ผู้ชายเช่ารัก

ตอนที่ 8 : [8] : ลูกผู้ชายตัวจริง!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 148
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    15 ส.ค. 62

* บุคคลในรูปเป็นเพียงอิมเมจประกอบตัวละครเท่านั้น ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเนื้อหา *

[8]

'I-RIS RED'


@บ้านของพัตเตอร์

“พัตเตอร์จะไปไหนเหรอลูก?” ชไมพรเดินออกมาถามพัตเตอร์ที่กำลังเลือกรองเท้าอยู่ตรงตู้รองเท้าหน้าประตูบ้าน

“ทำไมจะต้องมายุ่งกับฉันทุกเรื่องด้วย?” เด็กหนุ่มขมวดคิ้วด้วยสีหน้าไม่พอใจ

“ก็น้าเป็นห่วงไงเดี๋ยวคุณพ่อก็ต้องถามน้า น้าจะได้ตอบถูกด้วย”

“ก็ถ้าพ่อถามก็ตอบไปว่าไม่รู้แค่นั้นมันไม่ยากหรอก”

“รองเท้าคู่นี้มันเปื้อนนิ น้าเช็ดให้แล้วกันนะ” ชไมพรเอื้อมมือจะไปแย่งรองเท้าจากมือของพัตเตอร์จนเด็กหนุ่มตกใจและเผลอผลักตัวชไมพรออกไปเพราะคิดว่าจะมาแตะเนื้อต้องตัวตัวเองจนอีกฝ่ายล้มลง

“โอ๊ย!” เสียงร้องของหญิงวัยกลางคนดังขึ้นจนคนใช้ที่ได้ยินรีบวิ่งออกมาดู

“คุณชไมพรเป็นอะไรไหมคะ?” สาวใช้เข้ามาถามด้วยความเป็นห่วง

“กล้าดียังไงจะมาแตะเนื้อต้องตัวฉัน บอกแล้วไงว่าอย่ามายุ่งกับฉัน” พัตเตอร์พูด

“แต่น้าแค่จะเช็ดรองเท้าให้เอง รองเท้ามันเปื้อน” ชไมพรยังคงยืนยันคำเดิม

“ไม่ต้องนี่รองเท้าฉัน ฉันทำเองได้ บอกแล้วไงว่าอย่ามายุ่งกับฉันนั้นหมายความว่าอย่ามายุ่งกับของของฉันด้วย” พัตเตอร์พูดขึ้นเสียงใส่ชไมพรจนหน้าเสีย

“นี่มึงทำอะไรแม่กูไอ้พัตเตอร์! ” เสียงเข้มของนัฐน้องชายต่างแม่ของพัตเตอร์พุ่งตรงเข้ามาหาก่อนจะง้างหมัดต่อยเข้าที่ใบหน้าของเด็กหนุ่มเต็มแรง

“ว้าย! หยุดนะนัฐ” ชไมพรรีบลุกขึ้นไปห้ามลูกชาย

“มึงกล้าดียังไงมาต่อยกูห๊ะ!” พัตเตอร์เองก็ไม่ยอมยกเท้าขึ้นถีบจนนัฐกระเด็นออกไปนั้นยิ่งทำให้ผู้เป็นน้องโมโหจนเลือดขึ้นหน้าพุ่งเข้าใส่พัตเตอร์แล้วง้างหมัดต่อยไม่นับครั้งเลยจนพัตเตอร์ต้องป้องกันตัวเองด้วยการต่อยสวนกลับจนชุลมุนไปหมด

“หยุดนะ หยุด!” ชไมพรพยายามห้ามลูกชายและลูกเลี้ยงแต่ก็ไม่มีใครฟังเธอเลย

“หยุดนะคะ” เนย น้องสาวของนัฐรีบวิ่งเข้ามาช่วยห้ามพี่ชายทั้งสองคนและเหมือนมันได้ผลเพราะพัตเตอร์ยอมหยุดลงเพราะกลัวว่าน้องสาวจะโดนลูกหลงไปด้วยก่อนจะยกนิ้วขึ้นชี้หน้านัฐ

“อย่ามายุ่งกับกูอีกทั้งแม่ทั้งมึงนั่นแหละ กูไม่เคยยุ่งกับพวกมึง พวกมึงก็อย่ามายุ่งกับกู”

“อ๊ะ! พี่พัตเตอร์จะไปไหนคะ?”

