ผู้ชายเช่ารัก

ตอนที่ 9 : [9] : ความรู้สึกดีๆที่มีให้กัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 132
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    16 ส.ค. 62

* บุคคลในรูปเป็นเพียงอิมเมจประกอบตัวละครเท่านั้น ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเนื้อหา *

[9]

'I-RIS RED'


@คอนโดชมพู

"ผู้ชายคนนั้นเป็นใครเหรอครับ?" พัตเตอร์ถามขึ้นอย่างสงสัย

"คนนั้นน่ะคนไหน?" ชมพูขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจคำถามนัก

"ก็คนที่มาทำร้ายพี่ทัชชาไงครับ"

"อ๋อ ไอ้นั่นมันชื่อนิกซ์เป็นแฟนเก่าทัชชามัน เลิกกันมาหลายเดือนแล้วแต่ตามรังควานไม่เลิก"

"ทำไมละครับ?"

"ก็ไอ้นิกซ์มันยังรักทัชชาไง จริงๆ ทัชชาก็ยังรักมันนั่นแหละแต่ปากแข็ง"

"เอ้ารักกันแต่เลิกกันเนี้ยนะครับ?"

"ก็ไอ้นิกซ์มันขี้หึง ใจร้อน นิสัยอันธพาลด้วย ทัชชามันทนไม่ไหวเลยบอกเลิกมันแล้วหนีออกมา มันก็ตามมาง้อพอทัชชาไม่ยอมคืนดีมันก็เป็นอย่างที่นายเห็นนั่นแหละ ทะเลาะกัน"

"แล้วทำไมพี่ไม่บอกให้พี่ทัชชาตัดใจล่ะครับ พี่ทัชชาสวยจะตายยังเจอผู้ชายดีๆ ได้อีกตั้งเยอะ"

"ฉันก็บอกได้เท่าที่บอกอ่ะนะ แบบเราไม่มีสิทธิ์ไปตัดสินความรักของใครหรอกนะ ใช่สำหรับเรามันอาจจะไม่สวยงามดูเจ็บปวด นรกดีๆ แต่สำหรับทัชชามันอาจจะเป็นสวรรค์ก็ได้ มันอาจจะมีความสุขในแบบนี้ชอบในแบบนี้ก็ได้ รสนิยมความรักคนเรามันต่างกัน ก็จะพูดยังไงอ่ะฉันไม่ใช่ทัชชา ฉันไม่รู้ว่ามันมีความสุขหรือทุกข์ไม่รู้จริงๆ ว่าใจมันคิดยังไงก็เลยไม่อยากตัดสินอะไร อีกอย่างเรื่องแบบนี้มันเป็นเรื่องของคนสองคนก็ควรให้คนสองคนตัดสินใจกันเองดีกว่าอย่าสอดขาเข้าไปมากเลยจะโดนเตะตัดขาเอาเสียง่ายๆ แบบพอเขาคืนดีกันเราจะเป็นหมาอ่ะ เข้าใจใช่ป่ะ?"

“เข้าใจครับ แต่มันก็จริงนะครับ คนเรามันไม่เหมือนกัน รสนิยมความรักมันก็ต่างกันจริงๆ นั่นแหละครับ” พัตเตอร์พูดพร้อมฉีกยิ้มบางเพราะเขาเองก็ไม่คิดจะดูถูกความรักใครหรอก แต่ที่ถามเพราะรู้สึกเป็นห่วงทัชชาเพราะดูเหมือนทัชชาเองก็จะยอมให้ตัวเองโดนแบบนั้นด้วยก็เลยกลัวว่าสักวันมันจะบานปลายเกิดหึงหวงกันจนฆ่ากันตายขึ้นมาทำยังไง ข่าวก็มีเยอะแยะออกอยู่ทุกวี่ทุกวัน

“แล้วรสนิยมความรักของนายเป็นแบบไหน?” ชมพูได้ทีเลยถามขึ้น หญิงสาวยกแขนขึ้นเชยคางบางจ้องมองเด็กหนุ่มอย่างรอคำตอบอย่างตั้งอกตั้งใจ

“ผมชอบความรักที่โรแมนติกครับแต่ก็ต้องเร่าร้อนด้วยแบบหวานซ่อนเปรี้ยวเหมือนระกำ” เด็กหนุ่มพูดไปก็จ้องมองสบตากับดวงตาคู่สวยของชมพูที่กำลังจ้องมองเขาเช่นกัน

“แบบระกำเหรอ เปรียบได้ดีนะนึกภาพออกเลย แต่ระกำเนี้ยกว่าจะได้กินมันปอกยากนะ”

“ก็เหมือนพี่ไงครับ”

คำพูดของเด็กหนุ่มทำเอาชมพูนิ่งเงียบไปในทันที คิ้วบางก็ขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างไม่เข้าใจ “นายหมายความว่ายังไง ทำไมต้องเหมือนฉัน?”

