มจะหมดความอดทนกับคนหัวดื้อตรงหน้า


“จนกว่าคุณจะตายมั้ง!” นัยน์ตาสีดำสนิทจ้องมองมาที่เขานิ่งไม่มีแววพูดเล่น


สิงห์หนุ่มถึงกับนิ่งงัน สมองตีบตันไปชั่วขณะ ไม่คิดว่าหญิงสาวจะพูดคำนี้ออกมา ก่อนจะวางร่างเล็กทั้งสองลงกับพื้นแล้วเงยหน้ามองหญิงสาวเต็มตา


“ก็ได้ ถ้าคุณต้องการแบบนั้น”


ขาแกร่งก้าวเดินไปที่หน้าผาสูงชันที่อยู่ห่างออกไปไม่กี่สิบเมตรเบื้องหน้า แล้วหันกลับมามองหน้าหญิงสาวอีกครั้ง คนสนิทที่ยืนอยู่ไม่ไกลเบิกตากว้าง


“คุณคริสจะทำอะไรครับ!


“บอกมาดามด้วยว่าฉันขอโทษ” ดวงตาคู่คมหลับนิ่ง กางแขนทั้งสองออก พร้อมทำสิ่งที่หญิงสาวต้องการ


แขกเรื่อภายในงานต่างตกอกตกใจกับสิ่งที่เห็น ต่างส่งเสียงฮือฮา และสิ่งที่ทำเอาทั้งงานต้องนิ่งอึ้งไปอีกครั้งเมื่อร่างเด็กทั้งสามสะบัดมือออกจากมารดา แล้ววิ่งไปกอดร่างสูงของคนที่เด็กๆ เรียกว่าพ่อเอาแน่น ส่งเสียงร้องไห้โหลั่นระงมไปทั่วบริเวณ


“ไม่ยอม ฮือๆ”


บรรดาแขกที่มาร่วมงานเองเห็นภาพนั้นแล้วก็สะท้อนในใจไม่น้อย ต่างมองมาที่หญิงสาวว่าเธอจะตัดสินใจ


นุชนารีเห็นภาพตรงหน้าก็นิ่งอึ้งไปไม่ต่างกัน ไม่คิดว่าลูกทั้งสามคนจะรักและห่วงใยผู้ชายที่ไม่เคยเห็นหน้ากันมาก่อนมากมายถึงขนาดนี้ และเธอไม่อาจทนเห็นภาพนั้นได้จึงหันหลังวิ่งหนีออกจากตรงนั้นไป


“นุชเกิดอะไรขึ้น


เมวารีและนัฐชยาเดินออกมาเห็นหญิงสาววิ่งผ่านหน้าไปก็ตกใจไม่น้อย พอเดินเข้าไปที่ลานกว้างด้านหน้าและถามคนที่อยู่ในเหตุการณ์จึงรู้ต้นเหตุที่ทำให้นุชนารีวิ่งออกมา


“ยัยนุชคงจะเจ็บปวดไม่น้อยเลยนะคะ”


โปรดติดตามตอนต่อไป...




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 35 ครั้ง

70 ความคิดเห็น

  1. #33 nuch1009 (@nuch1009) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2562 / 12:14
    สามแฝดรู้ได้ไงอ่ะว่าพระเอกเป็นพ่อ งง?
    #33
    1
    • #33-1 ลานีญา (@madamsomloun) (จากตอนที่ 63)
      17 มิถุนายน 2562 / 15:08
      ติดตามกันต่อไปว่าเขารู้กันได้ยังไงน้า 555
      #33-1
  2. #32 Ple411 (@Ple411) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2562 / 18:15

    ทำไมไม่คุยกันให้เคลีย์

    #32
    0