เนยตะโกนถามพี่ชายต่างแม่ตามหลังแต่พัตเตอร์ก็ไม่ได้สนใจรีบใส่รองเท้าแล้ววิ่งออกมาจากบ้านในทันที ร่างสูงกระโดดขึ้นคร่อมรถมอเตอร์ไซค์ก่อนจะบิดออกมาจากบ้านจนเสียงดังลั่นซอยเล่นเอาชไมพรที่เดินตามออกมาอดจะเป็นห่วงไม่ได้เพราะกลัวว่าสักวันพัตเตอร์จะประสบอุบัติเหตุจากนิสัยห้าวของตัวเองน่ะสิ เรื่องรถเนี้ยเธอกลัวจังเลยข่าวมันก็มีทุกวันเกี่ยวกับความประมาท

@ร้านกาแฟหน้ามหาวิทยาลัยของชมพู

พัตเตอร์ : ผมมาถึงแล้วนะครับ รออยู่ที่ร้านกาแฟ O2

พัตเตอร์ส่งข้อความบอกชมพูเพราะเขานัดกับชมพูเอาไว้ว่าชมพูเลิกเรียนแล้วจะไปซื้อของด้วยกันก็เลยมารอก่อนเพราะอีกแค่ครึ่งชั่วโมงชมพูก็เลิกเรียนแล้วเลยมานั่งดูดชาไทยปั่นรอเสียเลย

“ว้าย!”

“เกิดอะไรขึ้นอ่ะ!”

เสียงโวยวายดังขึ้นจนพัตเตอร์ยังตกใจจนเด็กหนุ่มต้องหันไปมองตามสายตาของทุกคนในร้านที่ลุกฮือดูอะไรบางอย่างอย่างสนอกสนใจ พลันคิ้วหนาก็ขมวดเข้าหากันเมื่อด้านนอกร้านมีคนกำลังทะเลาะกันแต่คนที่กำลังทะเลาะอยู่คนหนึ่งเนี้ยเขารู้สึกคุ้นหน้ามากๆ เลย พลันเด็กหนุ่มก็คิดออกว่าผู้หญิงคนนั้นคือทัชชาเพื่อนของชมพู

“โอ๊ย!” ทัชชาถูกผู้ชายที่ทะเลาะด้วยผลักจนล้มจนพัตเตอร์ตกใจรีบลุกขึ้นยืนแล้วเดินตรงออกไปหาทัชชา

“เห๊ย! ทำร้ายผู้หญิงทำไมวะ?” พัตเตอร์ขึ้นเสียงใส่ชายตรงหน้าอย่างไม่เกรงกลัว

“พัตเตอร์” ทัชชาตกใจไม่น้อยที่เห็นพัตเตอร์โผล่มา

“มึงมาเสือกอะไร ผัวเมียจะทะเลาะกันหรือมึงเป็นชู้มันห๊ะ?” ชายหนุ่มท่าทางนักเลง รอยสักเต็มแขนหันมามองพัตเตอร์อย่างหาเรื่องแบบพร้อมตีตลอดเวลา

“ใครเมียแกห๊ะไอ้เลว!” ทัชชาออกแรงผลัก นิกซ์ แฟนเก่าของตัวเองออกไป

“นี่เธอกล้าผลักฉันเพื่อปกป้องมันเหรอ” นิกซ์ง้างมือจะตบทัชชาจนหญิงสาวหลับตาปี๋

“มึงนั่นแหละกล้าดียังไงจะมาทำร้ายผู้หญิง”

ผลั่ว!

