[GOT7] 。기생 Gisaeng | MarkBam

ตอนที่ 11 : บทที่สิบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,207
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 70 ครั้ง
    2 ส.ค. 59

บทที่สิบ

 

            ระยะทางระหว่างพระราชวังกับจวนของอี้เอินยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน แต่วันนี้...เพราะกายที่หนักอึ้งราวกับแบกก้อนหินไว้บนบ่า เพราะแข้งขาที่อ่อนล้าทำให้เส้นทางที่ไม่ได้ไกลมากนักกลับไกลห่างกว่าทุกครั้ง อี้เอินยังขบกรามจนปวด ฝ่ามือหนาถูกเล็บของตนจิกจนความเจ็บกลายเป็นด้านชา สมองอื้ออึงสั่งเพียงแค่ให้ร่างกายเดินไปข้างหน้า พาร่างของตนเองให้กลับจวน


            ขายาวก้าวผ่านธรณีประตูบ้าน ทิ้งร่างที่แสนเหนื่อยล้าลงบนพื้นห้องของตนเอง นัยน์ตาสีดำสนิทเต็มไปด้วยความว่างเปล่า สติเลื่อนลอยไร้จุดหมาย เหนื่อยทั้งกาย เหนื่อยทั้งใจ แต่ไม่อาจข่มตาให้หลับลง


            แสงอาทิตย์สาดส่องบ่งบอกถึงเวลารุ่งสาง ผู้คนมากมายเดินจับจ่ายใช้สอย แต่เสียงเจื้อยแจ้วจากตลาดที่ครึกครื้นต้องเงียบลงเมื่อทหารนับสิบพร้อมเพรียงเดินเข้ามา เหล่าทหารแยกย้ายไปตามจุด คลี่ประกาศจากทางการแปะไปทั่วเมือง ผู้คนยืนรายล้อมป้ายประกาศ แต่น้อยคนนักที่จะอ่านตัวหนังสือเหล่านั้นได้


            “ประกาศว่าอย่างไรรึ” หญิงวัยกลางคนถามบัณฑิตมีอายุที่ยืนนิ่งอยู่ข้างหน้าพร้อมหน้าซีดเมื่ออ่านประกาศจบ


ริมฝีปากซีดนั่นสั่นระริกไม่กล้าเอ่ย หากชาวบ้านที่ล้อมรอบพากันคะยั้นคะยอให้บัณฑิตผู้นั้นอ่านให้ฟัง บัณฑิตผู้มีอายุผ่อนลมหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะเอ่ยใจความสำคัญอย่างแผ่วเบาว่า “องค์รัชทายาทสิ้นพระชนม์”


เสียงฮือฮาดังเป็นวงกว้าง ข้อความเพียงสั้นแพร่หลายไปอย่างรวดเร็ว ชาวบ้านเริ่มจับกลุ่มคุยกันวิพากษ์วิจารณ์ ทั้งสงสัยใคร่รู้ ทั้งตกอกตกใจ เพราะองค์รัชทายาทองค์นี้นอกจากมีความสามารถแล้วยังหนุ่มแน่น ไม่น่าด่วนจากไปกะทันหันเยี่ยงนี้


เสียงฮือฮายังไม่จบเมื่อมีเสียงแทรกจากชายคนหนึ่งดังขึ้นมาจากด้านหลัง


“มันจะเกี่ยวข้องหรือไม่...กับท่านจองโฮ


“มันจะเกี่ยวกับท่านจองโฮได้อย่างไร” เสียงหนึ่งเอ่ยตอบ ผู้คนต่างพยักหน้าเห็นด้วย เพราะท่านจองโฮที่โด่งดังในเมืองหลวง ที่ทุกคนต่างรู้จักดี ...คงมีท่านจองโฮเดียว


จองโฮ  เสนาบดีกรมธรรมการ ผู้เป็นพี่ชายแท้ๆของพระสนมยุนอันพิน


“ข้าออกจากบ้านตอนรุ่งสาง เห็นทหารยืนเต็มหน้าจวนท่านเสนาบดี ก่อนที่...ท่านจองโฮจะโดนคุมตัวออกไป” ชายคนนั้นอธิบายสิ่งที่ตนเห็นจนทุกคนกระจ่าง ข้อถกเถียงมากมายจึงบังเกิด เกิดข้อสงสัยต่างต่างนานา บ้างก็เชื่อ บ้างก็ไม่เชื่อ เพราะประวัติท่านจองโฮที่ผ่านมามีแต่คุณธรรมและความจงรักภักดี



 

