[GOT7] 。SF/OS ZONE | MarkBam , JackJae

ตอนที่ 22 : - Prison

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,421
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 32 ครั้ง
    4 ม.ค. 61

Prison

 

            โลกของเขาไม่มีท้องฟ้า ไม่มีผืนหญ้า ไม่มีแม้แต่แม่น้ำ

            โลกของเขามีแต่สีขาว เป็นห้องสี่เหลี่ยม เป็นห้องที่มีทุกอย่างที่มนุษย์ต้องการ


            แต่มีสองสิ่งที่ไม่มี...

            คือ... อิสรภาพ

และ การรู้จักตัวตนของตนเอง

 

            นัยน์ตาสีดำสนิทเลื่อนลอย ทอดมองออกไปอย่างไร้จุดหมาย ร่างกายของเขานอนแผ่อยู่บนเตียงสีขาว ด้วยจิตใจที่ล่องลอยและว่างเปล่า จนกระทั่งประตูอัตโนมัติที่ล็อคแน่นหนาจากข้างนอกได้เลื่อนเปิด แต่แม้ภายในห้องจะเคลื่อนไหวอย่างไร เขาก็ยังนอนนิ่งมองผู้มาใหม่อยู่ดี


            คนใหม่...

            ไม่ใช่ คนเดียวกับอาทิตย์ก่อน


            เขาไม่รู้หรอกว่าคนตรงหน้าเป็นใคร ชื่ออะไร รู้แค่ว่าใช่หรือไม่ใช่คนเดียวกับครั้งก่อนที่เขาได้พบ และรู้เพียงว่า...คนพวกนี้เรียกตัวเองว่า 'นักวิทยาศาสตร์'


            หากโลกข้างนอกที่เป็นสีเขียว สีฟ้า มีนาฬิกาบอกเวลา

            โลกของเขาที่เป็นสีขาว คงมีการเข้ามาของนักวิทยาศาสตร์กับถาดอาหาร     

...ทดแทนนาฬิกาบอกเวลา


"XCII" นักวิทยาศาสตร์คนนั้นเรียกชื่อ ใช่... รหัสนั้นคือชื่อ ตัวตนเดียวที่เขามี ที่ปรากฎเป็นรอยสักประทับรหัสเลขอยู่บนข้อมือ


บทสนทนาที่เขาสามารถทายได้ว่าอีกฝ่ายจะพูดอะไรวนเวียนมาอีกครั้ง และเขาก็ตอบไปอย่างเป็นปกติแบบทุกครั้ง มือเล็กนั้นจดบันทึกรายละเอียดทุกถ้อยคำไม่ขาดตกบกพร่อง จวบจนประโยคสุดท้ายได้หยุดลง แล้วเขาก็รู้ดีกว่าถึงเวลาที่นักวิทยาศาสตร์จะเดินออกไป


แต่มันก็ไม่ได้เป็นไปอย่างทุกครั้ง... นักวิทยาศาสตร์กลับพูดอะไรบางอย่างที่เขาไม่คาดคิดจะได้ยินออกมา


"มีอะไรอยากเล่าให้ฉันฟังไหม" เวลาการเยี่ยมควรสิ้นสุดตั้งแต่ประโยคเมื่อครู่ แต่นักวิทยาศาสตร์กลับนั่งลงที่เดิม ไม่ยอมเดินออกไป


และไม่รู้อะไรดลใจที่ทำให้เขากล้าพูดประโยคนี้ กล้าถามคำถามที่ค้างคาใจมาชั่วชีวิต


"ชีวิตคืออะไรหรอ" นัยน์ตาสีดำสนิทที่เคยเลื่อนลอยสบสายตานักวิทยาศาสตร์บ่งบอกถึงความสงสัย ความสับสน ต้องการที่จะรู้คำตอบ


"คือตัวตนที่นายเป็นอยู่" นักวิทยาศาสตร์ตอบทันใด แทบไม่ต้องคิดเลยสักวินาที แต่คำตอบที่ได้รับกลับทำให้คนฟังหัวเราะเยาะ


"ถ้านี่เรียกว่าชีวิต บางทีการตายอาจจะสวยงามมากกว่า" น้ำเสียงผู้ที่เอ่ยเจือปนความเศร้า เขาพูดไปอย่างคนไม่รู้... เขาไม่รู้หรอกว่าการตายคืออะไร จะรูปร่างหน้าตาหรือมีความรู้สึกแบบไหน แต่สำหรับเขา...มันคงน่าตื่นเต้น และสนุกกว่าในโลกสีขาวใบนี้


"รู้ใช่ไหม ทุกครั้งที่เข็มฉีดยาฉีดเข้าไปในตัวนายคือพิษ พิษมันแรงขึ้นทุกครั้ง แต่นายก็ไม่เคยเป็นอะไร มีแค่ผลข้างเคียงทางร่างกายนิดหน่อย นายเป็นสมบัติล้ำค่าขององค์กรเลยนะ การทำให้นายตาย ฉันนี่เองแหละที่จะซวย" นักวิทยาศาสตร์เอ่ย แต่ดูคล้ายเป็นการพร่ำบ่นเสียมากกว่า ร่างบางลุกขึ้นจากเตียงบิดกายไปมาเพื่อคลายความเมื่อยล้า ก่อนจะหยุดลงแล้วใช้นัยน์ตากลมจ้องมองเมื่อคิดอะไรบางอย่าง และพูดคำนั้นออกมา "อยากมีชีวิตหรอ ลองมีความรักดูไหม แต่มันอาจจะเลวร้าย กว่าการฉีดยาพิษเข้าตัวนายก็ได้นะ”


“..."


