Kiss Love : รักวุ่นวายนายสุดหล่อ [Yaoi ♥ [] ♥ Boy's Love] จบ

ตอนที่ 109 : Kiss Love 78 : หล่อเลี้ยงรัก [เอก...]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 42,395
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 159 ครั้ง
    19 ก.ย. 60

*ดิทคำผิด 3-12-2012

78
หล่อเลี้ยงรัก
[เอก...]





 

ท้องฟ้ายามราตรีสวยงามเอามาก ๆ ผมหนีบไอ้ตัวเล็กพามันมาเดินเล่นทะเลแถว ๆ หาดแม่พิมพ์จังหวัดระยอง ที่นี่เงียบและบรรยากาศดีสุด ๆ ผมพามันมานั่งอยู่บนพื้นทราย ด้านหลังเราคือทิวสนขนาดใหญ่ ตั้งเรียงรายไปจนสุดหาด ด้านหน้าคือท้องทะเลกว้างใหญ่ไกลสุดลูกหูลูกตา

               สายลมยามดึกปลุกผิวน้ำนิ่งสงบให้ลุกขึ้นมาวิ่งชนกันกลายเป็นระลอกคลื่นเข้ากระทบฝั่ง บนท้องฟ้าแสนกว้างมีดวงจันทร์สีเหลืองอร่ามประดับอยู่โอบล้อมด้วยดวงดาวนับล้านที่กำลังแข่งกันสาดแสงเปล่งประกายสวยงามไม่ต่างกับแสงไฟจากเรือหาปลาที่จอดอยู่กลางท้องน้ำไกลออกไปลิบ ๆ  

 

ผมนั่งชันเข่าอยู่บนทราย กึ่งกลางระหว่างคลื่นน้ำและทิวสนด้านหลัง โดยมีไอ้ตัวเล็กนั่งแทรกพิงอกผมไว้ ฝ่าเท้าเราเปลือยเปล่าด้วยกันทั้งคู่กดแทรกไปกับเม็ดทรายสีอ่อน ผมโอบมันไว้หลวม ๆ ในอ้อมแขน

 

ผมชอบที่จะมีช่วงเวลาดี ๆ แบบนี้กับมัน
              
               กับคนอื่น ผมยังไม่เคยพยายามทำอะไรแบบนี้มาก่อน แต่กับมัน ผมอยากทำ อยากสร้าง อยากเห็นรอยยิ้ม และมีความสุขร่วมกับมันทุกวัน



                ผมรู้ว่ามันชอบถ่ายรูป แม้แต่เวลานี้ก็ตาม

 

“พี่เอกยิ้ม”

 

ผมเองก็บ้าจี้ ฉีกยิ้มกว้างใส่กล้องที่มันเล็งมาทางพวกเรา เป็นกล้องจากมือถือผมเอง เปลี่ยนรุ่นแล้วครับ เลือกเอารุ่นที่มีฟังชั่นการถ่ายรูปชัด ๆ มาแทน

               ถ่ายเสร็จมันก็กดเช็คดูความแม่นยำ

 

“แฟนใครเนี่ยหล่อจัง”



                ผมนั่งหน้าร้อนผ่าว เวลามันถือกล้องมันมักจะพูดอะไรทำนองนี้ออกมาได้ไม่อาย และไม่ค่อยจะรู้ตัวด้วย คนที่อายแทนก็ผมนี่แหละ ดีว่าไม่มีใครสังเกตเห็น

 

“นี่ ๆ ถ่ายพ่อบ้างสิ”

อันนี้ไม่ต้องแปลกใจว่าโผล่มากันได้ไง

 

รายนี้ พอโทรหาลูก แล้วรู้ว่าถูกผมลากมาทะเล แกก็รีบไปลากแม่ที่กำลังนั่งปั่นนิยายอยู่ตะบึงรถมาสมทบทันที

 

นี่กูต้องการมาสวีทกับเมียกูสองคน แล้วจะตามมาทำไมกันเยอะแยะวะเนี่ย

 

