ตอนที่ 1 : ก้าวที่หนึ่ง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1989
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 46 ครั้ง
    21 ก.ค. 62





















บทนำ

  

 

 

 

เคทีโมเดลลิ่ง ประเทศไทย


บรรดานางแบบหน้าเก่าและหน้าใหม่ที่มารวมตัวกันให้ห้องประชุมใหญ่ของสำนักงานอันเป็นที่ตั้งบริษัทโมเดลลิ่งแนวหน้า สถานที่ที่ปั้นนางแบบระดับเอเชียมาแล้วหลายต่อหลายคน หญิงในร่างชายของ ลูซี่หรือ เจ้ลูซี่ก้าวมายืนด้านหน้าห้องพร้อมแจ้งข่าวดีในรอบห้าปีให้นางแบบในสังกัด


เงียบก่อนสาวๆ ที่เจ้เรียกพวกเรามาวันนี้ มีเรื่องจะแจ้งให้ทราบจ้ะ


เรื่องไปเดินแบบของฟานเซสเซสจิวเวลรี่ใช่ไหมเจ้


รู้ดีนะเรื่องอย่างนี้ ใช่ย่ะ” สาวๆ ทั้งหลายตากรีดร้องด้วยความดีใจ วันที่เธอเฝ้ารอได้มาถึงเสียที


“ฟังกันก่อน ทางบริษัทได้เลือกนางแบบไปเข้าร่วมคัดเลือกเดินแบบเครื่องเพชรคอลเลคชั่นชุดพิเศษของ ฟานเซสจิวเวลรี่ ในอีกสองอาทิตย์ที่จะถึงนี้


นางแบบทุกคนต่างมองหน้ากันด้วยความตื่นเต้นดีใจกันถ้วนหน้า ผู้จัดการร่างยักษ์จึงเปิดแฟ้มรายชื่อที่ทางบริษัทได้คัดเลือกไว้แล้ว


คนแรกเหมี่ยว ตีย่า ฝ้ายและนุช


นุชนารี วายาไทยดีใจจนพูดอะไรไม่ออก ความฝันของเธอใกล้เข้าไปอีกขั้น ถ้าผ่านการคัดเลือกจากบริษัทยักษ์ใหญ่อย่าง ฟานเซสจิวเวลรี่เธอจะมีเงินไปใช้หนี้ก้อนสุดท้ายได้สำเร็จ และไม่ต้องทนอยู่ให้แม่เลี้ยงใจร้ายโขกสับอีกต่อไป กว่าสิบปีที่เธอต้องอยู่ที่นั้น มันเหมือนกรงขังที่หาทางออกไม่เจอ มันถึงเวลาแล้วที่เธอจะออกโผล่บินจากกรงขังนี้


“...ฉันดีในมากเลยนุช พี่วารี ไม่คิดไม่ฝันว่าจะได้ไป”


“พี่ก็ไม่คิดเหมือนกัน แต่ก็ดีใจกับเราทั้งสามคนที่ได้ไปด้วยกัน”


เมวารี เขตกุลและ นัฐชยา กวมโผล่กอดกันและกันที่ได้รับคัดเลือก มันเป็นอีกโอกาสที่ดีมากในอาชีพนางแบบทั้งที่พึ่งเข้ามาได้ไม่นาน  ถ้าไม่ได้นุชนารีช่วยแนะนำให้มาเป็นนางแบบก็คงไม่ได้ลืมตาอ้างปากอย่างทุกวันนี้


ฉันก็ดีใจมาเหมือนกัน ไม่คิดว่าเราสามคนจะได้ไป…”


แบบนี้มันต้องฉลองกันหน่อย ...ไปกันเลยดีกว่า เปรี้ยวปากจะแย่


“แหม นิดหน่อยไม่ได้เลยนะพี่วารี”


“ไม่ได้สิย่ะ ได้รับข่าวดีทั้งทีมันก็ต้องมีรางวัลกันหน่อย ใช่ไหมนุช”


“ใช่พี่วารี” นุชนารีกอดพี่สาว พร้อมหันมาบอกเพื่อนรัก


“นี่ๆ เข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ยเชียวนะ”


“แน่นอนสิจ้ะ”


“ไปกันได้แล้ว หิวจะแย่แล้วเนี่ย” สามสาวกอดคอพากันเดินออกจากบริษัทไปด้วยความดีใจ


ร่างโปร่งของ ตีระยามองตามแผ่นหลังบอบบางของสามสาวไปด้วยความอิจฉาริษยา เกลียดชังแทบอยากจะเข้าไปจิกหัวมาตบให้สาแกใจ




โปรดติดตามตอนต่อไป....






 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 46 ครั้ง

74 ความคิดเห็น