ตอนที่ 61 : พบรัก ยี่สิบเอ็ด 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 970
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    12 มิ.ย. 62








ตอนเหนือของประเทศไทย


เมวารีและลูกสาววัยสามขวบเศษเดินทางไปทำบุญที่วัด เพื่อขอบคุณผู้มีพระคุณที่บริจาคเลือดให้กับเธอวันที่เธอคลอดลูกสาว ถ้าไม่ได้เขาวันนั้นเธอกับลูกก็คงไม่ได้มานั่งอยู่ข้างกายเธอเหมือนวันนี้ และมาซื้อของเข้ารีสอร์ทด้วย


รถคันเล็กเข้าไปจอดด้านหน้าตลาด จูงมือลูกสาวตัวน้อยเข้าด้านใน จับจ่ายตลาดอย่างคล่องแคล่ว ทุกคนในละแวกนี้รู้จักเธอกับลูกเป็นอย่างดี มีช่วงแรกๆที่มาอยู่ ทุกคนต่างถามถึงพ่อของเด็ก มันเป็นสิ่งที่ทำให้เธอสะเทือนใจมาก และบอกกับทุกคนว่าพ่อของลูกจากไปนานมากแล้ว ตั้งแต่นั้นมาก็ไม่มีใครถามถึงอีก


“หนูวารินลูก จ่ายตลาดเก่งนะเราเนี่ย ช่วยคุณแม่ได้เยอะเลยตัวแค่นี้เอง” แม่ค้าเจ้าเก่าเจ้าเดิมเอ่ยทักทายเด็กหญิงตัวน้อยที่กำลังโตขึ้นเป็นสาวสวย


“ขอบคุณค๊า”


วารินดายิ้มกว้างจนเห็นฟันซี่เล็กพร้อมเอ่ยขอบคุณคุณยายเสียงสดใส ทุกคนที่นี่ต่างรักและเอ็นดูเด็กสาวมาก


“นี่ลูกขนมถ้วนของชอบเรา อีกกล่องยายฝากไปให้แฝดสามด้วยนะ” คุณยายวัยหกสิบที่เห็นนุชนารีมาแต่เด็ก จึงรักและเอ็นดูลูกของเธอไปด้วย


“ขอบคุณมากค่ะยาย ถ้างั้นหนูขอเหมาขนมยายเลยดีกว่า วันนี้มีแขกมาที่รีสอร์ทเยอะจนทำขนมไม่ทัน ได้ขนมยายไปเพิ่มคงช่วยไปได้เยอะ” เมวารีกล่าว แย้มยิ้มขอบคุณที่ดีกับเธอเรื่อยมา


“ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวยายให้หลานชายขนขึ้นรถให้ แถมฝอยทองไปด้วยอีกถาดละกัน”


นางแบบผู้ตกรอบบอกอย่างใจปล้ำ วันนี้นางกะจะเอาไปแจ้งเด็กหน้าตลาดอยู่พอดี จึงแบ่งให้ถาดหนึ่ง


“ขอบคุณมากเลยค่ะยาย”


เมวารียกมือไหว้ขอบคุณคุณยายร้านขนมเจ้าประจำ ท่านใจดีกับเธอและลูกมาก ให้ข้าวของหรือแม้แต่ขนมโดยที่ไม่กลัวขาดทุน


“ไม่เป็นไรลูกๆ เรามันคนบ้านเดียวกัน แค่นี้เรื่องเล็กน้อย ไปๆเดินนำไปที่รถเลย อากาศร้อนเดี๋ยวยายหนูรินจะไม่สบายเอา”


คุณยายบอกตามคนใจดี หันไปกวักมือเรียกหลานชายที่ยืนอยู่ไม่ไกล ให้มาช่วยยกถาดขนมมากมายไปส่งหญิงสาวที่รถ เมวารีเดินจูงมือลูกสาวเดินนำไปที่รถ


“ขอบคุณยายมากเลยนะจ้ะ ไว้พรุ่งนี้ถ้าว่างหนูจะพาแฝดสามมาด้วย จะได้มาอุดหนุนขนมยายอีก ไปนะจ้ะ” บอกด้วยรอยยิ้ม


“บายๆค่ะยาย” มือเล็กของเด็กหญิงวารินดาโบกผ่านกระจกให้คุณยาย


“จ้า ขับรถกลับดีๆลูก”