“องค์ชาย...” องครักษ์คู่กายเผยตัวออกมาจากเงาเมื่อไปทำหน้าที่ของตนจนเสร็จสิ้น นัยน์ตาสีสนิมมองผู้ที่เป็นนายและสหายเบื้องหน้า ที่ดูว่างเปล่า...ราวกับไร้จิตวิญญาณ


“...” ไม่มีเสียงขานรับหรือเอื้อนเอ่ย ทุกอย่างว่างเปล่าจนแจบอมกำหมัดแน่น กดเสียงทุ้มต่ำ ไม่ว่าอีกฝ่ายจะถูกดูดหลุดเข้าไปในห้วงภวังค์ที่ลึกมากแค่ไหน ก็ต้องฟัง ต้องคืนสติให้ฟื้นคืนกลับมา


“องค์ชายอี้เอิน ท่านจองโฮกำลังตกอยู่ในอันตราย”


            “ข้ารู้... ข้ารู้แล้ว” น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกมาอย่างยากลำบาก ตั้งแต่ที่ท่านลุงโดนลดอำนาจ เขาพยายามหลอกตัวเองมาตลอดว่าท่านลุงคงไปขัดแข้งขัดขา ขัดขวางอำนาจของฝั่งตรงข้ามเพียงเล็กน้อยเท่านั้น คงไม่มีอะไรเกิดขึ้น คงไม่มีเรื่องใหญ่โตตามมา...


ทั้งที่...เขาก็รู้ดีอยู่แก่ใจ ว่ามันไม่ใช่เลย


และทุกสิ่งทุกอย่างก็ไขกระจ่างในวันนี้ เมื่อราชโองการที่องค์รัชทายาทสิ้นพระชนม์ถูกประกาศ อี้เอินก็ไม่ต่างจากถูกฟ้าผ่า ไม่ได้ยินดีปรีดาที่ตนเองจะได้ขึ้นเป็นองค์รัชทายาทองค์ต่อไป ทุกอย่างกำลังพลิกผัน เขาก็แค่เป็นตัวหมากตัวหนึ่งบนกระดานของผู้มีอำนาจ เป็นเพียงหมากไร้ค่าที่กรุยทาง เห็นได้จากฝ่ายอำนาจของท่านลุง ที่นอกจากถูกลดอำนาจและกำลังตกอยู่ในอันตราย


อี้เอินใช้ฝ่ามือตบที่ใบหน้าของตนเองให้คืนสติ นัยน์ตาสีดำสนิทไม่ได้ล่องลอยหรืออยู่ในภวังค์ เขาพยายามอดทนอดกลั้นเผชิญหน้ากับสถานการณ์


“แจบอม...เจ้าไปจัดการส่งข่าวขอความช่วยเหลือจากสหายของท่านลุงและของข้า ทั้งฝ่ายพลเรือนและฝ่ายทหาร” อี้เอินเอ่ยสั่งด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ส่วนอัครเสนาบดีตรวจการ ข้าจะไปพบด้วยตนเอง”


“องค์ชาย ข้าขอให้ท่านไตร่ตรองให้ดีอีกครั้ง โปรดอย่าลืมว่าท่านมีความสัมพันธ์อย่างไรกับท่านจองโฮ หากทางการจับได้ว่าท่านมีการเคลื่อนไหว แม้จะเพียงเล็กน้อย...แต่ก็สามารถโดนหางเลขไปด้วยอีกคน” สิ่งที่แจบอมพูดออกมาถูกต้องทุกอย่าง แม้เขาจะเป็นองค์ชาย แต่ก็มีศักดิ์เป็นหลาน ยิ่งในสถานการณ์อันตรายเช่นนี้ ไม่มีทางรู้ได้เลยว่าใครเป็นมิตรหรือศัตรู


อี้เอินต้องทำทุกอย่างอย่างระมัดระวังและรอบคอบ ไม่ให้ตนเองต้องตกอยู่ในอันตรายด้วยอีกคน เขาจึงทำได้แค่ออกคำสั่ง ให้แจบอมเป็นฝ่ายเคลื่อนไหว ภาวนาอยู่ในใจให้ทุกอย่างเป็นไปตามแผนการ แต่ยิ่งเฝ้ารอ ยิ่งสิ้นหวัง ยิ่งค้นหาหนทาง ยิ่งพบเจอแต่ขวากหนาม แสงสว่างที่เคยส่องอยู่ที่ปลายทาง ค่อยๆริบหรี่และมืดลง


