[GOT7] 。기생 Gisaeng | MarkBam

ตอนที่ 16 : บทที่สิบห้า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,378
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 69 ครั้ง
    27 ก.พ. 60

บทที่สิบห้า

 

            แสงสว่างสาดส่อง...

            ให้เห็นเงาสะท้อนอยู่เบื้องหลัง

            ไม่ต่างจากมนุษย์ แม้บริสุทธิ์ดีเลิศ

            ยังหลงเหลือกิเลสและความต้องการเจือปน

 

            “...ท่านจินยอง” ชื่อที่แท้จริงถูกเอ่ยขึ้น เสียงทุ้มที่เปล่งออกมาดังก้องชัดอยู่ในหู ธิดาเทพคนงามขบเม้มริมฝีปาก สะกดกลั้นความตกใจ ไม่ต้องการให้จิตใจปั่นป่วนด้วยอารมณ์


แม้ใบหน้าไร้ซึ่งการแสดงออก นัยน์ตากลมสวยฉายแววเรียบนิ่ง แต่หัวใจกลับกระตุกไหวเพราะความไม่พอใจ ที่ความลับของตนตกอยู่ในกำมือคน...ที่ดูอย่างไรก็ไม่หวังดี


บรรยากาศภายในถ้ำมีแต่ความเงียบ ท่ามกลางระยะห่างของคนสองคนที่ใกล้...เกินความจำเป็น ใบหน้าเรียวที่เคยถูกผ้าคลุมปกปิดเงยเชิด ไม่ทิ้งความทะนง ไม่มีทีท่าจะขยับหนี แม้ตอนนี้จะอยู่ในสถานการณ์...ตกเป็นรอง


ส่วนเจ้าของใบหน้าไร้ความรู้สึกก็ไม่ได้ถอยห่าง ไม่ใช่หลงใหลต้องการจ้องมอง หรือพิศวาสในความงาม แต่เพราะสิ่งที่กระทำอยู่...คือหน้าที่ของตน


“ท่านต้องการสิ่งใด” จินยองเอ่ยถาม ต้องการคำตอบตรงไปตรงมาให้หายข้องใจ ...แต่แจบอมกลับไม่ได้ให้คำตอบใด กลับยกรอยยิ้มยั่วอารมณ์ พร้อมนัยน์ตาสีสนิมสะท้อนความเจ้าเล่ห์ที่แฝงอยู่ภายใน ให้จินยองเผลอกัดริมฝีปาก เพิ่มความไม่พอใจจนหัวคิ้วขมวดเข้าหากัน


“หากท่านต้องการรับฟัง ข้าถือว่าท่านตอบตกลง” ริมฝีปากหนาเหยียดยิ้มมุมปาก


            “เจ้า!” เสียงหวานขึ้นเสียงจากอารมณ์ที่เริ่มคุกรุ่น


“ท่านไม่มีทางเลือกมากนักหรอกท่านจินยอง” เสียงทุ้มที่กดต่ำของแจบอมชวนยั่วโมโห คนฟังจึงต้องกลั้นกดอารมณ์เอาไว้ องครักษ์เงาไม่ได้เอ่ยประโยคใด ปล่อยให้ความเงียบเป็นบทสนทนาให้อีกฝ่ายได้คิดไตร่ตรอง


ยิ่งคิดมือเรียวยิ่งกำแน่น ปลายเล็บจิกลงไปในเนื้อ แต่ความเจ็บไม่ได้ทำให้ความกลัวที่ซ่อนอยู่ภายใน...ลดน้อยลง เพราะความลับของจินยองคือความผิด


ความผิดที่ติดตัว...ตั้งแต่เกิด ที่เกิดเป็นบุรุษเพศอาศัยอยู่ในสำนักธิดาเทพ และปลอมแปลงเป็นอิสตรี หากเรื่องราวล่วงรู้ถึงหูของพระพันปี...


แม้เคยสร้างคุณงามความดี หรือเป็นที่โปรดปราน

สุดท้ายก็ต้องถูกประหาร ...เพราะลวงหลอกเชื้อพระวงศ์

แต่มันจะไม่ใช่ความตาย...ของเขาเพียงคนเดียว


“...หึ” เสียงหัวเราะในลำคอดังขึ้น หัวเราะเยาะกับเส้นทางเบื้องหน้า เส้นทางที่ไม่อาจหลีกหนีโชคชะตา ถูกบีบบังคับให้ก้าวเดิน แต่ความหยิ่งทะนงไม่ได้ทำให้คนจนตรอกอ่อนข้อ นัยน์ตาคมสวยสบสายตาเอ่ยประโยคออกมา เพื่อรับฟังว่าอะไรคือสิ่งที่คนตรงหน้าต้องการ “ในเมื่อเลือกคำตอบให้ข้าแล้ว ก็ตอบมาสิว่า...ต้องการสิ่งใด


