ตอนที่ 59 : พบรัก ยี่สิบ 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 977
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 25 ครั้ง
    10 มิ.ย. 62









รัฐภามอยากตบหน้าตัวเองนัก ทำไมเขาไม่เอ๊ะใจเลยสักนิด ไม่อย่างนั้นเวลาสามปีที่เป็นบ้าอยู่ก็คงไม่สูญเปล่า สิงห์หนุ่มหวนคิดไปถึงเรื่องแหวนคราวก่อนที่พาหญิงสาวมางานแสดงโชว์ที่สิงคโปร์มันเกิดเปลี่ยนสี เพื่อความแน่ใจในความคิดของตัวเองจึงโทรหามารดาทันที


“ว่าไงตาคริส” เสียงหวานของมาดามดังมาตามสาย


“ผมมีเรื่องเกี่ยวกับแหวนจะถามครับ”


“แหวน? มีอะไร หรือว่าทำหาย” คนเป็นแม่ทำเสียงตกใจ


“ไม่ใช่อย่างนั้นครับ เพียงแต่ว่ามัน... เปลี่ยนสี” ชายหนุ่มรีบอธิบายให้มารดาเข้าใจก่อนที่ท่านจะถามไปไกล


“เปลี่ยนสี? สีอะไร”


มาดามเครือทิพย์นึกสงสัยและอดที่จะแปลกใจไม่ได้ที่ลูกโทรมาถามเรื่องนี้ เพราะการที่แหวนประจำตระกูลของพวกเขาจะเปลี่ยนสีได้ สามารถเกิดได้อยู่สองอย่าง หนึ่ง เหตุร้ายที่จะเกิดกับเจ้าของแหวน และสองภรรยาของเจ้าของแหวนท้อง แล้วมันกรณีไหนกันล่ะ


“สีเขียวครับ”


“...แหวนไม่ได้อยู่ที่ลูกใช่ไหมตาคริส” มาดามถามเสียงเรียบ


“เอ่อ... ครับ”


สิงห์หนุ่มอึกอักตอบไม่เต็มเสียง เมื่อมารดาถามมาเช่นนั้น ท่านก็ต้องรู้แล้วอย่างแน่นอนว่าแหวนไม่ได้อยู่ที่เขาตั้งแต่แรก 


“อยู่ที่ใคร! ผู้หญิงคนนั้นใช่ไหม”


“...”


รัฐภามนิ่งอึ้งไปชั่วครู่ เขาลืมไปว่ามารดารู้ว่าหญิงสาวเป็นอย่างดี เอาแล้วไอ้คริส!


“...เป็นความผิดของผมเองครับ ที่เล่นอะไรไม่เข้าท่าให้เธอสวมใส่ตอนโชว์เครื่องเพชรเมื่อสามปีก่อนแล้วมันก็ดันถอดไม่ออก ตอนนี้มันก็ยังอยู่กับเธอ” บอกความจริงไปเสียงเบา


“ลูกรู้อะไรไหมตาคริส แหวนประจำตระกูลของเรามันเลือกเจ้าของ” มารดาถามขึ้นใหม่ให้รู้ชายคิดตาม รัฐภามพอได้ยินเรื่องพวกนี้มาจากพี่ชายอยู่บ้าง


“รู้ครับ”


“แล้วรู้หรือเปล่า ว่าการที่เธอถอดแหวนไม่ออกมันหมายความว่ายังไง” มาดามบอกเป็นนัยยะ


“เธอเป็นเจ้าของแหวน!


เขาคิดเพียงว่ามันคงจะเป็นเรื่องบังเอิญมากกว่า ที่นุชนารีจะสวมใส่แล้วถอดมันออกไม่ได้ หรืออาจจะเป็นเพราะแหวนมันวงเล็กเกินไปก็ได้ มันมีอีกตั้งหลายเหตุผล


“ใช่แล้วจ้ะ ถ้าคนที่แหวนไม่ได้เลือกมันจะถอดได้สบายมาก นี้มันก็ล่วงมาสามปีแล้วแหวนยังอยู่ และมันได้เปลี่ยนสีเรียบร้อย นั้นแสดงว่าเธอได้มีลูกกับลูกชายแม่ยังไงล่ะจ้ะ”


มาดามบอกเหตุผลทั้งปวงแก่ลูกชายคนที่สามถึงรายละเอียดทั้งหมดของแหวน ซึ่งมันมีความพิเศษที่ใครก็ยากที่จะเลียนแบบขึ้นมาได้


“แสดงว่าที่คุณนัฐชยาบอกผมเรื่องลูกก็เป็นเรื่องจริง! ...ขอบคุณมากครับคุณแม่...” รัฐภามดีใจจนเก็บความรู้สึกเอาไว้ไม่มิด


“เดี๋ยวก่อนตาคริส...” มาดามเครือทิพย์ร้องเรียกชื่อลูกชายไว้ก่อนที่จะทันวางสายไป


“ครับ...”


“ตามลูกสะใภ้กับหลานของแม่กลับมาให้ได้นะ”


บอกจากใจจริงและอดที่จะดีใจกับลูกชายด้วยที่ได้เป็นพ่อคนเสียที จะได้รู้จักดูแลคนอื่นมากกว่าตัวเองได้แล้ว แต่งานนี้ดูเหมือนจะหนักเอาการอยู่ไม่น้อยเลยทีเดียว นางมองเห็นอุปสรรคร้อยแปดพันรอบพวกเขาเอาไว้ มันช่างแน่นเหลือเกินยากที่จะหลุดพ้นออกมาได้ง่ายๆ


“ผมขอสัญญาด้วยชีวิตว่าจะนำแก้วตากับดวงใจกลับมาให้ได้ครับ”


รัฐภามรับคำด้วยแววตามุ่งมั่นเหลือเกิน เป็นอีกครั้งที่เขากลับมามั่นใจได้เต็มที่อีกครั้ง หลังจากที่เสียศูนย์อยู่นานกว่าสามปี


หลังจากวางสายจากมารดาก็รีบเก็บกระเป๋าพร้อมเดินทางไปตามหาหัวใจที่ขาดหายไปทันที งานทางนี้ก็ไม่มีอะไรต้องพะวงหรือห่วงอีกต่อไปแล้ว


โปรดติดตามตอนต่อไป...




 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 25 ครั้ง

73 ความคิดเห็น

  1. #26 เมืองเก่า (@boonglo) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 06:13

    ตามสิค่ะรออะไร
    #26
    0