ตอนที่ 35 : พบรัก สิบสอง 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1068
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 25 ครั้ง
    12 พ.ค. 62









แบร์โตที่พึ่งเดินมาออกจากห้องนอนของสิงห์หนุ่ม เดินมาเห็นคู่หูที่ยืนคอตก หมดอาลัย เหมือนไปทำให้ใครเขาโกรธมาอย่างนั้นแหละ


“นายคุยกับใครอยู่แจ๊คสัน”


“เปล่าหรอก คุณคริสหลับไปแล้วหรือ”


“อืม สงสารเจ้านายวะ ตั้งแต่คุณนุชกลับไป เจ้านายก็ไม่ทำอะไรนอกจากทำงาน ตกเย็นก็มานั่งซดเหล้าเพียวๆ ซึ่งจะว่าไปแล้วคุณนุชนารีก็ไม่น่าทำแบบนี้เลย”


“มันอาจจะไม่ได้เป็นอย่างที่เราเห็นก็ได้”


“นายหมายความว่ายังไง?”


“แกจำสองคนที่บอกว่าเป็นญาติของคุณนุชได้ไหม”


“จำได้ ...นายอย่าบอกนะว่าเป็นฝีมือของสองคนนั้น” แบร์โต้คิดตาม ตั้งใจฟังในสิ่งที่คู่หูบอก


“ฉันก็ไม่แน่ใจ เราไม่มีหลักฐานอะไรเลยว่าเป็นสองคนนั้น” 


แจ๊คสันทำหน้าหนักใจ เขาคิดเรื่องนี้มาสองสามวันแล้ว แต่ยังไม่เห็นทางว่าจะหาหลักฐานได้เลย


“แต่ฉันว่า ฉันพอมีทาง...”


“นายจะทำอะไร?”


แจ็คสันมองคู่หูด้วยความแปลกใจ แบร์โต้คนนี้ชอบคิดหรือทำอะไรที่พวกเขาคาดไม่ถึง อย่างคาดที่แล้วที่มันโผล่ไปช่วยเจ้านายไม่ให้โดนลังไม้ทับ ทั้งที่ตอนพวกเขาเดินเข้าไปมันยังตั้งอยู่ดีๆอยู่เลย แต่พอคล้อยหลังไปได้มีกี่ก้าวก็เอนล้มลงมาอย่างรวดเร็ว


ลูกน้องที่อยู่ตรงนั้นต่างวิ่งหนีกันจ้าละหวั่น ซึ่งตอนนั้นเขาโดนลังไม้กระแทกเขาที่ลำตัวจนล้มลงไปกองกับพื้น มีเพียงแบร์โต้ที่พุ่งเข้าไปช่วยอย่างไม่กลัวตาย จึงทำให้คู่หูของเขาต้องนอนโรงพยาบาลยาวกว่าหนึ่งอาทิตย์เต็มๆ


 

นัฐชยาออกเดินทางไปถ่ายแบบต่างจังหวัดและต้องค้างคืน เรื่องที่จะออกไปตามหาเพื่อนจึงต้องปล่อยให้พี่สาวเป็นคนไปจัดการก่อน


หญิงสาวก้าวลงจากรถแท็กซี่ก่อนจะเดินเข้าไปนั่งรอทีมงานด้านในบริษัท ใบหน้าเนียนก้มลงดูแต่โทรศัพท์ตรงหน้าจึงไม่ทันได้ระวังกำแพงชีวิตตรงหน้า แล้วตามคลาด… 


ร่างโปร่งบางชนเข้าเต็มแรงจนเซหงายหลัง คนตรงหน้าจับจ้องมองอยู่แล้วจึงรวบร่างบางเอาไว้โอบประคองดึงเข้าหาอ้อมกอดไม่ให้ไปกองกับพื้น


“นาย!


เห็นหน้าปุบก็รีบผลักไส้เขาออกห่างทันที หันหลังจะเดินหนีเขาไป แต่ถูกชายหนุ่มขวางเอาไว้เสียก่อน นัยน์ตาคู่คมส่งมาให้เป็นการขอร้องในที


“เดี๋ยวก่อนนัฐ


“ถอยไป ไม่อย่างนั้นฉันจะร้องให้คนช่วย ช่วย...


“โอเค ผมแค่จะมาขอโทษเรื่องคราวก่อน ไม่ได้จะทำอะไร” ราเชนทร์จำต้องยอมถอยห่าง


นัฐชยาเองก็งงเหมือนกันว่าเขามาแค่นี่เองหรือ เธอนึกว่าจะมา... พอคิดถึงวันนั้นแก้มนวลก็แดงระเรื่อยขึ้นมาอย่างไม่รู้สาเหตุ


“ไม่สบายหรือเปล่า ทำไมหน้าแดงๆ”


เมวารีเอียงหน้ามองใบหน้านวลเนียนของน้องสาวนึกแปลกใจระคนเป็นห่วง ก่อนจะถามขึ้น


“พี่วารี” นัฐชยาสะดุ้งโยง ยกมือขึ้นกุมหน้าอกด้วยความตกใจ


“พี่ถามแค่นี้ทำไมต้องตกใจขนาดนั้นด้วย” กล่าวยิ้มๆ มือบางยกขึ้นแตะที่หน้าผากของน้องสาวแผ่วเบา


“เปล่าค่ะ ไม่มีอะไร”


หญิงสาวปฏิเสธน้ำเสียงแผ่วเบา หันไปมองด้านหลังว่าเขายังอยู่หรือเปล่า เมื่อเห็นว่าไร้ซึ่งเงาของเขา ก็เศร้าใจลง มาแค่นี่เองนะหรือ...


