ตอนที่ 48 : พบรัก สิบหก 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1010
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 28 ครั้ง
    25 พ.ค. 62










เจมส์ตื่นแต่เช้าเดินลงไปหากาแฟทางที่ครัว ร่างสูงเดินผ่านตู้โชว์ที่มีรูปเรียงรายมากมาย และเหลือบไปเห็นผู้หญิงอีกคนที่เขาไม่คิดว่าเธอจะเกี่ยวข้องกับคนในครอบครัวนี้ มือหนาหยิบรูปใบนั้นขึ้นมาพินิจดู พลางยิ้มเจ้าเล่ห์แผงนัยยะ ความคิดอันชั่วร้ายผุดขึ้นในหัวเป็นร้อยอย่าง งานได้สนุกกันยาวแน่!


รัตติมาเดินลงมาเห็นชายหนุ่มกำลังถือกรอบรูปของลูกเลี้ยงอยู่ก็รู้สึกไม่พอใจขึ้นมา รีบสาวเท้าลงไปหา


“ลูกเลี้ยงฉันเองค่ะ คุณสนใจหรอ”


“เปล่าหรอกครับ ผมจะสนใจทำไมผู้หญิงหน้าตาจืดชืดแบบนั้น สู้คุณก็ไม่ได้ ร้อนแรงกว่าตั้งเยอะ” ประโยคสุดท้ายตั้งใจเข้าไปกระซิบที่ข้างหู


“บ้าที่สุดเลย พูดอะไรก็ไม่รู้ อ้าย


“ผมว่าเราไปต่อสักเกมสองเกมดีกว่า ผมชักเริ่มหิวขึ้นมาอีกแล้วสิ”


“บ้าจริง อ้าย...” 


ใบหน้าคมแกล้งก้มลงซุกไซ้ซอกคอเนียน รัตติมาผลักเขาออกเล็กน้อยอย่างมีจริตแล้วรีบวิ่งกลับขึ้นไปบนห้อง


ชายหนุ่มได้แต่มองตามและยิ้มออกมามุมปาก ก่อนรีบเดินตามขึ้นไปต่อเกมรักที่แสนเร่าร้อน...

 



นุชนารีตื่นแต่เช้าเพื่อออกจากบ้านไปทำบุญในวันครบรอบวันตายของมารดาเหมือนเช่นทุกปี แต่ปีนี้พี่สาวกับเพื่อนรักไปไม่ได้เพราะติดงานกันทั้งคู่เธอจึงต้องไปเพียงลำพัง ร่างบางขับรถไปที่วัดที่มีเจดีย์ของมารดาและบิดาอยู่ที่นั่น มือบางถือสังฆทานชุดใหญ่และตั้งใจมาเลี้ยงอาหารกลางวันเด็กกำพร้าในวัดด้วย


หญิงสาวเดินตรงเข้าไปในโบสถ์พร้อมสังฆทานเหมือนคนอื่นๆ ก่อนหน้า หลังก้มกราบเสร็จเงยหน้าขึ้นแล้วต้องตกใจที่เห็นว่ามีใครอีกคนตามมา พร้อมส่งเสียงเรียบไปถาม


“คุณ! ตามฉันมาทำไม”


“ก็มาไหว้คุณแม่ยายนะสิครับ”


รัฐภามยื่นหน้าเข้ามาใกล้ แย้มยิ้มกว้างไม่หยุดที่จะกวนประสาทคนตัวเล็ก จนได้สายตาเขียวปัดส่งกลับมาให้แทน


“พร้อมกันหรือยังโยม”


หลวงพ่อหันมาเอ่ยถามหนุ่มสาวที่กำลังโต้เถียงกันไปมาไม่รู้ข้อยุติกันเสียที ทั้งคู่จึงต้องพักยกแล้วหันไปกลับพนมมือไหว้ของประทานอภัยกับหลวงพ่อท่าน แต่หญิงสาวยังไม่วายส่งค้อนวงใหญ่ไปให้ชายหนุ่ม พลางขยับไปใกล้พร้อมถวายสังฆทานให้กับหลวงพ่อ


“ถวายด้วยกันสิโยม มาด้วยกันไม่ใช่รึ”


“ใช่ครับ มาด้วยกัน”