พาลครับ

 

ไอ้ตัวเล็กรีบลุกไปถ่ายรูปพ่อกับแม่ แม่ก็ขืน ๆ อะนะ แต่พ่อด้านซะอย่าง ผมอมยิ้ม พอถ่ายรูปจนพอใจ พ่อก็จูงมือแม่ไปหาที่เงียบ ๆ นั่งสวีทกันสองคน

 

พ่อก็คงไม่ต่าง
              
               อยากใช้ช่วงเวลาที่เหลือเพื่อความสุขของตัวเอง ผมเพิ่งรู้ว่าแต่ก่อน พวกเขาก็เอาแต่ทำงาน โดยเฉพาะพ่อที่บ้างานสุด ๆ เที่ยวก็มีบ้าง แต่งานต้องมาก่อน

 

ไม่ต่างกับผม

 

แต่ตั้งแต่ผมมีไอ้ตัวเล็ก ผมเริ่มที่จะวางแผนทำงานให้เป็นระบบมากขึ้น เพื่อจะได้มีเวลาว่างให้มากที่สุด และเอาเวลาเหล่านั้นมาอยู่กับมันและครอบครัว

 

หันไปมองอีกด้าน ไอ้เป้นั่งอยู่บนพื้นทราย วางสองขาราบไปกับพื้น โดยมีไอ้เต้ยนอนอยู่บนทรายหนุนตักมันไว้อีกที

 

พวกเรารู้ว่ามันผิด แต่ก็ยากที่จะห้ามปราม

 

ดวงตาไอ้เป้ยังเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด แต่มันก็สุขใจเล็ก ๆ ที่น้องมันรักมัน เหมือนที่มันรักน้องมัน

 

ผมหันกลับมามองท้องทะเลยามค่ำคืนอีกครั้ง


 

 

“ตอนนี้เที่ยงคืนแล้ว”

ไอ้ตัวเล็กยกข้อมือผมขึ้นเพื่อดูนาฬิกา

 

ผมมองตามงง ๆ

 

“ตอนนี้ผมอยู่ตรงนั้น”

มันชี้ไปที่ดวงจันทร์

 

“และเมื่อตอนกลางวัน พี่ก็อยู่ตรงนั้นด้วยเหมือนกัน ผมกับพี่เอก อยู่จุดเดียวกันเสมอ”

 

ผมก้มมองหน้ามัน



               นั่นสินะ 


               และไม่ว่ามันจะอยู่ที่ไหน ผมจะอยู่กับมันเสมอ
 

 


 

“แม่.ง่วงแล้ว แม่ขึ้นห้องก่อนนะ”

แม่ไอ้ตัวเล็กเดินมาบอก

 

“พ่อก็เหมือนกัน”

พ่อแกล้งทำตาปรอยเหมือนคนง่วง เดินเซ ๆ ไปซบไหล่แม่เนียน ๆ

 

“นี่!!

แม่กระตุกหัวไหล่เขยิบตัวหนี

 

“โธ่ คุณ ก็ผมง่วง”

 

“ง่วงก็ขึ้นไปนอนซะสิ”

 

พ่อทำตาวิ้งขึ้นมาทันที

 

“คุณชวนผมเองนะ”

แล้วพ่อก็จัดการจับแม่พาดบ่า วิ่งลิ่ว ๆ เข้าโรงแรมไป แม่โวยวายไปตลอดทั้งเส้นทางคละเคล้าเสียงหัวเราะของพ่อ

 

ผมหันมามองไอ้ตัวเล็ก ทำสายตาเจ้าเล่ห์หน่อย ๆ ใส่ และก่อนที่มันจะอ้าปากพูดอะไร ผมรีบจับมันอุ้มพาดบ่าทันที

 

“พี่เอก ปล่อย!! ผมเดินเองได้!!