“ตำแหน่งองค์รัชทายาทของแผ่นดิน” ถ้อยคำเพียงสั้นกล่าวชัดเจนหนักแน่น ไม่เกรงกลัวฟากฟ้า ไม่สะท้อนความรู้สึกผ่านแววตา แต่คนฟังกลับสั่นสะท้านราวกับถูกฟ้าผ่า เพราะความหมายที่เอ่ยออกมา มันกระจ่างชัด ไม่สามารถตีความเป็นอื่นใด


ทุกสิ่งมีราคา มีค่าให้แลกเปลี่ยน หากความลับของจินยองปกปิดด้วยชีวิต ก็ต้องแลกกับการสร้างผลประโยชน์และอำนาจ เพื่อไม่ให้...ถูกเปิดโปง


แต่ผู้ใดล่ะ...ที่ได้อำนาจ ได้ประโยชน์อย่างแท้จริง


นัยน์ตาคมสวยหรี่ตาพิจารณาครุ่นคิด พยายามใช้วาจาของตนไล้ต้อนให้อีกฝ่ายหลุดเอ่ยนามผู้คอยชักใย แต่องครักษ์เงาไม่วูบไหว ไม่มีพิรุธให้ธิดาเทพคนงามได้ค้นหาความจริง ริมฝีปากหนาเพียงกล่าวเล่าเรื่องราวกับแผนการที่จินยองควรรู้ และต้องทำ


ยิ่งฟัง หัวใจยิ่งเต้นไม่เป็นจังหวะ ยิ่งรับรู้ การหายใจเข้าออกก็ไม่เต็มอิ่ม ริมฝีปากบางเม้มแน่นโดยที่สมองรวบรวมสิ่งที่ได้ยินเป็นเกมกระดาน กระดานหมากแห่งอำนาจที่มีชีวิตคนเป็นเดิมพัน ไม่ใช่เพียงแค่ชีวิตของเขา... รวมถึงชีวิตของคนที่สั่งการ


เพราะหากก้าวพลาด...เพียงก้าว

ก็ไม่มีแม้แต่...ลมหายใจ


“ข้าจะเชื่อท่านได้อย่างไร...ว่าแผนการนี้จะสำเร็จ” ธิดาเทพคนงามรู้สึกชาไปทั้งร่าง ริมฝีปากเม้มเข้าหากันก่อนจะเอ่ยประโยคที่ต้องการคำตอบเพื่อความมั่นใจ “และข้าจะเชื่อมั่นได้อย่างไร ว่าข้าจะไม่เป็นเบี้ยที่ถูกเขี่ยทิ้งเมื่อหมดผลประโยชน์ต่อกัน”


“มันขึ้นอยู่กับการกระทำของท่าน ที่ท่าน...เลือกจะทำมัน” จินยองนิ่งชะงัก ก่อนจะถูกเสียงทุ้มต่ำย้ำ “มันขึ้นอยู่กับตัวท่านเอง...”


สุดท้าย...ไม่ว่าจะเป็นจินยองหรือจินรี

ก็เลือกอะไรไม่ได้เลย...



 

นัยน์ตากลมโตกวาดสายตาชมทิวทัศน์ มองบรรยากาศโดยรอบที่ตนเองได้ก้าวผ่าน ใบหน้าสะคราญโฉมเผยรอยยิ้มอ่อนหวาน พร้อมฮัมเพลงเบาๆในลำคอ จนมาถึงที่หมายฝีเท้าจึงหยุดชะงัก เด็กน้อยรับใช้ที่เดินตามอยู่เบื้องหลัง รีบเร่งฝีเท้ามายืนเบื้องหน้าอย่างรู้หน้าที่ มือน้อยยื่นออกมาเพื่อให้ผู้เป็นนายได้ประคองจับ เดินลงจากพื้นต่างระดับอย่างระมัดระวัง


 ปันปันก้าวเท้าเหยียบลงบนพื้นหญ้านุ่ม เดินชมมวลดอกไม้หลากสีสัน ที่กำลังแข่งชูช่อออกดอกประชัน ส่งกลิ่นหอมอบอวลให้ดอมดม นัยน์ตากลมโตมองช่อดอกไม้งามเบื้องหน้า สังเกตความยาวของกิ่งก้านด้วยสายตา ก่อนจะยื่นมือออกมารับกรรไกรที่เด็กรับใช้ตัวน้อยเตรียมมา แล้วบรรจงตัดอย่างระวัง


