[GOT7] 。기생 Gisaeng | MarkBam

ตอนที่ 14 : บทที่สิบสาม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,985
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 47 ครั้ง
    13 พ.ย. 61

บทที่สิบสาม


 

            แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องเข้ามาผ่านบานหน้าต่าง สะท้อนภาพร่างสองร่างที่กำลังโอบกอดกันอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาค่อยๆเปิดเปลือกตา แล้วกระพริบตาถี่เพื่อปรับภาพพร่ามัวให้ชัดเจน ใบหน้าสวยหวานปรากฏอยู่เบื้องหน้า ร่างกายอรชรไร้เสื้อผ้าถูกกกกอดในอ้อมแขน ผมสีดำคลอเคลียไปตามพวงแก้ม ริมฝีปากหยักหนาจุดยิ้มบนใบหน้า เมื่อพิจารณาทุกสัดส่วนที่งดงามไม่ต่างจากภาพวาดของจิตรกรชื่อดัง


            แต่คิ้วหนาต้องขมวดยุ่ง เพราะสะดุดกับรอยจูบและรอยช้ำเขียว แม้ปันปันไม่ได้เอ่ยถึงหรือคิดจะสนใจ แต่ความรู้สึกที่ส่งผ่านนัยน์ตาสีดำสนิทนั้นเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและขุ่นมัว แม้ทุกร่องรอยล้วนเกิดขึ้นจากความรัก ความรักที่มีทั้งอารมณ์ปรารถนา ความอัดอั้น ความอดกลั้นที่เขาระบายออกมา แต่อี้เอินก็ไม่ต้องการให้ร่างกายและจิตใจของปันปันต้องบอบช้ำ แม้จะเป็นเพียงรอยจ้ำจากจูบ...แค่จูบเดียว


            ริมฝีปากหยักหนาสัมผัสแผ่วเบาบนผิวเนียนละเอียดหอมกรุ่น กลิ่นกายหอมฟุ้งอบอวลไม่ต่างจากเหล่าบุปผา จูบหนึ่งเริ่มต้น อีกจูบหนึ่งบรรจงสัมผัสลงมา ทั้งแผ่วเบา ทั้งอ่อนโยน ละเมียดละไม ผิวสีน้ำผึ้งถูกริมฝีปากหยักจูบประทับทุกจุด แต่การกระทำต้องสะดุดเมื่อเห็นรอยฟัน รอยกัดที่ไม่ได้จางหายนั้นเด่นชัด เน้นย้ำ ตอกย้ำว่า เมื่อคืนนั้น...เขารุนแรงกับปันปันมากเพียงใด


            อี้เอินใช้ริมฝีปากทาบทับตามร่องรอยที่ตนสร้าง ประทับกดด้วยความรัก สัมผัสผะแผ่วแทนคำขอโทษจากหัวใจ ราวกับคำสัญญาที่มอบให้ จะรัก จะครอบครอง จะถนอมและดูแลคนในอ้อมกอดเป็นอย่างดี


            เสียงหวานครางฮือในลำคอจากการถูกปลุก สัมผัสแสนหวานทำให้ร่างน้อยๆในอ้อมแขนแกร่งค่อยๆขยับ เปลือกตางบางค่อยปรือขึ้นมา เผยให้เห็นนัยน์ตากลมโตที่เพิ่งตื่นจากความง่วงงุน ใบหน้าหล่อเหลาอยู่ใกล้เพียงลมหายใจขวางกั้น ภาพตรงหน้า สายตาที่ได้สบกันราวกับปันปันกำลังล่องลอยในห้วงความฝัน แต่เพราะแขนแกร่งที่กระชับพันธนาการเขาเอาไว้นั้น เป็นสิ่งที่ยืนยันว่าปันปันไม่ได้ฝัน และนี่คือความจริง


            “ฮือ...องค์ชาย” เสียงปันปันทักท้วงเมื่อถูกอีกฝ่ายกอดแน่น จนร่างกายแนบชิดและใบหน้าซบลงกับอกแกร่ง หูที่แนบอกข้างซ้ายนั้นได้ยินจังหวะหัวใจที่เต้นชัดเจน ทั้งรัวและเร็ว ก่อนอีกฝ่ายจะพูดออกมา


