ตอนที่ 26 : พบรัก เก้า 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1124
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    3 พ.ค. 62











“สงสัยคุณอยากให้ผมทำโทษนะที่รัก” 


สิงห์หนุ่มเอ่ยยิ้มๆ ก้มกระซิบข้างใบหูเล็ก นุชนารียืนตัวแข็งทื่อรีบดึงสติที่เหลืออยู่น้อยนิดให้ถอยห่างออกจากร่างสูง


“ฉันเข้าบ้านก่อนดีกว่า” 


ร่างบางผละก้มใบหน้าลง เดินหนีเข้าบ้าน แต่พอก้าวเท้าได้เพียงไม่กี่ก้าวก็ต้องหมุนคว้างเข้ามาอยู่ในอ้อมแขนแกร่งอีกรอบ


“อุ้ย! คุณ อื้อ...”


ครั้งนี้ไม่มีการเตือนก่อนล่วงหน้า ริมฝีปากหยักลึกซกวูบลงมาหาราวพายุ โดยที่เธอยังไม่ทันตั้งตัว ก่อนจะถอนออกอย่างอ่อยอิง


“นี่เป็นการทำโทษที่คุณผิดกฎ” 


กระซิบใกล้กับริมฝีปากบางที่บวมเจ่อจากจุมพิตของเขา นุชนารีแก้มแดงจัดจนเกรงว่ามันจะแตกจนต้องกุมเอาไว้แล้วรีบวิ่งเข้าบ้านไปด้วยความเขินอาย


“อ้าว เดี๋ยวก่อนสิครับ รอผมด้วย”


สิงห์หนุ่มวิ่งตามหญิงสาวเข้าไปด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ต่างจากเมื่อยี่สิบนาทีก่อนหน้านี้

 


เมวารีปรือดวงตากลมเรียวอันหนักอึ้งขึ้นอย่างยากลำบาก อาการเจ็บจี๊ดที่สมองวิ่งเข้ามาเหมือนรู้เวลา มือบางขึ้นนวดคลึงขมับไปมา แต่ยังไม่ทันได้คลายอาการปวด นัยน์ตาสีน้ำตาลก็เหลือไปเห็นแขนแกร่งที่พาดอยู่ที่เอวบาง ไล้สายตาสูงขึ้นมองว่าเป็นใครก่อนจะตกใจแทบสิ้นสติ  ทั้งมือทั้งเท้าผลักเขาออกจากตัวจนอีกฝ่ายกลิ้งตกเตียง


“โอ้ย! ทำบ้าอะไรของคุณ ผีเข้าหรือยังไง”


แจ็คสันที่กำลังหลับสบาย ต้องร้องด้วยความเจ็บระบมบริเวณสะโพกแกร่งที่กระแทกพื้นเข้าเต็มแรง ใบหมอนใบใหญ่ถูกขว้างใส่ชายหนุ่มทันทีที่ประโยคสุดท้ายจบลง และก็ตามมาอีกเป็นชุด จนหมดแทบไม่ทัน


“ทำบ้าอะไรเหรอ! ไอ้คนฉวยโอกาส ไอ้ผู้ชายทุเรศ นายทำกับฉันได้ยังไง”


“ผมไม่ได้ขื่นใจคุณสักหน่อย คุณเต็มใจให้ผมเอง”


ร่างบางชะงักกึกหลังได้ยินสิ่งที่เขาพูด น้ำตาที่ไม่ได้ตั้งใจจะให้ไหลกลับหลั่งออกมาเหมือนเขื่อนแตก ทำเอาชายหนุ่มที่ยืนอยู่อีกฝั่งเตียงใจเสีย นึกอยากตบปากตัวเองเหลือเกินคำอื่นมีตั้งเยอะแยะไม่พูด ทำไมต้องพูดคำนี้


“ฉันเต็มใจหรอ ...ถ้าอย่างนั้นฉันจะถือว่าให้ทานก็แล้วกัน”


ชายหนุ่มเหมือนโดนตบหน้าฉาดใหญ่ ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนที่กล้าพูดว่าบทรักของเขาเป็นเรื่องทำ ทาน เธอมีสิทธิ์อะไร! ร่างสูงก้าวเข้าไปดักหน้าเอาไว้


“จะไปไหน”


“เรื่องของฉัน ถอยไป!


