ผู้ชายเช่ารัก

ตอนที่ 4 : [4] : เด็กมันงอน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 218
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    11 ส.ค. 62

* บุคคลในรูปเป็นเพียงอิมเมจประกอบตัวละครเท่านั้น ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเนื้อหา *

[4]

'I-RIS RED'


@บ้านชมพู

“ชมพูทำไมวันนี้กลับไวจังลูก?” ช่อแก้ว แม่ของชมพูเอ่ยทักลูกสาวเมื่อเห็นเธอเดินเข้ามาในบ้าน

“อ๋อ ตอนบ่ายอาจารย์ไม่อยู่ค่ะแล้วมันก็ไม่มีเรียนแล้วหนูเลยกลับบ้าน” ชมพูเดินเข้ามาหาแม่ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งฝั่งตรงข้าม “แล้วนี่คุณแม่ทำอะไรอยู่คะ?”

“แม่กำลังทำลูกชุบให้พ่อ” ช่อแก้วพูดไปก็หยิบเอาถั่วก้อนขึ้นมาปั่นเป็นรูปทรงต่างๆ

“ทำไมมันไม่เหมือนที่หนูเคยเห็นเลยละคะ?’ หญิงสาวเอื้อมมือไปหยิบลูกชุบที่ตอนนี้มันดูโล้นๆ แปลกๆ อ่ะ ไม่เหมือนที่เธอเคยซื้อกินเลย

“ก็มันยังไม่ได้ชุบวุ้นเลยลูก ต้องเอาไปแตกแห้งแล้วก็เอามาชุบวุ้นให้ขึ้นเงาอีกทีมันก็จะสวยแบบที่หนูเคยซื้อกินไง”

“อ๋อ แล้วตอนนี้ทานได้ยังคะ?”

“ทานได้แล้ว”

ชมพูไม่รอช้ารีบหยิบเอาลุกชุบโล้นๆ ขึ้นมากินในทันที มันก็เหมือนกินถั่วธรรมดาอ่ะไม่เหมือนแบบทั่วไปที่เธอซื้อกินเพราะแบบนั้นมันชุบวุ้นแล้วเวลากัดมันก็จะกรุบๆ หน่อยนั่นแหละ “อร่อยจังเลยค่ะ เพราะแบบนี้แน่เลยคุณพ่อถึงหลงคุณแม่มากๆ ”

“เขาเรียกเสน่ห์ปลายจวัก ผู้หญิงควรมีนะ แม่ว่าชมพูต้องหัดทำอาหารแล้วแหละจะได้มีแฟนสักที อายุก็ 22 แล้วนะ แฟนสักคนก็ไม่เคยมีไม่เหงาเหรอลูก?”

“ไม่เหงาหรอกค่ะ หนูไม่มีแฟนแต่หนูมีคนคุยเยอะนะคะ”

“คนคุยมันก็ไม่ใช่แฟน ความรู้สึกมันไม่เหมือนกันหรอกนะนี่ไม่คิดจะมีแฟนจริงๆ เหรอ?”

“ไม่เอาหรอกค่ะ หนูอยู่แบบนี้ก็ดีแล้ว ดีมากๆ ด้วย อยากไปไหนก็ไปอยากเที่ยวที่ไหนก็เที่ยวไม่ต้องคอยห่วงความรู้สึกใคร ห่วงแค่ความรู้สึกของตัวเองก็พอ สบายใจดีออกค่ะ”

“แต่แม่อยากเห็นชมพูมีแฟน มีแฟนก็จะได้แต่งงานมีสามีมีครอบครัวและมีหลานให้แม่ไง”

“หนูรู้ค่ะว่าคุณแม่กับคุณพ่ออยากให้หนูแต่งงาน อยากอุ้มหลาน แต่หนูเพิ่งอายุ 22 เองนะคะ ไว้หนูอายุสัก 26 หนูจะมีแฟนให้นะคะ แล้วก็อายุสัก 30 ค่อยแต่งงาน หนูวางแผนชีวิตไว้แล้วค่ะ หนูไม่รีบหนูได้เรื่อยๆ โลกยังไม่แตก”

“เอ้าๆ แม่ก็ไม่อยากจะบังคับ ตามใจลูกแล้วกันนะ”

“ขอบคุณนะคะที่เข้าใจหนู”

“อืม แล้วเงินพอใช้ไหม?”

