ตอนที่ 23 : พบรัก แปด 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1088
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 35 ครั้ง
    30 เม.ย. 62









เมวารีนอนพลิกตัวไปมาบนเตียงกว้าง รู้สึกเบื่อที่ไม่มีอะไรทำ ไม่มีน้องสาวมาคุยแก้เหงาอีก จะกลับก็ไม่ได้ เพราะสัญญากับน้องแล้วว่าจะกลับพร้อมกัน ร่างบางหมดความอดทนลุกขึ้นแต่งตัวแล้วเดินออกจากห้องตรงไปยังผับของโรงแรมที่อยู่ชั้นใต้ดิน หาอะไรกินล้างปากแก้เซ็งเสียหน่อยเผื่อว่ามันจะช่วยให้เธอหลับได้สบายขึ้น


“วิสกี้แก้วหนึ่ง”


เครื่องดื่มรสเลิศวางลงตรงหน้า มือบางคว้ามาดื่มรวดเดียวหมดแก้ว ทำเอาบริกรหนุ่มหน้าเคาน์เตอร์มองหญิงสาว ไม่ค่อยมีผู้หญิงเรียกเครื่องดื่มที่มีดีกรีแรงๆดื่มรวดเดียวหมดแก้วเหมือนเธอเท่าไรนัก แล้วแก้วที่สอง สาม สี่ก็สาดลงคอตามไป หนุ่มๆ เริ่มจับจ้องมองมาด้วยความสนใจมากขึ้น ต่างเดินแวะเวียนเข้ามาหาเพื่อทำความรู้จัก


“...นั่งด้วยคนนะครับ”


ดวงตากลมเรียวปรือขึ้นมองคนตรงหน้า แต่ดันเห็นเป็นหน้าไอ้หื่นนั้น หญิงสาวผุดลุกขึ้นแล้วตบเข้าที่ซีกหน้าหล่อเต็มแรงอย่างนึกรำคาญ ตามด้วยวิสกี้สาดเข้าเต็มใบหน้าหล่ออีกแก้ว


“เฮ้ย! ยัยบ้านี่”


มือหนายกขึ้นหมายจะตบเอาคืนให้หายแค้นใจที่กล้ามาตบหน้าเขา เจ้าหล่อนเป็นใคร ไม่รู้หรือว่าเขาลูกใคร! ก่อนย่างสามขุมตรงเข้าไปหาหมายตบสั่งสอน แต่ช้ากว่าชายหนุ่มอีกคนที่โผล่มาขวาง คว้ามือหนาของอีกฝ่ายมวลพับไปด้านหลังอย่างรวดเร็ว


“โอ้ย! ปล่อยนะโว้ย มึงเป็นใครวะ”


หนุ่มซ่าร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด พยายามจะหันกลับไปมองหน้าคนที่ทำร้ายตน


“คริส ฟานเซส!


ชื่อที่เอื้อนเอ่ยออกมาทำเอาหนุ่มซ่าถึงกับนิ่งอึ้ง ก่อนจะรีบถอยฉากไป ทุกคนในเมืองนี้ต่างรู้ดีถึงรสชาติความป่าเถื่อนที่แฝงไว้ซึ่งใบหน้าอันหล่อได้เป็นอย่างดี กลุ่มเพื่อนต่างวิ่งเข้ามาพยุงร่างที่กองอยู่กับพื้นขึ้นแล้วหิ้วปีกออกไป พลางหันมาดูว่าอีกฝ่ายเป็นระยะเกรงว่าจะถูกตามมาเอาเรื่องซ้ำอีกรอบ


ร่างสูงใหญ่ภายใต้เสื้อสูทเนื้อดีก้าวเข้าไปหาร่างบางที่นั่งหมดสภาพอยู่กับพื้นด้วยแววตาน่าสมเพช ดวงตากลมเรียวหลับพริ้มบอกให้รู้ว่าเธอดื่มไปมากพอดู ชายหนุ่มย่อตัวลงแล้วช้อนคนตรงหน้าขึ้นอ้อมแขนแล้วพาออกจากผับไป