แสงแดดอ่อนๆสะท้อนลงมาภายในสวน ขับบรรยากาศให้กลายเป็นทิวทัศน์แสนงดงาม เป็นภาพเหนือจินตนาการของกีแซงคนงามที่ยืนอยู่ท่ามกลางหมู่มวลดอกไม้นานาพันธุ์ ปลายนิ้วเรียวแตะแผ่วเบาที่กลีบดอกไม้ ยื่นใบหน้าสวยหวานสูดดมกลิ่นหอม ราวกับภาพตรงหน้าถูกวาดเขียนจากจิตรกรชั้นครู ดึงดูดสายตาคล้ายถูกร่ายมนต์


อี้เอินผู้ก้าวเดินตามทีหลัง ย่างก้าวเข้าไปใกล้ร่างบางอย่างไร้เสียง ลงฝีเท้าอย่างเงียบเชียบ ไม่ต้องการให้ร่างบางที่เพลิดเพลินได้รู้สึกตัว แต่เพราะความบังเอิญที่เด็กรับใช้ตัวน้อยกวาดสายตามองรอบๆ จึงได้พบกับองค์ชายที่เข้ามายืนใกล้ ตากลมเบิกกว้างตกใจ แต่โชคดีที่ปลายนิ้วหนาจ่อริมฝีปากเป็นสัญญาณไม่ให้ส่งเสียงใดได้ทัน


ใบหน้าหล่อเหลาแย้มรอยยิ้ม ขยิบตาแทนบทสนทนาให้เด็กน้อย ใบหน้าอ่อนเยาว์พยักหน้าเข้าใจ ทำความเคารพแล้วก้าวออกไป ให้ผู้เป็นนายได้อยู่กับองค์ชายเพียงสองคน


นัยน์ตาสีดำสนิทลอบมองภาพงดงามเบื้องหน้า ค่อยๆเดินตามช้าๆ รักษาระยะห่างไม่ให้ชิดใกล้จนไปรบกวนการชื่นชมดอกไม้ปันปัน นัยน์ตากลมโตทอประกายจดจ้องชมความงามบุปผา ริมฝีปากคลี่ยิ้มหวานออกมา จนอี้เอินไม่สามารถอดทนที่จะเข้าไปกลั่นแกล้งกีแซงคนงาม


ก้าวขาเพียงก้าวร่างทั้งร่างก็สามารถประชิดแผ่นหลัง ถือวิสาสะรวบกอดเอวบางเข้ามาแนบชิดในอ้อมแขนตน ปันปันสะดุ้งเฮือกตกใจที่ถูกฉวยโอกาส ริมฝีปากอ้ากว้างด้วยความตื่นตระหนก เปล่งเสียงร้องให้คนช่วย ก่อนถูกพลิกกายให้หันมาเผชิญหน้ากับอี้เอิน โดยหยุดเสียงร้องตะโกนด้วยริมฝีปากของตน


“...อือ” เสียงหวานครางในลำคอ มือหนาประคองใบหน้าของปันปันเข้ามาชิดใกล้ แขนแกร่งถูกมือบางลูบไล้สัมผัสอีกฝ่ายก่อนที่จะออกแรงตีอย่างไม่ออมมือ


ปันปันถือโอกาสที่อี้เอินเผลอ ผลักอกแกร่งให้ออกห่างจากตน


“อี้เอิน ข้าตกใจ” ใบหน้าของกีแซงคนงามกำลังบูดบึ้ง น้ำเสียงหวานบ่งบอกถึงความไม่พอใจ


“ข้าขอโทษ” อี้เอินระบายยิ้มบาง แล้วใช้มือหนาลูบผมนิ่มเป็นการปลอบประโลม “ก็ข้าเห็นเจ้าตั้งใจชมดอกไม้ ตั้งใจโดยไม่สังเกตเห็นข้า ทั้งที่...ข้ายืนจ้องเจ้าอยู่นาน”


“ข้าไม่คิด...ว่าท่านจะมาถึงที่นี่” ปันปันผ่อนลมหายใจพูดตามความจริง เพราะสวนแห่งนี้คนภายนอกน้อยคนนักจะเข้ามาถึง


“ข้าก็ไม่คิดว่าในสำนักกีแซงจะมีที่แห่งนี้” นัยน์ตาสีดำสนิทกวาดสายตามองโดยรอบอีกครั้ง ชื่นชมในการจัดสวน จัดวางพันธุ์ไม้ต่างๆ เพื่อให้คนได้พบเห็นรู้สึกรื่นรมย์และผ่อนคลาย


