พบรักรัฐภาม [ชุด Men Of Lions] (ลงจบ) EBook

ตอนที่ 20 : พบรัก หก 4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1354
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 40 ครั้ง
    26 เม.ย. 62




       “ตายแล้วไอ้เชนทร์! แกลืมไปส่งเธอ เอาไงดีวะเนี่ย”


มือหนาตบหน้าผากแกร่งไปทีหนึ่งมองหญิงสาวข้างกายที่หลับสนิทไม่รู้เรื่อง ด้านสาวเจ้ายังไม่รู้ว่าตอนนี้ได้เข้ามาอยู่ในบ้านของคนที่เกลียดขี้หน้าเข้าไส้ ร่างสูงก้าวลงจากรถหรู


“เตรียมชุดนอนแล้วก็ผ้าเย็นเอาไปให้ที่ห้องด้วยนะ”


“ได้ครับคุณเชนทร์”


พ่อบ้านผละเดินเลี่ยงไปจัดการตามที่นายหนุ่มสั่งอย่างรวดเร็ว คล้อยหลังลูกน้อง ชายหนุ่มอ้อมมาช้อนอุ้มร่างบางขึ้นอ้อมแขนแกร่องพาเดินเข้าไปในบ้าน ตรงขึ้นชั้นสองที่เป็นห้องนอนของเขา


ร่างสูงก้าวมาหยุดลงหน้าเตียงหลังใหญ่ เดินอ้อมไปวางร่างคนขี้เซาที่นอนหนานุ่ม หย่อนก้นลงนั่งข้างกาย มือหนาเกี่ยงเส้นผมที่ตกลงมาคลอเคลียข้างแก้มออกให้อย่างเบามือเพื่อไม่ให้รบกวนการพักผ่อนของหญิงสาว


“หลับสบายเลยนะ แบบนี้มันน่าจับปล้ำเสียให้เข็ดดีไหมเนี่ย”


คาดโทษคนตัวเล็กที่ไม่รู้จักระวังตัวเอง เป็นผู้หญิงแท้ๆกล้าหลับบนรถกับคนที่ไม่รู้จักแบบนี้ได้ยังไง ถึงแม้ว่าเขาจะมีความผิดชอบชั่วดีอยู่บ้าง แต่เขาก็เป็นผู้ชาย ชายหนุ่มส่ายหน้าไปมาให้กับความเผลอเลอของสาวเจ้า


ก๊อก ก๊อก...


“เข้ามา”


“เสื้อผ้าที่ขอครับ” พ่อบ้านเดินนำเสื้อผ้าและสิ่งที่นายหนุ่มต้องการมาให้


“ให้สาวใช้มาเช็ดตัวและเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เธอด้วยนะ”


กล่าวจบชายหนุ่มผละเดินเข้าห้องน้ำไปจัดการอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ให้กับตัวเอง วันนี้ทำงานยาวนานกว่าปกติจนเมื่อยขบไปทั้งตัว เรี่ยวแรงเขาแทบจะหมดเลยทีเดียว


ชายหนุ่มกลับออกมาพร้อมชุดนอนผ้าฝ้ายเนื้อนุ่ม พอดีกับที่แม่บ้านเปลี่ยนเสื้อผ้าให้หญิงสาวเสร็จ ลูกน้องถอยออกจากห้องไปหมดแล้ว ชายหนุ่มจึงก้าวขึ้นเตียงแล้วล้มตัวลงนอนบ้าง ไม่นานก็หลับไปด้วยคามอ่อนเพลีย ผิดแผกจากผู้ชายคนอื่นที่มีหญิงสาวแสนสวยนอนร่วมเตียงต้องมีกิจกรรมอย่างว่าเกิดขึ้น แต่สำหรับผู้ชายคนนี้มาแปลกไม่คิดจะแตะต้องสาวเจ้าแม้แต่น้อย


 


นัฐชยาปรือหน้าขึ้นมาในอรุณรุ่ง รู้สึกปวดหัวมากพลางมือบางยกขึ้นนวดคลึงไปมาคลายอาการเมื่อมันเริ่มจะปวดหนักขึ้น ผ่านไปสักพักเริ่มรู้สึกดีขึ้นจึงขยับร่างกายขึ้นนั่งพิงหัวเตียง


“ตื่นแล้วหรอ อยากดื่มอะไรหน่อยไหม”


เบิกตากว้างมือเห็นร่างของคนที่พึ่งปะทะอารมณ์เมื่อวานนั่งอยู่ที่ปลายเตียงและจ้องมองที่เธอ


“นายทำอะไรฉัน!


เสียงหวานแห้วใส่ทันที ก้มลงมองชุดที่ใส่อยู่แล้วมือบางจึงกำผ้าห่มขึ้นปิดเอาไว้แน่น


“เสื้อผ้าฉัน!


“อะๆ อย่าพึ่งเข้าใจผิดนะ ...เมื่อคืนคุณไม่สบายผมก็เลยให้สาวใช้เช็ดตัวแล้วก็เปลี่ยนชุดให้” ชายหนุ่มยกมือขึ้นห้าม รีบอธิบายเร็วรัว กลัวว่าหญิงสาวจะเข้าใจเขาผิด


“ฉันไม่สบาย?”


“ก็ใช่นะสิ เมื่อคืนผมก็เช็ดตัวให้คุณทั้งคืนเลย... โอ้ย!” ราเชนทร์ยังไม่ทันจะพูดจบหมอนใบใหญ่ก็ถูกขวางมาใส่เขาอย่างรวดเร็ว


“ถ้างั้นนายก็... ไอ้บ้า! ไอ้ลามก!