“ไอ้หน้าหนวด” 


เมวารีบริภาษชายหนุ่มเสียงอ้อแอ้ ทำเอาคนที่กำลังอุ้มอยู่แทบอยากจะปล่อยแม่คุณลงเดี๋ยวนั้น เขารึอุตส่าห์เข้ามาช่วยยังมาด่ากันอีก ผู้หญิงอะไรทำคุณบูชาโทษแท้ๆ เลย


“ไว้ถึงห้องพ่อจะสั่งสอนให้ว่าอย่าไปด่าผู้ชายสุมสี่สุมห้าแบบนี้อีก” แจ็คสันคาดโทษคนตัวเล็กเอาไว้อย่างเหลืออด


ลิฟต์มันวาวเคลื่อนมาหยุดลงชั้นที่เป็นห้องพักของสาวเจ้า มือหนาเอื้อมไปเปิดประตูห้องทั้งที่ทั้งมีหญิงสาวอยู่ในอ้อมแขนแล้วผลักเข้าไปด้านในให้กว้างพอที่สองคนจะเข้าไปได้


ขาแกร่งก้าวเดินตรงไปที่เตียงกว้างแล้วบรรจงวางร่างบางอย่างเบามือ แต่แม่คุณไม่ปล่อยแขนออกจากคอแกร่งและซุกใบหน้าลงอกกว้างทำเอาคนอุ้มร้อนๆ หนาวๆ ขึ้นมาไม่ได้ ต่อให้มีพระเจ้าเป็นสิบองค์ก็ช่วยเขาไม่ได้แล้วตอนนี้


“เธอเป็นยัยอ้วกเน่า ท่องไว้แจ็คสัน ท่องไว้


ดวงตาคู่คมหลับลงนับหนึ่งถึงสิบในใจเป็นรอบที่เท่าไรไม่รู้ได้ พอลืมตาขึ้นอีกครั้งก็แทบหยุดหายใจ เมื่อใบหน้านวลอยู่ห่างจมูกโด่งเขาเพียงลมพัดผ่าน ชายหนุ่มกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ความอดทนสุดท้ายขาดสะบั้น ริมฝีปากอิ่มแตะลงที่ริมฝีปากหยักลึกโดยไม่รู้ตัว


“ช่วยไม่ได้นะคุณยั่วผมเอง...”


มือหนาตวัดพลิกร่างบางนอนราบ กดริมฝีปากเข้าหาสาวเจ้าที่อยู่ในอาการสะลึมสะลือ และตอบสนองเขาไปเงอะงะ ลิ้นเรียวคว้านหาความหวานในโพรงปากร้ายกาจ มือหนากระชากชุดสวยออกอย่างไม่ใยดี ฝ่ามือกว้างรวบแขนเรียวตึงขึ้นไว้เหนือศีรษะ เมวารีเหมือนถูกล้างสมองให้ขาวโพลน ลิ้นร้อนเกี่ยวตวัดลิ้นเล็กในดูดเม้มกลีบปากบาง นิ้วเรียวยาวพลางเลื่อนลงสัมผัสกับเนื้อขาวเนียน




.......... NC 20++ .........

(ติดตามต่อได้ที่  ReadAWrite / ธัญวลัย) 

** กลัวถูกแบน อิอิ **


แจ็คสันเงยหน้าขึ้นมองคนตัวเล็กแล้วขยับกายขึ้นทามทับ ใบหน้าคมก้มจุมพิตริมฝีปากบวมเจออย่างมั่นเขี้ยว หญิงสาวนอนบิดกายไปมาเมื่อเขาถอยห่าง


“คุณจะไม่ลืมความทรงจำในวันนี้ตลอดกาล เมวารี


โปรดติดตามตอนต่อไป....




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 35 ครั้ง

67 ความคิดเห็น