ตอนที่ 38 : พบรัก สิบสาม 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1117
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 39 ครั้ง
    15 พ.ค. 62







เครื่องบินเจ็ทร่อนลงจอดสนามบินตามเวลาท้องถิ่น สิงห์หนุ่มตัวที่สามไม่รั้งรอให้เสียเวลา มุ่งหน้าตรงไปหาตัวก่อกวนความวุ่นวายใจถึงห้องในคอนโดกลางกรุงตามที่คนสนิทบอก


ร่างสูงก้าวเดินตรงไปที่ลิฟต์โดยไม่ต้องไปถามประชาสัมพันธ์สาวให้เสียเวลา แต่ยังไม่ทันได้ขึ้นไปก็ถูกพนักงานขวางเอาไว้


“ขอโทษด้วยนะครับ ทางเราไม่อนุญาตให้คนนอกขึ้น”


คนสนิททั้งสองรีบรวบร่างสูงไว้ก่อนที่เขาจะทำร้ายพนักงานตัวโตเบื้องหน้าก่อน


“ต้องขอโทษด้วย พอดีเรามาพบคุณนุชนารี วายาไทย คือเรานัดกันไว้แล้วนะครับ” แบร์โต้บอกอย่างนุ่มนวล พนักงานหนุ่มทำทีจะไม่เชื่อเขาจึงรีบเอ่ยขึ้น


“ถ้าอย่างนั้นผมโทรหาคุณนุชนารีให้ก็ได้ เพื่อความสบายใจของทุกคน” 


จากนั้นชายหนุ่มล้วงโทรศัพท์เครื่องบางออกมาต่อสายหาหญิงสาวทันที


“...คุณนุชพวกเรามาถึงแล้ว ...ให้ขึ้นไปเลยหรือครับ ได้ครับ ไว้เจอกันครับ ...เรียบร้อยนะครับ”


พนักงานหนุ่มจึงยกมือไหว้เป็นการขอโทษแขกที่เสียมารยาท พอผ่านด่านมาได้ ทั้งสามจึงตรงไปยังห้องพักของหญิงสาว


“นายนี่มันร้ายจริงๆ เลยนะแบร์โต้”


แจ็คสันตบไหล่หนาของคู่หู แต่เมื่อหันมาเจอสีหน้าของสิงห์หนุ่ม ทั้งสองจึงต้องเงียบเสียงลง ถ้าขื่นยังพูดมากอยู่ อาจจะได้กินลูกปืนแทนข้าวก็เป็นได้

 



เสียงกริ๊งหน้าห้องดังถี่ยิบ เร่งให้เจ้าของห้องรีบมาเปิดประตู ถ้าไม่มาเปิดอาจจะได้มีเปลี่ยนประตูใหม่กันบ้าง นุชนารีพึ่งอาบน้ำเสร็จรีบคว้าเสื้อคลุมอาบน้ำสวมทับมาเปิดประตูก่อน คนที่ชอบกดกริ๊งแบบนี้มีอยู่คนเดียวคือเพื่อนรัก นัฐชยา กวม รายนั้นชอบแกล้งเธออยู่เรื่อย และต้องช็อกนิ่งงันยืนตัวแข็งทื่อไม่คิดว่าจะได้เจอหน้าเขาอีกครั้ง


“คุณ!


“เรามีเรื่องที่ต้องคุยกัน พวกนายกลับไปก่อน” กล่าวจบสิงห์หนุ่มจัดการลากร่างบางกลับเข้าห้องแล้วประประตูลงกลอนเรียบร้อย


“...”


นุชนารียืนเอ่ออยู่กลางห้องจ้องมองใบหน้าคมเข้มที่เธอไม่ได้เห็นมาแรมเดือน


“เลิกมองผมแบบนั้นได้แล้ว” นั้นแหละหญิงสาวถึงรู้ตัวว่ามองใบหน้าคมของเขานานเกินไปแล้ว


“คะ คุณมีธุระอะไร” ถามเสียงตะกุตะกัก


“ยังมีหน้าจะมาถามอีก ผมสิต้องถามคุณว่าทำอะไรลงไป”


“ฉันนี่นะ?”