นัยน์ตาคนทั้งคู่สบกันแทบจะมีประกายไฟออกมา ต่างคนต่างไม่ยอม และเป็นชายหนุ่มที่ยอมหลบก่อน ก่อนหลีกทางให้เธอตามที่ต้องการ แต่เท้าเรียวก็ก้าวไปได้ไม่กี่ก้าว ร่างบางก็ทรุดฮวบลงอย่างรวดเร็ว ทำเอาร่างสูงที่ยืนอยู่ไม่ไกลตกใจ ก้าวพรวดเข้าประคองร่างบางขึ้นจากพื้น พลางร้องเรียกชื่อเสียงดัง


“คุณ! เมวารี วารี... บ้าเอ้ย!


แขนแกร่งตวัดช้อนร่างหญิงสาวตรงไปที่เตียงกว้าง แล้วต่อสายหาฝ่ายปฐมพยาบาลของโรงแรม รอไม่ถึงห้านาทีคุณหมอและพนักงานก็ตรงดิ่งมาถึงห้องทันที


“เธอเป็นไงบ้างหมอ”


เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงร้อนใจหนักหลังเห็นคุณหมอลดอุปกรณ์ในมือลง เขาตกใจแทบบ้าที่เห็นเธอล้มลงแบบนั้น


“ร่างกายแค่อ่อนเพลียและก็เครียดมากไปเท่านั้น อย่างอื่นไม่มีอะไรน่าห่วง...” หมอวัยกลางคนบอกอาการเสร็จก็ขอตัวกลับไปทำงานต่อ ปล่อยให้เจ้าของห้องและคนไข้สาวได้พักผ่อน


“ผมขอโทษ...”


รู้สึกผิดเหลือเกิน ถ้าเขาห้ามใจอีกสักนิดเรื่องทั้งหมดก็คงไม่เกิดขึ้น แต่อีกใจก็อดที่จะรู้สึกดีที่ได้เป็นผู้ชายคนแรกของคนตัวเล็ก เธอไปอยู่ที่ไหนมา ยังมีผู้หญิงที่บริสุทธิ์ไร้มือชายอย่างเธออยู่อีก ชายหนุ่มยิ้มให้กับตัวเอง ล้มตัวลงนอนเคียงข้าง ดึงร่างบางเข้าหาอ้อมกอดอย่างหวงแหน

 


“คุณป้าจะเอายังไงต่อค่ะ ตีย่าเห็นมันมีความสุข ยิ่งรับไม่ได้”


ตีระยาเดินเป็นหนูติดจั่นไปทั่วห้องพัก ความชิงชังที่มีต่อนางแบบสาวรุ่นน้องเพิ่มมากขึ้นเป็นเท่าทวีคูณ ยิ่งที่มีคนกางปีกปกป้องมัน เธอยิ่งแค้นใจนัก เธอพยายามคิดเท่าไรก็คิดไม่ออก จะหาวิธีไหนที่จะทำลายนางแบบรุ่นน้องให้สาสม แต่เธอคิดอะไรไม่ออกเลยในตอนนี้


“ใจเย็นก่อนหนูตีย่า ป้ามีแผนใหม่แล้ว คราวนี้นังนุชมันต้องวิ่งแจ้นกลับบ้านแทบไม่ทันเลยล่ะ แต่หนูต้องช่วยป้า”


รัตติมากล่าวอย่างมีเล่ห์นัย ริมฝีปากแสยะยิ้มกับแผนการใหม่ที่จะมากำจัดลูกเลี้ยง


“ช่วยยังไงคะ?”


