ตอนที่ 46 : พบรัก สิบหก 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1085
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    23 พ.ค. 62








หมอรามโรจน์ถูกเชิญมาถึงห้องชุดของหลานชายคนที่สาม พลางก้าวตรงไปที่ห้องนอนด้านในตามที่ลูกน้องตัวโตบอก รัฐภามยืนจดจ้องมองไม่วางตา จนคุณหมอเก็บอุปกรณ์จึงรีบถามอาการ


“เป็นยังไงบ้างครับอาหมอ”


“ไม่มีอะไรน่าห่วงนะ จะมีก็เพียงรอยช้ำเล็กน้อยที่หน้าท้องและตามแขนขาเท่านั้น”


“ขอบคุณอาหมอมากนะครับที่อุตส่าห์มา”


“อยู่ใกล้แค่นี่เอง ...เดี๋ยวอาต้องขอตัวก่อน ต้องกลับไปดูคนไข้ต่อ”


“ขอบคุณอีกครั้งครับ แบร์โต้ไปส่งอาหมอด้วย” สิงห์หนุ่มยกมือไหว้อีกครั้ง ไม่บ่อยนักที่เขาจะได้ไหว้เหมือนเมื่อครั้งที่เป็นเด็ก


“เชิญครับ”


คล้อยหลังไปไม่นานหญิงสาวที่หมดสติก็รู้สึกตัวตื่นขึ้นมา ใบหน้านวลแหยเก๋เมื่อขยับตัว ยกมือขึ้นกุมบริเวณหน้าท้องรู้สึกเจ็บแปลบ คิดถึงเหตุการณ์ก่อนหน้าหญิงสาวก็กรีดร้องออกมาสุดเสียง ทำเอาคนที่พึ่งเดินออกจากห้องน้ำต้องรีบวิ่งเข้ามาดูด้วยความเป็นห่วง ร่างสูงก้าวเข้าไปโอบกอดร่างบางที่ดิ้นรนอยู่บนเตียง


“นุช! นุชนารี นี่ผมเอง คริส โอ้ย!


ฝ่ามือเรียวฟาดลงที่ซีกหน้าหล่อเหลาเต็มแรงทำเอาใบหน้าหล่อหัน ชาไปทั้งซีกหน้า ผู้หญิงอะไรมือหนักเป็นบ้า! หญิงสาวจึงลืมตามองคนตรงหน้า ก่อนจะโผล่กอดเขาแน่น ร้องไห้ออกมาอย่างสุดจะทนอีกต่อไป


“ฮือ ฮือ...


“ไม่เป็นไรแล้ว คุณปลอดภัยแล้ว”


รัฐภามใช้ฝ่ามือกว้างลูบแผ่นหลังบอบบางไปมา เสียงทุ้มเอ่ยปลอบโยนร่วมด้วย


“ตายแล้ว!


นุชนารีผลักร่างเขาออกห่าง เมื่อเหลือบไปเห็นนาฬิกาบนผนังที่บอกเวลาบ่ายโมงครึ่งแล้ว ก่อนจะรีบก้าวลงจากเตียงกว้างไป รัฐภามจึงรีบคว้าแขนเรียวไว้ ก่อนจะถามขึ้น


“เดี๋ยวนุช คุณจะไปไหน?


“ฉันมีงานเดินแบบเย็นนี้ นี่ก็ใกล้เวลาแล้วด้วย ตายแล้วแน่นุชเอ้ย!” แกะมือหนาออกจากแขนเรียว


“คุณจะไปทั้งที่เจ็บแบบนี้นะหรือ”


“ช่วยไม่ได้ ปล่อยฉันได้แล้ว ฉันรีบ” นุชนารีบอกปัด


รัฐภามได้แต่ถอนหายใจออกมายืดยาวอย่างปลงตก อย่างระอา แล้วกล่าวขึ้นใหม่


“ผมไปส่งเอง ไม่มีแต่ รอผมสักครู่ เดี๋ยวไปหยิบกุญแจรถก่อน ไปครับ”

 


นุชนารีมาถึงโรงแรมมิคารุใจกลางเมืองหลวงก็ทิ้งคนมาส่งมุ่งหน้าไปด้านหลังเวทีทันที ไม่ได้สนใจว่าเขาจะกลับหรือไปที่ไหนต่อ เธอสนใจเพียงว่าถ้าพลาดงานนี้ค่าบ้านเธอก็หายวับไปเช่นกัน


“หึ”


รัฐภามก้าวเข้าไปใกล้ป้ายที่ติดอยู่หน้างานที่คนรักพึ่งผ่านเข้าไป และเห็นว่าเป็นงานของคู่แข่ง เจมส์ คาเทียร์ ก็นึกโกรธขึ้นมาที่ไม่บอกเขาก่อน ก่อนเดินเข้างานไป โดยลืมไปว่างานนี้มีนักข่าวเป็นกองทัพรออยู่


“คุณรัฐภามมา!


