ตอนที่ 36 : พบรัก สิบสอง 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1085
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 28 ครั้ง
    13 พ.ค. 62







นัฐชยาออกเดินทางไปถ่ายแบบต่างจังหวัดและต้องค้างคืน เรื่องที่จะออกไปตามหาเพื่อนจึงต้องปล่อยให้พี่สาวเป็นคนไปจัดการก่อน


หญิงสาวก้าวลงจากรถแท็กซี่ก่อนจะเดินเข้าไปนั่งรอทีมงานด้านในบริษัท ใบหน้าเนียนก้มลงดูแต่โทรศัพท์ตรงหน้าจึงไม่ทันได้ระวังกำแพงชีวิตตรงหน้า แล้วตามคลาดร่างโปร่งบางชนเข้าเต็มแรงจนเซหงายหลัง คนตรงหน้าจับจ้องมองอยู่แล้วจึงรวบร่างบางเอาไว้โอบประคองดึงเข้าหาอ้อมกอดไม่ให้ไปกองกับพื้น


“นาย!


เห็นหน้าปุบก็รีบผลักไส้เขาออกห่างทันที หันหลังจะเดินหนีเขาไป แต่ถูกชายหนุ่มขวางเอาไว้เสียก่อน นัยน์ตาคู่คมส่งมาให้เป็นการขอร้องในที


“เดี๋ยวก่อนนัฐ


“ถอยไป ไม่อย่างนั้นฉันจะร้องให้คนช่วย ช่วย...


“โอเค ผมแค่จะมาขอโทษเรื่องคราวก่อน ไม่ได้จะทำอะไร” ราเชนทร์จำต้องยอมถอยห่าง


นัฐชยาเองก็งงเหมือนกันว่าเขามาแค่นี่เองหรือ เธอนึกว่าจะมา... พอคิดถึงวันนั้นแก้มนวลก็แดงระเรื่อยขึ้นมาอย่างไม่รู้สาเหตุ


“ไม่สบายหรือเปล่า ทำไมหน้าแดงๆ”


เมวารีเอียงหน้ามองใบหน้านวลเนียนของน้องสาวนึกแปลกใจระคนเป็นห่วง ก่อนจะถามขึ้น


“พี่วารี” นัฐชยาสะดุ้งโยง ยกมือขึ้นกุมหน้าอกด้วยความตกใจ


“พี่ถามแค่นี้ทำไมต้องตกใจขนาดนั้นด้วย” กล่าวยิ้มๆ มือบางยกขึ้นแตะที่หน้าผากของน้องสาวแผ่วเบา


“เปล่าค่ะ ไม่มีอะไร”


หญิงสาวปฏิเสธน้ำเสียงแผ่วเบา หันไปมองด้านหลังว่าเขายังอยู่หรือเปล่า เมื่อเห็นว่าไร้ซึ่งเงาของเขา ก็เศร้าใจลง มาแค่นี่เองนะหรือ...


“พร้อมหรือยัง ทีมงานเขารอเราอยู่นะ” หันมองไปตามสายตาของน้องสาวว่ามีอะไรอยู่ตรงนั้น


“...มองอะไร หรือว่าลืมของ” คนเป็นพี่ถามขึ้น มองตามสายตาของน้องสาวไป


“อ่อ ไม่มีอะไรหรอกค่ะ ไปกันเถอะ”


จากนั้นสองสาวเดินไปรถที่จอดรออยู่ที่ด้านหน้าบริษัท ปล่อยความคิดเมื่อนาทีก่อนทิ้งไป ไม่เอามารบกวนจิตใจอีก เธอยังมีสิ่งที่สำคัญกว่ารออยู่


“ถึงแล้วโทรหาพี่ด้วยนะรู้ไหม”


“ค๊า คุณแม่ พี่วารีก็กลับไปเตรียมได้แล้วค่ะ ตอนเย็นมีงานไม่ใช่หรือค่ะ” นัฐชยาหันมาตอบรับเสียงใสแล้วก้าวเข้าไปนั่ง


“ใช่จ้ะ งั้นก็เดินทางปลอดภัยนะ บาย”


“บายค่ะ ขับรถกลับดีๆนะ”


คล้อยหลังเมวารีไปรถตู้คันใหญ่ได้เคลื่อนตัวมุ่งหน้าที่ยังสถานที่ถ่ายทำในอีกจังหวัดพังงา ทะเลตอนใต้ของประเทศไทย

 



โรงแรมฟานเซส ย่านสาธร...