รัฐภามรีบขยับใกล้ วางฝ่ามือกว้างทับมือบางแล้วถวาย ก่อนนุชนารีจะรีบดึงมือกลับหลังจากที่ถวายเสร็จ สิงห์หนุ่มนึกขอบคุณหลวงพ่อมากมายที่ทำให้เขาได้ทำบุญกับเธอเป็นครั้งแรก


หลังจากทำบุญเสร็จนุชนารีก้มลงกราบลาผละเดินออกมาด้านนอกทันที ไม่อยู่รอผู้ชายกวนประสาทที่นั่งยิ้มไม่หุบอยู่ด้านหลัง ร่างสูงเตรียมจะเดินตามไปก็ต้องหันมาทางหลวงพ่ออีกครั้ง


“ความรักและการให้อภัยชนะได้ทุกอย่างนะโยม” กล่าวจบหลวงพ่อก็เดินจากไปอีกคน


“ขอบคุณมากครับที่ชี้ทางให้ผม”


ร่างสูงเดินออกมาด้านนอกโบสถ์มองหาหญิงสาว แต่กลับไม่เจอจึงเดินออกตามหา จนมาเห็นว่าเธอกำลังช่วยตักอาหารให้กับเด็กๆ ที่โรงอาหารอยู่นั่นเอง คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเมื่อเหลือบไปเห็นเด็กชายตัวน้อยกำลังนั่งซึมอยู่ที่ม้าโยกจึงเดินเข้าไปนั่งลงข้างๆ พลางถามขึ้น


“ทำไมไม่ไปทานอาหารกับเพื่อนล่ะครับ หือ?”


ผมไม่ชอบกินผัก” เด็กชายบอกตามตรง


“ทำไมล่ะ มันอร่อยและมีประโยชน์มากเลยนะ” สิงห์หนุ่มใช้วิธีการหว่านล้อมให้เด็กชายคิดภาพตาม


“ไม่เห็นอร่อยเลย คราวก็ก่อนมีคนทำมาให้ ผมไม่ชอบเลย” เด็กชายบอก


เมื่ออาทิตย์ก่อนมีคนทำอาหารที่ทำจากผักแทบจะทุกเมนูมาให้พวกเขา ซึ่งมันไม่อร่อยเอามากๆ พอคิดถึงมันแล้วก็ไม่อยากเข้าใกล้


“งั้นมานี่ พี่จะพิสูจน์ให้ดูว่ามันไม่ได้เป็นอย่างที่เราคิด ไปครับ”


มือหนายื่นไปตรงหน้า เด็กชายช่างใจอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะวางมือเล็กลงไป รัฐภามเดินจับจูงเด็กชายไปที่เก้าอี้ที่ว่างอยู่ แล้วตักอาหารมาให้และชิมให้ดู


“อื้ม อร่อยมาก” นิ้วหัวแม่มือยกชูขึ้นบอกว่าอร่อยมาก


“อร่อยจริงหรอครับ” 


ด็กชายยังไม่เชื่อทั้งหมด จึงลองตักขึ้นชิม ก่อนจะตาโต เพราะมันอร่อยกว่าเมื่อครั้งที่แล้วมากมายเหลือเกิน


“เป็นไง อร่อยใช่ไหมล่ะ”


“ครับ อร่อยมากเลย”


“พี่บอกแล้ว บางอย่างเราต้องพิสูจน์ก่อนอย่าพึ่งตัดสินมันรู้ไหมครับ” มือหนาลูบศีรษะเล็กด้วยความเอ็นดู


นุชนารีเงยหน้าขึ้นมาเห็นสองหนุ่มกำลังคุยกันอย่างออกรส เธออดที่จะแปลกใจและดีใจไม่ได้ เพราะเด็กชายไม่ค่อยคุยกับใครง่ายนัก กว่าเธอจะได้คุยกับน้องเขาก็นานพอดู ก่อนจะรีบเสมองไปทางอื่นเมื่อสิงห์หนุ่มหันมาไม่บอกกล่าว รัฐภามยิ้มให้กับท่าทีนั้นของหญิงสาว


มื้ออาหารเที่ยงของเด็กๆ จบลง หนุ่มสาวก็ขอตัวกลับ และเป็นสิงห์หนุ่มอาสาจะไปส่งอีกตามเคย แม้หญิงสาวจะปฏิเสธไมตรีของเขา แต่มีหรือที่เขาจะยอมถอย ถ้ายอมก็ไม่ใช่เขานะสิ


โปรดติดตามตอนต่อไป...





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 28 ครั้ง

76 ความคิดเห็น