บรรดาช่างภาพกำลังถ่ายภาพและสัมภาษณ์เจ้าของงานอยู่ต่างวิ่งมาที่เขาเป็นจุดเดียว เจมส์ยืนกัดฟันกรอด มือหนากำเข้าหากันแน่น จ้องมองมาที่สิงห์หนุ่มอย่างไม่พอใจ ความคิดบ้างอย่างปิ้งขึ้นมาได้จังหวะพอดี


“ขอบคุณมากนะครับที่มาตามคำเชิญของผม ไม่คิดเลยว่าคุณจะมาจริงๆ”


เจมส์เดินแหวกนักข่าวเข้าไปยืนเคียงข้างสิงห์หนุ่มพร้อมเอ่ยทักทายด้วยคำพูดราวสนิทกันมานานนม และคำตอบที่อีกฝ่ายได้รับทำเอาหมู่นักข่าวต่างนิ่งตาค้างกันไปเลยก็คือ


“ที่จริงผมไม่ได้ตั้งใจจะมาหรอกครับ แต่พอดีภรรยาผมเขามาเป็นนางแบบกิตติมาศักดิ์ให้กับเจมส์ไดมอน ถ้าผมไม่มาเธอจะงอนเอาได้นะครับ”


“ภรรยา!


“ใครกันครับ...”


บรรดานักข่าวต่างตื่นตกใจกับสิ่งที่สิงห์หนุ่มบอก ไม่มีใครรู้เรื่องนี้มาก่อน ทั้งที่ตามติดข่าวอยู่แทบจะตลอดเวลายังพลาด แล้วไปทันแต่งงานกันตอนไหน คนดังระดับสิงห์ของฟานเซสไม่น่าจะแต่งเงียบๆ หรือว่าเจ้าสาวจะท้อง!


“คงต้องขอปิดเอาไว้ก่อน เพราะเธอยังไม่อยากเปิดตัวตอนนี้”


เจมส์นึกสงสัยเข้าไปใหญ่ ผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร? อยากเห็นหน้าเสียแล้วสิ จะว่าไปแล้วผู้หญิงที่เขาเชิญมาเดินแบบในคืนนี้ก็เป็นลูกคุณหญิงคนนายทั้งนั้น เห็นที่ไม่ใช่ก็เพียงสามคนที่เป็นนางแบบมืออาชีพ ใครกันล่ะ? ชอบทำมีลับลมคมนัยนักนะ รัฐภาม ฟานเซส


“คุณเจมส์รู้เรื่องนี้ด้วยใช่ไหมคะ...”


“มันเป็นความลับครับ ผมบอกไม่ได้”


เจมส์ปรับสีหน้าให้เป็นปกติ หลังนักข่าวเบนกล้องกลับมาทางเขาอีกครั้งแสร้งทำเป็นบอกไม่ได้ เพราะกลัวรัฐภามจะโกรธ แท้ที่จริงแล้วเขาก็ไม่รู้หรอกว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร


“ขอตัวก่อนนะครับ”


รัฐภามเดินมานั่งที่เก้าอี้ตรงมุมห้อง ไม่อยากเป็นจุดเด่นให้เธอมองเขาเจอ เมื่องานเริ่มการแสดงนางแบบทุกคนเริ่มทยอยออกมาเดินวาดลวดลายโชว์อัญมณี สิงห์หนุ่มสังเกตและวิเคราะห์ตามไปด้วย เครื่องเพชรแต่ละชุดสวยใช้ได้ทีเดียว แต่รายละเอียดและความประณีตยังไม่มากพอ และยังมีบางอย่างที่ขาดหายไป และสิ่งนั้นแหละที่ทำให้เขาอยู่เหนือเจมส์ไดมอนมาตลอด


โปรดติดตามตอนต่อไป....







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

72 ความคิดเห็น