พบรักรัฐภาม [ชุด Men Of Lions] (ลงจบ) EBook

ตอนที่ 30 : พบรัก สิบ 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1073
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    7 พ.ค. 62







หลังจากได้มาอยู่กันสองคนในห้องชายหนุ่มก็พูดขึ้นทันที อารมณ์ของเขาตอนนี้แทบอยากจะจับแขกไม่ได้รับเชิญโยนออกนอกรั้วบ้านไปนัก ถ้าไม่ติดว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นแม่เลี้ยงของหญิงสาว


“ทำไมคุณต้องยอมสองคนนั้นด้วย ผมไม่เข้าใจ”


“ฉันขอโทษด้วยนะคะ ที่นำเรื่องวุ่นวายเข้ามาให้คุณ”


นุชนารีก้มหน้างุบ ขอโทษสิงห์หนุ่มที่แม่เลี้ยงและนางแบบสาวรุ่นพี่มาสร้างความวุ่นวายในบ้านของเขา รัฐภามเห็นท่าทางของคนรักแล้วความโกรธก็แทบจะหายสิ้น แต่กลับโกรธสองคนนั้นเพิ่มขึ้นเป็นเท่าทวี


“มันไม่ใช่ความผิดคุณ สองคนนั้นต่างหากที่ผิด อย่าคิดมากเลยนะครับ” 


รัฐภามโอบประคองร่างบางเข้าหาอ้อมกอดเป็นการปลอบโยน เขาจะต้องหาวิธีกำจัดแม่เลี้ยงใจร้ายและนางแบบขี้อิจฉาออกไปให้เร็วที่สุดเสียแล้ว


สองสาวต่างวัยที่ยืนมองเจ้าของบ้านและลูกเลี้ยงที่กอดกันกลมอยู่ศาลาในสวนก็ยิ่งแค้นเคืองเข้าไปอีก มือบางกำเข้าหากันแน่น เรื่องนี้เธอไม่ยอมจบง่ายแบบนี้แน่


“แกไม่มีวันได้เสวยสุขอยู่ที่นี่คนเดียวหรอกนังนุช ไม่มีวัน!

 


รุ่งขึ้นเช้ารัฐภามต้องรีบเข้าบริษัทด่วน และจำเป็นต้องปล่อยให้แม่กวางน้อยอยู่กับแม่เลี้ยงใจร้ายและนางแบบขี้อิจฉา แต่เขาก็ทิ้งลูกน้องไว้จับตาดูอยู่ตลอดเวลา คอยโทรรายงานเขาเป็นระยะ ถ้าเกิดไม่ชอบมาพากลให้รีบพานุชนารีมาหาเขาที่บริษัททันที


“ดูแลตัวเองดีๆ นะครับ ผมจะรีบไปรีบกลับ”


“ไม่ต้องรีบหรอกค่ะ ฉันดูแลตัวเองได้” นุชนารีส่งยิ้มหวานให้ แม้ในใจก็ยังหวั่นอยู่ไม่หาย


“ผมไปนะครับ”


ริมฝีปากหยักลึกก้มลงจุมพิตหน้าผากนวลเนินนาน ผละเดินไปขึ้นรถหรูออกไป


รัตติมาและตีระยามองดูคนทั้งคู่ด้วยความริษยา แทบอยากจะกระโจนเข้าขย้ำใบหน้าสวยๆ นั้นนัก ทำไมเธอไม่เคยมีสิทธิ์นั้นบ้าง ทำไม! ตีระยากำมือแน่นอย่างเจ็บแค้น วันนี้เธอจะต้องทำให้พวกมันย่อยยับคามือให้ได้ แผนการทุกอย่างจึงเริ่มขึ้นทันทีที่รถของสิงห์หนุ่มเคลื่อนพ้นขอบประตูรั้วไป


“ยัยนุช ฉันมีเรื่องจะคุยด้วยหน่อย”


นุชนารีหมุนกายกลับมามองหน้าแม่เลี้ยง พยักหน้าให้ลูกน้องตัวโตว่าไม่เป็นไร เดินตามร่างบางของแม่เลี้ยงไปทางด้านหลังคฤหาสน์


“คุณน้ามีเรื่องอะไรจะ... อื้อ!


นุชนารีหมุนกายกลับมาหาแม่เลี้ยง ยังไม่ทันที่หญิงสาวจะได้พูดจบประโยค ผ้าเช็ดหน้าผืนบางที่มีกลิ่นฉุนก็โปะเข้าที่จมูกกึ่งปาก ด้วยความที่ตกใจเธอจึงสูดเข้าไปเต็มปอดไม่ถึงนาทีร่างบางก็หมดสติไป


“เอายังไงต่อค่ะ” ตีระยาถามเสียงตื่นเต้น


“เอาไปวางไว้ที่ห้องก่อน ส่วนหนูโทรไปบอกผู้ช่วยให้รีบมาที่นี่ได้เลย ระวังอย่าให้ใครเห็นล่ะ” รัตติมาบอกสาวรุ่นลูกเร็วระรัว


