ตอนที่ 41 : พบรัก สิบสี่ 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1183
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 32 ครั้ง
    18 พ.ค. 62







รัฐภามเบือนหน้าหนีเมื่อต้องมาเจอภาพอุบาทอุจาดตา หนุ่มสาวสมัยนี้ไม่ไม่รู้จักยับยั้งช่างใจกันเอาเสียเลย แม้แต่ในลิฟต์ยังไม่เว้น ถ้าเป็นน้องเป็นนุ่งเขาจะตีก้นให้ลายไปเลย นี่ดีนะที่น้องชายของเขาไม่เป็น ประตูลิฟต์เปิดออกร่างสูงของสองหนุ่มรีบก้าวออกจากไปอย่างรวดเร็ว


“นุชนารีตื่นหรือยัง”


ร่างสูงก้าวเข้ามาในห้องเห็นคนสนิทที่นอนหลับอยู่บนโซฟา นึกสังหรณ์ใจแปลกจึงรีบก้าวยาวไปที่ห้องนอนของสาวเจ้าและก็เป็นอย่างที่คิด ชายหนุ่มเดินออกมาหาคนที่นอนอยู่ด้านนอก แจ็คสันรีบไปปลุกเพื่อนให้ตื่น


“นุชนารีอยู่ไหน!


“ไม่ได้อยู่ในห้องหรือครับ”


“แบร์โต้!


สิงห์หนุ่มส่งเสียงทุ้มเข้มห้วนไปเมื่อคนสนิททำให้หญิงสาวหายไปอีกรอบ ทั้งที่เขาย้ำหนักหนาว่าให้ดูแลเธอให้ดี อย่าปล่อยให้คลาดสายตา


“ผมขอโทษครับ” ใบหน้าคมก้มงุบ รู้สึกผิด เขาไม่ได้ตั้งใจให้เรื่องแบบนี้มันเกิดขึ้นเลย


“รีบไปตามให้เจอ ถ้าไม่เจอ นายไม่ต้องมาให้ฉันเห็นหน้าอีก ไป!


“คุณคริสครับ”


แจ็คสันรีบปรามนายหนุ่ม รู้ว่าดีว่าเขาเป็นห่วงหญิงสาวมาก แต่ก็ไม่ควรจะพูดแบบนั้นกับแบร์โต้ เจ้านี้ยิ่งเป็นพวกอ่อนไหวง่ายและขี้น้อยใจอยู่ด้วย


ครั้งนี้แบร์โต้ยอมรับผิดโดยดี เขาไม่นึกโกรธนายหนุ่มแม้แต่น้อย เขาจะต้องไปตามหาเธอให้เจอ เผื่อมันจะช่วยให้ความรู้ผิดของเขามันลดน้อยลงไปบ้าง รัฐภามหันมาทางคนสนิท เสมองไปทางอื่นอย่างหัวเสีย


“โถเว้ย!

 



เครื่องบินเจ็ทเคลื่อนออกจากสนามมุ่งหน้าเมืองที่เต็มไปด้วยวัฒนธรรมล้านนาอย่างเชียงใหม่ สิงห์หนุ่มนั่งนิ่งเงียบตั้งแต่ขึ้นเครื่องทำเอาสองหนุ่มที่ติดตามมาด้วยต่างมองหน้ากัน นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนหลับพริ้มเอนกายไปกับเก้าอี้


“คุณคริสคงจะโกรธมาก ฉันไม่น่ากินกาแฟเลย” แบร์โต้ว่าเสียงเศร้า


“นายก็รู้ว่ากินไม่ได้ ยังจะกินมัน นายนี่จริงเลย” แจ็คสันต่อว่าคู่หู


“ฉันแค่อยากจะลองดูเท่านั้นเอง ไม่คิดว่ามัน...” แบร์โต้บอกเสียงอ่อย พลางก้มหน้างุบอย่างรู้สึกผิด


“มันไม่หายหรอก ทางที่ดีนายควรอยู่ให้ห่างจากมันจะเป็นเรื่องดีที่สุด ก่อนที่จะตกงาน” คู่หูบอกด้วยความหวังดี


“อย่าพูดให้ฉันกลัวสิวะ”


“แกก็รู้ว่าคุณคริสไม่เหมือนพี่น้องคนอื่น ภายใต้ใบหน้าอันหล่อเหลา มันโหดเหี้ยมแค่ไหน อยากจะลองหรือเดี๋ยวฉันจะบอกคุณคริสให้”


“อย่านะโว้ย แค่คิดฉันก็สยองจะแย่อยู่แล้ว”


“ที่หลังก็อย่าพลาดอีก เข้าใจไหม”


แจ็คสันบอกตามตรง สิงห์หนุ่มตัวนี้น่ากลัวกว่าตัวไหนในห้าสิงห์ ภายใต้ใบหน้าอันหล่อเหลา ท่าทางสุภาพตามฉบับสุภาพบุรุษ มันแฝงไปด้วยความเกี้ยวกราด โหดเหี้ยมที่พร้อมจะคร่าทุกสรรพสิ่งให้วอดได้เพียงชั่วพริบตาเดียว

 


