ตอนที่ 32 : พบรัก สิบเอ็ด 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1137
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    9 พ.ค. 62







ประธานหนุ่มฟานเซสจิวเวลรี่ผู้แสนสุภาพน่าเกรงขามหายไปหมดสิ้น เหลือเพียงไอ้ขี้เมาที่โวยวายร้องหาแต่ดีกรี หลังเห็นภาพบาดตาบาดใจขอคนรัก เจ็บลึกลงไปถึงลำไส้เล็ก ความรักที่เขามีให้มันไม่มากพอหรือ เธอถึงต้องเอาผู้ชายคนอื่นมาปรนเปรอถึงห้องนอนและยังเป็นเตียงของเขา!


“ผู้หญิงเลว!


สิงห์หนุ่มโกรธจัดแม้แต่คนสนิทก็เข้าหน้าไม่ติดแม้แต่คนเดียว งานการไม่เป็นอันทำ ดื่มสุราและเคล้านารีจนเริ่มน่าเป็นห่วง รู้สึกเหมือนโดนควักหัวใจออกมาบดขยี้ด้วยเท้า เหยียบย้ำจนไม่เหลือชิ้นดี เพราะผู้หญิงเอเชียหน้าหวานคนนั้น เพราะเธอคนเดียว!


“ไปเอา... อึก เหล้ามาอีก...


ร่างสูงกึ่งนั่งกึ่งนอนบนโซฟาหรูในห้องรับแขกร้องตะโกนบอกคนสนิทเสียงดังลั่น ไม่สนใจว่าตอนนี้จะมีบิดามารดาอยู่ที่พึ่งเดินทางกลับมาถึงบ้านหลังใหญ่


“คุณคริสพอเถอะครับ คุณดื่มมากไปแล้วนะ” 


แจ๊คสันนึกเป็นห่วง เขาแทบจะทนดูสภาพนี้ไม่ไหวอีกต่อไป เขารู้ว่าที่สิงห์หนุ่มกลายเป็นแบบนี้เพราะอะไร แต่ทำอะไรไม่ได้เพราะต่างคนก็ต่างหันหลังให้กันอยู่แบบนี้ ไม่รู้ว่าต้นสายปลายเหตุเป็นอย่างไรทั้งที่อยู่บ้านในวันเกิดเหตุ แต่แปลกที่เขาไม่เอะใจว่าจะเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น


“อย่ายุ่ง... ฉ้านสั่งอะไรก็ไปเอามา... อึก... ไปเซ”


“แต่...”


เพล้ง!


“ถ้าถามอีกคำเดียว... แกได้กินลูกปืนฉันแน่ ไปเอามา! 


ขวดวิสกี้ปลิวผ่านใบหน้าคมของลูกน้องคนสนิทไปเพียงเส้นยาแดงผ่าแดง ถ้าเบี่ยงหลบไม่ทันป่านนี้ได้หัวร้างข้างแตกกันบ้าง


เพล้ง!


แจ็คสันได้แต่ส่ายหน้าไปมา ไม่ได้นึกโกรธแม้แต่น้อยที่ถูกนายหนุ่มทำเช่นนั้น แต่เขากลับรู้สึกเห็นใจและสงสารเสียมากกว่า จะว่าไปแล้วก็ผิดทั้งคู่ ...พรหมลิขิตหรือโชคชะตาช่วยมาดลใจเร็วๆ ด้วยเถอะ จากนั้นจึงเดินออกไปหยิบวิสกี้ขวดใหม่มาให้เจ้านายหนุ่ม


“...นี่ครับ”


“ออกไป ฉันอยากอยู่คนเดียว” นิ้วเรียวชี้ไปที่ประตูบอกอีกนัยหนึ่ง


“มันเกิดอะไรขึ้น! ใครเป็นอะไร เสียงดังไปถึงฝั่งโน้นเชียว”


มาดามใหญ่ก้าวยาวมาที่ปีกตะวันออกของลูกชายคนที่สาม หลังได้ยินเสียงข้าวของตกแตกเสียงดังและเสียงเอะอะโวยวายไปถึงอีกฝั่ง นางตกใจมากรีบมาดู


แจ็คสันมัวยืนมองเจ้านายหนุ่มอยู่ไม่ทันสังเกตเห็นมาดามใหญ่เดินเข้ามาถึงกลับสะดุ้งตกใจ รีบทำความเคารพ


“มาดาม!


