ผู้ชายเช่ารัก

ตอนที่ 10 : [10] : พ่อแม่ปลื้ม!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 134
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    17 ส.ค. 62

* บุคคลในรูปเป็นเพียงอิมเมจประกอบตัวละครเท่านั้น ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเนื้อหา *

[10]

'I-RIS RED'


“คุณพ่อคุณแม่คะหนูมีเรื่องจะบอกค่ะ” ชมพูเดินเข้ามาหาพ่อแม่ที่กำลังนั่งทานข้าวด้วยกันอยู่พร้อมรอยยิ้มหวานที่ประดับบนใบหน้าไม่จาง

“เรื่องอะไรลูก?” ช่อแก้วหันมาส่งยิ้มให้ลูกสาว

“หนูมีแฟนแล้วนะคะ”

“ห๊ะ! จริงเหรอ?” ทั้งช่อแก้วและทินกรต่างร้องอุทานออกมาด้วยสีหน้าตื่นตกใจเพราะไม่คิดว่าจะได้ยินคำพูดนี้ออกมาจากลูกสาว

“นี่ลูกพูดจริงเหรอ?” ช่อแก้วถามย้ำอีกครั้ง มือไม้ก็สั่นไปหมดแล้ว

“จริงค่ะ” ชมพูพูดด้วยยืนยันด้วยรอยยิ้ม

“คนนั้นเป็นใคร คนที่จีบลูกสาวพ่อติดเนี้ย?” ทินกรถาม

“พัตเตอร์ไง”

“ห๊ะ! เด็กคนนั้นเหรอ เห็นไหมล่ะ พ่อบอกแล้วว่ายังไงก็ต้องได้เป็นแฟนกัน” ทินกรพูดออกมาอย่างคิดไว้ไม่มีผิดเพราะแววสองคนนี้มันได้อ่ะ เขาคิดไว้แล้วว่ายังไงสองคนนี้ต้องลงเอยกันแน่เพราะดูเหมือนพัตเตอร์จะพิเศษกว่าใคร

“ตายแล้วแม่ยังไม่เคยเจอเลยเนี้ย คบกันเสียแล้ว” ช่อแก้วพูดก่อนจะจ้องมองลูกสาว “ถ้างั้นต้องรีบพาพัตเตอร์มาเจอแม่แล้วนะลูก”

“ได้ค่ะ หนูพามาเจอคุณแม่แน่นอนค่ะ” ชมพูรับปาก

“ดีมาก แม่ตื่นเต้นจังเลยถ้าจะพามาวันไหนบอกแม่ด้วยนะ แม่จะได้เข้าครัวทำอาหารให้ว่าที่ลูกเขยของแม่เองเลย”

“โธ่คุณแม่ขาหนูเพิ่งคบกับพัตเตอร์เอง คบกันเมื่อวานวันแรกจะว่าที่ลูกเขยอะไรละคะ?”

“ของแบบนี้มันไม่แน่นอนหรอก ตอนแรกก็บอกพ่อว่าแค่รุ่นน้องไม่คิดจะคบแต่พอมาวันนี้มาบอกคบกันแล้ว เห็นไหมล่ะว่าคนเรามันเปลี่ยนแปลงกันได้ อะไรก็เกิดขึ้นได้ลูก” ทินกรพูดด้วยรอยยิ้มอย่างปลื้มปีติที่ลูกสาวตัวเองมีแฟนสักทีอย่างน้อยก็ไม่ต้องทำคานรอแล้ว

“อย่าเพิ่งคิดไปไกลเลยค่ะ เอาปัจจุบันให้ดีก่อนก็พอ”

ชมพูไม่อยากจะคิดไปไกลแบบพ่อแม่เพราะพ่อก็บอกเองว่าอะไรก็เกิดขึ้นได้เพราะฉะนั้นเธอกับพัตเตอร์ก็อาจจะเลิกกันในสักวันก็ได้ จริงๆ ตอนนี้เธอก็แค่ลองคบกับพัตเตอร์เท่านั้นเองยังบอกไม่ได้ว่าเธอจะโอเคไหม พร้อมจะมีความรักไหม เธอแค่อยู่ในช่วงกำลังลองไม่ได้จริงจังไปถึงขนาดนั้นแล้ว