“พอค่ะ ไว้ถ้าไม่พอหนูจะมาผลาญเพิ่มนะคะ”

“อย่าพูดแบบนั้นสิน่าเกลียด พ่อแม่ก็มีหน้าที่ดูแลลูกอยู่แล้ว อีกอย่างพ่อแม่มีชมพูคนเดียวนะ ใช้เงินเยอะๆ อ่ะดีแล้วเพราะไม่งั้นมันจะเหลือเฟือจนล้นไป ใช้ให้เต็มที่ไปเลยลูก พ่อเขาหาเงินเก่ง แค่นี้ก็ใช้กันไม่ไหวแล้ว”

“เนี้ยไงคะหนูถึงไม่ยอมมีแฟนเพราะถ้าจะมีแฟนจะต้องเป็นผู้ชายที่เก่งรอบด้านแบบพ่อเท่านั้น”

“ตั้งความหวังสูงไปนะ สมัยนี้ผู้ชายเก่งและขยันแบบพ่อมันไม่ได้หาง่ายๆ นะ”

“ที่คุณแม่ยังหาได้เลยแล้วทำไมหนูจะหาไม่ได้ หนูก็แค่รอไปเรื่อยๆ ไม่เป็นไรหนูรอได้ คุณแม่ก็รู้ว่าหนูไม่รีบ”

“โอเคๆ ตามใจลูกแล้วกันนะ ตอนนี้ขึ้นไปอาบน้ำเถอะ”

“ค่ะ” ชมพูเอื้อมมือไปหยิบเอาลูกชุบมากินอีกสองสามอันก่อนจะหันตัวเดินออกมาจากห้องนั่งเล่น

ช่วงดึก @บาร์โฮสต์

“พัตเตอร์เจ๊ชมพูมาแล้วนะ” เพื่อนร่วมงานของพัตเตอร์ชะโงกหน้าเข้ามาบอกเด็กหนุ่มที่กำลังนั่งแต่งตัวอยู่ภายในห้องแต่งตัว

“ครับ เดี๋ยวผมออกไปเดี๋ยวนี้ครับ” ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนก่อนจะจ้องมองตัวเองผ่านหน้ากระจกอีกครั้งเพื่อตรวจความเรียบร้อยเมื่อพร้อมแล้วจึงเดินออกมาจากห้องตรงไปยังหน้าร้าน

ร่างสูงเดินแหวกผ้าม่านเข้ามาภายในหน้าร้านที่มีแขกอยู่เต็มไปหมดเสียงกรี๊ดกร๊าดนี่ดังลั่นเลยโดยเฉพาะตอนที่นักเต้นชายเด้งเป้าไปมาเนี้ย ดีนะเขาไม่โดนจับให้เต้นแบบนี้เพราะเขาไม่กล้าเต้นอ่ะเขินตายเลยแค่หันไปมองก็เขินแล้วเนี้ยเพราะต้องใส่กางเกงอันเดอร์แวร์ตัวเดียวแล้วก็เต้นๆ เอาใจสาวๆ กระเป๋าหนักที่อารมณ์เปลี่ยวอยากมาผ่อนคลาย ซึ่งมองแล้วมันก็ไม่ต่างจากผู้ชายที่ชอบไปอาบอบนวด ไปบาร์เต้นรูดเสานั่นแหละ

“พัตเตอร์เอานี่ไปให้เจ๊ชมพูด้วย” บาร์เทนเดอร์ตะโกนเรียกพัตเตอร์จนชายหนุ่มต้องเลี้ยวไปรับค็อกเทลจากอีกฝ่ายก่อน