คุณยายโบกมือเหี่ยวส่งกลับไปให้หลานสาวตัวน้อย มีความสุขทุกครั้งที่ได้เห็นพวกเขามาจ่ายตลาดกับคนเป็นแม่ ดูแล้วคิดถึงลูกหลานที่อยู่กรุงเทพฯ ที่จะมาเยี่ยมในช่วงปิดเทอมเสมอ



เมวารีพาลูกสาวขับรถมุ่งหน้ากลับรีสอร์ทและตอนนี้น่าจะกำลังวุ่นวายกับอาหารมื้อเที่ยงกันอยู่ เธอน่าจะไปทันเสิร์ฟของหวานพอดี


เบบี้ ชาร์ค ดู๊ด ดู ดู่ ดุด, เบบี้ ชาร์ค ดู๊ด ดู ดู่ ดุด...


วารินดาร้องเพลงเสียงแจ่วอย่างมีความสุข ในมือมีตุ๊กตาตัวโปรดที่นุชนารีซื้อให้ตอนอายุครบหนึ่งขวบ ตั้งแต่วันนั้นก็ไม่ยอมวางห่างมือ ไปไหนต้องหอบไปด้วยตลอด


“นางฟ้าตัวน้อยของแม่ให้อะไรเป็นของขวัญให้แฝดสามน่า”


เมวารีเอ่ยถามลูกสาวตัวน้อยเสียงใส เธอแอบเห็นว่าลูกสาวเตรียมของขวัญและแอบหลบไปห่อไม่ให้เธอเห็นด้วย แน่นอนว่าแต่ละคนจะได้ไม่เหมือนกัน


“ไม่บอกค่ะ เป็นความลับ” วารินดาตอบ แววตาเปล่งประกายสุกใส


“บอกหน่อยไม่ได้หรือค่ะ นิดหนึ่งน่าคนดี คุณแม่อยากรู้นี่น่า” เมวารีทำเสียงอ้อนลูกสาว


“ไม่ได้ค่ะ แล้วคุณแม่ล่ะค่ะให้อะไร” เสียงเล็กปฏิเสธ พลางถามกลับมารดามบ้าง


“คุณแม่ก็ไม่บอก รอลุ้นพร้อมกันดีกว่าเนอะ”


สองแม่ลูกต่างปิดที่จะบอกถึงของขวัญพิเศษที่จะมอบให้กับแฝดสามจอมแสบแห่งรีสอร์ท ไพรนารี ระหว่างทางที่ทั้งคู่กำลังจะเลี้ยวเข้าปากทางของรีสอร์ท มีรถอีกคันวิ่งสวนออกมาด้วยความเร็ว ทำให้เธอไม่ทันระวังเผลอเหยียบเบรกกะทันหันทำให้ร่างเล็กของวารินดากระเด็นไปด้านหน้าแล้วหัวย้อนกลับไปกระแทกเบาะแม้จะไม่แรงมากแต่ได้สร้างความตกใจแก่เด็กหญิงไม่น้อยส่งผลให้ร้องไห้จ้าขึ้นทันที


“วารินลูก! ไหนคุณแม่ดูหน่อยค่ะ ไม่ร้องนะคะ”


เมวารีหันมาดูลูกสาวตัวน้อยทางเบาะหลัง แล้วรีบลงไปดู โอบกอดร่างเล็กให้คลายอาการตกใจ พึมพำขอโทษจากใจที่เธอไม่ระวัง


“...รอคุณแม่เดี๋ยวเดียวนะคะ” เมวารีรีบสำรวจร่างกายก็เห็นว่ามีเพียงหน้าผากน่าจะไปกระแทกประตูรถเริ่มบวมปูดขึ้นมาให้เห็น


“ขอโทษด้วยนะครับ พวกคุณเป็นอะไรไหม...”


คู่กรณีรีบลงจากรถเดินมาดูอีกฝ่ายที่ดูตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แต่แล้วต้องถอยหลังไปอัตโนมัติ เมื่อเห็นว่าคนที่ยืนอยู่เป็นใคร


“วารี!


โปรดติดตามตอนต่อไป...





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

72 ความคิดเห็น

  1. #29 Ple411 (@Ple411) (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2562 / 11:05

    ใกล้จะเจอกันแล้ว

    #29
    0
  2. #27 siwala (@siwala) (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2562 / 09:03

    อุ๊ย.....ใครอ่ะ จะใช่คนที่เราคิดมั้ยน๊า...
    #27
    0