“อาจเพราะกีแซงไม่มีสิทธิออกไปข้างนอกมากนัก ท่านเจ้าสำนักจึงจัดสถานที่ให้พวกข้าได้เพลิดเพลิน” เสียงหวานเอ่ยจบ มือบางก็ถูกมือหนารวบจับประสานจูงกันและกัน ท่ามกลางบุปผานานาพันธุ์ที่ออกดอกให้ชื่นชมความงาม


หนึ่งกีแซงคนงาม หนึ่งองค์ชายเดินเคียงข้าง นัยน์ตาทั้งสองบ้างมองบรรยากาศโดยรอบ บ้างหันมาสบสายตาประสานถึงความรู้สึกที่มีให้แก่กัน โดยบนใบหน้างดงามของคนทั้งคู่นั้นมีรอยยิ้มประดับให้กันไม่เสื่อมคลาย เป็นภาพที่ฟ้าสรรสวรรค์สร้างราวตั้งใจให้เคียงคู่กัน


“อี้เอิน...” เสียงหวานเรียกขานให้ฝีเท้าทั้งคู่หยุดชะงัก ร่างสูงหันมาประจันหน้าคนรัก ตั้งใจฟังประโยคที่เอ่ยต่อมา “ข้าล่ะสงสัย...ว่าท่านมาถึงที่นี่ได้ ท่านจ่ายเจ้าสำนักไปเท่าไหร่กัน”


ริมฝีปากหนาคลี่ยิ้มเป็นคำตอบ ไม่ได้เอ่ยประโยคใด จนปันปันต้องส่ายหน้าแล้วถอนหายใจ


“ท่านนี่...ช่างร่ำรวยเสียจริง”


“ไม่ชอบหรือ” อี้เอินเอ่ยคำเย้าหยอก มือหนาลูบผมนุ่มสีดำสนิทแผ่วเบาก่อนประทับจูบลง “ถ้าเป็นเจ้า... ถึงแพงมากเพียงใด ข้าก็ทุ่มสุดตัว”


“เหมือนกับท่านกำลังบอกข้าว่า ถ้าข้าขอเดือน ขอดาว ท่านจะหยิบมาให้” ปันปันอมยิ้ม ใบหน้าคนงามตรึงสายตา จนร่างสูงทนไม่ได้ที่จะบิดจมูกรั้นเบาๆ


“เจ้าก็รู้...ว่าดาวเดือนข้าหาให้เจ้าไม่ได้ แต่ข้าให้เจ้าเคียงคู่บัลลังก์ของข้าได้” คำพูดคล้ายเพ้อฝัน แต่น้ำเสียงจริงจังผสานกับนัยน์ตาแสนมุ่งมั่นที่เขาต้องทำให้เป็นจริง


“ฟังดูน่าเบื่อจะตาย” ปันปันเหยียดริมฝีปากเอ่ยประโยคเพียงสั้น แต่ทำให้ผู้ฟังวูบไหว ก่อนแววตาขององค์ชายจะกลับมาทอประกาย “สิ่งที่ข้าอยากได้คือการเคียงข้างท่านก็เพียงพอ”


“เส้นทางของข้า... ขาดเจ้าไม่ได้แม้แต่ก้าวเดียว”


มือทั้งสองประสานกุมแน่น เสียงหัวเราะดังแผ่วเบา ก่อนที่คนทั้งคู่จะหันไปมองนอกกำแพงพร้อมๆกัน เพราะได้ยินเสียงอึกทึกที่ดังจากภายนอกลอดเข้ามา


ราวกับเป็นสัญญาณว่า

...มีบางสิ่งกำลังเปลี่ยนแปลง




 

สองฝั่งข้างทางของถนนสายหลักเรียงรายไปด้วยร้านค้า ผู้คนมากมายเดินสวนไปมาเพื่อจับจ่ายใช้สอย บรรยากาศตามท้องถนนคึกคักเฉกเช่นทุกวัน แต่เมื่อเกี้ยวหลังหนึ่งถูกแบกเข้ามา เสียงเจื้อยแจ้วของคนเดินไปมาก็เบาลง


เกี้ยวหลังนั้นถูกตกแต่งอย่างเรียบง่ายไม่ต่างจากเกี้ยวหลังอื่นที่ผู้คนพบเห็นกันจนชินตา แต่ทว่า...ตราที่ประดับอยู่บนเกี้ยวนั้น ทำให้คนที่เห็นผ่านตาต้องหยุดชะงัก และอดไม่ได้ที่จะหันมาซุบซิบกันด้วยความประหลาดใจ เพราะตราสัญลักษณ์ของพระพันปีอันสูงค่าประดับอยู่บนเกี้ยวที่แสนธรรมดา


ราวกับบอกโดยนัยว่า...

