ตอนที่ 34 : พบรัก สิบสอง 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1144
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 30 ครั้ง
    11 พ.ค. 62






 

หลายวันให้หลัง...


การเดินทางผ่านเวลา และการมาของวันที่เพิ่มขึ้นได้นำเราไปยังจุดหมายต่างๆ ได้พบกับสิ่งใหม่ ในชีวิตมากมายและทุกสิ่งอย่างของชีวิตนี้... รอการมาเยือน...


นุชนารีนึกถึงชีวิตที่ล่วงเลยผ่านมา มันช่างเหมือนกันฝันร้าย ที่พอตื่นขึ้นมามันก็หายไป ผู้หญิงคนหนึ่งที่ได้ไปเดินบนเวทีที่ยิ่งใหญ่ระดับโลก มีนางแบบทั่วโลกร่วมเดินด้วย ยังได้เป็นตัวแทนของทั้งหมดสวมเครื่องเพชรที่มีราคาที่แทบจะนับไม่ได้อยู่เป็นเรือนร่าง มันเป็นเหมือนฝันและที่เป็นที่สุดของชีวิตเมื่อเธอต้องเข้าไปอยู่ในคฤหาสน์ฟานเซสเพียงเพราะถอดแหวนไม่ออก


มีบริวารมากมายลายล้อมเต็มไปหมด แต่แล้ววันหนึ่งชีวิตของเธอต้องพลิกผันจบสิ้นลง เพียงเพราะเธอหลงเชื่อในความเป็นครอบครัวเพียงเพราะคำนี้ เธอถึงต้องสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างไปโดยไม่มีวันได้กลับคืนมา


เสียงเคาะประตูจากด้านนอกปลุกให้ นุชนารี วายาไทย หลุดออกจากภวังค์ หยุดความคิดอันยุ่งเหยิง ที่ยังหาทางออกก็ไม่เจอ แต่ทางเดียวที่เธอจะหลุดพ้นก็คือ สติ


“มาแล้วค่ะอาหารที่สั่งค่ะ” 


พนักงานสาวประจำรีสอร์ททางตอนเหนือของประเทศบอกขึ้น พร้อมกับส่งรอยยิ้มหวานมาให้แขกสาว


“ขอบคุณค่ะ เอ่อ... โทษนะคะ ไม่ทราบว่าที่นี่พอจะมีน้ำตกบ้างไหมค่ะ” ร้องเรียกพนักงานเอาไว้ เอ่ยถามถึงสิ่งที่เธอต้องการจะไป


“มีค่ะ เป็นของรีสอร์ทเราเอง อยู่ด้านหลังนี่เองค่ะ” บอกเสียงใส ยินดีนำเสนอเต็มที


“พอดีฉันจะหาที่เงียบๆ นั่งทำงานหน่อยนะคะ”


“ที่นั้นเงียบสงบและธรรมชาติสวยงามเหมาะมากเลยค่ะ ทางเรามีบริการจัดเป็นโซนไว้ให้ด้วยเพื่อความเป็นส่วนตัวด้วย ถ้าคุณลูกค้าสนใจเชิญแจ้งไปที่ฝ่ายประชาสัมพันธ์ด้านหน้าได้เลย เดี๋ยวจะมีรถเข้าไปส่งให้ถึงที่เลยค่ะ”


“ขอบคุณมากค่ะ”


คล้อยหลังพนักงานสาวหญิงสาวก็เดินไปหยิบเอากระเป๋าสะพายพร้อมไดอารีเล่มหนา ที่ลืมไม่ได้ผ้าพันคอผืนโปรดและหมวกปีกกว้างสีสวย เธออยากจะไปผ่อนคลายให้ลืมเรื่องทั้งหมดไปจากหัว แล้วพรุ่งนี้เธอต้องเป็นคนใหม่ จะไม่มีผู้หญิงที่ชื่อนุชนารีที่อ่อนแออีกต่อไป



 

บ้านพักเมวารี...


เสียงโทรศัพท์รุ่นใหม่ล่าสุดดังขึ้นกลางดึก ปลุกให้โมเดลสาวเมืองสยามประเทศให้สะดุ้งตื่นขึ้นมา ดวงตายาวเรียวปรือขึ้นมองว่าเป็นเบอร์ของใคร และเห็นว่าเป็นเบอร์ของน้องสาวก็รีบกดรับทันที


“ฮัลโหล”


“พี่วารีเกิดเรื่องใหญ่แล้ว! ยัยนุชหายตัวไป” น้ำเสียงบอกความร้อนรนของนัฐชยาผ่านมาสาย ทำเอาหญิงสาวปลายสายถึงกับต้องเด้งตัวลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว


“ว่าไงนะ! หายไปตั้งแต่เมื่อไร”


“ไม่รู้นัฐไปหาที่บ้าน น้ารัตบอกว่านุชขนของออกไปแล้ว ไม่รู้ไปไหน”


“แล้วโทรหาหรือยัง”


“นัฐโทรเป็นสิบรอบแล้ว แต่ยัยนุชปิดเครื่อง เราจะทำยังไงดี นัฐเป็นห่วงยัยนุชจังค่ะ” น้ำเสียงร้อนรนเต็มกำลัง


“พี่ว่าใจเย็นก่อน บ้างทีนุชอาจจะหลบไปพักผ่อนอยู่ก็ได้” 


ปลอบใจน้องสาวและตัวเองไปในเวลาเดียวกัน เธอก็พยายามคิดหาที่ที่คิดว่าน้องสาวไป แต่คิดยังไงก็คิดไม่ออก


“ก็ขอให้เป็นอย่างนั้นเถอะค่ะ”


