พบรักรัฐภาม [ชุด Men Of Lions] (ลงจบ) EBook

ตอนที่ 10 : พบรัก สาม 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1448
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 45 ครั้ง
    16 เม.ย. 62










ร่างสูงโปร่งในชุดนอนผ้าฝ้ายเนื้อดี ยืนรับลมของฤดูร้อนที่พัดเอาความสดชื่นและเย็นสบายมากระทบร่าง เป็นอีกครั้งที่เธอหลุดพ้นมาจากแม่เลี้ยงจอมรีดไถ่ ไถ่เงินจากเธอได้ไม่เว้นแต่ละวัน วันที่เธอเดินทางมาที่นี่ก็ยังมิวายขอเงิน อ้างเหตุผลสารพัด เธอเคยคิดที่จะย้ายออกจากบ้านหลังนั้นตั้งหลายสิบครั้งแต่ก็ไปไม่ได้เสียมีเพราะแม่เธอรักและห่วงบ้านหลังนั้นมาก มันเป็นสมบัติชิ้นเดียวที่พ่อทิ้งไว้ให้ดูต่างหน้า


แต่เพราะแม่เลี้ยงผู้ไม่เคยพอก็ยังแอบนำโฉนดบ้านไปจำนองอีกแล้วตอนนี้ธนาคารกำลังจะมายึด ภาระอันหนักอึ้งจึงตกมาอยู่ที่เธอ ไม่รู้หนี้อะไรต่อมิอะไรเยอะแยะมากมายเต็มไปหมด เธอต้องทำงานตัวเป็นเกลียวตามล้างตามเช็ดจนสายตัวแทบขาด


ยางม่ายนอนอึก...อีกหรือนุช...


เมวารีเอ่ยถามน้องสาวเสียงยานคาง ด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ในกายทั้งที่ตอนนี้จะตีสองกว่าเข้าไปแล้ว ร่างบางเดินโซเซเข้าไปหาน้องสาว แต่ยังไปไม่ถึงก็ล้มตัวลงนอนที่เตียงของตัวเองที่อยู่ใกล้เสียก่อน แล้วหลับไปเสียดื้อๆ 


นุชนารีได้แต่ส่ายหน้า ผละลุกเดินไปหยิบกระเป๋าเครื่องสำอางมาเช็ดเอาคราบเครื่องประทินผิวมากมายออกจากใบหน้าสวย เป็นเรื่องปกติที่เธอต้องทำ ครั้งก่อนที่เมามายกลับมาก็ได้พี่วารีนี่แหละช่วยดูแล ชีวิตของเธอกับเมวารีมีอะไรหลายอย่างที่คล้ายกันจึงไม่แปลกที่จะเข้าอกเข้าใจกันเป็นอย่างดี


เสียงโทรศัพท์เครื่องบางที่วางอยู่บนโต๊ะหัวเตียงกรีดร้องขึ้น หลังจากที่เช็ดหน้าให้พี่สาวเสร็จเรียบร้อย


“ใครโทรมาเอาป่านนี้”


ก้าวลงจากเตียงเดินอ้อมไปดูว่าใครโทรมาป่านนี้ ซึ่งก็ไม่ใช่ใครอื่นเพื่อนรักของเธอนั้นเอง


“ว่าไงยัยนัฐ โทรมาเสียคึกเชียว”


นอนยัง...นัฐชยาถามเพื่อนรักด้วยความตื่นเต้น


ยัง พึ่งเช็ดหน้าในพี่วารีเสร็จ


เมาอีกตามเคย เออนี่... แล้วคุณรัฐภามสุดหล่อของฉันควงใครเข้างานเหรอ


นุชนารีแทบจะทำโทรศัพท์ร่วงจากมือ เมื่อเพื่อนรักถามถึงชายหนุ่มผู้หล่อเหล่านาม รัฐภาม ฟานเซส