ไม่มีคำตอบใด นักวิทยาศาสตร์จึงพูดต่อ เพราะคิดว่านั้นคือคำตอบที่แปลว่าตกลง


"เริ่มด้วยอะไรดีล่ะ... อ่า... ควรแนะนำตัวเองก่อนสิ” นักวิทยาศาสตร์อ้ำๆ อึ้งๆ คิ้วมนขมวดเข้าหากันอย่างคนใช้ความคิดอย่างหนัก เพราะตนเองก็เพิ่งเจอกับเหตุการณ์แบบนี้เหมือนกัน


“อ่า... ฉันชื่อแบมแบม" คิ้วมนขมวดเข้าหากันอีกครั้ง ขมวดจนเกือบเป็นโบว์ แล้วเอ่ยว่า "ส่วนนายชื่อมาร์คล่ะกัน"


มาร์ค...ที่มาจากมาร์ค ซัคเคอร์เบิร์ก เพราะแบมแบมนึกอะไรไม่ออก และสิ่งเดียวที่เขานึกได้ในการตั้งชื่อฉับพลัน คือชื่อเจ้าของแอพเฟสบุคที่เขาเพิ่งคุยกับเพื่อนล่าสุดเท่านั้น


และหลังจากนั้นห้องสีขาวไม่ใช่โลกของเขาอีกต่อไป

เพราะโลกใบใหม่ของเขา...คือ แบมแบม


แบมแบมมักเข้ามาด้วยหนังสือ เกมส์สนุกๆ เข้ามาสร้างเสียงหัวเราะ เข้ามาเติมเต็มความว่างเปล่าจนค่อยๆ เต็ม แม้บางครั้งคนคนนั้นจะพ่นภาษาแปลกๆ ที่เขาไม่เข้าใจออกมาบ้างก็ตาม


เขาไม่รู้หรอกว่าความรักหน้าตาเป็นอย่างไร

แต่ถ้ามันทำให้รู้สึกแปลกใหม่ ได้รู้จักตัวเองที่แปลกออกไป

ตอนนี้เขาก็คงตกหลุมรัก... แบบไม่มีทางจะถอนตัว

 



            และวันหนึ่ง...ก็ทำให้รู้ว่าคำพูดของแบมแบมไม่ใช่สิ่งเกินจริง


            แบมแบมหายไป... เขาไม่ได้พบหน้า เขาไม่ได้ยินเสียง ไม่มีเสียงหัวเราะ ไม่มีการพูดคุยโต้ตอบบทสนทนา ร่างสูงนอนแผ่บนเตียงอย่างคนเลื่อนลอย สายตามองไปรอบๆ ห้องอย่างไร้จุดหมาย เหมือนกับมาร์คคนเดิมที่ว่างเปล่า แต่ก็ยังไม่ใช่มาร์คที่ว่างเปล่าคนเดิมอยู่ดี...


เพราะมาร์คคนนี้ได้เรียนรู้ความเจ็บปวดนั้นเป็นอย่างไร


            นัยน์ตามองสิ่งของมากมายที่ถูกนำเข้ามาในห้องสีขาว สิ่งของที่เข้ามาพร้อมความทรงจำ ซึ่งความทรงจำเหล่านั้นมีแบมแบมอยู่ในทุกเหตุการณ์


            ความรักไม่ต่างจากยาพิษ... แบมแบมพูดถูก แต่ก็ถูกไม่หมด เพราะความรักสำหรับเขามันรุนแรงยิ่งกว่ายาพิษที่ฉีดเข้าร่างกาย มันทุกข์ทรมานกว่าผลข้างเคียงทางร่างกาย มันเจ็บปวดรวดร้าวเหลือเกิน


            น้ำตา... ไหลออกมานัยน์ตาของมาร์คเป็นครั้งแรก จิตใจของเขากำลังเรียกร้อง อ้อนวอน อยากตะโกน อยากจะอาละวาดอย่างคนไร้หนทาง แต่เขาก็ไม่กล้ากระทำออกมา เพราะทำไปก็คงไร้ค่า ได้แต่นอนให้ความคิดฟุ้งซ่านวนเวียนซ้ำๆ นอนทิ้งกาย เพราะไม่รู้ว่าควรทำอย่างไร...ถึงจะได้แบมแบมกลับคืนมา



 

และแบมแบมก็กลับมา...


