ตอนที่ 33 : พบรัก สิบเอ็ด 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1077
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 35 ครั้ง
    10 พ.ค. 62







“นี่เป็นเมามากี่วันแล้ว ทำไม่มีใครบอกฉัน ปล่อยให้เป็นแบบนี้ได้ยังไง”


มาดามเครือทิพย์หันไปตำหนิร่างสูงด้านหลังเสียงเขียว แทนที่จะห้ามกับมาสนับสนุนให้กินใช้ไม่ได้


“สามวัน”


“สามวัน! งานการก็ไม่ไปทำ มันไม่ใช่นิสัยของเขาเลยนะ แล้วนี่มีเรื่องอะไรหนักหนาถึงต้องมานั่งกินเหล้าเมามายแบบนี้”


“เอ่อ... ไม่มีครับ” แจ็คสันก้มใบหน้าคมต่ำลงไปอีกหลังถูกคาดครั่นเอาความจริง


“ไม่เล่า ได้ ฉันจะไปถามเจ้าตัวเอง”


มาดามใหญ่ไม่ได้สนใจจะถามต่ออีก เท้าเรียวก้าวเข้าไปหาคนที่กำลังนั่งกระดกเหล้าลงคอเหมือนน้ำเปล่า พอเห็นสภาพแล้วอดสมเพชไม่ได้ ต้องไม่ใช่เรื่องเล็กอย่างที่คาดไว้เสียแล้ว


“ฉันบอกแล้วไง... อึก... ว่าอยากอยู่คนเดียว ออกไป!” เสียงอ้อแอ้บอกอย่างรำคาญ


“เมาเป็นหมา งานการไม่คิดจะทำแล้วใช่ไหม” ร่างบางก้าวเข้าไปหยุดลงตรงหน้าลูกชายคนที่สาม


“คุณแม่...” 


รัฐภามหันมามอง เอ่ยเสียงยานคางออกมาหลังเห็นว่าเป็นมารดา ก่อนพยุงร่างกายที่หมดสภาพขึ้นนั่ง


“ดีนะที่ยังจำได้ว่าฉันเป็นแม่”


“มีอะไรครับ อึก...” มือกว้างยกขึ้นลูบใบหน้าคม เงยหน้าขึ้นมองร่างบางของคนเป็นมารดา


“ลุกขึ้นรัฐภาม! แจ๊คสันแบร์โต้ไปแบกเจ้านายของนายไปอาบน้ำอาบท่าซะ เห็นแล้วฉันอดสังเวชไม่ได้ ทำไมลูกฉันแต่ละคนถึงได้เป็นแบบนี้กันไปหมดนะ”


กล่าวจบมาดามเครือทิพย์ผละเดินออกจากห้องรับแขกของลูกชายไปอย่างสุดทน


“คุณคริสมาครับ”


แจ๊คสันรีบก้าวเขาไปพยุงร่างสูงให้ลุกขึ้น ไม่เหลือสภาพของชายหนุ่มผู้แสนอ่อนโยน สุภาพเรียบร้อย เหลือเพียงผู้ชายขี้เมาที่นั่งกินเหล้าย้อมใจไปวันๆ ให้ลืมเรื่องน่าอัปยศของชีวิตที่ไปหลงรักผู้หญิงมักมากในคราบนางฟ้าแสนสวย


 

รัตติมาได้ข่าวว่าลูกเลี้ยงกลับมาถึงบ้านก็รีบวิ่งแจ้นไปตอกย้ำซ้ำเติมความอัปยศที่ตนเป็นคนยัดเหยียดให้ทันที ยืนกอดอกมองลูกเลี้ยงด้วยสายตาน่าสมเพช ตอกย้ำเข้าไปในความรู้สึกของหญิงสาวอย่างสะใจ ก้าวเดินเข้าไปขวางทางเอาไป


“ถูกเขาถีบหัวส่งกลับมาแล้วล่ะสิ ผู้หญิงมั่วไม่เลยอย่างแก ไม่คู่ควรกับคุณรัฐภามผู้แสนดีของฉันหรอก” 


ยิ้มเหยียดสะใจที่มุมปาก สามารถทำลายอนาคตที่แสนหวานของลูกเลี้ยงได้สำเร็จ


“...ขอตัวไปพักก่อน”


“ทนฟังไม่ได้ล่ะสิ แกมันก็ไม่ต่างกับอะไรกับแม่ของแก ลักกินขโมยกิน” ส่งวาจาเสียดสีตามหลังลูกเลี้ยงไปอย่างสะใจ


“อย่าลามปามแม่นุช!


“แกจะทำไมฉัน หึ จะบอกอะไรให้เอาบุญนะ ไม่มีผู้ชายหน้าไหนรับเรื่องเลวทรามของแกได้หรอก จำใส่กะโหลกเอาไว้ หึ หึ”


ผละเดินออกจากไปพร้อมเสียงหัวเราะเยาะสะใจ หลังโยนระเบิดเวลาลูกใหญ่ไว้ลูกเลี้ยงเจ็บช้ำน้ำใจ นุชนารียืนนิ่งจ่มอยู่กับความรู้สึกผิด และเกลียดชังตนเองที่ไม่สามารถทำอะไรได้ แม้แต่ช่วยเหลือตัวเองยังไม่มีปัญญา


“แม่ค่ะ... นุชจะทำยังไงต่อไปดี ฮือ ฮือ...”


น้ำตาใสไหลทะลักออกมาจากขอบตาสวยราวเขื่อนแตกให้สมกับความเสียใจ ไม่คิดเลยว่าชีวิตนี้จะต้องมาเจอคนใจร้ายไร้ความปรานี มันไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย


“ฉันทำอะไรผิด...”


ไม่มีอะไรจะเสียแล้ว เธอขอหอบเอาชีวิตที่เหลืออยู่นี้ออกไปจากบ้านหลังนี้เสียดีกว่า ว่าแล้วร่างบางจึงก้าวยาวขึ้นห้องนอนของตนเอง เก็บทุกอย่างลงกระเป๋าอย่างรวดเร็ว แล้วเดินลงไปดูข้างล่างว่าน้าสาวอยู่ที่บ้านหรือเปล่า พอไม่เห็นจึงรีบวิ่งขึ้นไปเอากระเป๋าทั้งสองใบลงมา โดยที่ไม่ลืมโทรเรียกรถแท็กซี่ให้มารอรับนอกบ้านห่างไปเล็กน้อยเพื่อไม่ให้เป็นที่สงสัย


“ลาก่อนอดีตที่เจ็บปวดของฉัน...”


โปรดติดตามตอนต่อไป....




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 35 ครั้ง

74 ความคิดเห็น