“พร้อมหรือยัง ทีมงานเขารอเราอยู่นะ” หันมองไปตามสายตาของน้องสาวว่ามีอะไรอยู่ตรงนั้น


“...มองอะไร หรือว่าลืมของ” คนเป็นพี่ถามขึ้น มองตามสายตาของน้องสาวไป


“อ่อ ไม่มีอะไรหรอกค่ะ ไปกันเถอะ”


จากนั้นสองสาวเดินไปรถที่จอดรออยู่ที่ด้านหน้าบริษัท ปล่อยความคิดเมื่อนาทีก่อนทิ้งไป ไม่เอามารบกวนจิตใจอีก เธอยังมีสิ่งที่สำคัญกว่ารออยู่


“ถึงแล้วโทรหาพี่ด้วยนะรู้ไหม”


“ค๊า คุณแม่ พี่วารีก็กลับไปเตรียมได้แล้วค่ะ ตอนเย็นมีงานไม่ใช่หรือค่ะ” นัฐชยาหันมาตอบรับเสียงใสแล้วก้าวเข้าไปนั่ง


“ใช่จ้ะ งั้นก็เดินทางปลอดภัยนะ บาย”


“บายค่ะ ขับรถกลับดีๆนะ”


คล้อยหลังเมวารีไปรถตู้คันใหญ่ได้เคลื่อนตัวมุ่งหน้าที่ยังสถานที่ถ่ายทำในอีกจังหวัดพังงา ทะเลตอนใต้ของประเทศไทย

 



โรงแรมฟานเซส ย่านสาธร...


ร่างโปร่งบางบนเวทีย่างกายอย่างมาดนางพญา ใบหน้าแต่งแต้มได้อย่างลงตัว ต้องขยี้ตาแล้วมองซ้ำให้แน่ใจว่าเป็นคนจริงๆ เธอทั้งดูอ่อนหวาน งดงามสง่าและเซ็กซี่เล็กน้อยตามฉบับ นัยน์ตาสีน้ำตาลแฝงความเร่าร้อน เชิญชวนและไร้เดียงสานัก


เธอไม่ใช่ผู้หญิงผอมแห้งเหมือนนางแบบทั่วไป เธอมีทุกอย่างที่ผู้ชายทุกคนอยากให้มี หน้าอกอิ่ม เอว และสะโพกอวบเล็กน้อย ซึ่งสิ่งที่พูดมานั้นเขาได้สัมผัสมาหมดแล้ว


เมวารี เขตกุล เธองดงามจนกลบความวาววับของเครื่องประดับที่มีราคาแพงลิ่ว ซึ่งก็คือสร้อยเพชรแฟนซีรูปหยดน้ำสีแดงทับทิมหลายกะรัตบนละคอระหง นัยน์ตาสีฟ้าน้ำทะเลจ้องมองหญิงสาวที่เขาหลงรัก


แม้ว่าเธอจะพยายามผลักไสเขาออกจากชีวิตมากแค่ไหน มันจะไม่มีวันนั้นเด็ดขาด เธอจะต้องเป็นของเขาคนเดียวเท่านั้น ใครหน้าไหนก็อย่าได้มากล่ำกลายเลย!


ร่างสูงโปร่งหมุนกายอีกรอบ อ่อนช้อย สวยงาม โชว์เครื่องเพชรมูลค่าหลายสิบล้านให้กลับบรรดาคุณหญิงคุณนาย ไฮโซทั้งหลายที่มาร่วมงานในค่ำคืนได้เชยชมและตัดสินใจเคาะราคากันสักอีกครั้ง แต่ละคนต่างมองด้วยสายตาหิวโหยของการอยากครอบครอง ซึ่งมันเป็นสัจธรรมของมนุษย์อยู่แล้ว


คนมีก็ได้ไป ส่วนคนไม่มีนั้นไซ้ ก็ได้แค่มอง...


แต่พวกเขาเหล่านั้นก็ต้องผิดหวังไป เมื่อสิ่งที่หมายปองไว้ กลับมีคนที่มีมากกว่าเอาไปครอบครองเสียแล้ว ซึ่งน่าแลกที่พวกเขากลับไม่รู้จัก ละไม่คิดว่าจะซื้อตัดหน้าไปรวดเร็วแบบนี้


“ต้องขอโทษทุกท่านด้วยนะครับ เครื่องเพชรชุดเลอค่าในค่ำคืนนี้ถูกประมูลไปแล้วเป็นที่เรียบร้อย”


เมวารีหันไปมองหน้าพิธีกรอย่างงงงัน มีการประมูลไปตั้งแต่เมื่อไรกัน ทำไมเธอไม่เห็นรู้เรื่อง แล้วใครกันเป็นคนประมูลได้ไป หญิงสาวได้แต่ยืนงง มองหน้าคนโน้นคนนี้อย่างขอคำอธิบาย แต่แล้วต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด เมื่อเห็นหน้าคนที่ก้าวขึ้นมาบนเวทีเพื่อรับชุดเครื่องเพชรเลิศค่าชุดนี้


“นาย!


โปรดติดตามตอนต่อไป...






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 25 ครั้ง

70 ความคิดเห็น