ผู้ชายเช่ารัก

ตอนที่ 3 : [3] : อยากให้เป็นเธอ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 255
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    11 ส.ค. 62

* บุคคลในรูปเป็นเพียงอิมเมจประกอบตัวละครเท่านั้น ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเนื้อหา *

[3]

'I-RIS RED'


“บ้านนายอยู่ไหนเหรอให้ฉันไปส่งดีกว่านะ” ชมพูที่เดินออกมาจากร้านอาหารพร้อมกับพัตเตอร์พูดขึ้นเพราะเห็นว่าเด็กหนุ่มไม่ได้เอารถมาและคงต้องนั่งรถแท็กซี่หรือไม่ก็แกร็บแน่นอน เธอชวนมาก็เลยคิดว่าต้องรับผิดชอบชีวิตและทรัพย์สินของเด็กหนุ่มด้วยการไปส่งที่บ้านดีกว่า

“อ๋อไม่เป็นไรหรอกครับ ผมกลับเองดีกว่า” พัตเตอร์รีบปฏิเสธเพราะกลัวความแตก

“ทำไมล่ะ ไม่ต้องเกรงใจฉันหรอก ฉันเป็นคนชวนนายมานะก็ต้องไปส่งนายสิ”

“เปล่าหรอกครับที่ผมไม่อยากให้ไปส่งเพราะกลัวที่บ้านจะสงสัย”

“หมายความว่ายังไง?”

“ก็ผมไม่ได้บอกคนที่บ้านเรื่องที่ผมทำงานที่บาร์ครับ ถ้าพี่ไปส่งผมคนที่บ้านผมก็ต้องถามว่าใครมาส่งแน่ๆ ผมไม่อยากมีปัญหาด้วยจะโกหกว่าแฟนมาส่งก็ไม่ได้เพราะแม่คงอยากให้ผมพาแฟนไปเปิดตัวแน่นอน”

“อ๋อ เพราะแบบนี้นิเอง งั้นเอานี่ไป” ชมพูล้วงหยิบแบงก์พันออกมาสามใบแล้วยื่นส่งให้พัตเตอร์

“เอามาทำไมตั้งเยอะครับ?” พัตเตอร์ถึงกับหน้าเหวอไม่กล้ารับ

“เอาไปเถอะน่า เก็บไว้เป็นทุนการศึกษาเรียนอ่ะมันต้องใช้เงินอีกเยอะนะ ไม่ได้เรียนฟรีไปยันจบหรอก ทุนมันคงไม่ได้ครอบคลุมขนาดนั้น”

“งั้นก็ขอบคุณนะครับ” พัตเตอร์รับเงินมาจากชมพูพร้อมยกมือไหว้

“โอ๊ย! ไม่ต้องมาไหว้ฉันหรอก อายคนอื่นเขา” หญิงสาวหันไปมองคนอื่นที่มองเธอทันทีเมื่อพัตเตอร์ยกมือไหว้เธอ ให้ตายสิไหว้เธอทำอย่างกับเธอแก่มากอย่างงั้นแหละ แก่กว่าแค่สามปีเองนะไม่ใช่สามสิบปี

“ขอโทษครับ”

“เออๆ ช่างเถอะรีบกลับบ้านได้แล้วมันมืดแล้วเดี๋ยวพ่อแม่เป็นห่วง”

“ครับ งั้นไว้เจอกันใหม่นะครับ”

“อืม บายๆ”

ชมพูโบกมือลาพัตเตอร์ก่อนจะหันตัวเดินออกมาจากตรงนั้นเพราะคิดว่าเด็กหนุ่มคงพาตัวเองกลับบ้านได้สบาย หญิงสาวก้าวขึ้นมานั่งบนรถก่อนจะหยิบมือถือออกมาแล้วเลือกรูปที่เธอถ่ายคู่กับพัตเตอร์โพสต์ลง Instagram ของตนเองก่อนเสียหน่อย แบบอยู่ดีๆ ก็อยากโพสต์อ่ะนะไม่รู้ทำไมเหมือนกัน

เช้าวันต่อมา

“แหมๆ หลงเด็กจังเลยนะ” เสียงแหลมของทัชชาดังขึ้นขณะเดินตรงปรี่เข้ามาหาชมพู

“หลงเด็กอะไรของเธอ?” ชมพูขมวดคิ้วเล็กน้อย

“ก็เมื่อคืนแกโพสต์รูปคู่กับเด็กคนนั้นลง Instagram ไง ปกติแกไม่เคยโพสต์รูปคู่กับผู้ชายนิ” กันย์พูดเสริม

