ตอนที่ 14 : พบรัก ห้า 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1313
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 37 ครั้ง
    20 เม.ย. 62









“วิธีอะไรค่ะ?”


นุชนารีถามอย่างสงสัย เธอคิดว่าลองมาทุกทางแล้วก็ไม่เห็นมันจะออกสักนิด เขามีวิธีอื่นด้วยอย่างนั้น เอ๊ะ! หรือว่าเขาจะตัดนิ้วเธอ ไม่หรอกน่า ถ้าเขาจะตัดก็คงจะทำไปตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว หญิงสาวพูดปลอบใจตัวเองในใจไปพลางๆ


“นั่งก่อนสิ วิธีนี้คุณอาจจะต้องคิดหนักหน่อย” 


น้ำเสียงเนิบนาบฟังชวนขนลุก หญิงสาวเกิดลังเลเล็กน้อย เริ่มไม่แน่ใจขึ้นมากับอีกวิธีที่ชายหนุ่มกำลังจะบอก ก่อนจะตัดสินใจในที่สุด


“...ฉันพร้อมค่ะ บอกมาเถอะ อีกอย่างฉันมีเวลาอยู่ที่นี่แค่หนึ่งอาทิตย์เท่านั้น ถ้าเอาออกไม่ได้จริงๆ ฉันก็ยินดีที่จะชดใช้คืนให้คุณทุกบาททุกสตางค์”


“คุณแน่ใจนะว่าจะรับได้...”


ใบหน้านวลพยักรับช้าๆ แต่ก็ยังมิวายกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง อดหวั่นใจเสียไม่ได้


“ผมจะถือว่าคุณตกลงรับข้อเสนอของผมแล้ว คุณกับพี่สาวกลับไปได้ แล้วผมจะติดต่อไปอีกที”


รัฐภามลุกขึ้นเต็มความสูงเดินกลับไปที่โต๊ะทำงานหน้าตาเฉย ปล่อยให้หญิงสาวอีกคนนั่งงงว่าตกลงอีกวิธีที่เขาบอกมันคืออะไร แล้วเธอก็ตอบตกลงไปแล้วด้วย แต่ไม่เป็นไร ขอแค่เอาไอ้แหวนบ้านี้ออกไปก็พอ


“เร็วหน่อยก็ดีนะคะ ฉันมีเวลาไม่มาก ขอบคุณอีกครั้งที่ให้เข้าพบ ฉันรบกวนเวลาคุณเท่านี้” 


กล่าวจบร่างบางได้หมุนกายเดินออกจากห้องทำงานใหญ่ของประธานหนุ่มฟานเซสจิวเวลรี่ไป


“คุณรอผมไม่นานนุชนารี วายาไทย...”


สิงห์หนุ่มตามแผ่นหลังบอบบางไป แววตาเจ้าเล่ห์เปล่งประกาย เป็นการสื่อกลายๆ แต่ในฐานะไหนต้องรอดูกันต่อไป

 


เมวารีเดินกลับมาจากห้องน้ำ เห็นน้องสาวที่ออกมาจากห้องประธานหนุ่ม นึกสงสัยว่าทำไมเร็วจัง หรือว่าเธอไปห้องน้ำนานเอง พอคิดถึงเหตุการณ์เมื่อครู่แก้มนวลเริ่มแดงระเรื่อขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ ศีรษะสะบัดไปมาไล่ความคิดเกี่ยวกับชายหนุ่มออกไปจนเส้นผมหนานุ่มสยายเต็มหลัง


“เป็นอะไรคุณ หรือว่ายังติดใจรสจูบของผมอยู่” แจ๊คสันถามมาตอกย้ำ ใบหน้าคมเปื้อนยิ้ม


“ไอ้บ้า! รสจูบไม่ได้เรื่องนะสิไม่ว่า รู้เอาไว้ด้วยว่ารสจูบของนายมันห่วยที่สุดเท่าที่ฉันเคยสัมผัสมาเลย”


ใบหน้านวลแดงก่ำด้วยความโกรธ นึกชังน้ำหน้าเขาจนอธิบายเป็นคำพูดไม่ได้ มือบางยกขึ้นเท้าสะเอวมองมาที่เขาอย่างเอาเรื่อง


“ห่วยเหรอ! มาดูกันสิว่าแบบนี้ยังจะบอกว่าผมห่วยอยู่ไหม”


“ใช่... อื้อ”


มือหนาดึงใบหน้านวลเข้าจุมพิตอย่างดูดดื่ม แทบจะสูบเอาวิญญาณออกจากร่างก็ว่าได้ ร่างบางดิ้นขลุกขลักในอ้อมแขน แจ็คสันลุกล่ำเข้าสำรวจโพรงปากเก่งนั้นอย่างหลงใหล