...แหม แทนที่จะถามเพื่อนว่าสบายดีไหม มาถึงก็ถามหาผู้ชายเลย


ฉันรู้หรอกน่าว่าแค่นี้แกสบายมาก ตกลงว่าใคร บอกมาเร็วเข้าเร่งเร้าอยากรู้ว่าชายในฝันของเธอ เพื่อนได้เจอเขาหรือเปล่า


ฉันเอง แถมฉันยังได้อยู่ในอ้อมกอดของเขาด้วยนะนุชนารีพูดเสียงเล็กเสียงน้อยใส่อารมณ์จนคนปลายสายแทบอยากจะบินมาเสียนาทีนั้น


อ้าย! ยัยนุชจริงหรอ แต่น่าเสียดายที่ฉันไม่ได้อยู่ด้วย ไม่อย่างนั้นนะแม่จะจับหอมแก้มซ้ายขวาให้ชื่นใจไปเลยน้ำเสียงบอกอาการของเจ้าตัวได้เป็นอย่างดี


จริงที่ไหนกันเล่า ไปๆ ไปนอนได้แล้ว ฉันก็จะนอนแล้วเหมือนกัน เหนื่อยและก็ง่วงมาก


เออ ไว้พรุ่งนี้ฉันโทรหาใหม่ ฝันดีนะ


“ผันดีเหมือนกัน”


หลังจากวางสายจากเพื่อนรัก คำพูดก่อนหน้าที่เธอกล่าวมาทั้งหมดวนย้อนกลับมาให้คิดอีกครั้ง ใบหน้านวลแดงระเรื่อขึ้นโดยไม่รู้สาเหตุ มือบางยกขึ้นกุมแก้มนุ่มเมื่อรู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งหน้า


ฉันเป็นอะไรไป...เลิกคิดๆ นอนได้แล้ว


รีบปิดไฟแล้วล้มตัวลงนอนอย่างรวดเร็ว ไม่นานก็หลับไปด้วยความอ่อนเพลีย

 


สิงห์หนุ่มเดินทางมาที่โรงแรมตั้งแต่เช้าตรู่ มีเหตุผลบ้างอย่างที่ต้องจัดการก่อนที่ทุกอย่างจะสายไปเสียก่อน บรรดาแขกที่เดินทางเข้ามาพักในโรงแรม โดยเฉพาะสาวๆ ต่างโปรยเสน่ห์ให้ชายหนุ่ม ชนิดที่ว่าถ้าแก้ผ้าโชว์เขาตรงนั้นได้พวกเธอก็ยอมไม่คิดอายสักนิด


พนักงานสาวสวยแทบทำตัวไม่ถูกเมื่อชายหนุ่มเดินตรงเข้าไปหาเธอ แม้จะได้ยินและอ่านชื่อเธอเพียงครั้งเดียวเขาก็จำได้ขึ้นใจ


...มีอะไรให้ช่วยค่ะเสียงหวานเอ่ยถาม แสดงกิริยาเขินอายชายหนุ่มไปในที


ผมมาหานุชนารีครับ


สะ สักครู่นะคะ”


สองสาวทำตัวไม่ถูก ลืมกฎของโรงแรมที่ห้ามบอกความลับของลูกค้า กว่าจะคิดได้ก็บอกไปหมดเสียแล้ว แต่ใครจะสน ขอแค่ได้พูดคุยกับผู้ชายที่ทั้งหล่อและรวยล้นฟ้าอย่าง รัฐภาม ฟานเซส ก็พอแล้ว


“...เธอไม่อยู่ค่ะ เพื่อนเธอบอกว่าออกไปข้างนอกสักพักแล้ว


แล้วเขาบอกหรือเปล่าว่าไปไหน


รัฐภามส่งน้ำเสียงราบเรียบตามฉบับ เมื่อมาแล้วไม่เจอ เช้าขนาดนี้ออกไปไหนของเขา


พนักงานสาวอีกคนสะกิดเพื่อนร่วมงานว่าไม่ให้บอก แต่เจ้าหล่อนไม่สนใจ รีบหันกลับมาบอกชายหนุ่ม