“ครับ” เด็กหนุ่มหยิบเอาถาดใบเล็กที่มีค็อกเทลวางอยู่ถือเดินออกมาหลบหลีกผู้คนที่เดินขวักไขว่กันเต็มไปหมดเพื่อไปหาชมพูแต่กลับต้องหยุดชะงักเมื่อภาพตรงหน้าที่มันควรจะเป็นภาพของชมพูนั่งส่งยิ้มหวานให้เขาแต่ในตอนนี้มันกลับเป็นภาพของเธอที่กำลังนั่งตักของชายโฮสต์คนอื่นอยู่แถมยังเด้งสะโพกในท่า Twerk อยู่ ก้นนี่เด้งงอนดึ๋งดั๋งแบบคิม คาร์เดเชียนเชียวไม่รู้นั้นคือแรงบันดาลใจในหุ่นของชมพูหรือเปล่า แต่เรื่องนั้นปล่อยมันเอาไว้ก่อนขอโฟกัสเรื่องท่า Twerk รูดเป้าผู้ชายตอนนี้ก่อน

“อ้าวพัตเตอร์มาแล้วเหรอ มานี่มา” ชมพูหันมาเจอพัตเตอร์และควักมือเรียก

“ครับ” เด็กหนุ่มเดินเข้าไปหาชมพูแต่หญิงสาวก็ยังไม่ยอมเลิกทำท่าทางอุจาดกับผู้ชายเลย แบบก็เข้าใจนะว่าเธอคงชื่นชอบอะไรแบบฝรั่งเพราะดูจากการแต่งตัว แต่งหน้าแล้วสายฝรั่งอินเตอร์มาก แต่ก็ไม่ต้องซึมซับมาขนาดนี้ก็ได้เพราะเอาเข้าจริงเขาอาจจะหัวโบราณไปนิดเลยไม่ชินกับการที่ชมพูมาทำท่าทางแรงๆ อ่อยๆ ยั่วบดๆ แบบนี้เท่าไหร่นัก เอาตรงๆ หึงและหวงมาก!

เพล้ง!

“ว้าย!” เสียงถาดหล่นดังขึ้นพร้อมกับเสียงกรี๊ดของชมพูเมื่อพัตเตอร์แกล้งเดินสะดุดจนแก้วค็อกเทลหกใส่หญิงสาวเต็มๆ เล่นเอาหญิงสาวกระโดดออกมาจากผู้ชายอีกคนแล้วตวัดสายตามองเด็กหนุ่มด้วยความไม่พอใจ “ทำไมซุ่มซ่ามแบบนี้ล่ะ รู้ไหมว่าชุดนี้มันราคาเท่าไหร่แล้วฉันก็เพิ่งซื้อมาใหม่ด้วยเนี้ยเพิ่งใส่ครั้งแรกเลย”

“...ขะ...ขอโทษครับ ผมไม่ได้ตั้งใจ” พัตเตอร์เลือกจะตีหน้าซื่อ

“ไม่ได้ตั้งใจทำหก แต่ก็ควรจะตั้งใจเดินให้มากกว่านี้ไม่ใช่เด๋อด๋าอยู่ได้!”

แต่ชมพูกลับไม่สนใจอะไรเลยเพราะในตอนนี้รู้สึกโมโหพัตเตอร์เป็นอย่างมากเพราะชุดที่ใส่อยู่นั้นเพิ่งจะถอยมาสดๆ ใหม่ๆ เมื่อวันก่อนแต่ตอนนี้กลับเปื้อนเลอะไปด้วยคราบแอลกอฮอล์เสียแล้ว ราคามันก็ไม่ใช่ถูกด้วยเธอยังใส่เฉิดฉายในคืนนี้ไม่คุ้มเลยกะใส่มาให้ผู้หญิงคนอื่นอิจฉาเสียหน่อย เพราะแบรนด์นี้ใครๆ ก็รู้จัก ใครใส่มาก็ตาลุกวาวทั้งนั้นเพราะผู้หญิงในร้านเนี้ยมากกว่าสิบคนก็คงอยากใส่แบบเธอแน่นอน แต่ดูพัตเตอร์ทำสิมันทำให้เธอดูแย่มากๆ