วันต่อมา…@คอนโดชมพู

“โอ๊ย! ชมพูทำไมแกจะต้องชวนพวกฉันมาปาร์ตี้ตอนกลางวันแสกๆ แบบนี้ด้วย?” ทัชชาเอ่ยบ่นออกมาด้วยความหงุดหงิดเมื่อร่างกายชุ่มไปด้วยเหงื่อจากความร้อนด้านนอก โชคดีที่เข้ามาภายในห้องของชมพูแอร์มันเย็นฉ่ำชื่นใจเสียเหลือเกิน

“ก็เพราะตอนเย็นฉันจะพาพัตเตอร์ไปทานข้าวกับพ่อแม่ฉันน่ะสิ” ชมพูพูดไปแขนก็ยกขึ้นกอดแขนของพัตเตอร์ไปด้วยทำให้บรรดาเพื่อนต่างเบะปากด้วยความหมั่นไส้

“แหมๆ ไม่ค่อยเลยนะ” ทัชชาพูดแซวเพื่อน

“เอ้าคนมีแฟนอ่ะนะก็ต้องอยากอยู่ใกล้แฟนสิ” ชมพูซบหน้าลงบนไหล่ของพัตเตอร์อย่างออดอ้อน

“แต่ฉันว่าบางทีมันก็ใกล้ไปนะ พัตเตอร์ทำอาหารไม่เสร็จพอดี” กันย์พูดเพราะพัตเตอร์ลงมือเป็นพ่อครัวทำอาหารให้พวกเธอทานในวันนี้แต่นี่ยังทำไม่เสร็จเลยก็ไม่ต้องแปลกใจเพราะคงถูกชมพูกวนนั่นแหละ ดูสิตั้งแต่พวกเธอก้าวเข้ามาในห้องชมพูมันยังไม่ออกห่างพัตเตอร์เลย แทนที่จะมานั่งคุยกับเพื่อนดีๆ

“นั้นสิครับ พี่ไปนั่งคุยกับเพื่อนๆ เถอะ ผมทำเอง” พัตเตอร์พูดด้วยรอยยิ้ม

“ก็ได้ๆ ตั้งใจทำนะพ่อรูปหล่อของฉัน”

จุ๊บ!

“อ๊ะ!” เด็กหนุ่มถึงกับสะดุ้งด้วยความตกใจเมื่อชมพูโน้มตัวลงมาจูบแก้มเขาพร้อมเสียงกรี๊ดวี๊ดว๊ายของบรรดาเพื่อชมพูทำเอาพัตเตอร์ถึงหน้าหน้าแดงระเรื่อด้วยความเขินอาย

“อุ๊ย! มีหอมแก้มกันด้วย แล้วแบบนี้หอมอย่างอื่นยัง?” ทัชชาพูดแซว

“หอมอย่างอื่นอะไรของแก?” ชมพูหน้าตึงขึ้นมาทันที

“ก็หอม” ทัชชามองต่ำลงไปยังเป้าของพัตเตอร์ด้วยสายตากระหยิ่มยิ้มย่อง

“แกเอาสายตาของแกออกไปเลยนะ” ชมพูรีบขยับตัวบังพัตเตอร์เอาไว้ด้วยความหวงเธอรุ้หรอกว่าทัชชามันหมายความว่ายังไง คนทะลึ่งแบบมันจะคิดเรื่องดีได้ยังไง สมองมีแต่เรื่องทางเพศ

“แหมๆ หวงเสียด้วย” กันย์พูดแซวบ้าง

“เอ้าก็แฟนฉัน ฉันก็ต้องหวงสิ ฉันมองได้คนเดียว” ชมพูออกตัวแรงทำเอาพัตเตอร์ถึงกับหน้าแดงระเรื่อด้วยความอายรีบหันหลังให้ทั้งหมดในทันทีแล้วหยิบเอานั้นนี่มาทำเพื่อแก้เขิน