ขอโทษด้วยค่ะ ดิฉันไม่ทราบจริงๆ


ขอบคุณครับกล่าวจบผละเดินออกจากโรงแรมไป


สองสาวแทบจะเป็นลมกระโดดกอดกันกลมด้วยความดีใจ ไม่คิดไม่ฝันว่าจะได้เจอตัวจริงของสิงห์หนุ่มแห่งฟานเซสจิวเวลรี่


ร่างสูงเดินออกจากโรงแรมฟานเซส สาขาอเมริกา นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนกวาดมองหาร่างสูงโปร่งบอบบางของสาวเอเชียหน้าหวานที่อยู่ในหัวของเขามาตลอดทั้งคืน แต่เมื่อมองหายังไงก็ไม่เจอจึงตัดสินใจกลับ ไว้ช่วงเย็นค่อยมาหาเธอก็แล้วกัน


ยังไงแล้วหญิงสาวก็อยู่ที่นี่ต่ออีกตั้งหนึ่งอาทิตย์ มีเวลาที่จะศึกษาเธออีกเยอะ วันนี้ไม่เจอ พรุ่งนี้ก็ต้องเจอจนได้ เพราะเธอยังไม่ได้คืนของสำคัญให้กับเขา ไม่มีทางที่เธอจะหนีเขาพ้นอย่างแน่นอน...

 


นุชนารีวิ่งมาหยุดลงหน้าโรงแรมที่พัก ก่อนจะยืดตัวขึ้นเพื่อคลายความเหน็ดเหนื่อย จากการที่วิ่งมากกว่าสามกิโลเมตร และถือโอกาสสำรวจสถานที่ท่องเที่ยวไปด้วย จะได้ชวนพี่สาวไปเลือกซื้อของฝากกลับบ้านด้วยกันช่วงสาย


คุณนุชนารีหรือเปล่าคะ?”


พนักงานสาวสวยรีบร้องเรียกหญิงสาวด้วยภาษาสากลทันที เมื่อเห็นว่าเธอเดินผ่านกรอบประตูเข้ามาภายในโรงแรม


ใช่ค่ะ มีอะไรเหรอคะ


นุชนารีตอบกลับไปด้วยสำเนียงภาษาอังกฤษคล่องแคล้วเช่นกัน ยกผ้าเช็ดหน้าซับเหงื่อไคล้ที่ไหลตามใบหน้ากลมเรียวไปด้วย และสงสัยว่าพนักงานมีเรื่องอะไรถึงได้เรียกเธอ


เมื่อสักครู่คุณรัฐภาม เจ้าของฟานเซสจิวเวลรี่มาหาคุณนะคะน้ำเสียงหวานบอกหญิงสาวขึ้น


หาฉันหรือคะ? เขาบอกหรือเปล่าว่ามีเรื่องอะไร


นุชนารีนึกสงสัยเป็นนิดว่าเขาจะมาหาเธอทำไมตั้งแต่เช้า หรือว่าจะมาท้วง 

แหวน!’ 

ตายจริง! เธอลืมไปเสียสนิทเลยว่าแหวนยังอยู่บนนิ้ว ใบหน้านวลก้มลงมองนิ้วเรียวยาวที่มีแหวนเพชรวงงามประดับอยู่


ต้องขอโทษด้วยค่ะ เขาไม่ได้ฝากอะไรไว้สองสาวยิ้มละไมอย่างเป็นมิตร เป็นการประทานโทษลูกค้าสาวสวย


ขอบคุณค่ะ


ความคิดหนึ่งผุดขึ้นในหัว ร่างบางหมุนกายตรงไปที่ลิฟต์มันวาวตรงขึ้นห้องพัก


โปรดติดตามตอนต่อไป...


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 45 ครั้ง

76 ความคิดเห็น