“ทำหน้าตกใจอะไรขนาดนั้น ตกลงมีเรื่องอะไรกัน” เสียงหวานเข้มขึ้น เมื่อคนสนิทของลูกชายไม่ยอมตอบเสียที


“เออคือว่า...”


ลูกน้องหนุ่มอึกอักไม่กล้าบอกความจริงแกมาดามใหญ่ เพราะถ้าขื่นบอกไปมีหวังเขาได้ตกงานตอนอายุจะขึ้นเลขสามอย่างแน่นอน


“ว่าไงล่ะ อ้ำอึ้งอยู่นั้นแหละจะได้รู้เรื่องไหม”


มาดามเครือทิพย์ชักเริ่มรำคาญใจที่คนสนิทของลูกชายไม่ได้ดั่งใจ ถามอะไรก็ไม่ยอมตอบ


“ไม่มีอะไรหรอกครับ พอดีผมซุ่มซ่ามทำขวดวิสกี้ตกแตกก็เท่านั้นเอง”


“วิสกี้?”


“มาดามจะทำอะไรครับ!


มาดามเครือทิพย์ยื่นหน้าเข้ามาสูดดมกลิ่นจากเสื้อสูทของคนสนิทลูกชายพิสูจน์ แจ๊คสันสันยืนตัวแข็งทื่อด้วยความตกใจรีบถอยห่างออกมาทันที


“ฉันก็จะดมดูนะสิว่านายดื่มจริงหรือเปล่า เพราะฉันรู้ว่าพวกนายไม่ดื่มเวลาทำงานแน่นอน” กล่าวอย่างรู้ทัน ไม่ได้กลิ่นจากอีกฝ่าย และไม่ต้องเดาต่อให้ยาก


“เอ่อ...”


“ฝีมือตาคริสใช่ไหม”


นัยน์ตาสีดำสนิททรงอำนาจจ้องมองมายังลูกน้องหนุ่มอย่างเอาเรื่องที่กล้าปิดบังเพียงเพราะปกป้องคนผิดที่ตอนนี้กำลังนั่งสบายใจอยู่ที่ไหนสักแห่งในบ้าน


แจ็คสันก้มหน้าจำนนต่อหลักฐานหลังถูกจับได้ ก่อนผวาตามร่างบางเข้าไปในห้องรับแขก และก็เป็นอย่างที่คาดเดาไว้ไม่มีผิด ลูกชายตัวดีนอนเมาปลิ้นหมดสภาพอยู่ที่โซฟา


“...ผมต้องขอโทษด้วยครับ ไม่รู้จะห้ามคุณคริสยังไงแล้ว ผลก็เป็นอย่างที่มาดามเห็นนี่แหละครับ”


“นี่เป็นเมามากี่วันแล้ว ทำไม่มีใครบอกฉัน ปล่อยให้เป็นแบบนี้ได้ยังไง”


มาดามเครือทิพย์หันไปตำหนิร่างสูงด้านหลังเสียงเขียว แทนที่จะห้ามกับมาสนับสนุนให้กินใช้ไม่ได้


“สามวัน”


“สามวัน! งานการก็ไม่ไปทำ มันไม่ใช่นิสัยของเขาเลยนะ แล้วนี่มีเรื่องอะไรหนักหนาถึงต้องมานั่งกินเหล้าเมามายแบบนี้”


“เอ่อ... ไม่มีครับ” แจ็คสันก้มใบหน้าคมต่ำลงไปอีกหลังถูกคาดครั่นเอาความจริง


“ไม่เล่า ได้ ฉันจะไปถามเจ้าตัวเอง”


โปรดติดตามตอนต่อไป...





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

74 ความคิดเห็น