“ดูดิเด็กมันเขินใหญ่แล้วโว๊ย!” ทัชชายังไม่วายจะแซว

“พอๆ เลิกแซวเด็กมันได้แล้ว เดี๋ยวไม่ได้กินกันพอดี” อัญชันพูดขึ้น

“แหมๆ แกนิก็ห่วงกินจังเลยนะอัญ” กันย์พูด

“เอ้า คนเราก็ต้องห่วงกินสิถ้าไม่กินก็ตายไง กินเพื่ออยู่ ไม่เคยได้ยินเหรอ?” อัญชันพูดท่าทางเรียบเฉยมือก็หยิบเอาขนมในถุงขึ้นมากินระหว่างรอพัตเตอร์ทำ

“แดกไม่ขาดปาก ต่อไปคงตัวกลมแบบชมพู” ทัชชาพูด

“เอ้าเกี่ยวอะไรกับฉันล่ะ?” ชมพูขมวดคิ้ว

“ก็แกมันตัวกลมแล้วนิ อีกไม่นานอัญชันคงตามไป” ทัชชาพูด

“เออๆ อีหุ่นดี ไว้ฉันหุ่นดีแบบแกก่อนเถอะ” ชมพูเบะปากออกมาเล็กน้อยก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ อัญชันแล้วล้วงมือไปหยิบขนมในห่อมากินบ้าง สายตาก็จ้องมองพัตเตอร์ที่กำลังทำอาหารอยู่ แบบยิ่งมองยิ่งมีเสน่ห์เหลือเกิน เพลงพี่ป้างนี่ลอยมาในหัวเลยจ้า

เวลาผ่านไปสักพักหนึ่งอาหารมากหน้าหลายตาก็ถูกยกออกมาเสิร์ฟยังโต๊ะอาหารโดยมีสายตาตื่นเต้นของสาวๆ จ้องมองอยู่ด้วยความกระหายอยากจะลิ้มลองฝีมือของพัตเตอร์ที่ชมพูโม้เอาไว้ว่าเด็กหนุ่มทำอาหารเก่งและอร่อยมากๆ

“เอ้าๆ กินเลย จะได้รู้ว่าแฟนฉันน่ะฝีมือดี” ชมพูพูดอวยพัตเตอร์ไม่จบสิ้น

“แหมๆ อวยจังเลยนะ ไหนขอชิมหน่อย” ทัชชาหยิบเอาช้อนส้อมมาตักสปาเก็ตตี้ขี้เมาทะเลที่อัดแน่นด้วยของทะเลจนเต็มถาด ปกติเคยเจอแต่ส้มตำถามอันนี้สปาเก็ตตี้ถาดจ้า หญิงสาวตั้งอกตั้งใจเคี้ยวเส้นสปาเก็ตตี้พร้อมกับข้าวโพดอ่อนและปลาหมึกในปากจนรสของมันล้ำลึกเข้าไปในประสาทรับรู้รสชาติของเธอ

“อืม อร่อย!”

“จริงเหรอ ไหนชิมบ้าง” กันย์กับอัญชันรีบหยิบช้อนขึ้นตักกินบ้างในทันทีก่อนจะเบิกตากว้างด้วยรอยยิ้มปลื้มปริ่มจนหน้าฉ่ำ

“อร่อยจริงๆ ด้วย สมแล้วที่เรียนทำอาหาร พ่อเชฟน้อย” กันย์เอื้อมมือไปหยิกแก้มพัตเตอร์

“เห้ยๆ อย่ามาจับแฟนฉันนะ” แต่ชมพูก็ออกตัวแรงดึงมือเพื่อนออกในทันทีด้วยความหวงผู้ชายของตัวเอง

“โธ่อินี่หวงจังเลย แตะต้องไม่ได้เลยมั้งเนี้ย งั้นก็เอาพัตเตอร์มันไปเก็บในห้องไป” กันย์พูดขึ้นอย่างขัดใจ