พัตเตอร์ที่เห็นถึงกับเดือดจนเลือดขึ้นหน้าเมื่อเห็นใครมาทำร้ายผู้หญิงแบบนี้ เด็กหนุ่มง้างมือซัดหมัดเข้าที่ใบหน้าของนิกซ์เต็มแรงจนนิกซ์เซออกไปกลางถนนเล่นเอารถที่กำลังขับสวนกันไปมาถึงกับเบรกกะทันหันบีบแตรกันเสียงดังพร้อมทั้งยื่นหน้าออกมาตะโกนด่าผู้ชายทั้งสองคนที่กำลังต่อยตีกันอยู่กลางถนนเพราะนิกซ์เองก็ไม่ยอมให้โดนต่อยฝ่ายเดียวตามนิสัยอันธพาลของตัวเอง

“หยุดนะ ไอ้นิกซ์หยุด!” ทัชชาตะโกนห้ามทั้งสองคนแต่ก็ไม่มีใครฟังเธอเลย

“เงียบปากไปเลยทัชชา เดี๋ยวมึงเจอกู” นิกซ์หันมาชี้หน้าทัชชา

“มึงพูดจาแบบนี้กับผู้หญิงได้ยังไงวะ” พัตเตอร์กระโดดถีบนิกซ์เข้าเต็มแรงจนอีกฝ่ายล้ม

“แล้งมึงเสือกอะไร” นิกซ์ลุกพรวดขึ้นมาแล้วพุ่งตัวเข้าต่อยพัตเตอร์จนชุลมุนวุ่นวายไปหมดมีทั้งเสียงกรี๊ดอย่างตกใจและเสียงเชียร์อย่างเมามันจน รปภ. ของมหาวิทยาลัยต้องวิ่งออกมาดูและรีบพุ่งเข้าห้ามชายหนุ่มทั้งสองคน

“หยุดนะ หยุด!” รปภ. สองคนดึงชายทั้งสองแยกออกจากกัน

“เกิดอะไรขึ้นเนี้ยทัชชา” อาจารย์ที่รู้จักกับทัชชาเดินออกมาด้วยสีหน้าดุดัน

“...อะ...เออไม่มีอะไรค่ะ ไม่มีอะไร” ทัชชารรีบเข้ามาพูดเพราะกลัวว่าจะเกิดเรื่องใหญ่ “ก็แค่คนโรคจิตมาตามรังควานหนูแล้วน้องคนนี้เลยช่วยเอาไว้” หญิงสาวเดินเข้ามาหาพัตเตอร์จนนิกซ์ชักสีหน้าไม่พอใจ

“นี่ชู้มึงสินะทัชชา” นิกซ์ตะคอกถาม

“ผมไม่ใช่ชู้ไม่ใช่กิ๊กอะไรของพี่ทัชชาทั้งนั้นครับ ผมคุยกับพี่ชมพูอยู่ต่างหาก” พัตเตอร์รีบแก้ตัวเพราะกลัวว่านิกซ์จะเข้าใจผิดแล้วตามรังควานเขาอีกคน จริงๆ เขาไม่อยากมีปัญหาหรอกแต่เห็นมาทำร้ายผู้หญิงแบบนี้มันทนไม่ได้

“ชัดแล้วนะ เด็กมันก็แค่นิสัยดีมาช่วยฉันจากเจ้ากรรมนายเวรอยย่างแกไง” ทัชชาพูด

“ทัชชา”

“เข้ามาข้างในเถอะจะพาไปทำแผลห้องพยาบาล” ทัชชาเลือกจะไม่ฟังนิกซ์และหันตัวเดินพาพัตเตอร์เข้ามาในมหาวิทยาลัยท่ามกลางเสียงตะโกนลั่นของนิกซ์เล่นเอาทัชชารู้สึกอับอายไม่น้อยแต่ก็ต้องพยายามทำตัวนิ่งเอาไว้ หญิงสาวพาพัตเตอร์มาที่ห้องพยาบาล

