ตอนที่ 57 : พบรัก ยี่สิบ 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1067
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 39 ครั้ง
    7 มิ.ย. 62











สามปีผ่านไป


“แม่ฮะ พวกเราเห็นลูกนกตกจากรัง นี่ไงฮะ ให้พวกเราเลี้ยงมันนะฮะ”


นาวี รีโอ นาวิน ราอูลและ นาริน ราเอลแฝดสามจอมแสบที่เติบโตขึ้นเป็นเด็กแสนซนช่างพูดช่างเจรจา แต่เชื่อฟังคำของมารดาอยู่มาก เรื่องที่จะทำให้เธอเสียใจหรือสั่งห้ามลูกๆ ไม่เคยทำให้ผิดหวัง แต่ถ้าจำเป็นจะมาของอนุญาตเธอก่อนเสมอ ทำให้คนเป็นแม่ภูมิใจในตัวลูกทั้งสาม


“ทำแบบนั้นไม่ได้ครับ เราควรปล่อยให้เขาได้เติบโตตามธรรมชาติดีกว่านะ” นุชนารีบอกลูกๆ


“แต่นาวินอยากเลี้ยงนี่ฮะ” แฝดคนน้องยังยืนยันความตั้งใจเดิม


“นาวินลูก ถ้ามีใครเอานาวินจับขังในกรง ไม่ได้ไปวิ่งเล่น ไม่ได้เจอใครเลยและไม่ได้กินของอร่อยๆ นาวินจะชอบได้ไหมครับ” นุชนารีตั้งถามให้ลูกคิดตาม


“นาวินไม่ชอบให้เขามาขัง”


“เห็นไหมครับ นาวินยังไม่ชอบเลย แล้วนกตัวเล็กที่กำลังจะโตต้องมาอยู่ในกรงมันก็รู้สึกเหมือนกับนาวินนะลูก”


“งั้นไม่เลี้ยงแล้วฮะ ปล่อยมันไปดีกว่า” เสียงเล็กบอกอย่างตัดใจ


“งั้นให้พี่สมพรเอาไปปล่อยดีกว่าเนอะ พี่สมพรจ้ะ”


ร่างบางบอกลูกชาย ก่อนจะหันไปทางคนงานคนอยู่ใกล้ จากนั้นเมื่อปล่อยมันออกจากป่า สองหนุ่มก็ยิ้มมีความสุข ที่ไม่ต้องเป็นบาป


“ทำอะไรอยู่จ้ะสามคนแม่ลูก”


เมวารีเดินตรงมาหาสามแม่ลูกที่กำลังเดินจับจูงกันข้ามสะพานดอกไม้มาที่โซนห้องอาหารของรีสอร์ท ซึ่งเธอกับนุชนารีเป็นหุ้นกันสร้างมันขึ้นมาบนผืนดินกว่าสิบห้าไร่ที่เป็นมรดกของมารดาของนุชนารี ด้วยเงินที่เก็บกันมาเกือบทั้งชีวิต และไม่ใช่เรื่องง่ายเลยกว่าจะมาถึงจุดนี้ ล้มลุกคลุกคลานมาก็ไม่น้อย ดีที่ว่ามีลูกพี่ลูกน้องมาช่วยสอนจึงอยู่มาได้จนถึงทุกวันนี้


“พาเด็กไปปล่อยนกมา แล้วนารินกับวาริน


“อยู่นี่ค่ะ” เด็กสาวร่างเล็กทั้งสองวิ่งแข่งกันเข้ามาคนเป็นมารดาที่มองหาอยู่


“วิ่งช้าๆลูกเดี๋ยวล้ม”


นุชนารีร้องบอกบุตรสาวที่วิ่งแข่งกันมาด้วยความเร็วจนเกรงว่าจะหกล้มก่อนจะถึงเธอ ด้วยนิสัยที่ต่างจากพี่ชายฝาแฝดทั้งสอง ความเอาแต่ใจจึงมาเป็นที่หนึ่ง ไม่รู้ว่าได้จากใครมา


“คุณแม่ค๊า นารินหิวแล้ว”


“นาวีกับนาวินก็หิวแล้วเหมือนฮะ”


สองหนุ่มไม่ยอมน้อยหน้า เรื่องนี้นุชนารีรู้ดีว่าลูกทั้งสามชอบมาออดอ้อนเวลาหิว


“ก่อนอื่นไปล้างมือให้เรียบร้อย แล้วไปนั่งรอที่โต๊ะ โอเคไหมค่ะ”


“ค๊า/ฮะ”


รับปากเสร็จทั้งสองแสบต่างวิ่งไปทำตามที่มารดาบอก หลังจากนั้นจึงมานั่งประจำที่ของตัวเองพร้อมอาหารทยอยมาวางตรงหน้า แต่ยังไม่สามารถทานได้ เพราะต้องรอให้ทุกคนได้อาหารครบก่อนและที่สำคัญไม่ลืมที่จะสอนเด็กๆ ขอบคุณข้าวปลาอาหาร


โปรดติดตามตอนต่อไป....






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 39 ครั้ง

74 ความคิดเห็น

  1. #28 Ple411 (@Ple411) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2562 / 10:53

    แป๊บเดียวได้ลูกสามเลย

    #28
    0
  2. #23 siwala (@siwala) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2562 / 21:17

    รอตอนต่อไปค่า....
    #23
    0