 

“ไม่เอาน่า พี่บริการส่งให้ถึงห้อง ได้ข่าวว่าทำงานมาเหนื่อย ๆ”

 

มันดิ้นด๊อกแด๊ก แต่ผมก็ไม่คิดจะปล่อย เดินหัวเราะผ่านเคาน์เตอร์ที่มองมาทางพวกเรายิ้ม ๆ

 

หันไปมองอีกคู่ ไอ้เต้ยเดินควงแขนพี่มันตามมาเหมือนกัน

 

แล้วพวกเรา ก็ต่างพากันเดินเข้าห้องปิดประตูนอนเงียบ ๆ

 

 

“อ๊า พี่เอก ตะ ตรงนั้น อย่า..

 

ครับ เงียบ ๆ

 

หึหึ

 

 

 

 







 

 

          

 

เช้าวันใหม่ ผมปลุกไอ้ตัวเล็กตั้งแต่พระอาทิตย์ยังไม่ขึ้นทอแสงเพื่อชวนมันไปวิ่ง มันงัวเงียกอดหมอนกอดผ้าห่มแน่นไม่ยอมตื่น

       ผมดึงผ้าห่มออก จับมันลุกขึ้นมานั่ง

 

“พี่เอก ผมง่วง”
               มันงอแงทำท่าจะล้มตัวลงไปนอนต่อ 


               “อะไร พี่ทำเราไปแค่สองรอบเองนะ”



                มันหน้าง้ำทันทีที่ผมพูดจบ

 

“สองรอบต่อเซตน่ะสิ”

 

ผมหัวเราะหึ ๆ ดึงมันลุกออกจากเตียง

               ผมพร้อมอยู่ในชุดเตรียมวิ่งเรียบร้อยแล้ว มันเดินเนือย ๆ ลากขาเข้าห้องน้ำไป ไม่เกินสิบนาทีก็เดินออกมาในชุดเตรียมวิ่งไม่ต่าง เพียงแต่ของมันเป็นชุดขาวล้วนตั้งแต่เสื้อยันรองเท้า ในขณะที่ผม เสื้อเป็นสีฟ้ากางเกงสีน้ำเงิน รองเท้าผ้าใบสีเดียวกับกางเกง   

 

เราเดินออกจากห้องไปสมทบกับพ่อและแม่รวมถึงสองพี่น้องต่างไซส์ที่เตรียมพร้อมอยู่ก่อนแล้ว

 

“มึงคิดไง ชวนวิ่งเนี่ย”

ไอ้เป้มันถาม

 

“วิธีที่จะได้ชมวิวไปด้วยออกกำลังกายไปด้วยก็วิ่งนี่แหละ”

 

มันพยักหน้าเข้าใจ

 

แล้วพวกเราก็พากันวิ่งไปบนพื้นทรายเลียบคลื่นน้ำที่กำลังกระทบฝั่งเป็นระลอก ๆ สายลมยามเช้าพัดไหวให้กิ่งก้านช่อใบของต้นสนร่วงโรยลงมาดูสวยงามไปอีกแบบ มีนักท่องเที่ยวฝรั่งบางคนออกมาวิ่งจ๊อกกิ้งสวนทางเราไป  

 

ผมสูดเอาอากาศดี ๆ เข้าปอด วิ่งในจังหวะช้า ๆ แต่สม่ำเสมอ ส่วนไอ้ตัวเล็ก กำลังหอบแฮกพยายามกอบโกยเอาอากาศเข้าปอดอยู่ ผมยิ้ม

 

ปกติผมกับไอ้เป้จะวิ่งเร็วกว่านี้ แต่วันนี้พวกเราพากันวิ่งช้า ๆ รอพวกไอ้ตัวเล็กมัน อ่อนออกกำลังกายด้วยกันทั้งคู่ วิ่งกันไม่เท่าไหร่ก็หอบแดกแล้ว

 

วิ่งไปได้สักพัก ไอ้ตัวเล็กก็หยุดยืนค้ำเข่า จนพวกเราต้องวิ่งเหยาะ ๆ อยู่กับที่รอ มองไปด้านหน้า เห็นพ่อกับแม่วิ่งอยู่ลิบ ๆ

