นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว

[Samuel x You] Sweet Sixteen

โดย LittleDAMI

"โตขึ้นเรามาแต่งงานกันนะ" ผม"คิมซามูเอล"เด็กชายลูกครึ่งเกาหลี-เม็กซิกัน ได้รับจดหมายปริศนาบางอย่างที่นำพาผมมาสู่การตามหาเด็กหญิงชาวไทยเพื่อนสมัยเด็ก ที่จากกันมา11ปี เธอจะยังจำสัญญานี้ได้อยู่หรือเปล่า?

ยอดวิวรวม

803

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


803

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


33
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  5 ส.ค. 60 / 20:17 น.
นิยาย [Samuel x You] Sweet Sixteen

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
ฮัลโหลวววววทุกคนนนนนนนนนนนน นี่ก็เป็นเรื่องที่สองของไรท์ นี่เขียนเพราะสนองนีดตัวเองเพราะไปฟังเพลงของSamuelมาแล้วแบบ มันค่อนข้างสนุก เพราะเราอายุเท่ากัน(?) ไม่เกี่ยวนะ5555 ก็เสียดายนิดๆที่ไม่ได้เดในWanna one เลยอย่างจะสนองนีดตัวเองหน่อยๆ  และก็หวังว่าทุกคนจะชอบเรื่องนี้เหมือนกันด้วยยยยย อย่าลืมมาอ่านกันนะะะ


คิม ซามูเอล


แมวน้ำ(นางเอก)


หวังว่าทุกคนจะชอบนิยายเรื่องสั้นเรื่องใหม่เรื่องนี้กันนะะะะะะ



เนื้อเรื่อง อัปเดต 5 ส.ค. 60 / 20:17


"โอ๊ะ จดหมายไรเนี่ย"ผมเดินมาตรวจกล่องจดหมายขณะพึ่งกลับมาจากงานพาร์ทไทม์
ผมมองืนมองซองจดหมายสีนำตาลมีหัวใจตรงกลางอย่างงงๆ เมื่อผมเดินมาถึงห้องพัก ผมวางจดหมายนั้นไว้บนเตียงแล้วไปอาบน้ำ กินข้าว ซักผ้าจนลืมปเลยว่ามีจดหมายฉบับนี้อยู่ จนตอนผมจะนอน ผมพึ่งมาเห็น ผมเลยเปิดซองจดหมายเพื่อที่จะอ่านข้อความข้างใน ข้างในนั้นเป็นจดหมายภาษาอังกฤษ ลายมือสวยงาม ว่า 
     

     ถึง ซามูเอลที่รัก
เธออาจจะไม่รู้ว่าฉันเป็นใคร มาจากไหน หรือบางทีเธออาจะลืมเรื่องนี้แล้วก็ได้
เอาเป็นว่าฉันจะเล่าให้ฟังคร่าวๆก่อนแล้วกัน ย้อนไปเมื่อ11ปีก่อน เมื่อนาย5ขวบ 
นายได้ให้คำสัญญากับเด็กผญ.คนนึงว่า"โตขึ้นเรามาแต่งงานกันนะ" 
นายยังจำได้หรือเปล่า เรื่องมันก็ผ่านมานานมาก ตั้งแต่ตอนนั้น 
นายกับเธอก็ไม่ได้ติดต่อกันเลย เพราะเธอย้ายไปอยู่ที่อื่นซึ่งครอบครัวของเธอ
ก้ไม่ได้บอกอะไรแก่ครอบครัวของนาย แต่ตอนนี้ฉันเจอเด็กผู้หญิงคนนั้นแล้ว
เธออยู่ที่ประเทศไทย ถ้านายไม่ทิ้งซองจดหมายลงถังขยะไปซะก่อนนายจะเห็นตั๋วเครื่องบิน
ที่ฉันให้นาย ตามหาเธอ พาเธอกลับมา แล้วทำสัญญาของนายและเธอให้เป็นจริง




ผมเอื้อมมือไปหยิบซองจดหมายข้างๆตัว เพื่อดูตั๋วเครื่องบิน ซึ่งมันมีจริงๆ
ตั๋วเป็นรอบบินเป็น"วันพรุ่งนี้!!" ผมรีบพุ่งออกมาจากเตียง เก็บข้าวของที่จำเป็นลงกระเป๋า
และตั้งนาฬิกาปลุกเพื่อตื่นให้ทันกับไฟล์ทพรุ่งนี้