ผู้ที่นั่งอยู่ข้างใน ไม่ใช่เชื้อพระวงศ์


แต่กว่าจะไตร่ตรองทบทวนความคิดว่าคือผู้ใด ก็มีเสียงหนึ่งร้องตะโกนขึ้นให้คำตอบคลายความสงสัยแก่ผู้คน


“ท่านธิดาเทพจินรี! เสียงจากชายวัยกลางคนสร้างความฮือฮา ชายผู้นั้นทรุดกายลงพร้อมประสานมือเข้าหากัน บ่งบอกถึงความศรัทธา


ถนนสายหลักที่เงียบไปชั่วขณะ ปรากฎเสียงดังอึกทึกยิ่งกว่า เสียงร้องตะโกนสลับกับเสียงอธิษฐาน หลายคนวิ่งเข้ามาเพื่อดูเหตุการณ์ หลายคนแทรกกายเพื่อไปอยู่ด้านหน้า หวังให้ธิดาเทพจินรีอวยพร


ชาวบ้านสองข้างทางมองเกี้ยวที่เคลื่อนไปข้างหน้าเป็นสายตาเดียว นัยน์ตาเป็นประกายจากความเลื่อมใส ศรัทธาจากเสียงลือเล่าอ้างของอภินิหารและความแม่นยำของคำทำนาย


ราวกับจินรี คือ เทพธิดาลงมาจุติ

เป็นสิ่งที่สรวงสวรรค์ได้ประทานให้ เพื่อช่วยเหลือผู้คน


เสียงอึกทึกจากภายนอกลอดดังเข้ามาภายในเกี้ยว แต่ไม่ได้เรียกความสนใจเท่าจดหมายที่ถืออยู่ในมือ จินรี...ไม่สิ จินยองกวาดสายตาอ่านจดหมายลับที่ถูกส่งมา ใบหน้าคมสวยไม่สบอารมณ์ คิ้วมนขมวดยุ่งเมื่อได้อ่านทุกถ้อยคำ ริมฝีปากบางค่อยๆคว่ำ ก่อนมือบางจะขยุ้มกระดาษจดหมายในมือ


ยิ่งคิด ยิ่งหงุดหงิดเมื่อใบหน้าและน้ำเสียงของใครบางคนแทรกเข้ามาในความคิด ราวกับว่ามีเจ้าหน้านิ่งปรากฎให้เห็น ยืนอยู่เบื้องหน้าพร้อมอ่านจดหมายด้วยน้ำเสียงไม่มีสูง ไม่มีต่ำ ไม่มีแม้แต่ความรู้สึกให้เขาได้ฟัง ทั้งที่จินยองรู้ดีอยู่แก่ใจว่ามีผู้อยู่เบื้องหลังคอยสั่งการ ควบคุมเจ้าองครักษ์เงาที่ชอบทำสงครามประสาทกับเขาอีกที


จดหมายยับยู่ยี่ถูกพับเก็บ ซ่อนในจุดที่มิดชิดที่สุดก่อนจะนำไปทำลายหลักฐาน จินยองกำลังจินตนาการถึงสถานที่ที่เขาจะเผามัน หรือว่า...ควรจะสาปส่งคนส่งสาสน์ไปพร้อมกับจดหมายดี


ไม่นานเกี้ยวของจินยองก็ถึงที่หมาย ร่างบางจัดท่านั่งของตนให้งดงามก่อนจะมีเสียงเคาะเบาๆเป็นสัญญาณ มือบางจึงเลื่อนเปิดบานหน้าต่างยื่นตราหยกประจำตนส่งให้ผู้ติดตาม เพื่อมอบให้ทหารเฝ้าประตูพระราชวัง


จินยองเท้าคางรอในเกี้ยว รอเวลาที่ได้ยินเสียงเคาะจากด้านนอกอีกครั้ง พร้อมน้ำเสียงของใครคนหนึ่งที่เขารู้จักเป็นอย่างดี


“ท่านจินรีเจ้าค่ะ...ข้าปาร์คซังกุง” ริมฝีปากบางจุดยิ้มที่มุมปาก มือบางจัดเสื้อผ้าของตนให้เรียบร้อย จัดผ้าคลุมหน้าให้เข้าที่ ก่อนเลื่อนเปิดบานประตู ก้าวขาออกจากเกี้ยวทีละก้าวแล้วเดินตามหลังปาร์คซังกุง