นุชนารีขมวดคิ้วยุ่ง เริ่มงงว่าเขาพูดเรื่องอะไรอยู่ เธอไปทำอะไร เมื่อไรกัน เท่าที่รู้ก็ไม่ไปสร้างปัญหาอะไรให้ใครอีกนะ และคิดอยู่ตอนนี้ก็ไม่มีนี่น่า


“ยังจะมาถามอีก”


“ก็มันอะไรเล่า คุณก็พูดมาสิ ฉันต้องรีบไปทำงานนะ ไม่มีเวลาว่างมาทะเลาะกับคุณหรอกนะ รีบๆพูดมาได้แล้ว”


เธอชักเริ่มจะไม่พอใจขึ้นมาบ้างที่เขามากล่าวหาเธอโดยไม่มีหลักฐาน มือบางยกขึ้นกอดอกจ้องมองร่างสูงที่ยืนทำหน้าเหมือนโกธรใครเป็นการขอคำอธิบาย และยังถือวิสาสะเข้ามาในห้องของเธอโดยไม่ได้อนุญาตอีก


“คุณรับเป็นพรีเซ็นเตอร์ให้เจมส์ไดมอน!


“แล้วมันไม่ดีตรงไหน เขามาจ้างฉันก็ต้องรับไว้สิ ฉันไม่ได้มีเงินกองไว้รอเป็นถุงเป็นถังนะ แล้วอีกอย่างนะคุณรัฐภาม”


“ผิดตรงไหนนะหรือ ...ผิดที่มันเป็นคู่แข่งของผมไง!


“มันเป็นสิทธิ์ของฉัน! ที่จะตัดสินใจจะทำหรือไม่ทำอะไรก็ได้ เพราะมันเป็นความพอใจของฉัน”


นุชนารีมองหน้าคนชวนทะเลาะอย่างไม่เข้าใจ พวกเขาเป็นคู่แข่งกัน แล้วเธอไปเกี่ยวอะไรด้วย ทำไมไม่ไปด่าทางโน้น มาหาเรื่องเธอให้มันได้อะไรขึ้นมา นี่เขาคงเสียสติไปแล้ว


“ไม่ได้! ผมไม่อนุญาต”


“นั้นมันเรื่องของคุณ ไม่เกี่ยวกับฉันเลยสักนิด แล้วอีกอย่างนะ เราไม่ได้เป็นอะไรกัน โปรดเข้าใจใหม่ด้วย” ทิ้งแขนเรียวลงข้างกายจ้องเขาอย่างเราเรื่อง


“เกี่ยวสิ! เพราะคุณเป็นผู้หญิงของผม”


นุชนารีได้แต่ยืนอ้อปากค้างฟัง เป็นบ้าอะไรของเขาอีก มาถึงก็ใส่เธอเป็นชุด ไม่ทราบว่าเธอไปเป็นผู้หญิงของเขาตอนไหน ถ้าเป็นเรื่องเมื่อหลายเดือนก่อน มันจบลงไปแล้ว


“คุณคงจะลืมอะไรไปอย่าง คุณไล่ฉันออกจากชีวิตมานานแล้ว”


“...”


รัฐภามนิ่งไปบ้าง มันเป็นเรื่องจริงที่เธอกล่าวมา แต่นั้นเพราะเขากำลังโกรธต่างหาก


“ถ้าไม่มีอะไรจะพูดแล้วเชิญออกไปได้แล้วฉันจะแต่งตัว”


“ไม่! ผมยังพูดไม่จบ และผมขอสั่งห้ามคุณไม่ให้ไปยุ่งเกี่ยวอะไรกับพวกนั้นเด็ดขาด” เสียงทุ้มเข้มขึ้นบอกชัดเจนแจ่มแจ้ง


 “อย่าเอาอดีตมาตัดสินปัจจุบันหน่อยเลย ตอนนี้ตัวและหัวใจมันเป็นของฉัน ไม่ใช่ของคุณอีกแล้ว... ถ้าธุระคุณมีแค่นี้ก็ช่วยออกไปจากห้องฉันได้แล้ว เชิญ...”


หญิงสาวโต้กลับน้ำเสียงเรียบห้วน ดวงตาหวานดุจ้องมองชายหนุ่มไม่หลบเช่นกัน


“ไม่! ผมจะไม่มีวันปล่อยคุณไปอีกเด็ดขาด”


โปรดติดตามตอนต่อไป...





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 39 ครั้ง

74 ความคิดเห็น

  1. #12 ttiyarat (@ttiyarat) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 10:56
    อย่าไปยอมเค้านะนุชชช สู้เค้าาา
    #12
    0