 

เห็นอายุเยอะ แต่แข็งแรงกันน่าดู ดูถูกคนแก่กันไม่ได้เลยจริง ๆ 

 

ไอ้ตัวเล็กหอบแฮก ดึงเสื้อขึ้นมาเช็ดเหงื่อจนเห็นสะดือ

                ผมเผลอมองตามแบบหื่น ๆ

 

“แข็งขันหน่อยสิ”

ผมวิ่งเหยาะ ๆ กระตุ้น

 

“ไม่ไหว ช้า ๆ หน่อยพี่เอก”

มันโบกไม้โบกมือ

 

ผมเลยพยักหน้าให้ไอ้เป้วิ่งนำไปก่อน

 

“ไหวไหม”

ไอ้เป้ถามน้องมันที่มีสภาพเกือบเหมือนไอ้ตัวเล็ก

 

ไอ้เต้ยฉีกยิ้มกว้างปนหอบ

 

“ไหว”


                ไอ้เป้พยักหน้า วิ่งเหยาะ ๆ พาน้องมันจากไป ส่วนผมเดินช้า ๆ ไปกับไอ้ตัวเล็ก

 

“อึดให้ตาย” มันบอก

 

“ถ้าไม่อึด จะทำให้กายมีความสุขได้ยังไง”

 

หน้าที่แดงเพราะแรงวิ่งยิ่งแดงเข้าไปใหญ่เพราะความอาย

 

“ลามก”

 

ผมหัวเราะหึ ๆ

 

แล้วเช้านั้น เราก็ได้กินมื้อเช้ากันระหว่างทาง เป็นร้านอาหารริมทะเลนั่นแหละ เห็นคนเยอะดี เลยเข้าไปนั่งกับเขาบ้าง อร่อยใช้ได้ครับ

 

ขากลับ พวกเราพากันเดินกลับ วิ่งไม่ได้ครับ..

 

มันจุก

 

“อยากกินน้ำมะพร้าวแฮะ”

ไอ้เต้ยมันพูดขึ้นมาลอย ๆ

 

ไอ้เป้มองหาซ้ายขวา แต่เช้า ๆ แบบนี้ ไม่น่าจะมีขาย

 

“เดี๋ยวพาเข้าไปซื้อในเมือง”

มันเอาใจน้องมัน ไอ้เป้โหมดเดิมกลับมาแล้วครับ

 

“ไม่เป็นไร กลับไปกินน้ำเปล่าที่ห้องก็ได้”

ไอ้เต้ยเกาะแขนพี่มันแน่นพูดยิ้ม ๆ

 

ผมเผลอตัวอมยิ้มตาม

 

แค่คำพูดเอาใจจากพี่มัน ก็มีค่ามากพอสำหรับไอ้เต้ยแล้ว

 

ไอ้เป้ยิ้ม ขยี้หัวน้องมันเบา ๆ

 

ไอ้ตัวเล็กมองภาพข้าง ๆ ไม่ต่างกับผม ตอนแรกมันเดินอยู่ห่าง ๆ สักพักมันก็เดินเข้ามาควงแขนผม

               ผมมองมันอึ้ง ๆ

               หน้ามันแดงอย่างเห็นได้ชัด คนก็มองกันใหญ่ ปกติมันขี้อายจะตาย

 

“ผมรักพี่นะ”

มันพูดเบา ๆ หวังให้ผมได้ยินคนเดียว ก่อนปล่อยมือออกแล้วเดินลิ่ว ๆ นำหน้าไป

                ผมยิ้ม ก้าวเร็วตามไปหอมแก้มมันที มันรีบกุมหน้าหันขวับมามอง

 

“กายชอบแกล้งพี่”

 

“กะ แกล้งอะไร”

 

“แกล้งให้พี่รักมากขึ้นทุกวันไง”