ร่างโปร่งบางบนเวทีย่างกายอย่างมาดนางพญา ใบหน้าแต่งแต้มได้อย่างลงตัว ต้องขยี้ตาแล้วมองซ้ำให้แน่ใจว่าเป็นคนจริงๆ เธอทั้งดูอ่อนหวาน งดงามสง่าและเซ็กซี่เล็กน้อยตามฉบับ นัยน์ตาสีน้ำตาลแฝงความเร่าร้อน เชิญชวนและไร้เดียงสานัก


เธอไม่ใช่ผู้หญิงผอมแห้งเหมือนนางแบบทั่วไป เธอมีทุกอย่างที่ผู้ชายทุกคนอยากให้มี หน้าอกอิ่ม เอว และสะโพกอวบเล็กน้อย ซึ่งสิ่งที่พูดมานั้นเขาได้สัมผัสมาหมดแล้ว


เมวารี เขตกุล เธองดงามจนกลบความวาววับของเครื่องประดับที่มีราคาแพงลิ่ว ซึ่งก็คือสร้อยเพชรแฟนซีรูปหยดน้ำสีแดงทับทิมหลายกะรัตบนละคอระหง นัยน์ตาสีฟ้าน้ำทะเลจ้องมองหญิงสาวที่เขาหลงรัก


แม้ว่าเธอจะพยายามผลักไสเขาออกจากชีวิตมากแค่ไหน มันจะไม่มีวันนั้นเด็ดขาด เธอจะต้องเป็นของเขาคนเดียวเท่านั้น ใครหน้าไหนก็อย่าได้มากล่ำกลายเลย!


ร่างสูงโปร่งหมุนกายอีกรอบ อ่อนช้อย สวยงาม โชว์เครื่องเพชรมูลค่าหลายสิบล้านให้กลับบรรดาคุณหญิงคุณนาย ไฮโซทั้งหลายที่มาร่วมงานในค่ำคืนได้เชยชมและตัดสินใจเคาะราคากันสักอีกครั้ง แต่ละคนต่างมองด้วยสายตาหิวโหยของการอยากครอบครอง ซึ่งมันเป็นสัจธรรมของมนุษย์อยู่แล้ว


คนมีก็ได้ไป ส่วนคนไม่มีนั้นไซ้ ก็ได้แค่มอง...


แต่พวกเขาเหล่านั้นก็ต้องผิดหวังไป เมื่อสิ่งที่หมายปองไว้ กลับมีคนที่มีมากกว่าเอาไปครอบครองเสียแล้ว ซึ่งน่าแลกที่พวกเขากลับไม่รู้จัก ละไม่คิดว่าจะซื้อตัดหน้าไปรวดเร็วแบบนี้


“ต้องขอโทษทุกท่านด้วยนะครับ เครื่องเพชรชุดเลอค่าในค่ำคืนนี้ถูกประมูลไปแล้วเป็นที่เรียบร้อย”


เมวารีหันไปมองหน้าพิธีกรอย่างงงงัน มีการประมูลไปตั้งแต่เมื่อไรกัน ทำไมเธอไม่เห็นรู้เรื่อง แล้วใครกันเป็นคนประมูลได้ไป หญิงสาวได้แต่ยืนงง มองหน้าคนโน้นคนนี้อย่างขอคำอธิบาย และต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด เมื่อเห็นหน้าคนที่ก้าวขึ้นมาบนเวที เพื่อรับชุดเครื่องเพชรเลิศค่าชุดนี้


“นาย!