ใบหน้าคมสวยตั้งตรงสง่า นัยน์ตามองไปยังเบื้องหน้าเพื่อเข้าสู่ประตูพระราชวัง เข้าไปสู่เส้นทางที่เขาไม่สามารถถอยหลังกลับ หรือเดินหนีออกจากแผนการ เป็นเพียงหมากที่เดินไปบนกระดาน จนกว่าจะบรรลุความต้องการของผู้ชักใย


ธิดาเทพคนงามถูกนำทางมาถึงที่หมาย ร่างบางย่อกายรอให้ซังกุงประจำตำหนักเอ่ยนาม ก่อนพระพันปีจะเรียกขานอนุญาตให้ตนได้ก้าวเข้าไป โดยมีนัยน์ตาคมกริบจับจ้องทุกกิริยา ธิดาเทพคนโปรดยังงดงามและนอบน้อมทุกท่วงท่า ไม่เคยขัดสายตาเลยสักครั้งเดียว


“จินรี ทำไมเจ้ากลับมาเร็วนักล่ะ ปกติเจ้าไปบำเพ็ญภาวนาก็ไม่เคยต่ำกว่าสามเดือน” พระพันปีเอ่ยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่แฝงความหยอกเย้า ปิดบังความรู้สึก ไม่แสดงความยินดีจนเกินงามว่าพอใจเพียงใดที่ได้คนโปรดกลับมาอยู่ใกล้กาย


“พระพันปีเพคะ” จินรีเอ่ยเสียงสั่น ริมฝีปากเม้มเข้าหากันก่อนจะเปล่งประโยคที่รู้ว่าไม่ควรเอ่ยออกไป “หม่อมฉันฝันเป็นลาง...ร้าย”


ใบหน้าคมสวยก้มหน้าไม่กล้าสบสายตา ทำได้เพียงมองมือที่กุมแน่นเข้าหากัน จินรีพยายามบังคับไม่ให้กายของตนเองสั่น เมื่อนึกถึงฝันร้ายที่ว่าไม่กี่ครั้งก็รู้สึกหวาดกลัว


            “จ...เจ้าฝันอะไร” นัยน์ตาคมกริบเบิกกว้างตื่นตกใจ


            “หม่อมฉันฝันเพคะ...ฝันเห็นมังกรดำบินอยู่บนฟากฟ้าสีแดงฉาน มีฝูงอีแร้งบินว่อนล้อมรอบ ก่อนจะรุมจิกทึ้งแล้วร่วงหล่นลงมาท่ามกลางกองซากปรักหักพัง และฟ้าก็ค่อยๆมืด มืดสนิท...จนหม่อมฉันไม่สามารถมองเห็นอะไรได้เลย” แววตาที่เคยมั่นคงของธิดาเทพคนงามสั่นระริก นัยน์ตาคมสวยร้อนผ่าวหยาดคลอไปด้วยน้ำตา ยิ่งทำให้พระพันปีเกรงกลัวผลการทำนาย


            “แล้ว...ฝันของเจ้า มีความหมายว่าอย่างไร” พระพันปีข่มความกลัวของตนเองเอาไว้ ทั้งที่ปลายนิ้วเริ่มสั่นไหวไม่ต่างกัน


            “บ้านเมืองจะเกิดจะอาเพศ เกิดเภทภัยครั้งใหญ่ แผ่นดินจะร้อนเป็นไฟ ประชาชนจะลุกฮือ เสื่อมทั้งศรัทธาและความเชื่อ ราชวงศ์จะสั่นคลอน” จินรีเอ่ยความหมายทำนายฝันให้พระพันปีได้รับฟัง โหมไฟให้จิตใจของพระนางร้อนรน


            “จินรี เจ้าแก้เภทภัยนี้ได้หรือไม่” พระพันปียอมเสียเพชรพลอย เงินทองทุกอย่าง ขอเพียงแค่ให้มีอำนาจอยู่ในมือ


            “หม่อมฉันไม่อาจแก้ไขสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นได้ แต่สามารถทำให้...เบาบางลงได้” นัยน์ตาคมสวยที่สั่นกลัวเมื่อครู่ คืนกลับมาสบสายตาพระพันปีอย่างมุ่งมั่นให้พระนางได้วางพระทัย


            “บอกข้าสิ...ว่าข้าควรทำเยี่ยงไร”


            ประโยคเพียงสั้น...