อี้เอินไม่ได้รับความช่วยเหลือ แม้แต่จากผู้ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นสหาย ถึงแม้อยากจะช่วยเหลือ อยากยื่นมือเข้ามาเพียงใด แต่เพราะอำนาจของอีกฝั่งทำให้เขาไม่สามารถขยับตัว เขากำลังเฝ้ารอความหวัง ความหวังที่เป็นแสงสุดท้าย แต่ในที่สุด...ก็ดับมืดลง


“ท่านอัครเสนาบดีตรวจการเพียงรับเรื่องเอาไว้ ไม่แสดงท่าทีหรือตอบรับใดๆ” สิ้นเสียงรายงานของแจบอม หวังว่าสหายคนสนิทที่ได้ชื่อว่าเป็นเพื่อนตายของท่านลุงจะให้การช่วยเหลือ แต่สุดท้าย...เยื่อใยยังไม่มีให้ต่อกัน


อี้เอินหัวเราะเย้ยหยันกับความพยายามที่รู้แก่ใจว่ามันไร้ค่า หัวเราะเยาะแก่โชคชะตาที่กำลังกลั่นแกล้งเขามากเกินไป วันนี้...สิ่งหนึ่งที่เขาได้เรียนรู้ว่าความสัมพันธ์ที่เรียกว่ามิตรภาพ เพื่อนแท้ เพื่อนตาย บุญคุณหรือความดีงาม จะเกิดขึ้นต่อเมื่อมีอำนาจ เงินทอง มีผลประโยชน์ให้แก่กัน


อี้เอินทั้งเจ็บทั้งแค้น แต่ไม่สามารถทำอะไรได้ ได้แต่กักเก็บความเจ็บปวดไว้ในใจ ให้ความแค้นที่เพิ่มมากขึ้น ค่อยๆกัดกิน


เสียงเอะอะโวยวายดังขึ้นจากภายนอก พร้อมเสียงโหวกเหวกของพ่อบ้านที่กำลังขวางกั้น ร่างชายมีอายุกำลังขัดขวางไม่ให้ทหารกองปราบเข้ามาในจวน ใบหน้าของอี้เอินกับแจบอมหันมาสบสายตากันนิ่ง พวกเขาพยักหน้าให้กัน ไม่ต้องเอ่ยคำใดก็รู้ว่าควรทำอย่างไรกับสถานการณ์ที่กำลังเผชิญ


อี้เอินสูดหายใจลึกๆเข้าปอด ใบหน้าหล่อเหลาปิดบังความรู้สึกที่แท้จริงด้วยรอยยิ้มที่จุดขึ้นมุมปาก ไม่ต้องการให้ผู้ใดจับความรู้สึกของเขาได้ แม้เพียงเสี้ยววินาที มือหนาเลื่อนเปิดบานประตูใช้ความนิ่งสยบความวุ่นวายที่อยู่ตรงหน้า กลุ่มทหารและพ่อบ้านรีบโค้งศีรษะลงเมื่อเห็นว่าใครบางคนปรากฏกาย


“มีอะไรเกิดขึ้น” อี้เอินถามเสียงเรียบ คิ้วหนาเลิกขึ้นสงสัยกวาดสายตามองทหารมากมายที่ยืนอออยู่หน้าประตู


“องค์ชาย คนพ...” ไม่ทันที่พ่อบ้านจะได้พูด หัวหน้ากองปราบก็รีบเอื้อนเอ่ยสาเหตุที่ตนต้องมาพบองค์ชายอี้เอินถึงจวน “ถวายบังคมองค์ชายอี้เอิน กระหม่อมหัวหน้าทหารกองปราบ มาเชิญองค์ชายไปให้ปากคำเรื่องเสนาบดีจองโฮ”


“ได้สิ ข้ายินดี” ไร้การกระทำหรือความคิดที่จะขัดขืน อี้เอินให้ความร่วมมือกับทางการอย่างดีเยี่ยม ทหารไม่ต้องเข้ามาจับกุม เพียงแค่เดินนำเพื่อไปสอบสวนที่กองปรามปราบ


ร่างสูงย่อกายลงนั่งเมื่อมาถึงห้องสอบสวน คำถามมากมายถูกซักถามเพื่อยืนยันความบริสุทธิ์ขององค์ชายอี้เอินว่าไม่เกี่ยวข้องกับสิ่งที่เสนาบดีจองโฮได้กระทำ


“ยามดึกเมื่อคืนนี้...องค์ชายอยู่ที่ไหนกับผู้ใดพะย่ะค่ะ”


“จวนของข้ากับพ่อบ้านในจวน” นัยน์ตาสีดำสนิทตวัดสายตาตอบออกไปอย่างไม่มีความลังเล แม้เขารู้ดีแก่ใจว่ามันคือคำโป้ปด แต่หัวหน้ากองปรามก็พยักหน้าเพราะอีกฝ่ายไม่ได้แสดงพิรุธจากการกระทำและสายตา