“ช่วยทำแผลให้น้องหน่อยได้ไหมคะ?” ทัชชาหันไปพูดกับพยาบาลประจำห้อง

“ได้สิ แผลสดเชียวนะ” พยาบาลพูดแซวมือก็หยิบเอาอุปกรณ์ทำแผลออกมา

“เดี๋ยวฉันรอข้างนอกนะ” ทัชชาหันไปพูดกับพัตเตอร์ก่อนจะเดินออกมาจากห้องแล้วหยิบมือถือขึ้นมาส่งข้อความหาชมพูเพื่อบอกข่าว เชื่อสิว่าชมพูมันจะต้องด่าเธอแน่นอนที่ทำให้เด็กมันโดนต่อยจนหน้าช้ำแบบนี้

หลังจากส่งข้อความเสร็จทัชชาก็ก้าวเดินออกมาจากอาคารห้องพยาบาลแล้วมองตรงไปยังหน้าประตูของมหาวิทยาลัยไกลๆ ทุกอย่างสงบลงแล้ว นิกซ์ก็คงกลับไปแล้วแหละเอาเข้าจริงเธอก็เป็นห่วงมันนะเนี้ยมันก็น่าแปลกนะแทนที่เธอจะต้องโกรธมันแต่เธอกลับรู้สึกเป็นห่วงมันขึ้นมาเสียอย่างงั้นแทน เอาเข้าจริงเธอไม่เคยโกรธที่มันทำร้ายเธอเลยดีกว่าเพราะเธอมันเป็นนังผู้หญิงโง่คนหนึ่งเท่านั้นเอง

10 นาทีต่อมา ชมพูมาถึงห้องพยาบาลก็รีบเดินเข้ามาในห้องแล้วตรงไปหาพัตเตอร์ที่นั่งอยู่ตรงมุมห้องด้วยความเป็นห่วงเด็กหนุ่มจนร้อนรนไปหมดแล้วเนี้ย “เป็นยังไงบ้างพัตเตอร์ เจ็บตรงไหนไหม ดูสิหน้าช้ำหมดแล้ว”

“ผมไม่เป็นอะไรครับ แค่นี้เอง ธรรมดาลูกผู้ชาย” พัตเตอร์ยังคงยิ้มออกถึงแม้จะเจ็บปากกูตาม “แต่ผมคงอดกินน้ำพริกไปเป็นอาทิตย์แน่นอน”

“ยังติดตลกได้อีกนะ” ชมพูยิ้มในความร่าเริงสดใสของเด็กหนุ่มก่อนจะหันไปมองรอบๆ “แล้วนี่นังทัชชาไปไหนแล้ว?”

“ฉันอยู่นี่ไปซื้อน้ำกับขนมมาให้พัตเตอร์” ทัชชาเดินเข้ามาในห้องพยาบาลก่อนจะยื่นชาไทยปั่นกับขนมเค้กให้เด็กหนุ่ม “เห็นเด็กที่ร้านกาแฟบอกนายยังกินไม่หมดแก้วเลยก็รีบออกมาช่วยฉัน อ่ะนี่ฉันซื้อมาใช้แล้วนะ ขอบใจมาก”

“ขอบคุณนะครับแต่ไม่เห็นต้องลำบากออกไปซื้อเลย” พัตเตอร์รับของกินมาแต่ก็เกรงใจ

“ไม่ลำบากหรอก หน้ามหาวิทยาลัยแค่นี้เอง”

“หึ! ไม่ใช่เพราะจะออกไปดูไอ้นิกซ์เหรอ?” ชมพูพูดอย่างรู้ทัน

“เออ ออกไปดูมันมานั้นแหละดูว่ามันกลับไปหรือยัง” ทัชชายอมรับออกไปตรงๆ

“ฉันบอกแกแล้วไงว่าแกไม่มีวันหลุดพ้นจากมันหรอก ให้แจ้งตำรวจก็ไม่เอา กลัวมันติดคุก สงสารแม่มันอยู่นั่นแหละแล้วไม่สงสารตัวเองเหรอ วันดีคืนดีมันจะมายิงตายเอาแบบในข่าวอ่ะ หึงจนเลือดขึ้นหน้ายิงทิ้งซะ” ชมพูพูดเตือนทัชชาด้วยความเป็นห่วงเพราะเธอรู้นิสัยใจคอแฟนเก่าเพื่อนคนนี้ดีว่าเป็นคนอารมณ์ร้อนมากแถมนิสัยอันธพาลสุดๆ อีก