 

“แหวะ”

เอฟเฟคจากพ่อครับ

 

ผมหันไปยักคิ้วให้

 

“อย่าอิจฉาพ่อ ผมกำลังจีบเมียผมอยู่”

 

“เป็นเมียแล้วยังต้องจีบอีกเหรอ”

แม่ถามอย่างสงสัย

 

ผมยิ้ม

 

“ไม่ได้หรอกแม่ กายเขาเสน่ห์แรง ไม่จีบทุกวัน เดี๋ยวเผลอไปหลงรักคนอื่นเข้า ผมคงแซด”

 

ไอ้ตัวเล็กหน้าแดงใหญ่

 

“แล้วอีกอย่าง ความรักมันก็เหมือนต้นไม้ ต้องให้น้ำทุกวัน ต้องใส่ปุ๋ยสักเดือนละครั้งสองครั้ง มันถึงจะสดชื่นเจริญงอกงาม ผมไม่อยากให้ต้นไม้ที่ผมรัก ต้องเหี่ยวเฉาหรือแห้งตายไปในที่สุด ถึงเวลานั้น ผมคงเรียกร้องอะไรกลับคืนไม่ได้ เพราะผมเป็นคนละเลยการดูแลเอง”

 

ทุกคนพากันนิ่งฟัง

 

“นั่นสินะ”

พ่อเปรยเงียบ ๆ

 

“เหมือนที่พ่อกับแม่เป็นสมัยก่อน เพราะคิดว่าเป็นผัวเมียกันแล้ว เลยไม่ค่อยใส่ใจกัน พอนานวันเข้า ต้นไม้มันก็เหี่ยวเฉา ไร้ดอกไร้ผล ถ้าเป็นความรัก มันก็จืดก็จาง สุดท้ายต้นไม้ก็ตาย ความรักก็จบ หนังก็เหี่ยว”

 

แม่ตีเพี้ยะแขนพ่อ

               ชอบทำให้คำซึ้ง ๆ พังตอนจบอยู่เรื่อย

 

แต่พวกเราเข้าใจที่พ่อพูดดี

 

พ่อจับมือแม่ไว้ แม่ก็ไม่คิดจะดึงกลับ เดินคู่กันไปเงียบ ๆ ในขณะที่ไอ้เต้ย ควงแขนพี่มันไม่อาย และไอ้ตัวเล็ก ที่ก้าวช้าลงมาเดินอยู่ข้าง ๆ ผมหน้าแดง ๆ

 

แต่ละคน กำลังหล่อเลี้ยงความรักในรูปแบบของตัวเองอยู่














 

 

สาย ๆ พวกเราก็พากันไปขี่มอเตอร์ไซค์ชมเมือง เราเลือกขับเข้าซอยเล็ก ๆ เพื่อไปดูวิถีชีวิตของชาวบ้าน เจอซอยไหนน่าเลี้ยวก็เลี้ยว ไม่ได้เจาะจงจุดหมายปลายทาง

 

ผม พ่อ และไอ้เป้ทำหน้าที่ขับรถ ส่วนไอ้ตัวเล็ก แม่และไอ้เต้ยนั่งอยู่เฉย ๆ ด้านหน้า 

 

แสงแดดยามสายอุ่นผิวกำลังดี พวกเราขับรถเล่นไปเรื่อย ๆ ปล่อยให้สายลมพากันตีใส่หน้า มองวิวทิวไม้และท้องทุ่งนา รวมถึงชาวบ้านและสัตว์เลี้ยงสี่ขาต่างพันธุ์

 

ไอ้ตัวเล็กถ่ายรูปมาตลอดทั้งเส้นทาง จนหนำใจถึงได้คล้องกล้องไว้ที่คอแล้วมองวิวสองข้างเฉย ๆ

 

“กาย”

ผมเรียก มันครางรับหันมามอง



               “นายขับนะ”

 

มันทำหน้างง ๆ แต่ก็รีบจับแฮนด์ไว้อัตโนมัติ

 

ส่วนผม

 

เลื่อนมาจับเอวมันแทน

 

หึหึ

 

ขอแต๊ะอั๋งเมียตัวเองหน่อยเหอะ           

 

“นี่!! มีบรรพบุรุษเป็นงูรึไง ขับรถแบบนี้!!