“ใช่ๆ มาอารมณ์ไหนเนี้ย” เสียงเหน่อๆ ของ อัญชัน เพื่อนสนิทชาวสุพรรณอีกคนพูดขึ้น

“ก็โพสต์ไปงั้นแหละไม่ได้คิดอะไรสักหน่อย แค่อยากจะโพสต์” ชมพูตอบ

“เหรอ” ทัชชารับเสียงลากยาว

“เออ” ชมพูตอบเสียงลากยาวกลับบ้างก่อนจะละสายตาจากเพื่อนจ้องมองคอมเมนต์ใน Instagram ของตัวเองก็เป็นคอมเมนต์รูปที่เธอถ่ายคู่กับพัตเตอร์นั่นแหละมีคนคิดว่าเธอกับพัตเตอร์เป็นแฟนกันด้วยเพราะแคปชั่นเธอใส่แค่รูปอีโมจิหัวใจสีแดงรูปเดียว

แบบเธอตั้งใจให้คนเข้าใจผิดเองแหละเธออยากดูฟีดแบคของคนที่มาติดตามเธอว่าสมมุติวันหนึ่งเธอมีแฟนพวกผู้ชายทั้งหลายที่เคยจีบเธอแล้วเธอปฏิเสธจะร้อนรนทนไม่ได้แค่ไหนแล้วดูบางคอมเมนต์มีว่าเธอด้วยนะว่าเธอเล่นตัวเก่งหาว่าพัตเตอร์ต้องรวยบ้างแหละเธอถึงเอา หาว่าพัตเตอร์เด็กบ้างแหละเธอถึงเอา บางคอมเมนต์ก็หยาบเกินมาหาว่าเธอชอบจู๋เด็กๆ เหรอ พิมพ์มาได้ยังไงทรามมากๆ

“มีคนหาว่าแกชอบจู๋เด็กด้วย บางคนบอกเด็กมันไม่มันเท่าผู้ใหญ่หรอก” ทัชชาที่ดูคอมเมนต์อยู่เหมือนกันพูดขึ้นแบบความคิดตรงกับชมพูเลย

“เออนั้นดิ สมัยนี้คนนึกจะพิมพ์อะไรก็พิมพ์ถือว่าอยู่หลังหน้าจอมือถือ หยาบคายและทรามมาก แต่เอาเข้าจริงฉันจะชอบจู๋เด็กแล้วฉันผิดเหรอ?”

ชมพูเลือกจะคอมเมนต์ตอบกลับพวกข้อความหยาบคายด้วยความหยาบคายแบบผู้ดี แบบคำด่าที่ไม่มีคำหยาบแต่เจ็บแสบถึงทรวงอ่ะเธอไม่ยอมหรอกนะไม่ลบคอมเมนต์ไม่บล็อกด้วยหยาบมาเธอหยาบกลับจ้าไม่โกงหรอกร่างกายพร้อมรบตลอดเวลาจะปะทะกันตัวต่อตัวก็ได้ ชะนีบึกบึนแบบเจ๊ชมพูมีเหรอจะเกรงกลัว

@วิทยาลัยแห่งหนึ่ง สาขาวิชาการจัดการครัวและการประกอบอาหาร

“นี่นายได้เป็นแฟนกับพี่ชมพูเขาแล้วเหรอ?” มินตราหันมาถามพัตเตอร์ที่นั่งกินข้าวอยู่ด้วยกัน

“ชมพูไหน พี่ชมพูที่เป็นไฮโซอะนะ?” ฟ้า เพื่อนอีกคนถาม

“ใช่ นี่ไงฉันเห็นพี่เขาลงรูปคู่กับพัตเตอร์ในไอจี” มินตราหันหน้าจอมือถือโชว์ให้เพื่อนทุกคนดู

“แคปชั่นหัวใจด้วย คบแล้วเหรอ จริงดิ? ” ต้น หันมาถามพัตเตอร์อย่างตื่นเต้น

“ยังสักหน่อย พี่เขาลงไปงั้นแหละมั้ง” พัตเตอร์ตอบ

“หว้า! นึกว่าคบกันแล้วเสียอีก ฉันนึกว่านายกล้าพอที่จะไปบอกรักพี่เขาแล้ว” ฟ้าถอนหายใจออกมาเบาๆ

“เออนั้นดิ พวกฉันจำได้นะว่านายแอบชอบพี่ชมพูเขาตั้งแต่เขาช่วยนายตอนรถล้มอ่ะ”