“ไม่หรอก มันไม่ขนาดนั้นหรอก ฉันรู้จักมันดี” ทัชชาก็ยังไม่วายจะแอบปกป้องนิกซ์นิดๆ จนชมพูได้แต่กลอกตามองบนด้วยความเหนื่อยหน่ายใจ

“ก็ถ้าจะยังเชื่อมั่นในตัวมันขนาดนี้ไม่กลับไปคบกับมันล่ะจะได้หมดเรื่องหมดราวไป คนอื่นได้ไม่ต้องมาเดือดร้อนเพราะมันอีก มันได้เลิกบ้าเสียที”

“เออน่า ฉันขอโทษแทนมันด้วยก็แล้วกัน”

“โธ่! ขนาดนี้ก็ยังจะขอโทษแทนมัน”

ชมพูได้แต่ถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่ายใจแต่ก็พูดอะไรมากไม่ได้เพราะเรื่องแบบนี้มันเป็นเรื่องละเอียดอ่อนเธอจะดูถูกความรู้สึกของเพื่อนก็ไม่ได้เพราะเธอไม่ใช่ตัวทัชชาไงไม่รู้ว่าทัชชาคิดอะไรอยู่เพราะฉะนั้นไม่ขอพูดมากดีกว่า พูดเท่าที่พอพูดได้พอจะได้รักษาน้ำใจกันด้วย

“เออน่าฉันขอโทษ ส่วนเรื่องไอ้นิกซ์เดี๋ยวฉันจัดการเอง”

“แล้วแต่แกแล้วกัน เราไปกันเถอะ” ชมพูหันไปคว้าแขนพัตเตอร์ให้ลุกขึ้นยืน

“แล้วนี่จะไปไหนกัน?” ทัชชาถาม

“ฉันนัดกับพัตเตอร์ไว้ว่าจะไปซื้อของด้วยกันอ่ะ พัตเตอร์ถึงได้โผล่มาช่วยแกได้นี่ไง”

“อ๋อ แหมๆ ทำอย่างกับคนเป็นแฟนกันเลยนะ” ทัชชาพูดแซวด้วยรอยยิ้ม

“แฟนบ้าบออะไร เงียบไปเลยแกอ่ะ เอาเวลาไปเคลียร์ผัวเก่าเถอะ”

“เออๆ เคลียร์แน่ไม่ต้องห่วง”

“อย่าเคลียร์ถึงเตียงนะเดี๋ยวจะระบมกว่าเดิม”

“บ้า! ฉันไม่ทำเรื่องแบบนั้นกับมันหรอกเลิกกันไปแล้วย๊ะ”

“เออๆ เลิกแล้วก็เลิก ขาดไหมไม่รู้ ไปดีกว่าพัตเตอร์”

ชมพูพูดแหย่ทัชชาทิ้งท้ายก่อนจะเดินควงแขนพัตเตอร์ออกมาจากห้องพยาบาลจนเด็กหนุ่มรู้สึกเกร็งไม่น้อยเพราะสายตาของนักศึกษาคนอื่นต่างจ้องมองมาที่เขากับชมพูเป็นตาเดียว สายตาแต่ละคนกูสนใจและประหลาดใจไม่น้อย ทำไมอ่ะเขากับชมพูเดินด้วยกันมันแปลกขนาดนั้นเลยเหรอ

.

.

To Be Continued...

---------------------------------

เห็นน้องซื่อๆน้องเป็นมวยนะบอกเลย! สุภาพบุรุษก็เงี้ยเห็นผู้หญิงโดนทำร้ายไม่ได้จริงๆ เข้าใจไหมพี่นิกซ์!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

7 ความคิดเห็น