“แล้วสองสามวันที่ผ่านมา พระองค์ได้ไปไหนมาหรือไม่” หัวหน้ากองปรามถามอีกครั้ง นัยน์ตาขององค์ชายไม่มีแม้แต่ความสั่นไหว เขาเอ่ยคำตอบว่าอย่างมั่นอกมั่นใจ “ข้าไปพบปะกับสหายของข้า...จีซอนกับฮันอุน”


หัวหน้ากองปราบกำลังถามคำถามสุดท้าย แต่ก่อนที่จะเอ่ยออกไป นายทหารใต้บังคับบัญชาก็เข้ามากระซิบพร้อมยื่นหนังสือรายชื่อเข้าออกจากวัง


“พระองค์เข้าวังครั้งสุดท้ายเมื่อใด”


“ก็คง...ประมาณหนึ่งเดือน” หัวหน้ากองปราบเปิดหนังสือที่ได้รับ พลิกทุกหน้าหารายชื่อตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมาเพื่อเป็นหลักฐานยืนยันว่าองค์ชายอี้เอินไม่ได้เข้าออกจากวังตามคำให้การ


“กระหม่อมขออภัยพะย่ะค่ะ ที่ทำให้พระองค์ต้องเสียเวลา” หัวหน้ากองปราบโค้งศีรษะทำความเคารพ ทั้งขอบคุณที่ให้ความร่วมมือ ทั้งขอโทษหากตนเองได้ล่วงเกิน


แม้องค์ชายอี้เอินจะเป็นหลานของเสนาบดีจองโฮ มีผลประโยชน์ที่จะสามารถขึ้นเป็นองค์รัชทายาทองค์ต่อไป แต่จากหลักฐาน สถานที่ บุคคลก็สามารถยืนยันได้ว่าองค์ชายไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับคดีลอบปลงพระชนม์องค์รัชทายาทของเสนาบดีจองโฮ


อี้เอินมีหลักฐานยืนยันตัวตนครบถ้วน ไม่ตกเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดหรือผู้ต้องสงสัย แต่ในกรณีของท่านลุงนั้น...ไม่ เขาควรทำอย่างไร ทำอย่างไรไม่ให้ท่านลุงต้องตกเป็นตัวเบี้ยที่กำลังถูกบีบให้แหลกสลายคามือ ขายาวก้าวออกจากห้องสอบสวนเมื่อสอบปากคำเสร็จสิ้น คิ้วหนาขมวดหากัน พยายามไตร่ตรองและครุ่นคิดหาหลักฐานที่สามารถยืนยันความบริสุทธิ์ของท่านลุง


ร่างสูงเดินมุ่งหน้าไปยังคุกหลวง แต่ก่อนที่จะทำอะไรนั้น...หางตาก็ไปสะดุดกับร่างบอบช้ำของนักโทษที่กำลังถูกนายทหารสองคนหิ้วไปที่ลานสอบสวนทรมาน กายของอี้เอินชาวาบ ระยะห่างที่ไม่มากนัก ทำให้เขาเห็นได้ชัดว่าชายผู้นั้นคือผู้ใด


ใบหน้าใจดีของท่านลุงนั้นอ่อนล้า ปรากฏรอยพกช้ำให้เห็นทั่วใบหน้า อาภรณ์สีขาวหม่นที่สวมใส่มีแต่คราบเลือดที่แห้งกรัง อี้เอินสั่นไปทั้งร่าง ขาที่ควรจะก้าวนั้นแข็งไม่ต่างจากหิน ไม่อยากคิดว่าท่านลุงทุกข์ทรมาน เจ็บปวดมากเท่าไหร่ จากร่างกายที่เคยแข็งแรง ...ตอนนี้แม้แต่แรงเดินก็ไม่มี


นัยน์ตาสีดำสนิทวาวโรจน์ไปด้วยความโกรธแค้น แต่พยายามเก็บสีหน้าให้เรียบนิ่ง ไม่บ่งบอกถึงความสั่นไหว ได้แต่ถามตนเองว่าทำไม...