“...ผะ...ผมขอโทษครับ” พัตเตอร์ตอบเสียงสั่นเพราะไม่คิดว่าชมพูจะโกรธเขาเป็นไฟขนาดนี้

“ใจเย็นๆ นะครับเจ๊” แบงค์ต้องรีบช่วยพูด

“ใช่ครับ น้องยังใหม่อยู่” โฮสต์คนอื่นก็ช่วยพูด

“มีอะไรหรือครับคุณชมพู?” ผู้จัดการร้านรีบเข้ามาดูชมพูในทันที

“พัตเตอร์น่ะสิซุ่มซ่ามทำค็อกเทลหกใส่ชุดฉัน อึ่ย! ฉุนชะมัดเลย แบบนี้กลิ่นมันจะติดเสื้อฉันไหมเนี้ย” ชมพูบ่นออกมาด้วยท่าทางที่ยังคงหงุดหงิดจนลืมรักษาน้ำใจของพัตเตอร์ไปจนเด็กหนุ่มเอาแต่ก้มหน้าทำตัวไม่ถูกเลยเพราะไม่คิดว่าชมพูจะโกรธขนาดนี้

“ใจเย็นๆ นะครับ พัตเตอร์รีบขอโทษคุณชมพูเขาสิ” ผู้จัดการร้านหันมาบอกเด็กหนุ่ม

“ขอโทษครับ ผมขอโทษจริงๆ ครับ” พัตเตอร์รีบพูด

“ช่างเถอะจะไปไหนก็ไป ไม่อยากเห็นหน้าแล้ว”

คำพูดของชมพูที่เอ่ยไล่พัตเตอร์ทำเอาหัวใจของเด็กหนุ่มถึงกับหล่นวูบเลย ร่างสูงเลือกจะหันตัวเดินออกมาในทันทีโดยไม่คิดจะเอ่ยลาชมพูสักนิด เด็กหนุ่มเดินหนีเข้ามาหลังร้านก่อนจะตรงไปยังล็อกเกอร์แล้วหยิบเอากระเป๋าออกมาสะพายบ่าเพื่อเตรียมหนีกลับบ้านเพราะตอนนี้เสียความรู้สึกมากๆ

“พัตเตอร์จะไปไหน?” รุ่นพี่โฮสต์ที่ตามพัตเตอร์มารีบวิ่งมาถาม

“ผมจะกลับบ้าน” พัตเตอร์ตอบขาก็ก้าวเดินไปยังประตูหลัง

“แต่งานยังไม่เลิกเลยถ้ากลับไปตอนนี้จะไม่ได้เงินนะ”

“ก็ช่างสิ ผมไม่สน”

เด็กหนุ่มเลือกจะเดินออกมานอกร้านผ่านทางประตูหลังโดยยังไม่ได้ตอกบัตรกลับเพราะยังไงก็ไม่ได้เงินในวันนี้อยู่แล้วอีกอย่างเขาไม่สนใจเรื่องเงินด้วย รุ่นพี่โฮสต์ก็รีบวิ่งตามออกมาแต่ก็ไม่ทันเพราะพัตเตอร์กระโดดขึ้นรถแท็กซี่ไปแล้วเรียบร้อย

“นี่ฉันพูดแรงไปไหมเนี้ย” ชมพูที่ตอนนี้ตั้งสติได้เรียบร้อยแล้วพูดขึ้นเมื่อย้อนนึกไปถึงก่อนหน้านี้ที่เธอโกรธเป็นไฟเพราะมัวแต่ห่วงชุดใหม่จนพูดจาแรงๆ ไปกลับพัตเตอร์ แต่ตอนนี้สิรู้สึกไม่ดีเลยที่พูดแบบนั้น “แล้วนี่พัตเตอร์ไปไหนแล้ว?”