เมวารีอ่อนระทวยไร้ซึ่งเรี่ยวแรงยืนหยัด ยังดีที่ได้อ้อมแขนแกร่งโอบเอวบางไว้ แจ็คสันถอดจูบก้มลงมองใบนวลที่แดงระเรื่องตรงหน้าด้วยความรู้สึกหลากหลาย เป็นจูบที่ไร้เดียงสาเหลือเกินเหมือนมันไม่เคยผ่านชายใดมาอย่างที่เธอประกาศก้องกับเขา


“...เป็นไง ดีกว่าผู้ชายคนอื่นของคุณบ้างหรือยัง”


แจ็คสันยังไม่วายเหน็บแหนมด้วยความหมั่นไส้ที่เธอเอาเขาไปเปรียบเทียบกับผู้ชายคนอื่น เมวารีใช้มือบางผลักอกกว้างออกห่าง จ้องมองเขาอย่างโกรธจัด ดวงตากลมเรียวแดงก่ำจากนั้นน้ำตาใสก็ไหลออกมาโดยที่เจ้าตัวไม่รู้


“สะใจนายแล้วสินะที่เอาชนะฉันได้”


แจ็คสันถึงกับทำหน้าไม่ถูก ตกใจไม่น้อย ไม่คิดว่าเธอจะร้องไห้ เขาแค่อยากจะสั่งสอนเธอว่าอย่าได้ดูถูกคนอื่นแบบนี้อีก


นุชนารีเดินออกมาจากห้องเห็นพี่สาวยืนร้องไห้อยู่ก็ตกใจ รีบเดินเข้าไปหาทันที หญิงสาวหันไปมองหน้าคนโน้นคนนี้อย่างขอคำอธิบาย


“พี่วารีเป็นอะไรไป เกิดอะไรขึ้น?”


“ไม่มีอะไรหรอก พอดีฝุ่นมันเข้าตานะ คุยเสร็จแล้วใช่ไหม เรากลับกันเถอะ”


“ไปค่ะ ช้าๆ พี่วารี”


เมวารีลากแขนน้องสาวออกไปจากตรงนั้นทันที ปล่อยให้ชายหนุ่มด้านหนังมองมองตามด้วยความรู้สึกมากมายที่เทประดั่งเข้ามาเป็นกองทัพ  


แจ็คสันเห็นน้ำตาของเธอแล้วก็อดรู้สึกผิดไม่ได้ แท้จริงแล้วเขาไม่ได้อยากให้เรื่องออกมาเป็นแบบนี้ แม่คุณเล่นมาบอกว่าจูบเขาห่วยแตกเป็นใครจะทนไหววะ! ความคิดทุกอย่างหยุดลงชั่วครู่ เมื่อมีเสียงโทรศัพท์ดังขัดขึ้น มือกว้างล้วงหยิบมันออกมาจากกระเป๋ากางเกง ก่อนจะกดรับเมื่อเห็นเป็นเบอร์ของนายหนุ่ม พลางกรอดเสียงทุ้มไปตามสาย


“ครับคุณคริส”


ร่างสูงใหญ่ของลูกน้องคนสนิทก้าวเข้ามาในห้องทำงานใหญ่นาทีต่อมาหลังวางสายจานนายหนุ่ม ใบหน้าคมนิ่งเรียบ แตกต่างจากเมื่อห้านาทีก่อนลิบลับ


“มีเรื่องอะไรครับ”


“ตามดูสองสาวนั้นที พวกเธอไปที่ไหน ทำอะไร คอยโทรรายงานฉันมาเป็นระยะ” แจ็คสันใจระส่ำอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เพียงเจ้านายบอกตามดูสองสาวเท่านั้น


“เป็นอะไรไป? ทำไมยังไม่ไปอีก” รัฐภามเงยหน้าขึ้นมองคนสนิทเมื่อเห็นว่าเขายังยืนนิ่งไม่ไปไหน


“เปล่าครับ ถ้าอย่างนั้นผมจะให้แบร์โตขึ้นมาดูแลเจ้านายต่อ”


“อืม” 


สิงห์หนุ่มพยักหน้ารับ เขานึกว่าคนสนิทไม่สบายเสียอีกเห็นยืนเหม่อทั้งที่ไม่เคยเป็นมาก่อน


โปรดติดตามตอนต่อไป...




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 37 ครั้ง

71 ความคิดเห็น

  1. #57 Jakkaran55 (@Jakkaran55) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2562 / 19:00
    ทำไมต้องทั้ง2คน แจ็คคิดในใจ
    #57
    0