ตีระย่าอดสงสัยไม่ได้ว่ารัตติมากำลังคิดจะทำอะไรกันแน่ จะอะไรก็ช่างเถอะ ขอแค่ให้นุชนารีย่อยยับไม่เหลือแม้แต่ชื่อในวงการเลยยิ่งดี เธอยอมทำทุกอย่างอยู่แล้ว


จากนั้นจึงขอตัวออกไปข้างนอก ได้กลับมาที่นี่ทั้งทีเธอยังไม่มีอะไรตกถึงท้อง ต้องออกไปหาอะไรกินให้อิ่มท้องก่อนที่จะออกไปสู้รบปรบมือกับมารหัวใจ


“คุณป้าค่ะ เดี๋ยวตีย่าออกไปข้างนอกหน่อยนะคะ คุณป้าจะเอาอะไรไหมค่ะ”


“ไม่ล่ะ รีบไปรีบกลับล่ะ ก่อนที่รัฐภามจะกลับมา ไม่งั้นแผนเราล้มไม่เป็นท่าแน่”


“เรื่องนั้นไม่ต้องห่วงค่ะ เดี๋ยวตีย่าจะหาผู้ช่วยกลับมาช่วยอีกแรง”


“ดีมากจ้ะ”


“ถ้าอย่างนั้นตีย่าไปก่อนนะคะ”


ร่างสูงโปร่งของนางแบบวัยย่างสามสิบเดินนวยนาดออกจากโรงแรมไปอย่างอารมณ์ดี พลางหยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องบางจากกระเป๋าต่อสายหาผู้ช่วยมือหนึ่งของเธอ


“ฮัลโหล อยู่ห้องหรือเปล่า ...อีกยี่สิบนาทีฉันจะไปถึง เตรียมอาหารชุดใหญ่ไว้ให้ฉันด้วยนะ แค่นี่นะ”


รอยยิ้มกริ่มมีความสุขเหลือเกิน ดวงตาสุกใสอยากให้ถึงที่หมายใจแทบจะขาด ก้าวเดินขึ้นแท็กซี่เรียกให้มารับหน้าโรงแรม


ยี่สิบนาทีร่างบางยาหยุดลงหน้าประตูห้อง มือบางยื่นไปเคาะสามทีไม่นานก็มีคนมาเปิด นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มเปล่งประกาย เท้าเรียวก้าวเข้าไป


“อาหารของฉันพร้อมหรือยัง”


นิ้วเรียวไล้ไปบนใบหน้าคมสาก เรื่อยลงมาที่หน้าอกแกร่งที่มีไรขนอ่อนขึ้นเต็มไปหมดด้วยความปรารถนา เธอแทบจะอดใจไม่ไหว


“พร้อมอยู่นานแล้ว”


พูดจบใบหน้าคมโน้มลงมาหาประกบริมฝีปากลงจูบด้วยความเร่าร้อนและค่อยๆ ผลักร่างบางให้นอนราบลงกับเตียงกว้าง ตามขึ้นคร่อมร่างบางทันที เสียงครางเบาวิวที่หลุดออกจากลำคอทำเอาใจสั่นไหวอย่างรุนแรง ไม่สามารถหักห้ามความปรารถนาในใจได้อีกต่อไป ผละออกจากปากบางสีแดงระเรื่อมองดูด้วยความต้องการเปี่ยมล้น


“พร้อมสำหรับเมนูใหม่ของผมหรือยัง...” ชายหนุ่มกระซิบถามเสียงพร่า


“ฉันก็อยากจะรู้ว่ามันจะเด็ดสักแค่ไหน” ตีระยาก็ส่งสายตาท้าทายไปให้ รั้งใบหน้าคมลงมาจูบอย่างดูดดื่ม


“คุณจะไม่ลืมมันเลยล่ะ” กระซิบชิดใบหูเล็กเสียงแหบพร่า




NC 20++

(ตามต่อที่ ReadAwrite , ธัญวลัย)

 - กลัวโดนแบน -



ใช้ได้หรือเปล่าครับ ถามเสียงพร่า


“มีเด็ด... กว่านี้อีกไหม” ตอบกลับเสียงพร่าไม่แพ้กัน


“งั้นเมนูนี้เป็นไงครับ


โปรดติดตามตอนต่อไป...




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

74 ความคิดเห็น