ผมพยายามข่มตาให้หลับ แต่ก็นอนไม่กลับเลย ผมจำเหตุการณ์นั้้นได้ดี คำสัญญาที่เราได้สัญญากันไว้
ผมจำได้เพียงเหตุการณ์ แต่กลับจำชื่อ หน้าตา หรือแม้แต่น้ำเสียงของเธอไม่ได้เลย
แต่ผมเชื่อว่าเมื่อเจอกัน ผมจะจำได้ว่าเป็นเธอแน่นอน





6.00
ผมออกมาจากหอพัก นั่งรสบัสไปที่สนามบิน จนตอนนี้ผมก็ยังสงสัยว่าเธอคือใคร
ในขณะที่ผมกำลังคิด ก็ได้เดินไปชนคุณยายคนนึง ผมรีบขอโทษคุณยายทันทีแล้วพาท่านไปส่งที่อีกฝั่งของถนน
คุณยายมองหน้าผมกล่าวขอบคุณแล้วพูดว่า
"คนที่เจ้าให้สัญญา เจ้าจะเจอเธอในที่ๆไม่คาดคิด เธออาจจะจำเจ้าได้หรือไม่ นั่นขึ้นอยู่กับอนาคตนะ"
คุณยายพูดแล้วยิ้มตอบ เดินจากไป

ตอนนี้ผมถึงที่ไทยแล้ว ผมจะเริ่มจากที่ไหนก่อนดีล่ะ ถ้าเป็นที่สวนสาธารณะหรอ
ผมพยายามสื่อสารกับผู้คนในไทยเพื่อหาทางไปสวนสาธารณะที่ใกล้่ที่สุด ผู้คนใจดีมาก
แต่ก็มีบางส่วนที่จะเลือกเดินหนี ผมว่ามันน่าน้อยใจมากเลยนะ555 แต่ตอนนี้ผมมาถึงแล้วล่ะ
ผมวิ่งรอบสวนสาธารณะแต่ก็ไม่มีวี่แววของเธอเลย ผมจึงเดินมาเรื่อยๆตามถนนฟุตบาต ที่นี่อากาศร้อนเป็นบ้า
จนตอนไหนไม่รู้ ผมก็หมดสติลงไปก่อนเสียแล้ว ได้ยินเพียงแต่เสียงของผู้คนมากมายโทรตามรถโรงพยาบาล




ผมลืมตาขึ้นมาเจอกับเพดานห้องสีขาว ที่นี่คือโรงพยาบาลสินะ ใครเป็นคนพาผมมานะ อยากจะขอบคุณเหลือเกิน
ผมได้ยินเสียงของคุณหมอคุยกับผู้หญิงคนนึงจากนอกห้อง ทันใดนั้นเธอคนนั้นก็เดินเข้ามา
เธอเป็นผู้หญิงผมยาวสวยดกดำ ผิวขาว ตาสีน้ำตาล ใส่ชุดเดรสกระโปรงสีฟ้า เธอยิ้มให้ผมและมานั่งข้างๆ
"ตื่นแล้วหรอ นายเป็นลมไปหน่ะ จำได้หรือเปล่า"ผมมองหน้าผู้หญิงคนนี้อย่างไม่ขาดสายตา
เธอหน้าตาเหมือนคนที่ผมเคยรู้จักมาก่อน ทั้งน้ำเสียง แววตา เหมือนมีใครอีกคนอยู่ในนั้น
"นี่ เงียบทำไมล่ะ"เธอยื่นมือเธอมาแตะมือผม
ผมสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะรีบตอบกลับไป
"อ่าๆ จำได้ๆ"แต่ก็ยังไม่ละสายตาออกจากตาคู่นั่น
"นายคงมาเที่ยวที่ไทยสินะ อายุแค่16แต่มาคนเดียว เก่งจังเลยนะ"
ผมยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะเกาหัวแก้เขิน
"นายคงยังไม่มีที่พักสินะ มาอยู่บ้านฉันก่อนก็ได้นะ อ่อ ฉันชื่อแมวน้ำนะ"
"ชื่อแมวน้ำหรอ แปลกจัง ฉันชื่อซามูเอลนะ"
"ชื่อนายยาวจัง ฉันเรียกว่าแซมเฉยๆได้ม่ะ"
"อ่อ ได้สิๆ"เธอยิ้มให้ผมก่อนจะมีคุณป้าคนนึงเดินเข้ามา
"นี่ป้าฉันเองหน่ะ"เธอแนะนำผมให้รู้จักกับคุณป้า
"เดี๋ยวเธอมาอยุ่กับฉันก่อนก็ได้นะ ยังคงไม่รู้จักเมืองไทยเท่าไหร่ เดี๋ยวไปหลงทางเอา"
ผมพูดขอบคุณ ก่อนที่จะเก็บข้าวของแล้วย้ายออกจาโรงพยาบาล