“เอ้า แฟนใคร ใครก็หวงป่ะ มันธรรมดาธรรมชาติของคนมีความรัก” ชมพูพูด

“หึ! ใช่มันธรรมดาและธรรมชาติของคนที่เพิ่งเคยมีความรักแบบแกไง เห่อจังเลย ก็อย่างเงี้ยแหละนะเด็กเพิ่งเคยมีความรัก เกิดมา 22 ปีเพิ่งเคยจะมีแฟนและกำลังจะมีผัวครั้งแรกค่ะ” ทัชชาพูดแซวชมพู

“แกนี่มันก็ปากดีจังเลยนะทัชชา เอาเรื่องตัวเองให้รอดก่อนเถอะ ไอ้นิกซ์อ่ะ”

พอพูดชื่อของนิกซ์ขึ้นมาทัชชาก็เงียบลงในทันทีแล้วแกล้งทำเป็นตักของกินเพราะไม่อยากจะต่อปากต่อคำเรื่องของแฟนเก่าคนนี้นัก ทำเอาชมพูยกยิ้มออกมาอย่างผู้มีชัยชนะ ทัชชาอ่ะเก่งทุกอย่างแหละยกเว้นเรื่องแฟนเก่าของตัวเองที่ทัชชาช่างอ่อนแอยิ่งนัก

“พอๆ เลิกแขวะกันไปมาได้แล้วกินเถอะ ไม่กินฉันกินหมดนะ” เสียงเหน่อๆ สดใสของอัญชันพูดขึ้น

“แกกินไหวเหรอ?” กันย์ถาม

“ไหวสิ แค่นี้เอง” อัญชันหยิบเอาพิซซ่าชิ้นโตยัดเข้าปากจนแก้มอูม

“เพราะแบบนี้ไงเลยหาแฟนไม่ได้ กินจุขนาดนี้ใครจะเลี้ยงไหว” กันย์พูด

“เออไว้ถึงเวลาเดี๋ยวก็หาได้เองนั่นแหละน่า ดูชมพูสิยังหาได้เลย” อัญชันพูด

“ใช่ๆ ไม่ต้องกังวลเพื่อนรัก เราสวย ต่อให้เราอ้วนเราก็สวยอยู่ดี” ชมพูพูดให้กำลังใจอัญชัน

“ใช่ ฉันก็คิดแบบนั้น ฉันมั่นใจซะอย่างว่าฉันสวย” อัญชันพูดไปปากก็เคี้ยวของกินไปจนเต็มปากเต็มคำเสียงอู้อี้ไปหมดจนคนอื่นหลุดยิ้มหลุดขำออกมาในความซื่อๆ ของอัญชันตามประสาเด็กต่างจังหวัดที่เห็นของกินอ่ะสู้ตายแต่ถ้าเรื่องผู้ชายอัญชันพร้อมวิ่งหนี

ช่วงค่ำ @บ้านชมพู

“ผมโอเคหรือยังครับ?” พัตเตอร์ที่เดินเข้ามาในบ้านของชมพูพูดด้วยท่าทางประหม่าอย่างชัดเจน

“โอเคแล้ว นายดูดีแล้วพ่อรูปหล่อ” ชมพูเลื่อนมือไปหยิกแก้มพัตเตอร์ด้วยความมันเขี้ยว

“ผมไม่ค่อยมั่นใจเลย”

“ทำไมละ นายไม่ต้องกลัวอะไรเลย คุณพ่อฉันก็เอ็นดูนายมากๆ คุณแม่ฉันก็ใจดีมากๆ เหมือนกัน”

“ไม่รู้สิครับ ผมอาจจะตื่นเต้นมากไปหน่อย”

“มั่นใจหน่อยสิ มั่นใจเหมือนตอนที่นายขอฉันเป็นแฟนไง”

“โอเคครับ”

“ดีมาก งั้นไปกันนะ” ชมพูเดินควงแขนพัตเตอร์เข้ามาในบ้านแล้วพาเด็กหนุ่มตรงไปยังห้องอาหารที่เธอได้กลิ่นอาหารลอยโชยออกมาเลย ทุกอย่างน่าจะจัดเตรียมไว้พร้อมหมดแล้วแหละเพราะเธอส่งข้อความบอกแม่ก่อนจะถึงบ้าน 10 นาที แม่น่าจะเริ่มจัดเตรียมของขึ้นโต๊ะแล้ว