แม่วีนใส่พ่อเสียงดัง เพราะพ่อเล่นขับรถปาดซ้ายปาดขวา วิ่งจากริมซ้ายสุดไปขวาสุด แถวนี้ไม่มีรถราสัญจรหรอก ถนนทั้งเส้นมีแค่รถพวกเราสามคันนี่แหละ

 

“แหมคุณ ชีวิตมันต้องลองทำอะไรแหกกฎดูบ้างสิ ถึงจะสนุก”

 

เฮียแกแอดเวนเจอร์ตลอด

 

“ว่าแล้วก็อยากไปเดินป่า”

พ่อเปรย ผ่อนจังหวะปาดซ้ายปาดขวาให้ช้าลง แม่ที่กำลังวีน ๆ อยู่ ทำเสียงตื่นเต้นเห็นด้วยไม่ต่างกับไอ้ตัวเล็กของผม

 

“เอาสิฮะ”

 

ผมก้มมองแล้วยิ้มให้มัน

 

 

“กูอยากให้โลกนี้มีคู่ขนานจัง”

ไอ้เป้มันเปรยขึ้นมาบ้าง พวกผมหันไปมอง รวมถึงคนในอ้อมแขนมันด้วย

 

“ทำไม” ผมถาม

 

“กูจะได้ไปอยู่ในโลกนั้นกับคนที่กูรัก”

 

ทุกคนพากันเงียบ

 

“พี่เป้บอกได้ไหม ว่าใครคือคนที่พี่รัก”

ไอ้เต้ยมันถามอีกที

 

ไอ้เป้ปิดปากเงียบ แต่ในใจมันคงกำลังตอบคำถามนั้นอยู่

               และไอ้เต้ยคงอยากให้คำตอบนั้น คือตัวมันเอง

 

พ่อกับแม่มองมาด้วยแววตาสงสาร พ่อกับแม่รู้เรื่องทั้งหมดจากไอ้ตัวเล็กแล้ว

 

จะสนับสนุนก็ไม่ได้ จะคัดค้านก็ลำบาก

 

พ่อกลับมาขับรถดี ๆ อีกครั้ง

 

ในขณะที่ผม

 

“ว้ากกก พี่เอก!!!

 

ขับรถแบบพ่อแทน

 

หึ ๆ ชีวิตครับ

 

ต้องแอดเวนเจอร์นิดหนึ่ง

               ผมขับรถปาดซ้าย ปาดขวา พารถเอียง ๆ จนมันนั่งเกร็ง ผมหัวเราะร่วนแกล้งมันไปตลอดทั้งเส้นทาง

 

เอาวะชีวิต

 

ไม่รู้จะคบกับมันไปได้นานแค่ไหน แต่วันนี้ ผมขอมีความสุขให้เต็มที่ กับคนที่ผมรักก็พอ




               To Be Con.(โปรดติดตามตอนต่อไปเด้อสู... หุหุ)

               เราทุกคนมีสิทธิ์เลือก เลือกว่าจะอยู่กับความทุกข์หรือความสุข
               ขอบคุณทุกกำลังใจที่มีมาให้กันอย่างต่อเนื่อง คิดไม่ผิดจริง ๆ ที่มายืนอยู่ ณ จุดนี้ ตรงนี้ ที่นี่ กับทุกคน ไม่รู้เหมือนกันว่าจะทำแบบนี้ไปได้อีกนานแค่ไหน อาจจะแค่พรุ่งนี้ หรืออยู่ตรงนี้ตลอดไป เพราะไรท์ไม่รู้อนาคต ไม่รู้อะไรเลย แต่สิ่งที่ไรท์ทำได้ คือมีความสุขกับสิ่งที่ทำอยู่ น้องกายมีพี่เอก ไรท์มีคนอ่าน ไม่ต้องการอะไรแล้ว นอกจากมีความสุขด้วยกันตลอดไป ^__________________________^ ร้าาาาากคนอ่านทุกคนค่ะ ^^
         
