ตอนที่ 47 : พบรัก สิบหก 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1013
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    24 พ.ค. 62











หลังงานแสดงจบลงชายหนุ่มเดินมานั่งรอที่ล้อบบี้ของโรงแรม ในมือหนามีเจ้าจอสี่เหลี่ยมเครื่องบาง ใบหน้าคมกำลังคล่ำเคร่งอ่านสัญญาการลงทุนที่ลูกน้องส่งมาให้ก่อนมีการเซ็นสัญญากันในอีกสามวันข้างหน้า


“นึกว่าคุณกลับไปแล้วเสียอีก”


นุชนารีก้าวออกจากห้องแต่งตัวผ่านหน้าล้อบบี้พลันเหลือบไปเห็นร่างสูงของชายหนุ่มที่มาส่งหลายชั่วโมงก่อน พลางเดินเข้าไปหา สิงห์หนุ่มเงยหน้าขึ้นมองร่างบางตรงหน้า


“เสร็จแล้วหรอครับ จะกลับเลยไหม”


“ดูท่าทางคุณมีงานสำคัญรออยู่” หญิงสาวไม่ได้สนใจคำพูดของเขา สังเกตสิ่งที่อยู่ในมือเขาไปด้วย


“ไม่สำคัญอะไรหรอก กลับกันเถอะนี่ก็ดึกมากแล้ว คุณจะได้กลับพักผ่อน”


“ค่ะ” 


ใบหน้านวลจึงพยักรับ เดินเคียงคู่สิงห์หนุ่มออกจากโรงแรม ทุกอย่างนั้นอยู่ในสายตาคมของอีแร้งผู้หิวโหย


“ที่แท้ก็เป็นเธอนี่เอง หึ แบบนี้สิมันถึงจะสนุก”


เจมส์แสยะยิ้มเหี้ยมอย่างมีเล่ห์นัย คิดหาวิธีการที่จะเอาชนะเจ้าพ่อจิวเวลรี่สี่ปีซ้อนอย่าง รัฐภาม ฟานเซส!

 


รถคันหรูของสิงห์ตัวที่สามเคลื่อนมาหยุดลงหน้าบ้านสองชั้น นุชนารีก้าวลงจากรถ หันกลับมามองหน้าคนมาส่งเล็กน้อย เธออดที่จะเป็นห่วงเขาไม่ได้ เห็นสีหน้าเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนแล้วไม่สบายใจเลย รัฐภามเห็นว่าเธอยืนจ้องเขาอยู่นานจึงชะโงกหน้ามาถาม


“มีอะไรหรือเปล่า หรือว่าลืมอะไร”


“เปล่าหรอก คุณกลับไปเถอะ ขอบคุณที่มาส่ง” 


ร่างบางเดินกลับเข้าบ้านไปทันที รัฐภามมองตามอย่างไม่เข้าใจก่อนสั่งคนสนิทออกรถ


รถยนต์หรูอีกคันวิ่งปาดเข้ามาหยุดลงที่หน้าบ้านของสามสาว แล้วมองเข้าไปภายในแสยะยิ้มแล้วขับจากไป

 


รัตติมาออกท่องราตรีเหมือนเช่นทุกวัน แม้วันเวลาไม่สามารถทำลายความงามของเธอลงได้ ด้วยเทคโนโลยีสมัยใหม่สามารถเนรมิตทุกอย่างที่ต้องการได้ ด้วยเงินที่ขูดรีดจากลูกเลี้ยงสาวที่เป็นขุมทรัพย์ที่เธอพึ่งเสียไป แต่เธอไม่มีวันยอมให้มันได้ไปเสวยสุขคนเดียวหรอก!