            “ปันปัน... อย่าเรียกข้าเช่นนั้นอีก” อี้เอินกดจมูกที่ขมับ ก่อนริมฝีปากหยักจะมาคลอเคลียที่ใบหู ค่อยๆเอ่ยประโยคแสนหวาน อยากให้คนตัวเล็กได้ยินชัดทุกถ้อยคำ “ข้าไม่อยากเป็นองค์ชายสำหรับเจ้า ข้าต้องการเป็น...อี้เอิน คนธรรมดาที่รักเจ้า ต้องการความรักจากเจ้าคนเดียว”


            “...” ริมฝีปากอิ่มไม่ได้เอื้อนเอ่ย ปันปันได้แต่ซ่อนใบหน้าร้อนผ่าว แก้มสีระเรื่อจากความเขินอาย ไม่ยอมเงยหน้าสบสายตา แต่การกระทำทุกอย่างก็เป็นคำตอบให้อี้เอินได้เป็นอย่างดี


          “เรียกข้าอีกครั้งสิ” เสียงทุ้มต่ำกระซิบแผ่ว เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาใช้จมูกโด่งเป็นสันกดเบาๆตามใบหู เพิ่มความรู้สึกสะท้านสั่นให้คนได้สัมผัสและรับฟัง


            “...อี้-เอิน” ปันปันเรียกขานพร้อมหัวใจที่เต้นสั่นดังชัด เต้นระรัวไม่เป็นจังหวะ ไม่ต่างจากหัวใจของอี้เอิน เสียงหวานเรียกชื่อเพียงสั้น แต่หางเสียงคล้ายเสียงครางสั่น เพราะเชยคางมนให้ใบหน้าสวยหวานสบสายตา ให้เห็นนัยน์ตากลมโตที่หยาดเยิ้มคลอน้ำตา เชิดปลายคางให้เอียงองศาก่อนประทับจูบผะแผ่ว แทนรางวัล แทนของขวัญให้เด็กดี


            “ดี” อี้เอินเอ่ยหนึ่งคำ แต่เต็มไปด้วยความนัยที่แฝงอยู่

ดี...แทนเสียงหวานที่เรียกชื่อ

ดี...แทนรสจูบแสนหอมหวาน

ดี...ที่เขามีปันปันอยู่เคียงข้าง ไม่ว่ายศถาบรรดาศักดิ์ ตำแหน่ง สายเลือดกษัตริย์ตอนนี้ก็ไร้ค่า ไม่สำคัญ ไม่มีแม้แต่ราคา เมื่อเทียบกับปันปันที่เขาต้องการ


            ริมฝีปากหยักทาบทับสัมผัสนุ่มหยุ่นจากริมฝีปากอิ่มอีกครั้ง แตะสัมผัสเพียงภายนอก ละเมียดละไมลิ้มชิมรสชาติช้าๆและแผ่วเบา ซึมซับความนุ่มหยุ่นไปตามเรียวปาก แล้วขบเบาๆที่ริมฝีปากล่าง ให้ปันปันเผยออ้า ยินยอมให้อี้เอินเข้าไปสำรวจในโพรงปาก กอบโกยความหอมหวาน กลืนกินความเย้ายวนนั้นจนกว่าจะพอใจ

           


CUT




            “ให้ข้าขัดตัวให้ท่านบ้างนะอี้เอิน”


            อี้เอินไม่ได้ตอบคำถามหรือพยักหน้า ปล่อยให้มือบางแย่งผ้าผืนเล็กสีขาวแล้วหันมาเผชิญหน้า ขัดไปตามเนื้อตัวด้วยใบหน้าจริงจัง ที่ทำให้รอยยิ้มเปรอะเปื้อนบนใบหน้าหล่อเหลาพร้อมหัวใจที่เต้นรัว ไม่รู้เป็นครั้งที่เท่าไหร่ของวัน


ทั้งรัก ทั้งหลงปันปัน ราวกับจมดิ่งในหลุมรักที่ไม่มีก้นบึ้ง และเขาก็ยินดีพร้อมใจที่จะไม่ปีนขึ้นมา


            ปันปันถูกแขนแกร่งอุ้มขึ้นจากถังไม้ ร่างสองร่างผลัดกันเช็ดหยาดน้ำที่เปื้อนอยู่ทั่วกาย แล้วช่วยกันสวมใส่ฮันบกชุดใหม่ของกันและกัน อี้เอินถือวิสาสะยามที่ปันปันใช้ผ้าแห้งซับไปตามเส้นผม เอนกายลงนอนซบกับตักบาง แล้วพลิกกายซุกใบหน้ากับหน้าท้องของปันปัน