“กลับบ้านไปแล้วครับ” โฮสต์หนุ่มตอบ

“ห๊ะ! กลับบ้านเหรอ กลับไปตอนไหน?” หญิงสาวมีสีหน้าตกใจ

“ก็ตอนที่เกิดเรื่องแล้วน้องเดินออกไปนั่นแหละครับ”

“นี่ฉันคงพูดแรงไปจริงๆ สินะ”

“ไม่หรอกครับเจ๊ชมพูอย่าคิดมากเลยนะครับ”

“แบงค์แบงค์เรียกผู้จัดการมาหาฉันที”

“ได้ครับ”

แบงค์ลุกเดินออกไปตามผู้จัดการในขณะที่ชมพูก็หยิบเอามือถือขึ้นมาเพื่อโทรหาพัตเตอร์แต่เด็กหนุ่มกลับไม่ยอมรับสายเธอเลย ส่งข้อความไปก็ไม่อ่านสงสัยคงงอนเธอแล้วมั้งเนี้ยเห็นแบบนั้นชมพูจึงเปลี่ยนเป้าหมายเป็นส่งข้อความหาเพื่อนของเธอแทนเพื่อขอความช่วยเหลือ

23.30 น. ชุมชนแออัดแห่งหนึ่ง

“แกคิดยังไงเนี้ยชมพู ถึงได้ชวนพวกฉันออกมาในเวลาแบบนี้และในสถานที่แบบนี้”

ทัชชาพูดบ่นออกมาด้วยความหงุดหงิดเมื่อชมพูชวนพวกเธอออกมาเป็นเพื่อนในเวลาเกือบเที่ยงคืนเรียกว่ามืดสงัดมากไม่พอยังชวนมาในชุมชนแออัดที่แบบไฟก็ไม่ค่อยสว่าง แถมยังมีพวกวัยรุ่นแง๊นๆ ขับรถกันไปมาอีกต่างหาก ขับไปทีก็จ้องมองรถพวกเธอทีเพราะรถของชมพูมันรถหรูนิ ไม่น่ามาจอดในสถานที่แบบนี้เลยตกเป็นเป้าหมายโดดเด่นเลย

“ก็ฉันอยากมาคุยกับพัตเตอร์นิแล้วฉันก็ไม่กล้ามาคนเดียว” ชมพูหน้ามุ้ยเล็กน้อยเพราะเธอขอที่อยู่มาจากผู้จัดการแล้วที่อยู่ที่พัตเตอร์ลงไว้ในใบสมัครงานมันก็คือหอพักซอมซ่อที่นี้แหละ แค่เธอรู้ว่ามันอยู่แถวไหนเธอก็ไม่กล้ามาคนเดียวแล้วแหละก็ดูสิมันน่ากลัวจะตาย

“แล้วทำไมแกไม่โทรไปหาเด็กมันล่ะ?” กันย์ถาม

“ก็โทรแล้วไม่ยอมรับสายฉัน ส่งข้อความไปก็ไม่อ่าน”

“ก็คือเอาง่ายๆ เด็กมันงอนที่แกไปด่ามันสินะเพราะแกดันเกิดเลือดขึ้นหน้าเพราะหวงชุดใหม่ขึ้นมา” ทัชชาพูด

“ก็ใช่ไงนี่ชุดใหม่ฉันนะเป็นแก แกโกรธไหมล่ะ?”

“เออก็โกรธนะเพราะถ้าชุดมันเพิ่งถอยมา เพิ่งใส่ครั้งแรกและมันแพง” ทัชชาพูดก่อนจะหันไปมองยังหอพักซอมซ่อเบื้องหน้าที่มันเงียบสงบมากจะมีเฮฮาก็คงเป็นพวกวงเหล้าที่นั่งกินกันอยู่ด้านในนั่นแหละมั้ง เที่ยงคืนแล้วยังตั้งวงเหล้ากันอยู่เลยแล้วจะไปนอนตอนไหนกันพรุ่งนี้ก็ไม่น่าใช่วันหยุดงานนะ “นี่เด็กแกอยู่ในสังคมแบบนี้เหรอ ให้ตายสิ สาบานเลยว่าฉันจะไม่พาชีวิตตัวเองมาในที่แบบนี้อีกแน่นอนถ้าไม่จำเป็น”