เป็นถึงองค์ชาย แต่ไม่มีอำนาจ

ช่วยอะไร...ไม่ได้เลย


อี้เอินทอดมองไปสบสายตาเหนื่อยล้าด้วยนัยน์ตาสั่นไหว จากความรู้สึกผิดสุดหัวใจที่ไม่สามารถช่วยเหลือได้สักทาง แต่ท่านลุงกลับส่งรอยยิ้มพร้อมนัยน์ตาที่แฝงความนัย ไม่ต้องการให้เขาเป็นห่วงเป็นใยและบอกให้รักษาตนเองให้ดี


ราวกับคำพูดสุดท้าย... ราวกับคำจากลา

ที่ยอมรับโชคชะตาที่ต้องเป็นหมากในกระดานการเมือง


ปลายเล็บจิกอุ้งมือสะกิดแผลที่แห้งกรัง ให้ความเจ็บปวดเป็นเลือดที่ไหลซึม อดทนอดกลั้น เก็บมันเอาไว้ ทำได้เพียงยืนเฉย ปล่อยให้ท่านลุงโดนหิ้วไป แล้วต้องก้าวเดินออกไปเหมือนไม่รู้สึกอะไร แสร้งว่าไม่สนใจใยดี



 

เสียงร้องโหยหวนดังลั่นเมื่อแผ่นหินก้อนใหญ่วางลงบนหน้าขาที่กำลังคุกเข่า ก้อนหินแหลมที่ปูนอยู่บนพื้น ทิ่มแทงลงเข้าไปในผิวเนื้อจนเลือดไหลซึม เหงื่อกาฬผุดเต็มไปใบหน้า ริมฝีปากซีดเผือกขบกัดริมฝีปากระบายความเจ็บปวด นัยน์ตาแสนเหนื่อยล้ามองมหาเสนาบดีที่กำลังสอบสวนตนอยู่เบื้องหน้า ร่างนั้นค่อยๆเดินเข้ามาเพื่อเอ่ยถามว่า


“ท่านยืนยันใช่ไหมว่าไม่ได้ทำผิดอะไร ทั้งข้อหาปลงพระชนม์องค์รัชทายาท ทั้งเรื่องทุจริตฉ้อราษฎร์บังหลวง ใช้อำนาจของท่านโดยมิชอบ”


“ท่านมหาเสนาบดี...ไม่ว่าถามข้าสักกี่ครั้ง ข้าก็ยืนยืนว่าไม่ได้ทำผิดอะไรเลย” จองโฮพูดย้ำอีกครั้งเพื่อยืนยันความบริสุทธิ์ ผู้ที่มียศสูงกว่าจึงเดินเข้ามาย่อกายให้อยู่ระดับเดียวกัน


“ถ้างั้น...ท่านทำผิดอะไรหรือไม่” มหาเสนาบดีถามย้ำกระตุกก่อนจะพูดอย่างแผ่วเบาให้ได้ยินกันเพียงสองคน “ถึงแม้ว่าจะไม่มีผู้ใดกระทำความผิด เมื่อมีสิ่งผิดปกติเกิดขึ้นย่อมต้องมีผู้รับผิดชอบ ทั้งตั๋วเงินจากร้านค้าที่เป็นชื่อของท่าน ทั้งลูกน้องของท่าน ขุนนางฝ่ายของท่านอีกสามสี่คนให้ปากคำเป็นเสียงเดียวกัน...ว่าท่านคือคนที่ลอบปลงพระชนม์องค์รัชทายาท”


“...” จองโฮไม่ได้เอื้อนเอ่ยคำใด เพียงรับฟังด้วยร่างกายที่สั่นเทา เสียงหัวเราะในลำคอดังขึ้น มหาเสนาบดีกดเสียงต่ำอย่างผู้ชนะ โดยไม่สนใจเลยว่าประโยคที่กำลังพูดออกไปนั้น คือการสั่งคนให้ไปตาย


“ท่านก็รู้ว่าท่านเลือกข้างผิด ไม่ว่าท่านจะเลือกทางไหน สุดท้ายก็ถูกกำหนดให้เป็นเช่นเดิม ในตอนนี้...ถึงเวลาที่ท่านต้องเลือกว่าจะตายอย่างมีประโยชน์หรือไร้ค่า ถ้าตายอย่างไร้ค่า...แม้แต่ชีวิตของพระสนมและองค์ชายอี้เอิน พระพันปีก็ไม่ประทานอภัย”


เสียงหัวเราะอย่างปวดร้าวเคล้าน้ำตาที่กำลังรินไหล จองโฮกำลังร้องไห้ให้กับโชคชะตาที่ไม่สามารถหลีกหนีได้เลย


“ท่านจองโฮ ข้าให้โอกาสครั้งสุดท้าย ท่านทำอะไรผิดหรือไม่!