พร้อมเข็มฉีดยาที่บรรจุพิษตัวใหม่ที่รุนแรงมากกว่าเดิม


มาร์คมองเข็มฉีดยานั้นอย่างคนไร้ความรู้สึก เขาเคยชินกับมัน ...แต่ไม่ใช่แบมแบม นัยน์ตากลมโตวูบไหว สีหน้าของนักวิทยาศาสตร์ตัวเล็กมีแต่ความลังเล มือเล็กที่จับเข็มฉีดยาสั่น...สั่นจนมาร์คต้องกุมจับเอาไว้


มาร์คส่งยิ้มให้ ไม่มีคำพูดใด ใบหน้าหล่อเหลาส่ายหน้ายืนยัน เพื่อบอกแบมแบมว่าเขาไม่เป็นไรจริงๆ


ไม่เป็นอะไรหรอก ไม่เป็นอะไรเลย

เขายินยอม เขายินดี

แม้จะต้องเจ็บปวดทรมาน

หรืออาจจะเป็นครั้งสุดท้าย

แต่เขาไม่เสียใจกับความทุกข์ทรมานที่แบมแบมได้มอบให้

เพราะอย่างน้อยก็ทำให้ได้เห็นหน้าคุณ

 

รัก...

แบมแบม


END


---------------------------------------------------------------

Talk

เป็นพล็อตจากfictober มาเกลาให้ยาวขึ้น ตอนนั้นอยากแต่งอะไรที่แหวกจากเดิม พอนึกถึงยาพิษเลยคิดถึงมนุษย์ดัดแปลง แล้วก็นักวิทยาศาสตร์ คือเป็นอะไรที่เราไม่เคยแต่งพอดี แปลกใหม่มาก ชอบนะคะ เราหวังว่าทุกคนจะชอบด้วย ติชมได้น้า #zonemb 


 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 32 ครั้ง

104 ความคิดเห็น

  1. #87 SugarBrowniie (@namtarn_zapp) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2561 / 17:28
    ฮืออออ สงสารมาร์คคคค แงงงงง
    #87
    0
  2. #86 Bring the fun (@funnywanny) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2561 / 18:36
    เกลียดมาม่า ถ้ามาม่าต้องยุกลางเรื่องจบด้วยแฮ๊ปปี้สิ TT
    #86
    0
  3. #79 ปีใหม่ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 มกราคม 2561 / 21:34
    โอ๊ยยยยยยขาดใจตายแล้วค้าาาาทำไมsad
    #79
    0
  4. #78 MBKY; (@withmbky) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 4 มกราคม 2561 / 22:21
    แง้วววสวว ToT สุดท้ายแล้วมาร์คก็ทนไม่ไหวหรอ แต่ก็ยอมเพราะแบมได้สอนให้รู้จักกความรักแล้ว งื้อ
    #78
    0
  5. #76 Crownn (@Thawornporm-tan) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 มกราคม 2561 / 21:03
    ชอบบมากกก
    #76
    0
  6. #75 lovebam2x (@lovebam2x) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 มกราคม 2561 / 06:59
    โหวววววมีความไซไฟอยากอ่านแบบยาวจังเลยค่ะ
    #75
    0
  7. #74 lovebam2x (@lovebam2x) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 มกราคม 2561 / 06:59
    โหวววววมีความไซไฟอยากอ่านแบบยาวจังเลยค่ะ
    #74
    0
  8. #73 spaceofwhite (@zhomao) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 มกราคม 2561 / 00:01
    สนุกมากๆค่ะ แปลกดีแต่ดูเป็นรักที่ไม่สมหวังถ้าเป็นฟินสั้น แต่ถ้าฟิคยาวก็อยากให้แบมพามาร์คหนีออกไปด้วยกัน
    #73
    0
  9. #72 fairyairie (@fairyairie) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 2 มกราคม 2561 / 22:48
    ก็ยังดีกว่าไม่เคยมีความรักแล้วตายไปเลยอะเน๊อะ
    #72
    0
  10. #71 mymindmiew (@Neutrino_Miewz) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 2 มกราคม 2561 / 22:20
    ร้องห้ายยยยย
    #71
    0
  11. #70 taungpang1a (@taungpang1a) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 2 มกราคม 2561 / 21:29
    อยากให้เป็นเรื่องยาว อยากให้แฮปปี้ ฮือออ ร้องงง
    #70
    0
  12. #69 a0950543368 (@a0950543368) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 2 มกราคม 2561 / 21:00
    แงงงงง อยากให้ทำเป็นเรื่องยาว ไม่ยาวก็ได้ ซัก2-3ตอน เอาให้แฮปปี้นะคะ 555
    #69
    0
  13. #68 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 2 มกราคม 2561 / 20:30
    มาร์คต้องไม่เป็นอะไรอยู่แล้ว เพราะที่ผ่านมามาร์คก็ผ่านมันมาได้ใช่ไหมล่ะ
    #68
    0