“ฉันก็ด้วยแบบถึงฉันจะไม่ได้รวยชีวิตต้องอยู่ในแวดวงคนรวยก็ตามแต่ฉันคงจะไม่พาตัวเองมาในที่แบบนี้ยามวิกาลแน่นอน เสี่ยงชะมัดเลย” อัญชันเองก็รู้สึกหวาดกลัวไม่น้อยเพราะแถวนี้แลดูเหมือนจะมีแต่คนเถื่อน เด็กแว๊นก็เพียบไปหมดเลยขับแง๊นๆ กันไปมาอยู่ได้

“แล้วนี่เราจะต้องอยู่ที่นี่ไปอีกนานแค่ไหน?” กันย์ถาม

“ก็จนกว่าพัตเตอร์จะกลับห้อง” ชมพูตอบ

“แล้วเมื่อไหร่เด็กนั้นจะกลับ?” กันย์ถามต่อ

“ก็ไม่รู้ไงเด็กมันไม่รับสายฉันเนี้ยถึงต้องมานั่งรอเนี้ยไง”

“หึ่ย! แกนี่มันพาเพื่อนมาลำบากแท้ๆ” กันย์พูดด้วยท่าทางหงุดหงิดก่อนจะหยิบเอามือถือขึ้นมาเล่นเกมแก้เครียด ไม่งั้นเธอคงเครียดตายแน่นอนถ้าต้องให้มานั่งรออยู่แต่ในรถที่แสนจะอึดอัดแบบนี้

“เดี๋ยวชมพูแกจะไปไหน?” ทัชชารีบถามเมื่ออยู่ดีๆ ชมพูก็ก้าวพรวดลงจากรถไปจนหญิงสาวต้องรีบก้าวลงไปตามเพราะกลัวว่าเพื่อนจะเกิดอันตรายจนเพื่อนอีกสองคนต้องรีบลงไปด้วยแถมกันย์ก็ไม่ลืมจะหยิบเอาท่อนไม้แถวนั้นติดมือมาด้วยโดนถือเอาไว้ข้างหลังคนที่เห็นได้ไม่ตื่นตกใจ

“คุณคะๆ” ชมพูตะโกนเรียกผู้หญิงคนหนึ่งที่เพิ่งขับมอเตอร์ไซต์เข้ามาในหอพัก

“มีอะไรเหรอ?” หญิงคนนั้นหันมาตอบด้วยท่าทางไม่เป็นมิตรนัก

“เออฉันจะถามว่ารู้จักคนที่ชื่อพัตเตอร์ไหม เขาพักอยู่ที่นี่เป็นเด็กสูงขาวๆ หน่อย”

“สูงๆ ขาวๆ หล่อๆ เหรอ?” หญิงสาวทำท่าครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง “อ๋อ เด็กคนนั้นเช่าห้องอยู่ชั้น 2 แต่” ร่างบางถอยออกมาก่อนจะเงยมองขึ้นไปด้านบน “นั้นไงห้อง 12 แต่มีกุญแจล็อกเอาไว้นะ คงยังไม่กลับห้อง ปกติก็ไม่ค่อยเห็นมาห้องเลยนะ”

“เหรอคะ งั้นก็ขอบคุณมากๆ นะคะ” ชมพูส่งยิ้มให้หญิงสาว

“รู้แล้วก็กลับไปเถอะ แต่งตัวดีแบบนี้แถมยังเป็นผู้หญิงสวยกันอีกมันอันตราย”

“ค่ะ จะรีบกลับเดี๋ยวนี้แหละค่ะ ขอบคุณนะคะ” ทัชชาตอบแทนชมพูก่อนจะดึงเพื่อนรักให้เดินกลับมาที่รถ “รีบไปกันเถอะ”

ทั้งหมดเดินกลับมาขึ้นรถอีกครั้งโดยที่ชมพูยังคงทำสีหน้าหงุดหงิดเพราะรู้สึกเซ็งที่เธออุตส่าห์มารอถึงนี้แต่กลับไม่เจอพัตเตอร์นี่เขาจะรู้ไหมเนี้ยว่าเธอเสี่ยงอันตรายแค่ไหนเพื่อมาง้อเขา หญิงสาวหยิบเอามือถือขึ้นมาก่อนจะกดถ่ายรูปหอพักแล้วส่งมันให้เด็กหนุ่มดูว่าเธอมารอเขา