“ผมบอกแล้วไงว่าจะไม่มีวันปล่อยคุณไปไหนอีกเด็ดขาด”


ใบหน้าคมมองไปด้านหน้าเวที มือหนาโอบเอวบางไว้แน่นไม่ยอมให้เธอไปไหนได้ พลางยิ้มให้กล้องทุกตัวที่ส่งแฟลชพุ่งมาที่พวกเขาเป็นจุดเดียว เมวารีจึงทำได้เพียงยืนส่งรอยยิ้มไม่ให้เพื่อไม่ให้เป็นที่สงสัย เรื่องจะได้จบเร็วๆ


ชายหนุ่มเดินจับจูงร่างบางพาเดินลงจากเวที หลังจากที่เดินโชว์เสร็จสิ้น เมวารีไม่รู้จะทำอย่างไรดีจึงทำได้เพียงก้าวตามร่างสูงไป


“ปล่อยฉันได้แล้ว คุณต้องการอะไรกันแน่ ทำแบบนี้ทำไม” 


เมวารีเดินเข้ามาถึงด้านหลังเวทีเรียบร้อย จึงแกะมือหน้าออกจากเอวคอดไป


“ผมบอกคุณไปแล้วนะวารี” เสียงทุ้มกล่าว


“แต่ฉันไม่ต้องการ คุณกลับไปได้เถอะ แล้วอย่ามายุ่งกับฉันอีก”


ร่างบางเดินไปได้ไม่กี่ก็พึ่งนึกขึ้นได้ว่าชุดเครื่องเพชรที่เขาประมูลได้อยู่บนร่างกาย จึงเดินกลับเอาไปยัดใส่ฝ่ามือกว้างแล้วเดินจากไป


“อ่อ... เอาของคุณกลับไปด้วย”


จากนั้นก้าวไปได้เพียงไม่ถึงสามก้าวร่างบางก็ถูกดึงกลับมาสู่วงแขนกว้างอีกครั้ง ด้วยความที่ไม่ทันได้ตั้งตัว ริมฝีปากของทั้งคู่ประกบเข้าหากัน นัยน์ตาสีน้ำตาลเบิกกว้างด้วยความตกใจ กว่าจะตั้งสติได้ก็สายไปแล้ว เมื่อลิ้นร้ายกาจสอดเข้าสำรวจโพรงปากเรียบร้อยแล้ว หญิงสาวดิ้นขรุขระในอ้อมกอด ก่อนจะโอนอ่อนไปตามเขา มือบางยกขึ้นโอบรอบคอแกร่งไว้แน่น ก่อนที่เธอจะ....


“โอ้ย! เลลาลี...


มือหนากุมปากแน่นด้วยความเจ็บปวด น้ำหูน้ำตาจะไหลออกมา เมื่อถูกฟันซี่เล็กกัดเข้าที่ลิ้นอย่างแรงไม่คิดปรานี พร้อมผลักไส้เขาออกไปไกลๆ


“สมน้ำหน้า และอย่าได้คิดว่าผู้หญิงจะชอบในสิ่งที่คุณทำให้ทุกคน ฉันคนหนึ่งละที่ไม่ขอรับ”


จบด้วยปลายร้องเท้าส้นสูงหกนิ้วเตะเข้าที่หน้าแข้งของชายหนุ่มอย่างจัง ทำเอาเขาล้มลงไปนอนกับพื้นด้วยความเจ็บปวด เจ็บลิ้นยังไม่พอ ยังต้องมาเจ็บหน้าแข้งอีก เธอทำเขาแสบมากเมวารี อย่าให้ถึงที่ของเขาบ้างก็แล้วกัน


“วารีเดี๋ยวก่อน! โถเว้ย!


เธอไม่คิดจะอยู่รอให้เขาได้เอาคืนเธอหรอก ว่าแล้วร่างบางก้าวกลับไปด้านหลังเวทีเพื่อไปเปลี่ยนเสื้อผ้า พอเสร็จเรียบร้อยก็รีบคว้าเอากระเป๋าออกประตูด้านหลังไปทันที เพราะเธอรู้ว่าเขาต้องดักรอเธออยู่ด้านหน้าห้องอย่าแน่นอน


 

โปรดติดตามตอนต่อไป...





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 28 ครั้ง

68 ความคิดเห็น