หลังจากนั้นทั้งสองช่วยกันพยุงร่างของนุชนารีกลับไปที่ห้องนอนชั้นบน และเลือกใช้ห้องนอนของสิงห์หนุ่มเป็นฉากใหญ่ เพื่อให้สมกับบทหญิงร้ายชายชั่ว สองสาวต่างวัยประคองร่างบางไปที่เตียงกว้างจัดการถอดชุดสวยออกขวางไปตามพื้นห้องให้ดูเหมือนทั้งคู่อยู่ในสนามสวาทอันเร่าร้อน



 

ตีระยาได้พาคู่ขาลัดเลาะเข้าทางด้านหลังคฤหาสน์ก่อนต้องรีบหลบหลังพุ่มไม้ที่อยู่ใกล้เมื่อลูกน้องสิงห์หนุ่มเดินผ่านมา โชคดีที่เขาไม่ทันสังเกตเห็น ก่อนรีบวิ่งลัดเลาะเข้าไปในบ้านและตรงขึ้นบันไดไปที่ห้องนอนชั้นบนทันที


รัตติมาหันขวับไปที่ประตูหลังได้ยินเสียงเคาะประตู เกรงว่าจะเป็นสิงห์หนุ่มจึงรีบดึงผ้าห่มคลุมร่างลูกเลี้ยงเอาไว้แล้วเดินมาดูที่ประตู


“คุณป้าตีย่าเองค่ะ” เสียงแหลมร้องบอกคนด้านใน


“ทำไมมาช้านัก เดี๋ยวรัฐภามก็กลับมาก่อนหรอก”


“ก็ไอ้ลูกน้องบ้าพวกนั้นนะสิค่ะ เดินยั้วเยี้ยเต็มไปหมด ดีแค่ไหนแล้วที่ไม่โดนจับได้”


ตีระยาโอดครวญเสียงเบา หลังโดนรัตติมาตำหนิทั้งที่เธอเกือบจะโดนพวกมันจับได้ด้วยซ้ำ


“ช่างเถอะ ตอนนี้ให้ไอ้ฝรั่งมันแก้ผ้าแล้วขึ้นไปนอนกับนังนุชได้แล้ว ชักช้าเดี๋ยวได้จะซวยกันหมด”


ตีระยาหันไปบอกคู่ขาทำตามแผน ร่างสูงใหญ่ไม่รอช้าสลัดเสื้อผ้าออกแล้วก้าวขึ้นไปนอนเคียงข้างร่างที่นอนไม่ได้สติ ทุกอย่างเป็นไปตามแผนที่วางไว้ก็รีบหายตัวออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว

 


รถยนต์คันหรูตีวงโค้งเข้ามาจอดหน้าคฤหาสน์ด้วยความเร็วที่ไม่เบานัก ร่างสูงก้าวเดินไปที่ห้องนอนตามที่คนสนิทโทรบอก นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนเข้มขึ้นจนแทบจะจำสีเดิมไม่ได้ ประตูห้องนอนเปิดเข้ามาอย่างแรง หนุ่มขายตัวสะดุ้งโย่ง ทำทีผละออกจากร่างบางหน้าตาตื่น


นุชนารีปรือดวงตาอันหนักอึ้งขึ้นช้าๆ กวาดตามองไปทั่วห้อง ก่อนมาหยุดที่ชายหนุ่มที่ยืนหน้าทะมึนอยู่ปลายเตียงกว้างและกำลังจ้องมองมาที่เธอด้วยความโกรธชิงชัง


“คริส


“กล้าดียังไงมาทำเรื่องมั่วบนเตียงฉัน!


สิงห์หนุ่มโกรธแทบจะยั้งตัวเองไม่ให้เข้าไปทำร้ายทั้งคู่ให้สาสมกับความเกลียดชัง


“...คุณกำลังพูดถึงอะไร”


เธอไม่เข้าใจในสิ่งที่เขาถาม พยุงตัวเองขึ้นนั่ง ก่อนรู้สึกเย็นวาบที่แผ่นหลังบางจึงรีบก้มดูตัวเองเห็นว่าตัวเองไม่ได้สวมอะไรอยู่จึงรีบคว้าผ้าห่มขึ้นปิด เงยมองคนที่นั่งอยู่ข้างกายก็เห็นว่าเขาอยู่ในสภาพเดียวกัน


“คริส! มันไม่ใช่อย่างที่คุณเห็นนะ”


นุชนารีตาเบิกกว้าง รีบอธิบายเสียงระรัว พยุงตัวเองขึ้นอย่างยากลำบากจากฤทธิ์ยาสลบที่สูดเข้าไป


“แล้วมันเป็นยังไง! อยากมากจนต้องลากผู้ชายมากินถึงบนเตียงผม นี่เห็นผมโง่มากใช่ไหม!


สีหน้าและแววตาบ่งบอกความผิดหวังยิ่งทำให้นุชนารีเจ็บปวดเหลือเกินในเวลานี้ น้ำตาที่เอ่อคลอในหน่วยตา แทบพังทะลักออกมาเมื่อเขาพูดจบ เธอรับได้ที่เขาจะว่าอะไร แต่ต้องไม่ใช่เรื่องนี้


“ฉันอธิบายได้


“ไม่ต้อง! ผมไม่น่าหลงผู้หญิงอย่างคุณ คนหน้าไหว้หลังหลอก!


เพี้ย!!!


โปรดติดตามตอนต่อไป...




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

76 ความคิดเห็น