เครื่องบินลำงามร่อนลงจอดท่าอากาศยานนานาชาติเชียงใหม่ ร่างสูงก้าวผ่านประตูฝั่งขาเข้ามาหยุดยืนรอรถของโรงแรมที่ส่งมารับ ทั้งหมดออกเดินทางไปยังโรงแรมที่พัก มีหญิงสาวที่สร้างความวุ่นวายใจของเขารอที่อยู่ที่นั้นแล้วเรียบร้อย


“เชื่อกันสักครั้งไม่ได้เลยใช่ไหม”


“สั่งเตกีล่าให้ฉันขวดหนึ่ง”


กล่าวจบผละเดินตรงเขาลิฟต์ขึ้นไปยังห้องพัก ไม่รอสองหนุ่มคนสนิทที่เดินตามหลังมา


“ฉันว่างานนี้มีชุดใหญ่อีกแน่” แบร์โต้เองนึกเป็นห่วงแม่กวางน้อยของนายหนุ่ม เดาอะไรไม่ค่อยจะถูก


“ฉันก็ว่างั้น เล่นสั่งเตกีล่าตั้งแต่หัววันขนาดนี้”


แจ๊คสันเห็นด้วยกับคู่หูเป็นอย่างมาก มองตามร่างสูงของนายหนุ่มไปด้วยความเป็นห่วง อารมณ์และท่าทางแบบนี้มันกลับมากลืนกินเขาเข้าแล้ว


“ไปเถอะ”


แบร์โต้กอดคอคู่หูเดินเข้าลิฟต์ตามนายหนุ่มไป ขื่นชักช้าเดี๋ยวพ่อคุณก็ได้สร้างเรื่องเซอร์ไพรส์อีกแน่ คราวก่อนทั้งร้านอาหารพังยับชั่วพริบตาเพราะความโมโห ที่ไม่มีใครรู้ว่าเขาปิดร้านทานคนเดียว ไม่อยากได้ยินเสียงผู้หญิงมากระทบให้เขาคิดถึงใครบางคนที่ทำให้เขากลายเป็นปีศาจ


 

นุชนารีกลับจากถ่ายแบบก็ตัวกลับห้องพัก ปฏิเสธที่จะไปร่วมทานอาหารเย็นกับกองถ่ายเพราะรู้สึกไม่ค่อยสบาย ยังดีที่พรุ่งนี้เธอไม่มีคิวต้องถ่ายจึงถือโอกาสนี้กลับมาพักผ่อน มือบางยกขึ้นนวดคลึงขมับที่ปวดจี๊ดขึ้นมา เธอไม่ได้เป็นหวัดมานาน พอเป็นก็หนักจนรับไม่ไหว


ร่างบางเดินโซเซเกาะผนังมาเหมือนคนเมา เรี่ยวแรงแทบจะไม่เหลือ วันนี้เธอต้องโดนทั้งอากาศที่เย็นจัดกว่าสามองศาบนยอดดอย อีกทั้งเสื้อผ้าที่ใช้ก็แสนจะบาง ร่างกายจึงฟ้องออกมา


“แข็งใจไว้นุชนารี จะถึงห้องแล้ว...”


เสียงหวานเบาหวิวบอกตัวเอง ทั้งที่เริ่มจะเดินไม่ไหวแล้ว ดวงตากลมเรียวเริ่มพร่ามัว พื้นข้างหน้าเริ่มไหวเอนแปลกๆ ก่อนที่ทุกอย่างจะค่อยเลือนลางลงเรื่อยๆ ก่อนทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น


“คริส...”


“นุช!


รัฐภามก้าวพรวดเดียวถึงตัวช้อนร่างบางขึ้นอ้อมแขนเดินกลับไปยังห้องพักของตัวเองแทนที่จะไปที่ห้องพักของเธอ มือหนาคว้าโทรศัพท์ต่อสายหาคนสนิทให้ตามหมอเป็นการด่วน


สิบนาทีต่อมาร่างคุณหมอและคนสนิทได้เข้ามาถึง


“หมอมาแล้วครับ”


“ผมขอดูอาการของคนไข้หน่อย”


รัฐภามก้าวลงจากเตียงหลีกทางให้กับหมอ ใบหน้าคมบอกความกระวนกระวายใจที่แทบจะปกปิดไม่มิด รีบถามขึ้นเมื่อเห็นคุณหมอเก็บเครื่องและผละห่าง


“เป็นยังไงบ้างหมอ”


“ร่างกายอ่อนเพลียนะครับ พอมาเจออากาศที่เปลี่ยนฉับพลันแบบนี้ไม่รอดสักราย หมอฉีดยาลดไข้ให้แล้วอาการจะดีขึ้นตามลำดับ”


คุณหมอวัยกลางคนบอกยิ้มๆ มองชายหนุ่มข้างกายที่ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่


“ขอบคุณมากครับ”


“เชิญครับ” แบร์โต้เดินนำออกไปส่งคุณหมอ


คล้อยหลังคนสนิทรัฐภามก้าวเข้าไปหาร่างบางที่นอนไม่ได้สติ มือหนาไล้ตามกรอบใบหน้าเรียวที่ซีดเผือก อดที่จะรู้สึกผิดขึ้นมาเสียไม่ได้ ริมฝีปากหยักลึกก้มลงจุมพิตที่หน้าผากนวลบอกความหมายในใจ


โปรดติดตามตอนต่อไป...





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 32 ครั้ง

70 ความคิดเห็น

  1. #15 daranee_sana (@daranee_sana) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 11:49
    ไรท์สู้ๆค่ะ
    #15
    0