            ร่างสูงเงียบไปสักพัก แต่ยังโอบกอดเอวบางแน่นราวกับเรียกสติ คิดไตร่ตรอง ใช้ความคิดของตนเอง แล้วตัดสินใจหันมาเผชิญหน้ามองปันปันโดยตรง มือบางวางผ้าเปียกชื้นลงข้างๆ ตั้งใจฟังเรื่องราวที่อี้เอินกำลังเอ่ยออกมา โดยที่อีกฝ่ายสอดปลายนิ้วทั้งห้า ประสานมือกับปันปันเพื่อเรียกความมั่นใจ


            เป็นครั้งแรกที่ปันปันเห็นนัยน์ตาหนักแน่นนั้นวูบไหว เขาจึงบีบมืออีกฝ่าย เรียกกำลังใจ เป็นเชิงบอกอี้เอินว่า...ยังมีปันปัน


            “ข้าไม่เข้าใจ ว่าข้า...ทำผิดอะไร” หางเสียงทุ้มต่ำเต็มไปด้วยความปวดร้าว นัยน์ตาสีดำสนิทไม่ต่างความมืดที่กำลังจมดิ่ง ล่องลอยอยู่ในห้วงความแค้น เอ่ยน้ำเสียงแค้นเคืองที่ออกมาจากจิตใจ “ข้าทำทุกอย่างตามที่เสด็จแม่สั่งสอนไม่ขาดตกบกพร่อง ไม่คิดแย่งชิง ไม่ต้องการอำนาจหรือริษยา แต่สุดท้ายสิ่งที่ข้าได้รับกลับมาคือ การเป็นเบี้ยตัวหนึ่งบนกระดานการเมืองที่คนมีอำนาจมากกว่าพร้อมจะบีบและเขี่ยทิ้ง”


            “ข้ารู้...ว่าความจริงมันโหดร้าย แต่ข้าไม่คิดว่ามันจะโหดร้ายขนาดนี้” มือหนาบีบมือบางแน่นจากความโกรธเกลียดที่อัดอั้น “ข้ารู้มาตลอดว่าเสด็จย่าทำทุกอย่างได้เพื่ออำนาจ แต่ไม่คิดว่าจะเลือดเย็น นอกจากจะปลงพระชนม์รัชทายาท ยังโยนหลักฐานเท็จให้ท่านลุงเพื่อจะได้กวาดล้างคนที่ขัดแข้งขัดขาในครั้งเดียว”


            “แต่ชีวิตหนึ่งชีวิตของท่านลุง กับความทุกข์ทรมานของญาติพี่น้องฝั่งแม่ของข้าเกือบร้อยชีวิตยังไม่สาแก่ใจเสด็จย่า เพราะเสด็จย่ากลัว...กลัวว่าข้าจะได้ขึ้นเป็นองค์รัชทายาทแทนคนที่เสด็จย่าวางเอาไว้” เสียงหัวเราะของอี้เอินดังขึ้นจมูกทั้งสมเพช ทั้งน้อยใจในโชคชะตา “แต่เสด็จย่าคงลืมไปแล้วว่า...คนที่ไม่มีอะไรเลยอย่างข้า เหล่าขุนนาง เสด็จพ่อไม่มีทางยินดีหรือยอมรับข้าให้ได้เป็นองค์รัชทายาทองค์ต่อไป”


            “ชีวิตของเสด็จแม่ของข้าไม่ต่างจากผักปลา ไร้ประโยชน์ไร้ค่า เสด็จย่าบีบบังคับจองซังกุง สายข่าวที่เป็นแม่นมของข้าโยนความผิดให้เสด็จแม่ จนต้องโทษประหาร ทั้งที่สุดท้ายเสด็จแม่ของข้าต้องตาย...เพราะถูกเสด็จย่าวางยาอยู่ดี” แม้เสียงหัวเราะของอี้เอินจะดังขึ้น แต่หางตากลับมีหยาดน้ำใสไหลลงมา หัวใจที่เจ็บปวดจากเรื่องราวที่รับฟังถูกบีบรัดมากกว่าเดิม มือบางจึงลูบไหล่แกร่งที่สั่นช้าๆ เป็นเชิงปลอบประโลมความโศกเศร้า ความโกรธ ความแค้นที่แผ่ออกมา ลดน้อยลง