"จริงๆ ฉันก็เคยจีบพี่เขาครั้งหนึ่งนะ พี่เขาอาจจะจำไม่ได้เพราะผู้ชายมาจีบพี่เขาเยอะ ตอนนั้นพี่เขาปฏิเสธฉัน"

พัตเตอร์เล่าด้วยสีหน้าที่เศร้าลงอย่างเห็นได้ชัดยามนึกถึงเรื่องราวในอดีตตอนที่เขาเจอชมพูครั้งแรกตอนนั้นชมพูช่วยเขาจากอุบัติเหตุรถชน ชมพูเป็นคนโทรตามรถพยาบาลให้เขาและเอาร่มมากางให้ระหว่างรอรถพยาบาลแต่ตอนนั้นเขาเพิ่งอายุ 13-14 เองมั้ง พอโตมาเขาก็กลับมาเจอชมพูอีกครั้งและตัดสินใจเข้าไปจีบรักแรกของเขาแต่ก็นะตอนนั้นแห้วเพราะเพิ่งอายุ 17 ตั้งแต่วันนั้นจนวันนี้ก็ผ่านมาสองปีแล้ว ชมพูเลยจำเด็กกะโปโลแบบเขาไม่ได้มั้ง

เพราะในชีวิตเธอมีคนผ่านเข้ามาเยอะโดยเฉพาะผู้ชายที่มาจีบเธอทุกวันแทบไม่ซ้ำหน้ากันเลยแต่ก็โดนปฏิเสธหมดเพราะชมพูจะให้เหตุผลเดียวกันไม่ว่าจะหน้าไหนคือเธอไม่อยากมีแฟน ไม่ชอบผูกมัด ไม่ชอบให้ใครมาเป็นเจ้าข้าวเจ้าของเธอ เธออยากโสดและใช้ชีวิตเริงร่ากับความโสดของเธอให้คุ้มก่อนแต่ก็ไม่รู้ว่าตอนไหนที่จะเรียกว่าคุ้มและชมพูพร้อมจะมีแฟน

"อ๋อ เพราะแบบนี้นายเลยไปทำงานที่บาร์โฮสต์เพื่อได้ใกล้ชิดพี่เขาสินะ" มินตราพูดอย่างเดาแผนของเพื่อนออกหมดเปลือก

"ตอนแรกฉันก็ไม่คิดว่าพี่เขาจะสนใจฉันหรอกเพราะคนในบาร์หล่อๆ เพียบ แต่มันเหมือนฉันยังมีโชคอ่ะ พี่เขาดันสนใจฉัน" พัตเตอร์เล่าให้เพื่อนฟังแบบเปิดใจ

"นายนิก็แผนดีนะ รู้ว่าพี่เขาชอบอะไรก็ทำในสิ่งที่พี่เขาชอบ เออดีว่ะเดี๋ยวขอเอาแผนนี้ไปจีบหญิงบ้าง" ต้นชื่นชมพัตเตอร์ที่สามารถคิดแผนอันชาญฉลาดเช่นนี้ได้

"แต่มันก็เหนื่อยนะเพราะต้องซ่อนตัวตนจริงๆ อ่ะ ต้องคอยสวมบทบาทเป็นอีกคนในแบบที่คิดว่าพี่เขาน่าจะชอบ ต้องโกหกแม้กระทั่งครอบครัว บ้าน บอกไม่ได้เลยว่าเป็นใครมาแจกไหนเพราะกลัวพี่เขาจะไม่ชอบ"

"แต่พอคิดไปคิดมาแบบนี้มันจะดีเหรอถ้าเกิดพี่เขาจับได้ขึ้นมาล่ะ?" ฟ้าถาม

"ไม่รู้สิเรื่องนั้นไม่ได้คิดเลย คิดว่าตอนนี้ขอแค่ได้อยู่ใกล้พี่เขาก็พอแล้วถึงจะต้องโกหกก็เถอะ แต่ฉันว่าพี่เขาชอบที่ฉันเป็นพัตเตอร์ที่ซื่อๆ จนๆ เด็กบ้านนอกมากกว่าพัตเตอร์ที่เป็นลูกอาจารย์หมอและรัฐมนตรีกระทรวงสาธารณสุข"

"อืม มันก็แล้วแต่นายนะ ความสุขของนายอ่ะ ไหนๆ มาขนาดนี้แล้วก็ไปให้สุดเลย" มินตราส่งยิ้มให้กำลังใจพัตเตอร์