“ข้าวางแผนและสั่งให้ทำ เป็นผู้กระทำเพียงผู้เดียว” คำสารภาพของผู้บริสุทธิ์ที่ถูกบีบด้วยอำนาจเอ่ยขึ้น เป็นสิ่งที่มัดตัวเขาให้เข้าสู่ประตูแห่งความตาย


แต่หากจะตาย

...ก็ขอตายเพียงผู้เดียว



 

มือเรียวจับจอกชารินน้ำร้อนลงป้านชา ก่อนรินน้ำชาใส่จอกให้ต่ำเพื่อให้กลิ่นของใบชาไม่เจือจาง พระพันปีมองวิธีชงชาที่แปลกตา ชื่นชมกับความงดงามตรงหน้าและจิบรสชาติที่หวานหอมอย่างพออกพอใจ


“การชงชาแปลกตา แต่งดงามยิ่งนัก อีกทั้งรสชาติยังหอมหวาน” พระพันปียกจอกชาจิบอีกครั้งเอ่ยชมพระสนมคนโปรดไม่ขาดปาก


“ถ้วยชาเหล่านี้ล้วนมาจากต้าถัง ใบชาก็เช่นกัน มีชื่อว่าปี้หลัวชุนเพคะ นอกจากรสชาติใบชาจะดีแล้ว ยังมีสรรพคุณแก้อาการร้อนใน เมื่อท่านพ่อนำมาให้ หม่อมฉันก็คิดถึงเสด็จแม่เป็นพระองค์แรกเลยเพคะ” พระสนมหวังฮีพินเอ่ยถ้อยคำหวาน ระบายยิ้มกว้างมองพระพันปีที่กำลังหัวเราะรวน


“เสด็จแม่เพคะ...หม่อมฉันได้ยินว่าเสนาบดีจองโฮถูกต้องโทษประหาร” น้ำเสียงอ่อนหวานเอ่ยขึ้นพร้อมนัยน์ตาใสราวกับไม่ได้รู้เห็นเป็นใจ แต่รู้เรื่องทุกอย่างดี


“เป็นไปตามแผนการ แต่ก็คลาดเคลื่อน คราวแรกก็คิดว่ายิงนัดเดียวจะได้นกถึงสองตัว ไม่มีองค์รัชทายาทที่ไม่เชื่อฟัง ไม่มีฝั่งจองโฮคอยขัดแข้งขา แต่ไม่คิดเลยว่าเจ้าจองโฮจะใช้คำพูดสุดท้ายปกป้องสนมยุนอันพินกับองค์ชายอี้เอิน” เมื่อนึกถึงเรื่องที่ขัดอกขัดใจใบหน้าของพระพันปีก็เรียบนิ่ง


“แล้วเรื่อง...องค์รัชทายาทองค์ต่อไปล่ะเพคะ” พระสนมหวังฮีพินเกริ่น ถามหาผลประโยชน์ของตนเอง


“เจ้าอย่ากังวลไปเลยหวังฮีพิน ข้ายังมีไพ่ตายที่แฝงกายอยู่” พระพันปีกระตุกยิ้ม นัยน์ตาเรียบนิ่งมองชาที่ถูกเทลงบนจอกชาว่างเปล่าอีกครั้งด้วยสีหน้าอำมหิตและเลือดเย็น “อี้เอิน...ไม่มีวันเป็นรัชทายาท หากมันว่านอนสอนง่ายอย่างที่เป็น ข้าจะเก็บมันไว้ดูเล่น แต่ถ้าไม่...ข้าจะบีบจนกว่าจะตาย ส่วนยุนอันพินน่ะหรอ... จะอยู่หรือตายก็ไร้ประโยชน์ไม่ต่างกัน”



 

ในสถานการณ์คับขันมีข่าวมากมายแพร่กระจายไปทั่วเมืองหลวง ทั้งข่าวจริง ข่าวปลอม ข่าวลือหรือข่าวลวง แต่สำหรับสำนักกีแซงเลื่องชื่อนั้น หากรู้จักใช้เล่ห์กลก็สามารถหาข่าวที่แท้จริง


ปันปันเหม่อมองไปนอกหน้าต่าง เข้าใจถึงเหตุผลทุกอย่างที่องค์ชายไม่ได้มาพบตน สถานการณ์ตอนนี้ในวังหลวงช่างวุ่นวายนัก ทั้งข่าวจากปากของชาวบ้าน สายข่าวมากมาย...รวมทั้งจากปากของขุนนางที่ตนได้ดูแล


ปันปันใช้มือกุมอกข้างซ้าย สัมผัสหัวใจที่เฝ้าคิดถึง คิดถึงทั้งใบหน้า คิดถึงทั้งช่วงเวลาที่ได้อยู่ร่วมกัน ไม่ต้องมาพบ ไม่ต้องมาหาเขาเป็นเดือนเป็นปีก็ได้