“มาแล้วค่ะ” หญิงสาวพูดขึ้นเสียงดังเมื่อเดินเข้ามาในห้อง

“มาแล้วเหรอลูก นี่น่ะเหรอพัตเตอร์ น่ารักน่าเอ็นดูจริงๆ เลย” ช่อแก้วถึงกับอ่อนระทวยเมื่อได้เห็นหน้าของพัตเตอร์ที่หน้าตาน่ารักจิ้มลิ้มดีจังเลย ลูกสาวเธอกลายเป็นนางยักษ์ไปเลยเมื่อยืนคู่กับเด็กหนุ่ม

“สวัสดีครับ” พัตเตอร์ยกมือขึ้นไหว้ช่อแก้ว

“คุณแม่ เรียกคุณแม่นะลูก” ช่อแก้วรีบพูดแทนตัวเอง

“จะดีเหรอครับ?” พัตเตอร์รู้สึกประหม่า

“ดีสิลูกเป็นแฟนชมพูก็เหมือนเป็นลูกของแม่อีกคนไง เรียกแม่ดีแล้วไหนเรียกให้แม่ชื่นอกชื่นใจหน่อยสิลูก”

“ครับ คุณแม่”

“ดีมาก น่ารักจริงๆ เลย มาๆ มานั่งกันเร็ว” ช่อแก้วคว้ามือของพัตเตอร์เดินจูงมานั่งที่เก้าอี้แถมดึงเก้าอี้ออกให้แบบบริการอย่างดีเลยจนชมพูถึงกับชักสีหน้ามุ้ยแบบรู้สึกน้อยใจแม่ที่เอาแต่ดูแลพัตเตอร์

“ดูแลแต่พัตเตอร์นะคะ ลืมลูกสาวเลยมั้ง” หญิงสาวพูดขึ้นด้วยท่าทางลอยๆ ไม่ได้เจาะจงแม่ แต่ช่อแก้วก็รู้ดีว่าลูกสาวคงหมายถึงเธอเนี้ยแหละจะให้หมายถึงใครกันล่ะ

“ไม่ลืมหรอกนี่ไงแม่ทำของโปรดชมพูไว้ด้วยนะ” ช่อแก้วรีบเปิดปูผัดผงกะหรี่กลิ่นหอมโชยให้ชมพูดู

ชมพูถึงกับยิ้มแก้มปริเมื่อได้เห็นของโปรดของตัวเองแบบปูเนื้อแน่นๆ ตัวโตๆ เต็มจานเลย หญิงสาวเอื้อมมือจะตักกินแต่ก็ถูกผู้เป็นแม่ตีมือเอาไว้ “โอ๊ย! คุณแม่มาตีหนูทำไมเนี้ย?”

“ยังกินไม่ได้รอพ่อก่อนสิ” ช่อแก้วพูด

“แล้วเมื่อไหร่พ่อจะลงมาละคะ?” ชมพูหน้านิ่วคิ้วขมวด

“มาแล้วๆ รอไม่ได้เลยมั้งลูกคนนี้” ทินกรเดินเข้ามาภายในห้องก่อนจะหันไปส่งยิ้มให้พัตเตอร์

“สวัสดีครับ” พัตเตอร์ยกมือขึ้นไหว้ทินกร

“สวัสดีลูก ว่าแล้วว่าต้องได้เจอกันอีก” ทินกรรับไหว้ด้วยรอยยิ้มอย่างเอ็นดูก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งที่เก้าอี้ สาวใช้จึงนำข้าวมาตักใส่จานให้ทุกคนเมื่อสมาชิกครบแล้ว

“กินได้เลยลูกรัก” ทินกรหันมาพูดกับชมพู

“ค่ะ” ชมพูตอบเพียงสั้นๆ ก่อนจะตักปูผัดผงกะหรี่มาใส่จานตัวเองแล้วใช้เครื่องแกะกล้ามปูหนีบเอาก้ามปูที่แข็งออกเพื่อกินเนื้อปูด้านในเพราะเธอคงไม่ใช่ฟันกัดแน่ๆ ฟันสวยๆ ของเธอเบี้ยวพอดี