"อืม ขอบใจนะ" พัตเตอร์ยิ้มตอบ

ช่วงดึก @บาร์โฮสต์

“แหมๆ เจ๊ชมพูครับหายไปตั้งหลายวันคิดถึงจัง” หนุ่มโฮสต์รีบพากันเข้ามาต้อนรับชมพูเมื่อหญิงสาวก้าวขาเข้ามา

“แหมปากหวานตลอดเลยแบงค์แบงค์” หญิงสาวฉีกยิ้มหวานให้ทุกคนแต่สายตากลับมองหาพัตเตอร์เพราะนัดเจอกันที่นี่ วันนี้จะมานั่งมองผู้ชายชิวๆ เสียหน่อย

“มองหาพัตเตอร์เหรอครับ?” แบงค์ถาม

“ใช่น่ะสินัดกันไว้อ่ะ ยังไม่มาทำงานเหรอ?”

“มาแล้วครับอยู่ห้องแต่งตัวมั้งครับ เดี๋ยวผมไปตามให้นะครับ”

“จ้า รีบมานะ”

“งั้นเจ๊ชมพูเชิญนั่งที่โต๊ะก่อนนะครับ” หนุ่มโฮสต์อีกคนพาชมพูเดินมานั่งที่โต๊ะของลูกค้า VIP ที่มันใหญ่กว่าโต๊ะของลูกค้าธรรมดาเพราะจะได้มีพื้นที่เอาไว้ให้ผู้ชายนั่งเยอะๆ

“พัตเตอร์มาแล้วครับ” แบงค์พาพัตเตอร์ออกมาหาชมพู

“ดีมากเลย ทำหน้าที่ดีมาก เอาไป 1000 หนึ่ง” ชมพูยื่นแบงก์พันให้แบงค์เพื่อตอบแทนความดีงาม

“แล้วพวกผมล่ะครับ บริการไม่ดีเหรอ?” โฮสต์คนอื่นอ้อนบ้าง

“บริการดีสิ อ่ะเอาไปแบงค์กันนะ” ชมพูหยิบเอาแบงค์ 500 ที่แลกมาจากธนาคารดิบดีแบบเตรียมพร้อมให้กับโฮสต์คนอื่นๆ ไม่ได้นับจำนวนแบงค์แบบหยิบติดมือมาได้เท่าไหนก็ให้เลย “ได้แล้วก็ไปก่อนนะฉันขออยู่กับพัตเตอร์พอคืนนี้”

“ครับ ขอให้สนุกครับ” โฮสต์คนอื่นอวยพรชมพูก่อนจะเดินแยกย้ายกันออกไปบริการแขกคนอื่นบ้าง

“นั่งข้างๆ ฉันสิ” ชมพูตบมือลงบนเบาะโซฟาเพื่อให้พัตเตอร์เขยิบมานั่งข้างเธอซึ่งเด็กหนุ่มก็ทำตามอย่างว่าง่าย “นี่วันนี้ฉันมีของขวัญมาให้นายด้วย” หญิงสาวหยิบเอาตลับทองออกมา

“ให้ผมเหรอครับ?” พัตเตอร์ถึงกับอึ้งเพราะไม่คิดว่าชมพูจะซื้อทองให้เขา

“ใช่ ลองใส่สิ”

“แต่เส้นมันใหญ่มากเลยนะครับ”

“ไม่ใหญ่หรอกน่า ผู้ชายเขาก็ใส่แบบเนี้ยกันแค่ 2 บาทเอง” ชมพูหยิบเอาทองออกมาสวมใส่ให้พัตเตอร์แล้วจ้องมองด้วยรอยยิ้มอย่างพึงพอใจ “ว่าแล้วว่ามันต้องเข้ากับนายดูสิออร่าเลยอ่ะ ใส่ติดคอไว้ตลอดห้ามถอดนะ”

“จะดีเหรอครับ ผมกลัวโดนปล้น ผมต้องกลับแท็กซี่นะครับ”

“จริงด้วย งั้นฉันซื้อรถให้เอาไหม?”

“ไม่เอาหรอกครับแค่นี้ก็พอแล้วเอาเป็นว่าถ้าผมต้องไปไหนมาไหนกลางคืนคนเดียวผมจะขอถอดนะครับ ผมไม่อยากตายก่อนวัยอันควร”

“ก็ได้ยอมให้กรณีหนึ่ง โอ๊ย!”