แต่ข้าขอให้องค์ชายปลอดภัย

...เท่านั้นก็เพียงพอ




--------------------------------------------------------------------------------

Talk

หมดแรงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง ฮือออออออออออออออออออออออออ ยากมากกกก ใช้พลังแรงกล้ามากค่ะ จริงๆแล้วนี่คือครึ่งตอนของตอนนี้ที่แพลนไว้ แต่คิดไปคิดมากลัวจะหนักไป ตอนนี้หนักไปไหม กลัว;---; แต่ทุกอย่างมันเป็นขั้นเป็นตอน ที่เราวางเอาไว้ ตอนนี้มีเรื่องให้พูดเยอะมาก แต่แบตชีวิตอ่อนมากเลยค่ะตอนนี้//ร้องไห้

ใครฟอลทวิตเราจะบ่นตลอด ฮืออ แต่บ่นไปก็พยายามทำให้ดีที่สุด ตอนนี้คนช่วยเราอ่านเยอะมาก ขอบคุณทุกคำติชมจากเหล่าสหาย ที่เพิ่มกำลังใจในการแต่งตอนนี้ของเรา ตอนนี้พอกระจ่างแล้วว่ามาร์คกลัวอะไรเมื่อตอนท้ายที่เก้าขนาดนั้น ส่วนรัชทายาทที่ไม่เอ่ยถึง ไม่มีอิมเมจแต่แรก เพราะเราวางไว้แล้วค่ะให้นางเป็นจุดเปลี่ยนของเรื่อง

ต่อไปมาพูดถึงยศแม่ของแจ็คกับแม่มาร์ค ตำแหน่งเท่ากันค่ะ แต่มาร์คอายุมากกว่าเลยจะได้ขึ้นเป็นองค์รัชทายาท แต่ขั้วอำนาจไม่ใช่ฝั่งพระพันปี ก็เลยต้องทำยังไงก็ได้ไม่ให้มาร์คได้ขึ้นได้เป็น(ก็ตอนต่อไปแหละค่ะ)

ส่วนการชงชานี่เราไม่รู้ว่าเกาหลีชงชาแบบไหน เลยใช้การชงชาแบบจีน เป็นสิ่งที่ได้เห็นได้รู้มาจากต้าถัง คือประเทศจีน ราชวงศ์ถังนั่นแหละค่ะ 

เอาล่ะฝากติดตามกันต่อไป อย่าเพิ่งหวาดกลัว มันไม่มีอะไร มันแฮปปี้ ตอนหน้าแฮปปี้มากๆ ความมาร์คแบมที่รอคอย ขอบคุณทุกคอมเมนต์ติชมค่ะ เจอกันตอนหน้า พยายามอัพให้เร็วที่สุด เพราะรู้ว่าตอนนี้ขาดตอนมาก ฮา555 #กีแซงมบ

 

? cactus
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 70 ครั้ง

1,346 ความคิดเห็น

  1. #1317 chitan2557 (@chitan2557) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 เมษายน 2562 / 19:24

    อยากฆ่าคน เอาคนบริสุทธิ์มาสังเวยโครตโหดร้าย

    #1317
    0
  2. #1265 ออมม่า (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 07:58

    พระพันปีร้ายมาก ห่วงองค์ชายจัง

    #1265
    0
  3. #1226 Spices_smile (@igot7ibambam) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2561 / 19:27
    ฮืออออ นี่มันอะไรกัน
    #1226
    0
  4. #1154 toto (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2561 / 08:14