            “เสด็จพ่อก็ไม่ใยดีข้า ไม่สนใจฎีกาเรื่องท่านลุงไม่เป็นไร แต่นั้นเสด็จแม่ของข้า นางเป็นสนมเอก นางกำลังจะตายจากการถูกใส่ร้าย กลับไม่ยืดเวลาออกไปหรือไตร่สวนให้ดีอีกครั้ง ทุกอย่างรวดเร็ว รวดเร็วจนข้าตั้งตัวไม่ทัน เหมือนเสด็จแม่กับข้าไม่ได้อยู่ในพระเนตรของเสด็จพ่อเลยสักนิดเดียว” อี้เอินเงียบไปสักพัก หลังจากได้ปลดปล่อยความรู้สึกเป็นถ้อยคำ


“ปันปัน...” ใบหน้าหล่อเหลาหันกลับมาซุกใบหน้าลงกับหน้าท้องแบนราบ จมูกโด่งเป็นสันถูไถเบาๆ น้ำเสียงอู้อี้ไม่ต่างจากเด็กตัวน้อยที่กำลังออดอ้อน “ข้ามีแต่เจ้า มีแต่เจ้าแล้วจริงๆ”


            มือบางลูบแผ่นหลังที่สั่นไหว แล้วเอ่ยประโยคที่อี้เอินต้องเงยหน้าสบตา


            “แล้วหลังจากนี้...ท่านจะทำเช่นไร”


“...”


“จะปล่อยมันไป... หรือทวงทุกอย่างคืนกลับมา?คำถามของปันปันทำให้คนฟังกลืนไม่เข้าคลายไม่ออก เขาบอกให้ปันปันฟังได้ใช่ไหม ถึงแม้ความคิดของเขาจะชั่วช้าหรือผิดบาปเพียงใดก็ตาม


“ข้าไม่สามารถระงับความแค้นได้ หากพวกมันยังไม่ได้ชดใช้ในสิ่งที่ทำ” อี้เอินไม่ต้องการลาภยศหรือตำแหน่ง แต่หากสิ่งนั้นทำให้พวกมันทุกข์ทรมานและตายทั้งเป็นได้ เขาจะทำทุกวิถีทางไปไขว่คว้าเพื่อให้ได้มันมาอยู่ในกำมือ


“ท่านแน่ใจใช่หรือไม่” ปันปันถามย้ำ นัยน์ตาทั้งสองสบประสานกันไม่มีใครหลบสายตา


“ข้าไม่เปลี่ยนใจ” ประโยคหนักแน่นเอ่ยออกมาทันที


“ข้าอยากให้ท่านจำคำของข้าไว้” ใบหน้าสวยหวานโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ อยู่ไกลห่างเพียงลมหายใจ แล้วเอ่ยคำที่ไม่ต่างจากคำสัญญา “ไม่ว่าท่านต้องการอะไร ผิดถูกหรือไม่ แม้วิญญาณข้าจะต้องแตกสลาย จะตกนรกหมกไหม้ ไม่ว่าอย่างไร ข้าจะทำให้ท่านได้มันมา”


            ริมฝีปากของคนทั้งสองทาบทับ จูบผสาน เกี้ยวกระหวัดเรียวลิ้นของกันและกัน มอบความหวาน ความรัก คำสัญญาที่เต็มไปด้วยหัวใจและจิตวิญญาณ


            ที่ไม่ว่าจะขึ้นสวรรค์หรือตกนรกขุดสุดท้าย

            ...ก็จะไม่พรากจากกัน

            




------------------------------------------------------------------------------------------

Talk

เราจะเรียกว่าคำสัญญาปีศาจ55555555555555555555555 เราไม่รู้ว่าเรื่องดำเนินมาอย่างนี้จะถูกใจทุกคนไหม หลังจากนี้เราจะเห็นความสวยฉลาดของปันปันที่สะสมมา และความเก่งกล้าขององค์ชายค่ะ ตอนหน้ามีตัวละครใหม่ออกมา สปอยไว้ก่อน แต่ยังไม่บอกว่าใคร//หัวเราะ

ตอนนี้หวานมาก ไม่เคยเขียนหวานขนาดนี้มาก่อน เขียนไปก็หมั่นไส้ แต่เราอยากให้แบบเขารักกัน เพื่อทำทุกอย่างให้คนอีกคนหนึ่งและกันและกัน ไม่รู้จะคอมเมนต์อะไร นอกจากฝากติดตาม ฝากคอมเมนต์ติชมด้วยค่ะ เราพยายามอัพอย่างน้อย1ตอน1อาทิตย์ให้ได้ แต่เราก็จะทยอยอัพไม่หายไปไหน อย่าทิ้งเราไป เปิดเทอมแล้วเจอมรสุมมากมายเหลือเกิน

ขอบคุณนะคะ เจอกันตอนหน้า รัก <3 #กีแซงมบ

ฝากพื้นที่โฆษณาอีกครั้ง



? cactus
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 47 ครั้ง

1,346 ความคิดเห็น

  1. #1320 chitan2557 (@chitan2557) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 เมษายน 2562 / 20:18

    นี่แล่ะ คู่ชีวิตไว้ว่าอะไรก็พร้อมจะอยู่เคียงข้างกัน สุดยอด!