“เป็นอะไรครับ?” พัตเตอร์รีบประคองชมพูทันทีเมื่อหญิงสาวร้องออกมาเสียงหลง

“สงสัยขยับผิดจังหวะไปหน่อยปวดเลย ช่วงนี้ปวดหลังอ่ะ สงสัยนมมันจะหนักไปหน่อย เหมือนแบกรถสิบล้อไว้บนอก” ชมพูบนออกมาด้วยความเหนื่อยล้าแบบตั้งแต่ทำนมมารู้ซึ้งถึงคำว่าหนักอกหนักใจเลย

“ก็ทำมาตั้ง 600 CC นิครับ ใหญ่บะลั่กกั๊ก”

“ก็หมอประเมินว่าฉันทำได้มากสุดคือ 600 CC ไหนๆ ฉันก็เจ็บตัวแล้วก็เลยทำใหญ่สุดเลยดีกว่า อีกอย่างฉันมันคนมีเนื้อนะออกแนวอวบระยะสุดท้ายแล้วด้วยพอมันเข้าที่มันก็ไม่ได้ใหญ่นะพอดีตัวไม่ได้น่าเกลียดสักหน่อย แต่ถ้าถามถึงความหนักมันก็หนักอ่ะนะแบกไว้ตั้ง 600 CC นี่นา”

“งั้นผมนวดให้นะครับ” พัตเตอร์เสนอตัว

“นวดเป็นเหรอ?”

“เป็นสิครับหันหลังเลย”

ชมพูยอมหันหลังให้พัตเตอร์เด็กหนุ่มเลยลงมือนวดแผ่นหลังให้หญิงสาวกดไปตามจุดต่างๆ อย่างรู้งานเพราะเคยเรียนนวดครอสระยะสั้นๆ มา ตอนนั้นปิดเทอมไม่มีอะไรทำก็เลยลงเรียนครอสระยะสั้นทั้งนวด ตัดผม ซ่อมรถ มากมายสารพัดอ่ะเพราะไม่อยากจะอยู่บ้านทุกปิดเทอมเลยหาเรื่องลงครอสเอาไว้ตลอด

“นายนี่นวดเก่งนะเนี้ยวันหลังไปนวดให้ที่ห้องบ้างนะ นอนนวดน่าจะสบายกว่า”

“ได้ครับ วันไหนบอกเลยนะครับ”

“ก็เอาวันที่นายว่างไง”

“สำหรับพี่ผมว่างเสมอครับ”

“หึ! ” หญิงสาวหัวเราะในลำคอเบาๆ

“นายว่าฉันควรเปลี่ยนไซส์ไหม?”

”อะไรครับ?”

“ก็หน้าอกไง ควรแก้ให้มันเล็กลงกว่านี้ดีไหม?”

“ก็พี่ชอบแบบนี้แล้วไม่ใช่เหรอครับ งั้นพี่ก็ไม่ต้องแก้หรอกครับถ้ามันเป็นความสุขของพี่”

“แต่บางทีคนก็ชอบมองฉันแปลกๆ ที่นมฉันใหญ่”

“ก็อย่าไปสนใจสิครับ นี่มันความสุขของเรา เรามองตัวเองแล้วชอบ ถูกใจ มั่นใจก็พอแล้ว”

“นายเนี้ยดีจังเลยนะ ถ้าใครได้นายเป็นแฟนคงโชคดีเพราะดูนายเข้าอกเข้าใจผู้หญิงดี”

“ครับ”

พัตเตอร์ได้แต่ตอบเพียงสั้นๆ ทั้งที่ใจจริงๆ อยากจะพูดให้ชมพูมาเป็นผู้หญิงโชคดีคนนั้นแต่ก็ไม่กล้าเพราะกลัวว่าจะโดนปฏิเสธแบบตอนนั้นอีกเพราะตอนนั้นนอกจากชมพูจะปฏิเสธเขาแล้วในตอนนี้เธอยังจำเขาไม่ได้ด้วยซ้ำว่าคือเด็กกะโปโลที่แบกช่อดอกไม้มาจีบเธอในวันนั้น

.

.

-------------------------------------

ที่แท้น้องพัตเตอร์ก็เคยจีบเจ๊ชมพูมาแล้วนี่เอง แต่เจ๊ลืม! เจ๊ลืมหน้าใสๆของน้องได้ยังไง แต่ก็นะชีวิตเจ๊ชมพูเขาฮอตผู้ชายเยอะ จะมีเวลามานั่งจำหน้าใครได้ วันๆหนึ่งแค่จำผู้ชายในบาร์โฮสต์ก็ไม่เหลือสมองจำผู้ชายคนอื่นแล้ว 5555555

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

7 ความคิดเห็น