แต่คือหนึ่งตัวหมาก...ที่จะพลิกทั้งกระดาน



 

ประตูห้องของกีแซงมีชื่อปิดสนิทพร้อมตะกร้าดอกไม้ที่ร่วงหล่นบนพื้น ตามด้วยร่างสูงที่ทาบทับลงมาให้แผ่นหลังบอบบางแนบชิดกับพื้น


“อี้เอิน...” ปันปันเรียกชื่อคนยกยิ้มเจ้าเล่ห์ มือบางลูบแก้มสากแล้วหยิกเบาๆ ดันอกแกร่งให้ลุกขึ้นนั่งโทษฐานที่คิดกลั่นแกล้งตน


ปันปันเก็บดอกไม้ทีละดอกใส่ตะกร้า แต่ไม่ทันจะได้จัดลงแจกัน ตักนุ่มก็กลายเป็นหมอนหนุนให้คนไม่หยุดก่อกวน


“อย่าใจร้ายกับข้าเลย ให้ข้าได้หนุนสักพัก กลิ่นของเจ้า...มันทำให้จิตใจของข้าสงบลง” จมูกโด่งเป็นสันสูดกลิ่นหอมประจำกายคนรัก ก่อนจะพักสายตา โดยมีมือบางลูบผมแผ่วเบาแทนเพลงขับกล่อม หยุดความคิดฟุ้งซ่าน หยุดความกังวลในแผนการ ให้เขาได้หลับสนิทไม่ต้องคิดสิ่งใด



------------------------------------------------------------------------------

Talk

ครบร้อยแล้ว จุดพลุที//โดนกระทืบ อย่างที่ทุกคนเห็นว่าบ่นในทวิต ว่ามีสิ่งมากมายต้องทำในชีวิตจริง แล้วกีแซงมันแต่งยาก มันต้องใช้เวลากับมันเยอะ เราเลยต้องแต่งเรื่อยๆ แต่คือมันอาจจะนาน แต่เราแต่งให้จบแน่ๆค่ะ ;__; ขอบคุณที่รออ่านนะคะ แล้วต้องขอโทษด้วยจริงๆ

ตอนนี้เห็นอะไรหลายๆอย่าง พอรู้แล้วว่าทำไมต้องมีธิดาเทพ ธิดาเทพจริงๆก็คือหมอผี เจ้าเข้าทรงนั่นแหละ คือไม่ว่าที่ไหนก่อนที่ศาสนาจะเข้ามาทุกคนก็นับถือผีนั่นแหละค่ะ ไทยก็เหมือนกัน ถ้าจะคุยเรื่องนี้ต้องคุยอีกอย่าง เกร็ดความรู้มากมายเหลือเกิน//หัวเราะ และอีกอย่างเรื่องนี้เราก็เล่นกับความเชื่อ ความงมงายของคนด้วย ถามว่าจินยองหลอกลวงไหมก็ไม่ แต่ก็ไม่ใช่ทุกเวลาที่จะเข้าทรงน่ะค่ะ555 //หัวเราะ มันก็เป็นไปตามแผนการที่วางเอาไว้นั่นแหละ

ฝากติดตามด้วยนะคะ ขอบคุณทุกคอมเมนต์ ขอบคุณจริงๆ ฮือออ ติชมได้ ที่ทวิตก็เช่นเคย #กีแซงมบ

แล้วก็เจอกันตอนหน้า พร้อมตัวละครใหม่ที่จะออกมาวิ่งเล่น//ถีบ

 


? cactus
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 69 ครั้ง

1,346 ความคิดเห็น

  1. #1344 B3erry (@B3erry) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2562 / 17:32
    ยิ่งอ่านยิ่งตื่นเต้น ยิ่งลุ้นไปด้วย
    #1344
    0
  2. #1332 hyuknok (@hyuknok) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 22:04
    สนุกและลุ้นตาม เขียนเก่งมาก
    #1332
    0
  3. #1276 ออมม่า (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2561 / 19:26

    ได้จินยองช่วยอีกแรง ค่อยเบาใจ

    #1276
    0
  4. #1231 Spices_smile (@igot7ibambam) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2561 / 20:26
    ลุ้นๆๆ ว่าเเต่ตอนจบจะเป็นยังไงนะ สองคนจะรักกันอย่างมีความสุขหรือยังไง
    #1231
    0
  5. #1187 Sweetty_poy (@Sweetty_poy) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2561 / 02:14