นัฐชยาโกรธแทบลมออกหู คว้าสิ่งที่อยู่ใกล้มือใส่เขาไม่หยุด น้ำตาไหลพรากเมื่อคิดว่าเขาล้วงเกินเธอ


“เฮ้ย! คุณกำลังเข้าใจผิดนะโอย


ร่างสูงหลบข้าวของที่หญิงสาวขวางมา พอไม่รู้จะทำอย่างไรให้เธอหยุดก่อนก้าวพรวดเข้าไปรวบร่างบางเอาไว้ แต่แม่คุณยังดิ้นสุดแรงเกิดอย่างเอาเป็นเอาตายจะทำร้ายร่างกายเขาไม่หยุด จนเขาต้องกอดรัดร่างบางแน่นขึ้นไม่ให้ขยับไปไหนได้


“ไอ้บ้า! นายมันไม่ใช่ลูกผู้ชาย ปล่อยฉัน...”


ราเชนทร์เหมือนถูกค้อนทุบลงที่หัว นึกโกรธขึ้นมาบ้างที่เธอด่าเขาด้วยคำนี่ ทั้งที่เขาอุตส่าห์ช่วยไม่ให้เธอถูกไข้จับกินตายเมื่อคืน แบบนี้ต้องถูกทำโทษเสียหน่อยแล้ว


“แบบนี้ต่างหากล่ะที่เขาเรียกว่าไม่ใช่ลูกผู้ชาย...”


กล่าวจบริมฝีปากหยักลึกซกวูบลงมาปิดปากบางร้ายกาจที่ด่าเขาไม่หยุดนั้นทันที


“อื้อ...”


นัฐชยาชาวาบไม่คิดว่าเขาจะทำแบบนี้ พอตั้งสติได้ก็ออกแรงผลักไส้เขาออกห่างดิ้นสุดแรงเกิด แต่ด้วยปอกแขนแข็งแรงที่รัดร่างเธออยู่ก็ไม่สามารถหลุดไปไหนได้ เรี่ยวแรงจึงเริ่มหดหายเมื่อถูกเขาสูบไป


ราเชนทร์ถือโอกาสสำรวจโพรงปากหวานที่มีคำด่าที่แสนร้ายการนั้นเสียเลย มือหนายกขึ้นรองท้ายทอยของคนตัวเล็กเอาไว้ให้รับจุมพิตจากเขาได้ถนัดขึ้น ก่อนจะถอนออกอย่างอ้อยอิ่ง


เพี้ย!


“เลว!


มือบางตบเข้าใบหน้าคมจนหันไปอีกข้างอย่างโกรธจัด น้ำตาไหลรินออกมาไม่ขาดสาย ผลักร่างสูงออกห่าง แล้ววิ่งหนีเข้าไปในห้องน้ำปิดล็อกลงกลอนแน่นหนา ร้องไห้ออกมาปานจะขาดใจ ไม่คิดเลยว่าเธอจะได้มาพบกับผู้ชายเห็นแก่ตัวแบบนี้


“นัฐ! เปิดประตูให้ผมก่อน นัฐ...” เขารีบวิ่งตามไป แต่ช้าไปเสียแล้ว


“ไปให้พ้น! ฮือๆ”


พ่อบ้านและสาวใช้ต่างวิ่งกรูมาที่ห้องนายหนุ่มหลังได้ยินเสียงข้าวของแตกกระจายและมีเสียงทะเลาะกันเสียงดัง แต่พอเข้ามาก็เห็นแต่ร่างสูงของเจ้านายตนยืนเกาะประตูห้องน้ำนิ่ง


“คุณคริสเกิดอะไรขึ้นครับ!


“ไม่มีอะไร เอาเสื้อผ้าของคุณผู้หญิงมาให้เธอด้วย แล้วก็จัดการเก็บห้องให้เรียบร้อย และจัดรถไปส่งเธอที่บ้าน”


กล่าวจบนายหนุ่มก็เดินออกจากห้องไปด้วยท่าทางฉุนๆ ซึ่งทุกคนก็พอจะเข้าในสถานการณ์ที่เกิดขึ้นดี ว่ามันมาจากสาเหตุอะไร


นัฐชยาทรุดกายนั่งลงที่พื้นห้องน้ำอย่างหมดแรง มือบางปิดปากกลั้นเสียงสะอื้นไม่ให้หลุดลอดออกมา ให้คนข้างนอกได้ยิน


“รีบจัดการเร็วเข้า ส่วนเธอไปเอาเสื้อผ้าของคุณผู้หญิงมาเร็ว”


สาวใช้กลับมาพร้อมเสื้อผ้าของหญิงสาวพลางเคาะประตูแผ่วเบาเพื่อเรียกคนข้างใน หญิงสาวแง้มประตูออกมารับแล้วกลับเข้าไปจัดการเปลี่ยนทันที


สิบนาทีต่อมาก็เดินออกจากห้องไป โดยมีคนขับรถที่เธอได้ยินเขาสั่งไว้ขับไปส่ง รถเคลื่อนออกไป


ร่างสูงที่ยืนมองอยู่ที่ชั้นสองของบ้านก็ได้เพียงมองตาม ความรู้สึกมากมายเท่ประดั่งเข้ามา ไม่รู้ว่ามันคืออะไรบ้าง แต่สิ่งที่เขาแน่นใจนาทีนั่นคือ เขาไม่ได้ต้องการให้เรื่องมันออกมาเป็นแบบนี้ แต่ผิดที่เธอด้วยที่ยั่วโมโหเขาก่อน ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่จูบ...


“ผมขอโทษ...


 

โปรดติดตามตอนต่อไป ...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 40 ครั้ง

76 ความคิดเห็น