    #1320
    0
  2. #1286 oohsebam12 (@oohsebam12) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2562 / 07:36

    สองคนร่วมมือกันแล้ว...เยี่ยมเลย
    #1286
    0
  3. #1271 ออมม่า (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2561 / 12:19

    ดีใจที่ อี้เอิน ยังมีปันปัน 2 คนร่วมมือกันต้องสนุกแน่ ๆ

    #1271
    0
  4. #1244 nounaaz (@nounaaz) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2561 / 18:46
    มีแววว่าจะได้แดกมาม่าแล้วล่ะ
    #1244
    0
  5. #1238 SouR:))* (@sour) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2561 / 10:38

    หวานมากกกก

    #1238
    0
  6. #1229 Spices_smile (@igot7ibambam) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2561 / 20:12
    น้องงงงงงงง ฮือออออ ปันจะทำยังไงต่อไปลูกกกก
    #1229
    0
  7. #1215 grapeberryz (@grapeberryz) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2561 / 15:05
    สนุกมากแต่ก็กลัวมากๆ กับสิ่งที่กำลังจะเกิด ยังไงก็ได้แค่สมหวังก็พอ จิตใจพี่อ่อนแอ
    #1215
    0
  8. #1075 ✖ bAzzA✖ (@bazza) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2560 / 09:20
    อ่านแล้วกลัว ทุกอย่างที่กำลังจะเกิดต่อจากนี้ กลัวสุดท้ายไม่ได้อยู่ด้วยกันอ่ะ กลัวว่าฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งจะไม่อยู่ ฮือออ กลัวไปแล้วอ่ะ
    #1075
    0
  9. #1058 De-nee (@De-nee) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2560 / 19:07
    สนุกมากเลยชอบมากๆค่ะ????????????????????????
    #1058
    0
  10. #1018 NINGWC (@NINGWC) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2560 / 03:36
    ชอบมากก ฮืออ ชอบความฉลาดอันเป็นเสน่ห์นี้ ปันปันของข้า
    #1018
    0
  11. #914 Jidaaa.mb. (@songprince) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2559 / 23:12
    ชอบมากกกกกกก ชอบทั้งสองคนมากกกก นี่เดวิลครอบงำ อยากเห็นตอนแก้แค้นไวๆ หึหึ สนุกแน่
    #914
    0
  12. #880 เจ้านีโม้ (@planemoo) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 กันยายน 2559 / 22:56
    สุดยอดมาก ชอบคำพูดของปันปัน  ขอเถอะอย่าให้มีอะไรมาพรากสองคนนี้เลย
    #880
    0
  13. #879 เจ้านีโม้ (@planemoo) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 กันยายน 2559 / 22:56
    สุดยอดมาก ชอบคำพูดของปันปัน  ขอเถอะอย่าให้มีอะไรมาพรากสองคนนี้เลย
    #879
    0
  14. #853 Valentine Sst (@valentinesst) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 กันยายน 2559 / 10:28
    ชั้นรักเค้า ที่เค้ารักกัน หวานหยาดเยิ้มหยดย้อยจริงๆ ชอบบบบบมากกกกก ใช้ภาษาได้งดงามมากด้วยค่ะ
    #853
    0
  15. #840 MayB9397 (@mloveBAM2) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2559 / 23:52
    ก้าวไปด้วยกัน
    #840
    0
  16. #839 donstop_canstop (@donstop_canstop) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2559 / 20:17
    มันต้องแบบนี้สิไม่ว่าจะดีจะร้ายก็พร้อมที่จะก้าวไปด้วยกันเสมอ
    #839
    0
  17. #838 Jarparz (@Jarparz) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2559 / 19:59
    บอกได้คำเดียวว่ากินใจมาก จิงๆถ้าทำให้ปันปันไปมีบทบาทในการช่วยเยอะๆจะสนุกมาก เพราะนี่รู้สึกว่าถ้าเรื่องดำเนินโดยปันปันน่าจะสนุกกว่ามาร์คดำเนินอ่ะ อิตอนหายไปในวังนี่คือคิดถึงปันปันแรง จะยังไงก็แล้วแต่รอติดตามค่าา
    #838
    0
  18. #837 Sunnyday (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2559 / 05:48
    เค้ารักกัน ฮืออออ แต่กลัวใจทั้งคู่ อิเอินแก้แค้นแล้วจะหยุดได้ใช่ไหม๊ แล้วปันปัน รักองคชายขนาดนั้น TT นู๋จะรอดใช่ไหม ขอให้ความฉลาดของปันๆช่วยภารกิจนี้ให้ Happy endingที ไรท์คะเรื่องมันดี สวยงาม และน่ากลัว ไปในเวลาเดียวกัน... ตอนใหม่ขึ้นมานี่จะขาดใจ... ไม่กล้าเลื่อนอ่านบรรทัดถัดไป ><!!!! (แทบจะสวดมนต์เอาใจช่วยอิเอิน)