“ก็พี่ก็เหมือนระกำ ภายนอกดูแข็งแกร่ง ดูน่ากลัว ไม่น่าจับต้องแต่ภายในกลับหวานเจี๊ยบน่าสัมผัส แต่ภายใต้ความหวานก็มีความเปรี้ยวซ่อนอยู่ มันก็เหมือนพี่นิครับ พี่ดูแข็งแกร่งดูเป็นผู้หญิงเก่ง แต่พี่ก็มีความอ่อนหวานในตัว แถมยังมีความเปรี้ยวที่แสดงออกมาอย่างชัดเจนอีก”

ดวงตาคู่คมกวาดสายตามองร่างแสนอวบอิ่มตรงหน้าจนแวววับเพราะตอนเนี้ยเขาอยากจะกินระกำตรงหน้าเหลือเกิน มันเปรี้ยวปากเสียจริงๆ จนคนถูกมองแบบชมพูถึงกับหวั่นไหว ท้องน้อยของเธอมันวาบหวิวแปลกๆ “บ้า นายพูดอะไรของนายเนี้ย เพ้อเจ้อละเมอฝัน”

“ก็พี่ถามผมเองนิครับ ผมก็แค่ตอบไปตามความรู้สึกของผมที่มีให้พี่”

“นายมองฉันเป็นแบบนั้นจริงๆ เหรอ?”

“ครับ มันแปลกเหรอครับ?”

“ก็นายคงเป็นคนแรกที่มองฉันมีมากกว่าความเซ็กซี่ไง ผู้ชายส่วนใหญ่ที่เข้าหาฉันก็เพราะฉันเซ็กซี่ แต่งตัววาบหวิว และมองฉันเป็นวัตถุทางเพศตลอดเลยเพราะแบบนี้ฉันถึงไม่มีแฟนเพราะฉันไม่อยากจะเป็นวัตถุทางเพศเป็นเซ็กส์ทอยมีชีวิตให้ใคร”

“ไม่ครับ สำหรับผมพี่เป็นผู้หญิงที่มีค่ามากนะครับ ผู้หญิงทุกคนควรถูกให้เกียรติ”

“ขอบใจนะ” ชมพูเลื่อนมือไปกุมมือของพัตเตอร์เล่นเอาเด็กหนุ่มถึงกับตกใจเพราะไม่คิดว่าชมพูจะจับมือเขาก่อนแบบนี้

แต่ไม่ใช่แค่นั้นนอกจากจะจับมือแล้วชมพูยังยื่นใบหน้าเข้าใกล้หน้าเด็กหนุ่มอีก ริมฝีปากอวบอิ่มสัมผัสลงบนเรียวปากบางหวานของเด็กหนุ่มเบาๆ แต่สัมผัสเบาๆ ที่แสนอ่อนโยนมันกลับกระชากหัวใจของพัตเตอร์จนแทบทะลุออกมาจากอก เด็กหนุ่มถึงกับลืมหายใจไปชั่วขณะ ดวงตาเล็กเบิกกว้างราวกับคนช็อก หน้าก็แดงระเรื่อขึ้นมาอย่างควบคุมตัวเองไม่ได้

“นี่คือรางวัลของนาย” ชมพูผละริมฝีปากออกมา ใบหน้าของหญิงสาวก็แดงระเรื่อไม่ต่างกัน

“รางวัลอะไรครับ?” เด็กหนุ่มถามอย่างสงสัย

“ก็ที่นายทำให้ฉันมีความสุขขนาดนี้ การได้เจอนายเป็นสิ่งที่ดีสำหรับฉันนะ” ชมพูแย้มยิ้มหวาน

“พี่ก็เป็นสิ่งดีๆ ของผมเหมือนกันครับ สำหรับผมผู้หญิงที่มีค่ากับผมมากๆ คนแรกก็คงเป็นแม่ แต่คนที่สองผมยกให้เป็นพี่นะครับ ผมว่าผมผูกพันกับพี่แล้วแหละ”

“ฉันว่าฉันก็คงผูกพันกับนายแล้วเหมือนกัน”