“ส่งรูปไปบอกเด็กมันแล้วก็กลับได้แล้ว” ทัชชาพูด

“ใช่ไม่ได้ยินที่ผู้หญิงคนนั้นบอกเหรอว่ามันอันตราย” กันย์เสริม

“นั้นน่ะสิเมื่อกี้พวกวงเหล้ามันมองพวกเราด้วยสายตาไม่ดีเลย” อัญชันเสริมอีกคน

“แต่ฉันอยากอยู่รอเด็กมันอ่ะ แบบพัตเตอร์อาจจะรีบกลับก็ได้ถ้ารู้ว่าฉันมารอแบบนี้” ชมพูยังคงรั้นเพราะอยากจะเจอพัตเตอร์มากจนไม่อยากจะกลับแบบกลับไปเธอก็คงนอนไม่หลับหรอกถ้าพัตเตอร์ยังไม่ยอมรับสายเธอหรือตอบข้อความเธอแบบนี้

“อย่าดื้อได้ไหม กลับบ้านเลย อย่าเอาชีวิตพวกฉันมาเสี่ยงกับผู้ชายของเธอได้ไหมเนี้ย” ทัชชาพูด

“ใช่ๆ ถ้าแกไม่กลับฉันจะต่อยแกให้สลบแล้วขับรถกลับเอง จะเอาแบบไหน จะกลับดีๆ หรือน้ำตากับเลือดนองหน้าก่อน?” กันย์ยกแขนขึ้นกอดอกอย่างเอาเรื่อง

“เออๆ กลับก็ได้ รู้แบบนี้มาคนเดียวดีกว่าจะรอยันเช้าเลย”

ชมพูพูดบ่นออกมาด้วยสีหน้าหงุดหงิดแต่ก็ยอมขับรถเลี้ยวออกมาแต่โดยดีเพราะทนแรงกดดันจากเพื่อนไม่ไหว ใจจริงก็รู้สึกกลัวด้วยแหละแต่ใจหนึ่งก็อยากจะรอเจอพัตเตอร์จนมันสับสนไปหมดแล้ว เอาเถอะเธอกลับบ้านไปคงนอนไม่หลับกระสับกระส่ายแน่นอน แต่ก็น่าแปลกนะที่เธอเป็นแบบนี้ทั้งที่เธอไม่ควรเป็นอ่ะ แบบเธอไม่เคยเป็นแบบนี้กับผู้ชายคนไหนปกติแล้วมีผู้ชายโกรธเธอหลายคนนะเพราะปากเธอเสียไงพูดจาไม่ดีไว้เยอะแต่เธอก็ไม่เคยคิดจะง้อใครทั้งนั้นเพราะชีวิตหาผู้ชายใหม่ได้หลายสิบคนแต่ทำไมกลับพัตเตอร์เธอถึงต้องมาตามง้อเด็กมันถึงบ้านก็ไม่รู้ พยายามจะไม่คิดแต่สุดท้ายก็ร้อนรนทนไม่ได้มันร้อนใจมากจนตกอยู่ในสภาพนี้ไง

เด็กบ้า! ไปมุดหัวอยู่ไหนเนี้ย รู้ไหมว่ามีคนมาตามง้อเนี้ย

.

.

---------------------------------

เด็กงอนเลยเจ๊อ่ะไปว่าน้องแรง น้องก็แค่หึงเจ๊เอง หึงเบาๆแต่ก็จะไปโทษเจ๊ชมพูก็ไม่ได้ถ้าอยู่ดีๆเราแต่งตัวมาเสียสวยกะมาเที่ยวแล้วโดนแบบนี้ก็หงุดหงิดเหมือนกันแหละนะ แต่เจ๊ก็น่ารักพอสติมาปัญญาก็เกิดมาตามง้อน้องด้วย หลงน้องเข้าแล้วอ่ะดิ เด็กมันน่ารัก

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

7 ความคิดเห็น