“พี่ว่าเราทำใจให้สบายแล้วไปนอนซะ พรุ่งนี้พี่ว่างพอดีเราจะไปตามหายัยนุชกัน”


“ก็ได้ค่ะ นัฐไม่กวนแล้ว ฝันดีนะคะ”


พยายามคิดในทางที่ดี เธอรู้จักน้องสาวดี ไม่มีทางที่จะคิดทำเรื่องไม่ดีแน่ ถ้าจะทนไม่ได้น่าจะเป็นเพราะยัยแม่เลี้ยงใจร้ายนั้นมากกว่า ตั้งแต่ที่แม่ของน้องสาวจากไปหญิงสาวก็ต้องออกจากโรงเรียน แล้วมาทำงานหาเงินให้แม่เลี้ยงใช้จ่าย ร่วมทั้งค่าใช้จ่ายจิปาถะเยอะแยะไปหมด ทำงานตัวเป็นเกลียว เพื่อหาเงิน จนได้มาเป็นนางแบบแถวหน้าอย่างทุกวันนี้ เห็นว่ารายได้ของหญิงสาวเพิ่มขึ้นก็ยิ่งใช้จ่ายเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ


“ขอให้พระพุทธคุณช่วยปกป้องคุ้มครองน้องสาวของดิฉันให้แคล้วคลาดปลอดภัยด้วยเทิด สาธุ”


เมวารีขอพรเสร็จก็ล้มตัวลงนอนอีกครั้ง แต่ก็ยังไม่ทันได้หลับตาลง เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นเสียงก่อน มือบางจึงกดรับ คงจะเป็นน้องสาวที่คิดมากเรื่องของเพื่อนรัก ไม่ยอมหลับยอมนอน


“หลับได้แล้วนัฐ นุชไม่เป็นไรหรอก


“ผมเอง!


เหมือนมีกระแสไฟฟ้านับพันโวลต์พุ่งมาที่ร่างกายของเธอ หญิงสาวยืนนิ่งค้างอยู่ท่านั้นนานนับนาที จนเขาเอ่ยถามมาใหม่นั้นแหละเธอถึงรู้สึกตัว


“คุณได้เบอร์ฉันมาจากไหน! อ่อ แต่จะว่าไปก็ไม่แปลกหรอก เพราะผู้หญิงฮอตอย่างฉันใครก็อยากจะได้เบอร์อยู่แล้ว” ร้องตกใจ ก่อนจะปรับเสียงให้เป็นปกติอย่างรวดเร็ว


“เมวารี!


“เรียกทำไม ฉันเหนื่อยและง่วงมาก จะนอนแล้วแค่นี้นะ” บอกน้ำเสียงติดจะรำคาญ


“เดี๋ยวก่อน...”


“มีอะไรก็รีบๆพูดมา” น้ำเสียงหวานถามราบเรียบ แท้จริงแล้วเธอกลัวใจตัวเองต่างหากล่ะ กลัวว่าจะใจอ่อนให้อภัยเขาไป ผู้ชายที่ขโมยทุกอย่าง ร่วมทั้งหัวใจดวงนี้ของเธอด้วย


“ผมได้ยินว่าคุณนุชนารีหายไป หายไปไหน” แจ๊คสันรีบเอ่ยถามขึ้น


“มันไม่ใช่เรื่องของนาย”


เมวารีดึงโทรศัพท์ออกจากหู มือบางรีบกดตัดสายไปทันทีที่พูดจบ ไม่รอฟังแม้เพียงเสียวนาทีว่าคนปลายสายจะพูดอะไรต่อหรือไม


“วารีเดี๋ยว! ...คุณคงจะเกลียดผมมากสินะ”


มือหนาตกลงข้างลำตัวอย่างหมดแรง ทนอยู่กับความรู้สึกผิดมากว่าสองอาทิตย์ตั้งแต่เธอหนีจากไป แต่จะให้เธอบอกลาเขาดีๆ ให้เธอหาอะไรมาขวางใส่หัวเขายังจะดีกว่า

 



แบร์โตที่พึ่งเดินมาออกจากห้องนอนของสิงห์หนุ่ม เดินมาเห็นคู่หูที่ยืนคอตก หมดอาลัย เหมือนไปทำให้ใครเขาโกรธมาอย่างนั้นแหละ


“นายคุยกับใครอยู่แจ๊คสัน”


“เปล่าหรอก คุณคริสหลับไปแล้วหรือ”


“อืม สงสารเจ้านายวะ ตั้งแต่คุณนุชกลับไป เจ้านายก็ไม่ทำอะไรนอกจากทำงาน ตกเย็นก็มานั่งซดเหล้าเพียวๆ ซึ่งจะว่าไปแล้วคุณนุชนารีก็ไม่น่าทำแบบนี้เลย”


“มันอาจจะไม่ได้เป็นอย่างที่เราเห็นก็ได้”


“นายหมายความว่ายังไง?”


“แกจำสองคนที่บอกว่าเป็นญาติของคุณนุชได้ไหม”


“จำได้ ...นายอย่าบอกนะว่าเป็นฝีมือของสองคนนั้น” แบร์โต้คิดตาม ตั้งใจฟังในสิ่งที่คู่หูบอก


“ฉันก็ไม่แน่ใจ เราไม่มีหลักฐานอะไรเลยว่าเป็นสองคนนั้น” 


แจ๊คสันทำหน้าหนักใจ เขาคิดเรื่องนี้มาสองสามวันแล้ว แต่ยังไม่เห็นทางว่าจะหาหลักฐานได้เลย


“แต่ฉันว่า ฉันพอมีทาง...”


โปรดติดตามตอนต่อไป...




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 30 ครั้ง

76 ความคิดเห็น