ตอนนี้รถเก๋งสีดำเคลื่อนมาจอดที่บ้านหน้าตาอบอุ่นหลังหนึ่ง
"ถึงแล้วล่ะ"แมวน้ำหันมาบอกผม
ผมเดินไปหยิบของแล้วช่วยแมวน้ำที่ถิอของใช้ส่วนตัวของผมที่เราไปแวะซื้อกันมา
"เดี๋ยวฉันช่วยก็ได้ ถือคนเดียวหนักแย่"
เธอนำผมมาที่ห้องนอนของผม
"นายนอนห้องนี้นะ ส่วนห้องของฉันอยู่ตรงข้ามกับนาย มีไรก็เรียกได้นะ"
แล้วเธอก็เดินเข้าห้องไป
ผมจัดการเอาของออกจากกระเป๋า อาบน้ำ ผมกลับมาอ่านจดหมายอีกครั้ง
ผมคิดว่าแมวน้ำน่าจะช่วยได้ ผมเดินดิ่งไปที่ห้องของเธอ
"ขอโทษนะ"ผมเคาะประตูแล้วค่ิอยๆเปิดเข้าไป
"อ้าว แซมมีไรป่าว"
"คือเราอยากให้แมวน้ำช่วยไรหน่อยหน่ะ นี่เป็นจดหมายที่พาเรามาที่นี่หน่ะ"
"อ่อได้สิ"เธอรับจดหมายของผมไปอ่าน ผมเดินสำรวจห้องของเธอ
ห้องของเธอก็เหมือนห้องของเด็กผู้หญิงทั่วไป มีตุ๊กตา ห้องสีชมพู มีแต่ของน่ารักเต็มไปหมด 
จนผมหันไปสะดุดกับกรอบรูปที่โต๊ะของเธอ ผมหยิบขึ้นมาเป็นรูปของเด็ผู้หญิงหน้าตาน่ารักคนนึงอยู่คู่กับเด็กผู้ชายที่หน้าตาจางหายไป เมื่อมองเข้าไปในรูป
ผมเห็นความทรงจำทั้งหมด เรื่องในตอนเด็ก คำสัญญาและหน้าตาของเด็กผู้หญิงคนนั้น
ผมหันไปมองแมวน้ำที่อ่านจดหมายผมอยู่ ผมวิ่งเข้าไปกอดเธอ  เธอตกใจจนผลักผมออก
"ทำบ้าไรเนี่ย"เธอตะคอกใส่ผม
"เธอไง เธอจริงๆด้วย จำฉันไม่ได้หรอ"
"ฉันพึ่งเจอนายครั้งแรกนะ"
"เธอจำสัญญาของเราไม่ได้หรอ"
"สัญญาไร"
"แต่งงานกันนะไง"
"ฉันไม่มีเรื่องแบบนั้นหรอก แค่เพื่อนสักคนยังไม่มีเลย"
"ฉันไงเพื่อนเธอ"ผมยื่นมือไปจับแขนเธอ
"นายอาจจะเคยเป็นเพื่อนฉัน ฉันจะบอกให้แล้วกัน ตอนเด็กๆอ่ะฉันเคยประสบอุบัติเหตุเสียความทรงจำ ถ้าฉันจำไม่ได้ก็ขอโทษนะ"
เหมือนผมใจสลาย เธอจำผมไม่ได้ ใครกันทำให้เธอลืมผมทั้งๆที่ ผมรอเจอเธอมาทั้งชีวิต
"ฉันคือเด็กผู้ชายที่อยู่ในรูป"
"นั่นนายหรอ"
เธอมองผมด้วยน้ำตาเอ่อล้น
"นายรู้มั้ยฉันรอนายแค่ไหนอ่ะ จากอุบัติเหตุครั้งนั่นฉันเสียพ่อแม่ไป และคุณป้าคนนี้ได้ไปเจอฉันพอดี จึงรับฉันมาเลี้ยง"
"ฉันรอนายมาตั้ง11ปีนะ นายปล่อยให้ฉันรอนานขนาดนี้ได้ไง"
แมวน้ำร้องไห้โฮออกมา เธอคงจะดีใจที่ได้เจอผมและเสียใจที่ปล่อยให้รอนาน
"ฉันขอโทษ ตอนนี้ก็มาแล้วไง"ผมดึงเธอเข้ามากอดปลอบ
เธอกอดผมกลับ น้ำตาใสๆก็ยังไหลออกมาไม่หยุด
ผมยื่นหน้าเข้าไปจูบแมวน้ำ เธอไม่ขัดขืนอะไร เธอจูบพร้อมตอบกลับเพื่อให้ผมรับรู้
เราสองคนมองหน้ากัน แมวน้ำลุกไปเข้าห้องน้ำ ทันใดนั้นเอง
"ปึง"มีเสียงดังออกมาจากห้องน้ำ
"เห้ย แมวน้ำเป็นอะไรหรือเปล่า"ผมมยืนเคาประตูห้องน้ำ
แต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับจากอีกฝ่าย ผมรีบลงไปเรียกคุณป้า
คุณป้ารีบเอากุญแแจสำรองมาไข เมื่อเปิดเข้าไป
ผมเจอเธอนอนอยู่ที่พื้นเลือดนองเนื่องจากลื่นในห้องน้ำ
ผมร้องไห้ออกมา ผมพึ่งเจอเธอเองนะ เธอจะจากผมไปอย่างงี้ไม่ได้
ผมพยายามเรียกชื่อคนตรงหน้าให้ตื่นขึ้นมา
ทันใดนั้นรถโรงพยาบาลก็มารับเธอไป