คำพูดของชมพูทำเอาพัตเตอร์ถึงกับเงยหน้ามองหญิงสาว รอยยิ้มหวานปรากฏบนใบหน้าของชายหนุ่ม “แต่ผมว่าผมไม่ได้แค่ผูกพันกับพี่ธรรมดา”

“นายจะพูดอะไรกันแน่?” ชมพูเอียงคอถามอย่างไม่เข้าใจ

“ผมว่าผมชอบ ไม่สิผมว่าผมรักพี่แล้วแหละครับ”

“...มะ...มันไม่ตลกนะ อย่ามาล้อเล่นแบบนี้สิ” ชมพูถึงกับอึ้งไปเลยดวงตาที่ปกติก็โตอยู่แล้วตอนนี้มันโตเหลือกจนเหมือนคนช็อกไปแล้ว ถึงกับทำอะไรไม่ถูกกันเลยทีเดียว

“ผมไม่ได้ล้อเล่นครับ ผมพูดจริงๆ ผมรักพี่” พัตเตอร์ยังคงยืนยันคำเดิม

“ทำไมล่ะ ทำไมนายถึงรู้สึกแบบนั้นกับฉัน เราอายุต่างกันตั้ง 3-4 ปีเลยนะ”

“อายุมันสำคัญเหรอครับ มันคือกฎของความรักเหรอครับที่ว่าอายุต่างกันจะรู้สึกรักกันไม่ได้?”

“เอาจริงๆ นะ นายหล่อ หน้าตาดีมากๆ นายหาผู้หญิงที่สวยกว่าฉัน หุ่นดีกว่าฉันได้สบายเลย ฉันเลยแปลกใจที่นายมาบอกว่านายรักฉัน ทั้งๆ ที่ฉันมันก็ไม่ได้สวยอะไรมากแถมยังอวบจนแทบจะอ้วนแล้วด้วยซ้ำ แบบคนแบบฉันถ้าไม่รวยก็คงไม่มีผู้ชายมองหรอก มันก็แค่อีอ้วนอีช้างดีๆ คนหนึ่งเท่านั้นเอง นี่เพราะฉันรวยไงฉันเลยไม่กลายเป็นอีอ้วนเป็นหมูแต่เป็นเจ๊ชมพูแทน”

“ผมไม่ได้ชอบพี่ที่เงิน” พัตเตอร์ถอดเอาสร้อยทองที่ชมพูเคยให้เขาคืนให้หญิงสาว “พี่เอาของพี่คืนไปได้เลย ผมจะได้พิสูจน์ว่าผมรักพี่ที่พี่เป็นแบบนี้ไม่ใช่เพราะเงินของพี่”

“ไม่รู้สิ ฉันไม่เคยมีแฟน ไม่เคยรับรู้ว่าความรักแบบหนุ่มสาวมันเป็นยังไง แล้วฉันไม่รู้ว่าตอนนี้ฉันต้องควรรู้สึกแบบไหนดี ไม่รู้สิฉันสับสนจัง” ชมพูแสดงอาการและสีหน้าสับสนในความรู้สึกของตัวเองอย่างชัดเจนตามประสาคนไม่เคยมีแฟนเลยรับมือกับความรู้สึกในตอนนี้ไม่ถูก

“งั้นเอาอย่างงี้ดีกว่าไหมครับ เราลองมาคบกัน ถ้าคบแล้วพี่รู้สึกไม่โอเค มันไม่ใช่สิ่งที่พี่ต้องการ ตอนนั้นเราคอยกลับไปเป็นเหมือนเดิม”

“คบเหรอ มันเป็นคำที่น่ากลัวจัง” ชมพูยังคงกลัว กลัวว่าตัวเองจะต้องเจ็บปวดเหมือนเพื่อนของเธอที่มีความรักแล้วต้องร้องไห้ช้ำใจอยู่บ่อยครั้งเมื่อมันไม่เป็นดั่งใจฝัน

“ไม่น่ากลัวหรอกครับเพราะผมจะทำให้พี่มีความสุข” พัตเตอร์เลื่อนมือมากุมมือบางแล้วบีบมันเบาๆ เพื่อย้ำความมั่นใจให้ชมพู

“นายสัญญาได้ไหม?”