ร่างบางโยกย้ายตามเสียงเพลงที่มีจังหวะเร้าใจ สาวรุ่นลูกยังต้องอายเมื่อเจอนางพญาแห่งวงการ เมื่อเต้นใจพอใจแล้วก็เดินกลับมานั่งที่โต๊ะ ใบหน้าที่แต่งเติมจัดจ้านเงยหน้าขึ้นมองคนที่ยื่นแก้วค็อกเทลสีสวยยื่นมาให้


“สำหรับผู้หญิงที่สวยที่สุดในคืนนี้ เจมส์ คาร์เทียร์ ครับ”


“รัตติมาค่ะ”


“มาคนเดียวหรือครับ” ก้มลงถามใกล้ใบหูเล็ก


“ค่ะ ฉันมันตัวคนเดียว ไม่ค่อยอยากมีใครคบนักหรอก”


นัยน์ตาสีดำสนิทส่งประกายตาเชิญชวนให้ชายหนุ่มโดยไม่ปิดบัง ขยับเข้าไปใกล้อีกนิดอย่างมีจริต เจมส์มองท่าทีนั้นแล้วก็ชักชอบใจคนตรงหน้าขึ้นมาเสียแล้ว มือหนาวางลงต้นขาเรียวไล้ขึ้นลงแผ่วเบา สาวแก่แยกขาออกเล็กน้อยเป็นการเชื้อเชิญ


“ใครมันช่างใจร้าย คืนนี้ให้ผมเป็นคนปลอบใจคุณได้ไหมครับ”


ยื่นใบหน้าเข้าไปใกล้พร้อมก้มลงกระซิบชิดใบหูเล็ก เรียกอารมณ์ความต้องการพลุกพล่านไปทั่วร่างกาย


“บ้า คุณเจมส์ก็”


“งั้นไปกันเลยดีกว่าครับ ผมชักอดใจรอปลอบใจคุณไม่ไหวแล้ว”


“ไปสิค่ะ”


สองร่างเดินกอดเกี่ยวกันออกจากผับดังกลางกรุงไปที่รถยนต์คันหรูของ เจมส์ คาร์เทียร์ ประธานหนุ่มแห่งเจมส์ไดมอน รัตติมาเอนกายลงซบไหล่กว้างมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก 


หลังจากขึ้นมาบนรถมือหนาเริ่มอยู่ไม่สุขไล้เรียวขางามสูงขึ้นจนผ่านกางในตัวจิ๋ว 


“อะ... อย่างแกล้งกันสิคะ”


ร่างบางสะดุ้งเฮือก ความต้องการพุ่งสูงแทบทะลุปรอท เจมส์แทบจะเก็บความต้องการเอาไว้ไม่ไหว

 

อึดใจต่อมารถหรูขับเข้ามาจอดสนิทลงหน้าบ้านหลังใหญ่ เจมส์รีบก้าวลงจากรถหรูเดินอ้อมมาช้อนอุ้มร่างรัตติมาตรงเข้าด้านใน มือบางทำหน้าที่ของตัวเองยกขึ้นโอบรอบคอแกร่งไว้มั่นเอนใบหน้าเนียนซบอกกว้าง ตรงขึ้นห้องนอนชั้นบน


เจมส์วางร่างบางลงบนตียงกว้างพร้อมกับจัดการถอดเสื้อผ้าของตัวเองออกอย่างรวดเร็ว ส่วนของสาวใต้ร่างไม่ได้มีอะไรให้ถอดมากไปกว่าชุดเดรสรัดรูปเพียงตัวเดียว นอกเหนือจากนั้นเขาจัดการตั้งแต่อยู่ในรถแล้ว 


"อ้าย..."

เจมส์เริ่มด้วยการขึ้นทามทับรวบเอวคอดเข้าหา เชยปลายคางมนให้เงยขึ้นไปรับจุมพิตอันเร่าร้อนของเขาให้ได้มากยิ่งขึ้น


"อืม..."


NC 20++

ติดตามกันต่อได้แบบเต็มที่ 


ReadAWrite , ธัญวลัย


(กลัวติดแบน 555)


โปรดติดตามตอนต่อไป...





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

70 ความคิดเห็น