ตอนนี้เธอนอนพักอยู่ในห้องพัก มีผ้าฟันแผลอยู่ที่หัว ผมจับมือเธอ อธิษฐานและหวังที่จะให้เธอฟื้นขึ้นมา
ผมร้องไห้ไม่หยุด ผมเสียใจ ทำไมผมไม่รีบตามหาเธอ ทำไมผมถึงจะปล่อยให้เธอเกือบจากไปอีกแล้ว
"อื้อ"เสียงของแมวน้ำที่พยายามดันตัวเองขึ้นมา
"ตื่นแล้วหรอ"ผมรีบเช็ดน้ำตามากอดคนตรงหน้า
"ตื่นแล้วสิ"เธอกอดผมตอบ
"จำฉันได้หรือเปล่า คิมซามูเอลที่เป็นลมไง"ผมถามเธอ
"จำได้สิ"เธอจับมือผมแล้วยิ้ม
"แต่ฉันจำได้ว่า นายคือแซม เด็กผู้ชายที่จะขอฉันแต่งงานนะ"
ผมดีใจจนร้องไห้ออกมา ตอนที่เธอล้มในห้องน้ำ ขระที่เธอกำลังพักอยู่
คุณหมอบอกว่าเธฮมีโอกาสเพียง50%ที่จะจำทุกอย่างและความทรงจำตอนเด็กกลับมาได้ และมี50%ที่เธอจะลืมเรื่องราวทั้งหมด และความทรงจำตอนเด็กจะหายไปหมดเลย
มันเป็นเหมือนโชคดี ที่เธอจำผมได้ ไม่ใช่ในฐานะคนที่มาท่องเที่ยวแล้วเป็นลม แต่เป็นเด็กผู้ชายที่จะขอเธอแต่งงาน
ผมจึงได้แต่งเพลงนี้เพื่อมอบให้เธอ"Sixteen" มันคืออายุของพวกเราสองคนเมื่อเจอกัน และเรื่องราวตั้งแต่ผมเจอเธอที่เมืองไทย บอกกความรู้สึกผ่านเพลงนี้(เพื่อความฟินเพิ่มขึ้นไรท์ได้ใส่เอ็มวีเพลงsixteenพร้อมซับให้เรียบร้อย)




                             
ขอบคุณซับสวยๆจากแชเนลPEWeN CHaZ THSUB





Writer Talk
บอกแล้วเขียนสนองนีดตัวเอง55555
ใช้เวลาแต่ง1ชม.นิดๆ ก็เป็นเรื่องที่สองหวังว่าจะชอบกันนะ
ช่วยเม้นให้กำลังใจและมาดูการพัฒนาของไรท์เตอร์อายุ16คนนี้ด้วยนะะะะ
**(แต่เอาจริงๆคือแซมอายุ15 แต่นับตามเกาหลีจะเป็น16 แต่ถ้าใจเราจะมโน ทุกอย่างก็เป็นไปได้55)
ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านด้วยนะะะ






ผลงานอื่นๆ ของ LittleDAMI

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น