“ผมแกะให้นะครับ” พัตเตอร์ตักปูผัดผงกะหรี่มาแกะให้กับชมพูก่อนจะตักใส่จานให้หญิงสาว

“แหมๆ ความรักหนุ่มสาวนี่มันดีจริงๆ งั้นพี่ตักให้ช่อบ้างนะ” ทินกรตักผัดบล็อกโคลี่ใส่กุ้งให้ช่อแก้วบ้างเพราะทนไม่ไหวกับความรักหนุ่มสาวมาหวานกันต่อหน้าแบบนี้ขอเขาหวานบ้าง แก่แล้วก็หวานได้หวานเยอะกว่าด้วยเพราะน้ำตาลในเลือดมีเยอะเลย

“ขอบคุณค่ะ” ช่อแก้มแย้มยิ้มให้สามีอย่างเขินอายเพราะอายสายๆ ของเด็กๆ

“แหมๆ คุณพ่อกับคุณแม่หวานกันมานานแล้วนิคะ” ชมพูพูดด้วยรอยยิ้มก่อนจะหันไปมองพัตเตอร์ “แต่ของหนูอ่ะเพิ่งจะคบกันก็ขอหวานให้มากๆ หน่อย”

“ก็ดีแล้ว รักกันให้มากๆ ชีวิตจะได้มีความสุข” ทินกรหันไปมองหน้าพัตเตอร์ “ช่วยดูแลชมพูแทนพ่อด้วยนะ พ่อทำแต่งานเวลาดูแลลูกสาวไม่ค่อยมีหรอก ถึงชมพูจะโตกว่าเราแต่เชื่อเถอะตอนเนี้ยคงขี้อ้อนยิ่งกว่าเด็กแบบเราอีก”

“คุณพ่อ! พูดอะไรเนี้ย” ชมพูหน้าแดงระเรื่อ

“ก็พ่อพูดความจริง คนมีความรักมักจะดูเด็กลง” ทินกรพูด

“ไม่ต้องห่วงครับ ผมจะดูแลพี่ชมพูให้ดีที่สุดครับเพราะพี่ชมพูคือคนสำคัญของผม” พัตเตอร์หันมามองสบตากับชมพูที่กำลังมองเขาเช่นกัน ทั้งสองคนต่างส่งยิ้มให้กันอย่างหวานซึ้งในความรักที่ละมุนล้น

“เห็นแบบนี้แม่กับพ่อก็สบายใจ”

ช่อแก้วแย้มยิ้มออกมาอย่างมีความสุขที่ได้เห็นรอยยิ้มที่มีความสุขของลูกสาว รอยยิ้มที่มันไม่ได้เหมือนเวลายิ้มให้พ่อแม่ ความรักของพ่อแม่กับความรักของแฟนมันต่างกันมันเป็นความสุขคนล่ะแบบและเธอกับทินกรก็อยากให้ลูกมีความสุขทุกแบบและตอนนี้ชมพูได้รับรู้ถึงความสุขของความรักแบบคู่รักแล้ว เธอก็พอใจและหวังว่าลูกสาวของเธอจะชอบมันนะ

.

.

To Be Continued...

---------------------------------

พ่อแม่ก็ปลื้ม อะไรมันจะราบรื่นขนาดนี้ นิยายพ่อแม่ไม่ปลื้มมีเยอะแล้วขอแบบพ่อแม่ปลื้มอะไรก็ดีไปหมดทุกอย่างบ้างก็บอกแล้วว่าเป็นนิยายรักโรแมนติก แนวฟิวกู๊ด ไม่เน้นเครียดแต่เน้นฉ่ำบานด้วยความสุข แอบกระซิบเบาๆ ตอนหน้ามีฉากเด็ดที่ทูกคนรอคอยยยยยยย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

7 ความคิดเห็น

  1. #2 kwan23112537 (@kwan23112537) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2562 / 17:57
    มาต่อเร็วๆๆๆจ้าาา สนุกมากค่ะ
    #2
    0