    คือเรื่องนี้สนุกมากจริงๆคอยลุ้นคอยตามตลอด

    #1187
    0
  6. #1109 Aujacharee (@Aujacharee) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2561 / 12:33
    กำลังตื่นเต้นนเลย
    #1109
    0
  7. #1091 SandraCeleb (@o-leag) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 มกราคม 2561 / 10:21
    เหมือนกำลังดูซีรีส์ย้อนยุคเลย ลุ้นทุกฉากทุกตอน
    #1091
    0
  8. #1088 nn_nj (@nuch_nj) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2560 / 22:12
    เหมือนดูซีรี่ย์ย้อนยุคโบราณที่ละตอนๆ ดำเนินเรื่องดีมากเลยค่ะ
    #1088
    0
  9. #1077 ✖ bAzzA✖ (@bazza) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2560 / 11:19
    แล้วตอนจบจะสงบสุขกันใช่มั้ยอ่ะ
    #1077
    0
  10. #1060 De-nee (@De-nee) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2560 / 22:18
    ไรท์แต่งได้ดีมากๆเลยค่ะละมุนละไมมากฮือออชอบมากเลย
    #1060
    0
  11. #1042 perth * (@perth39) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2560 / 00:20
    ในที่สุดก็ลง ดีใจจังงงงง
    รออ่าตอนต่อไปนะคะ
    #1042
    0
  12. #1031 Puya PT (@pupt) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2560 / 01:22
    แต่งดีมากๆเลย รออ่านต่ออยู่น้าาาา
    #1031
    0
  13. #1023 KritsanaKonchai (@KritsanaKonchai) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2560 / 14:58
    ไรท์ ได้โปรดกลับมา T^T อ่านวนรอ2รอบแล้ว...มันติด
    #1023
    0
  14. วันที่ 18 พฤษภาคม 2560 / 14:54
    ไรท์รออยู่นะคะ รีบมาเน้อออ
    #1020
    0
  15. #1019 NINGWC (@NINGWC) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2560 / 04:26
    ฮืออ อ่านมาถึงตอนล่าสุดแล้ว ไรท์รีบมาต่อนะ จะไปเล่นในแท็กเร่งทุกวันเลย!????
    #1019
    0
  16. #1014 Alsamic_Magic (@Alsamic_Magic) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2560 / 20:20
    ฮือ~ ไรท์ค่ะ! รอนะ...เรารออยู่~ เพิ่งจะได้มาอ่าน มันดีงามจริงๆ ขอโทษที่เพิ่งจะมาคอมเม้นท์ด้วยนะค่ะ! แบบอ่านรวดวันเดียวจบ เลยมาคอมเม้นท์มันตอนล่าสุดซะเลย! 555+
    #1014
    0
  17. #1010 iamyok_kk (@iamyok_kk) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 เมษายน 2560 / 15:05
    พึ่งเข้ามาอ่านชอบมากเลยคะ รอนะคะไรท์สู้ๆ
    #1010
    0
  18. #996 ปีใหม่ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 เมษายน 2560 / 12:59
    ขอhappy ending นะplease
    #996
    0
  19. #990 naruemon (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 มีนาคม 2560 / 06:59
    รอค่ะพึ่งเข้ามาอ่านแล้วเม้นคออ่านรวดเดียวจบขอโทษนะค่ะทีาไม่ได้เม้นในตอนผ่านๆมารออค่ะ
    #990
    0
  20. #976 khao-chae (@khao-chae) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 มีนาคม 2560 / 15:03
    ดูเดือดมากกก ประหนึ่งดูซีรี่สฺพีเรัยด
    #976
    0
  21. #975 Unne (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 8 มีนาคม 2560 / 23:53
    รอนานมากกก แต่ก็คุ้มกับการรอคอย สู้ๆนะ อยากให้อัพบ่อยๆแต่ก็เข้าใจเนอะว่ามีหลายอย่างต้องทำ
    #975
    0
  22. #974 ppu (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 มีนาคม 2560 / 15:03
    ดีจังกลับมาแล้วแต่งสนุกค่ะ
    #974
    0
  23. #973 Moko87 (@mokomoko87) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 มีนาคม 2560 / 07:26
    รอดูแผนเอาคืนขององค์ชาย
    #973
    0
  24. #972 mmmbb (@bbenz-02bt) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 มีนาคม 2560 / 10:16
    เราชอบเรื่องนี้มาก สนุก ไรท์แต่งดี ที่สำคัญเราชอบพระเอก5555
    #972
    0
  25. #971 sryko1a (@sryko1a) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 มีนาคม 2560 / 19:16
    ยินดีต้อนรับกลับสู่ฟิคของไรท์ค่ะ 55555 คิดถึงเรื่องนี้มากๆๆๆเลยค่ะ
    #971
    0