    Ps.เราไม่ลืมท่านองครักษเงา สู้ๆนะอิมแจบอม
    #837
    0
  19. #836 มัคมัคแบมแบม (@EyesNeverLie) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2559 / 00:54
    เพิ่งเข้ามาอ่าน อ่านรวดเดียวเลยชอบมากค่ะ ชอบความรักที่อี้เอินกับปันปันมีให้กัน ต่อให้ขึ้นสวรรค์หรือลงนรกต่อให้ต้องแลกมาซึ่งความเจ็บปวดสูญเสียของใครก็ช่างขอแค่คนที่เค้ารักได้ในสิ่งที่ปรารถนาก็พร้อมจะยอมแลกทุกอย่าง รอดูความพังพินาศย่อยยับของฝั่งพระพันปีทุกคนต้องได้รับผลที่ทำอย่างสาสม ไม่รู้ว่าตอนสุดท้ายแล้วสิ่งที่ได้มาจะคุ้มกับสิ่งที่แลกไปไหมไม่รู้ว่าตอนจบจะต้องสูญเสียอะไรหรือใครไปแต่เราขอบูชาความรักของอี้กับปันปันด้วยจิตวิญญาณ ขอบคุณไรท์ที่แต่งฟิคดีดีแบบนี้ให้ได้อ่าน ชอบมากจริงๆค่ะ
    #836
    0
  20. #835 yadara (@yadara) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2559 / 18:32
    เค้ารักกันมากจริงๆ แต่การที่จะทำให้องค์ชายได้ทุกอย่างเหมือนที่ตั้งใจไว้คงแลกมาด้วยความเจ็บปวดและลำบากมากมายด้วยแน่ๆๆ
    #835
    0
  21. #833 MTBB97 (@zooyujang) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2559 / 14:51
    เป็นตอนที่หวานลมุนมากจนฟินตัวแตกอ่ะชอบ
    #833
    0
  22. #832 markbammuay (@markbammuay) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2559 / 13:28
    โอ้ยยยยยคือนางจะร่วมมือกัน 5555 ดีค่ะดี สู้ๆนะแต่แบบไท่รู้ดิถึงอยู่เฉยๆก็ต้องโดนกดอยู่ดี แค่อยากรู้ว่าจะทำยังไงต่อไป
    #832
    0
  23. #831 BlacK_DeW (@BlacK_DeW) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2559 / 12:51
    สนุกจังงง ชอบแนวนี้ๆ อยากรู้ว่าอี้เอินจะทำไงต่อไปปปป รออัพนะคะะะ ^^
    #831
    0
  24. #830 jojosann (@jojosann) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2559 / 11:49
    หลังจากสัญญาปีศาจ เรากลัวองค์ชายกับปันปันจะดราม่าน่ะสิ ฮื้ออออออ
    #830
    0
  25. #829 พายุฝุ่น (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2559 / 11:05
    สัญญาปีศาจ...กลัวใจของอี้เอิน กลัวใจของปันปัน ฮือ..TOT คิดดีแล้วใช่มั้ยปันปัน ผิดชอบชั่วดีก็จะยอมทำ คำว่า นรกขุมสุดท้าย มันบีบใจเรามาก ตอนสุดท้ายจะจบยังไงกันนะ ขึ้นนรก หรือ ตกสวรรค์ จริงๆใช่มั้ย
    #829
    0