“ได้สิครับ ผมสัญญาด้วยเกียรติของผมเลย”

“การที่นายจะสัญญากับใครสักคน นายต้องมั่นใจว่านายจะทำมันได้ด้วยนะเพราะราคาของคนผิดสัญญามันแพง”

“ผมมั่นใจครับ ถ้าผมไม่มั่นใจผมคงไม่อยู่ตรงหน้าพี่ในตอนนี้”

“งั้นก็ได้ ฉันยอมคบกับนายก็ได้ ลองดูสักครั้งว่ามันจะพังหรือรอด”

หมับ!

“ว้าย!” ชมพูร้องออกมาเสียงหลงเมื่อพัตเตอร์ลุกแล้วพุ่งตรงเข้ามาดึงตัวเธอขึ้นไปสวมกอดจนแน่นจนเธอชักเริ่มหายใจไม่ออกเพราะวงแขนของเด็กหนุ่มรัดเธออย่างกับงูรัดเหยื่อแบบกะไม่ให้ดิ้นเลยเหรอ “...พะ...พัตเตอร์ ปล่อยฉัน ฉันอึดอัด”

“อ๊ะ! ขอโทษครับ” เด็กหนุ่มรีบปล่อยหญิงสาวออกในทันที “ผมแค่ดีใจมากๆ เท่านั้นเอง”

“นายอยากคบกับฉันขนาดนั้นเลยเหรอ?”

“อยากสิครับ อยากมากๆ เพราะพี่คือคนที่ผมรักมาตลอด”

“นายหมายความว่ายังไง?” ชมพูขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจเอาเข้าจริงพัตเตอร์ชอบพูดอะไรให้เธอสงสัยตลอดเลย

“พี่จำผมไม่ได้จริงๆ สินะครับ จำเมื่อห้าปีก่อนได้ไหมครับ พี่เคยช่วยเด็กคนหนึ่งจากอุบัติเหตุรถชน ตอนนั้นพี่กางร่มให้ผมแล้วก็เรียกรถพยาบาลให้ผมด้วย ทั้งๆ ที่แดดตอนนั้นมันร้อนมากๆ”

หญิงสาวขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วพยายามครุ่นคิดย้อนนึกไปเมื่อห้าปีก่อน เอาเข้าจริงชีวิตเธอมีเรื่องเยอะแยะอ่ะ เยอะจนบางทีเธอก็ลืมบางเรื่องราวที่ไม่ได้สำคัญไป พลันภาพความทรงจำเก่าๆ ก็ไหลเข้ามาในห้องเมื่อหน้าตาของพัตเตอร์เกิดคุ้นหน้าสำหรับเธอขึ้นมาและเธอจำได้แล้วว่าเมื่อห้าปีก่อนเธอเคยช่วยเด็กคนหนึ่งเอาไว้ เด็กมัธยมต้นกางเกงขาสั้นคนหนึ่ง ตอนนั้นเด็กคนนั้นรถชน รถมอเตอร์ไซค์ชนเข้ากับรถเก๋งจนนอนเจ็บเลย

“...นะ...นี่นายคือเด็กกะโปโลที่แว๊นๆ จนได้เรื่องคนนั้นเหรอ?”

“แว๊นๆ เลยเหรอครับ?”

“ก็ใช่ไง ก็ไม่ใช่เพราะนายมันแว๊นๆ ซ่าขับรถเร็วจนไปชนกับเก๋งคนนั้นหรือไงล่ะ อายุเพิ่งจะ 13-14เองมั้ง ยังใส่ชุดเด็กมัธยมต้นอยู่เลย?”

ชมพูนึกจำเหตุการณ์นั้นได้ว่าเด็กที่ประสบอุบัติเหตุหรือก็คือพัตเตอร์เนี้ยตามคำบอกเล่าชาวบ้านบอกแว๊นมอเตอร์ไซค์มาอย่างไวเลยกะว่าจะทันไฟเขียวไง สรุปไม่ทันไฟเขียวแดงขึ้นเสียก่อน พัตเตอร์ตามคำบอกเล่าก็คือเบรกแล้วนะแต่ซิ่งมาไวไงเบรกไปก็ไม่ทันแล้วเลยพุ่งชนท้ายรถเก๋งที่จอดรอไฟแดงเต็มๆ เลย หน้าแหกเลือดอาบไปตอนนั้น ดีนะไม่ถึงขั้นสาหัสหรือตาย

“ให้ตายสิ นี่แผลเป็นบนหน้านายไม่มีเลยเหรอ ฉันจำได้นะว่านายหน้าแหก ตอนนั้นจมูกหักเลยนิ?”