    พระพัันปีโหดร้าย เป็นย่าแท้ๆนะ

    #1154
    0
  5. #1107 Aujacharee (@Aujacharee) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2561 / 11:20
    สงสารองค์ชายหนักมาก
    #1107
    0
  6. #1072 ✖ bAzzA✖ (@bazza) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2560 / 22:39
    เป็นห่วงทั้งองค์ชาย ทั้งปันปัน
    #1072
    0
  7. #1005 เบค่อนน้อย exo (@exo_xoxo) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 เมษายน 2560 / 13:03
    สงสารองค์ชาย
    #1005
    0
  8. #999 i'm_sgain (@saritar_gain2468) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 เมษายน 2560 / 23:34
    ง่าาาทำไมพระพันปีเลวแบบนี้
    #999
    0
  9. #911 Jidaaa.mb. (@songprince) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2559 / 22:47
    สงสารท่านลุงอ่าTT อี้เอินสู้ๆนะ แค้นพวกพระพันปีจริงๆ มันน่า....ฮึ้ยยยย /แต่ไรท์เก่งมากเลยน้าาา เราเข้าใจอารมณ์ของอี้เอินเลยอะ อยากช่วยแต่ทำอะไรไม่ได้ ทำเราแค้นแทนมากเลย5555 สู้ๆนะค้าา~
    #911
    0
  10. #834 Sunnyday (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2559 / 18:03
    ชอบเรื่องแนวนี้ พีเรียด ย้อนยุค รับรู้ถึงความพยายามในการแต่งของไรท์ค่ะ เก่งมากๆ ชื่นชม เครียดตามองค์ชาย ฮืออออ กดดัน จะเป็นอะไรไหม๊
    #834
    0
  11. #677 Msc' (@msc-miw) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2559 / 11:34
    สงสารองค์ชายอี้เอิน จะต้องลำบากอะไรไหม ท่านจองโฮดีมากอะ เป็นผู้เสียสละจริงๆ
    #677
    0
  12. วันที่ 8 สิงหาคม 2559 / 02:23
    สรุปคือสนมหวัง แม่ขององค์ชายเจียเอ่อร์คือคนโปรดของพระพันปี รวมหัวกันให้ร้ายคุณลุงขององค์ชายอี้เอิน ฆ่ารัชทายาท เพื่อต้องการให้องค์ชายเจียเอ่อร์ขึ้นเป็นรัชทายาท ใช่รึเปล่าคะ? เราเข้าใจแบบนี้ แต่ไม่ค่อยแน่ใจ รู้สึกว่าเรื่องกำลังเข้มข้นและหนักมาก ขอมาร์คแบมมายาใจหน่อยค่ะไรท์ขา ; _ ;
    #656
    0
  13. #653 Kibibiza (@Mat_AnGel) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2559 / 13:54
    คืออ่านไปก็กลัวมาก กลัวอี้เอิ้นจะโดนหางเล่ไปด้วย
    #653
    0
  14. #652 yadara (@yadara) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2559 / 12:18
    บีบหัวใจเหลือเกิน หวังว่าองค์ชายอี้เอินคงจะรอดปลอดภัยจริงๆนะ
    ท่างจองโฮดีมากเลย โดนบีบทุกอย่างจนต้องยอมรับสารภาพว่าเป็นคนทำเพื่อช่วยเหลือองค์ชายอี้เอินกะแม่สินะ ฮืออออ
    #652
    0
  15. #651 moonschedule (@moonschedule) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2559 / 21:33
    แบบเป็นห่วงมาร์คซะแล้ว

    ไม่ทันไร มาร์คก็กำลังจะลำบากซะแล้ว เฮ้อออ ออ 
    #651
    0
  16. #650 palmwannapa (@palmwannapa) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2559 / 07:13
    รออออค่ะรอ
    #650
    0
  17. #649 Pookie_Cookie (@pookiejj) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2559 / 12:10
    วุ่นวายเย้ววว อี้เอินต้องจัดการให้ได้น้าา
    #649
    0
  18. #648 prankmaprank (@prankmaprank) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2559 / 01:17
    โหยยย อย่างม่าเลย ถึงกับร้องไห้หนักมาก เศร้ามากกก
    #648
    0
  19. #646 mmmbb (@bbenz-02bt) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2559 / 10:49
    เป็นห่วงองค์ชานยย
    #646
    0
  20. #645 hyuknok (@hyuknok) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2559 / 23:15
    หวังฮีพิน นี่แม่องค์ชายเจียเอ๋อใช่ไหม?
    #645
    0
  21. #644 markbammuay (@markbammuay) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2559 / 16:58
    โอ้ยสงสารอ่าคือทำไมคนดีต้องโดนทำร้ายยยยไม่เข้าใจจจจจ อย่างนี้องค์ชายก็เจอปันปันน้อยอ่ะดิ
    #644
    0
  22. #643 Reeya.P (@Tuck_Reeya) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2559 / 14:19
    พระพันปีน่ากลัว มาร์คจะได้เป็นรัชทายาทไหม ถ้าเป็นแล้วแบมล่ะ รอค่ะ
    #643
    0
  23. #642 sprysj (@som_peeraya15) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2559 / 13:48
    พระพันปีร้ายมากก
    #642
    0
  24. #639 Moko87 (@mokomoko87) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2559 / 01:35
    พระพันปีร้ายกาจมากกกกกก
    #639
    0
  25. #638 donstop_canstop (@donstop_canstop) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2559 / 00:51
    คนเป็นย่าสามารคทำร้ายลูกหลานได้ขนาดนี้เลนหรอ ช่างร่ากลัวยิ่งนัก
    #638
    0