“เดี๋ยวนี้การแพทย์มันพัฒนานะครับ จมูกหักก็เสริมได้ แผลเป็นก็หายได้เหมือนกัน ผมไม่ยอมเป็นไอ้หน้าบากดั้งหักหรอกนะครับ หมดหล่อพอดี” พัตเตอร์พูดด้วยรอยยิ้มอย่างเขินอายนิดๆ ที่ต้องบอกว่าหน้าที่ประสบอุบัติเหตุครั้งนั้นจนแหกอ่ะพึ่งมีดหมอจนกลับมาหล่อเหมือนเดิมเนี้ย

“จะอายทำไม เรื่องแบบนี้มันไม่น่าอายหรอก อีกอย่างนายก็หล่ออยู่แล้ว ขนาดตอนนั้นนายเลือดอาบหน้าฉันยังมองออกเลยนะว่านายหล่อ ถ้าไม่ติดว่าใส่เสื้อนักเรียนมัธยมต้นฉันคงดึงเข้าสังกัดเด็กเจ๊ชมพูไปแล้ว กลัวคุกเลยไม่กล้า” ชมพูพูดเชิงหยอกล้อเด็กหนุ่ม

“คราวนี้รู้แล้วใช่ไหมครับว่าทำไมผมถึงรักพี่”

“เพราะฉันเป็นคนดีใช่ไหมล่ะ?” หญิงสาวยังคงพูดหยอกล้อ

“ครับ เพราะพี่เป็นคนดี เป็นคนน่ารัก พี่ไม่ถือตัวเลย สิ่งที่พี่ทำออกมามันดูเป็นธรรมชาติและมันเป็นเหตุผลที่ทำให้ผมตกหลุมรักพี่ตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้และมันจะเป็นแบบนี้ไปตลอด” เด็กหนุ่มเอื้อมมือไปจับมือของชมพูก่อนจะยกขึ้นมาหอมลงบนฝ่ามือบางอย่างอ่อนโยน

“ผมรักพี่นะครับพี่ชมพู”

“ฉันคงยังบอกรักนายไม่ได้นะ แบบนายต้องให้เวลาฉันหน่อยเพราะฉันว่าฉันยังสับสน”

“ไม่เป็นไรครับ แค่พี่ยอมให้ผมได้พิสูจน์ความรักของผมที่มีให้พี่ มันก็มากพอแล้วผมไม่เรียกร้องอะไรจากพี่ไปมากกว่านี้หรอก”

“ขอบใจนะพ่อรูปหล่อของฉัน”

ชมพูพุ่งตัวเข้าไปสวมกอดพัตเตอร์ด้วยรอยยิ้มเฉกเช่นเดียวกับพัตเตอร์ที่สวมกอดร่างอวบอิ่มกลับอย่างมีความสุขจนล้นปรี่ไปหมดแล้ว ตอนนี้เขายอมรับว่าเขาหุบยิ้มไม่ได้เลยเนี้ย ถึงแม้ว่าชมพูจะยังไม่ได้บอกรักเขาแต่เขาก็ไม่อะไรหรอกเพราะเขาเข้าใจชมพู คนรักกันควรเข้าใจกันสิ ชมพูเอไม่เคยมีแฟนและเธอตั้งมั่นไว้ว่าจะไม่มีแฟน พอมาตอนนี้ที่มีแฟนแล้วมันก็ไม่แปลกหรอกที่คนแบบชมพูจะรู้สึกสับสน มันต้องใช้เวลาสักหน่อยและเขารอได้ไม่คิดจะบังคับหรือเรียกร้องอะไรมากกว่านี้หรอกเพราะแค่นี้มันก็เพียงพอแล้วแหละ

.

.

To Be Continued...

---------------------------------

อุ๊ยๆ อุ๊ย เขาคบกันแล้วจ้า จริงๆตามพล็อตแรกอ่ะที่ริสเขียนไว้กว่าจะคบกันคือท้ายๆเรื่องเลย นี่คือรื้อพล็อตแก้ใหม่เพื่อนักอ่านเลยนะเนี้ยเพราะบางคนเรียกร้องอยากให้เขาคบกันไวๆ อยากได้ NC แหมๆ จริงๆริสกะแต่งแบบไร้มลพิษ ใสๆซื่อๆสักเรื่อง แต่ลืมไปตัวเองเนี้ยแหละมลพิษชั้นดี 55555

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

7 ความคิดเห็น

  1. #1 Kamic (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2562 / 16:08

    เอาอีกๆๆๆๆๆๆๆ

    #1
    0