                        




           



                 รักเธอที่สุดAdd Fav. แฟนคลับน้องคีส

              กดไลค์ Facebook แฟนเพจ
                 (แล้วกด "เพิ่มในรายการที่สนใจ" หรือ "Add to interestiong List" ข้ามปุ่มไลค์นะคะ)

              onion05ทวิตเตอร์ฮับ




          
          
            
            
           

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 159 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

63,836 ความคิดเห็น

  1. #63790 Khaofang75 (@Khaofang75) (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 14 มกราคม 2563 / 20:14
    อยากให้ทำซีรี่
    #63,790
    0
  2. #63171 NichananMild (@NichananMild) (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 21 กันยายน 2560 / 23:09
    คิดถึงเรื่องนี้สุดๆ รอนร้า
    #63,171
    0
  3. #63167 Chandra and Clover (@0867513471) (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 21 กันยายน 2560 / 09:21
    รอค่ะ~~~
    #63,167
    0
  4. #63163 12uk1nos (@12uk1nos) (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 20 กันยายน 2560 / 16:49
    มีความฟินไม่รู้ลืมมม
    คิคิ=w=~
    #63,163
    0
  5. #63130 Chopoom94 (@chompoo3957) (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 5 กันยายน 2560 / 23:44
    ทุกคนดูแฮปปี้อ่ะตอนนี้ โดนเฉพาะพ่อกับแม่ กัดกันนิดๆ สีสันๆ
    #63,130
    0
  6. #62875 smaayd368 (@smaayd368) (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 19 มกราคม 2560 / 14:18
    อ่านแล้วมีความสุข เรื่องนี้เป็นเรื่องที่สนุกมากเลยค่ะ ทุกคู่ดูมีความสุข คนอ่านก็มีความสุขตามๆกัน

    เป้เต้ยสู้ๆๆนะค่ะ
    #62,875
    0
  7. #62774 tanthai1975 (@tanthai1975) (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2559 / 20:06
    สงสารจับใจ แหกกฎเลยดีป่ะ ความรักของ2คนไม่ได้ทำร้ายใครสักหน่อยนืน่า
    #62,774
    0
  8. #62707 Tasanee Buram (@50973387) (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2559 / 17:59
    สงสารเต้ยยย
    #62,707
    0
  9. #62531 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2559 / 21:58
    สงสารเป้เต้ยชะมัด มันจะไม่มีวันเป็นจริงเลยหรอ
    #62,531
    0
  10. #62386 johxnq_ (@chojoonism) (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2559 / 23:25
    มีความสุขกับการอ่านเรื่องนี้มาก ยิ่งตอนไหนตัวละครมีความสุขนี่ยิ้มไม่หุบเลย ถึงแม้จะสงสารเรื่องของพี่เป้และเต้ย แต่เรื่องนี้ทำให้ได้คิดและเข้าใจในความรักหรือการใช้ชีวิตมาก สนุกมาก ขอบคุณสำหรับฟิคที่ดีนะคะไรท์ (เดี๋ยวไปอ่านต่อก่อนเม้นเหมือนจบแล้วอ่ะ5555)
    #62,386
    0
  11. #62335 อาแนของแบคฮยอน (@anniii1994) (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2559 / 13:12
    ชอบ. 55555 สนุกอะ. ชอบโมเม้นนี้. งือออ
    #62,335
    0
  12. #61958 Bennie_ (@sn_inmymind) (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 12 เมษายน 2559 / 15:18
    เป้เต้ยน่าสงสาร ให้เต้ยรังเกียจที่พี่เป้มารักยังจะดีกว่า เจ็บแต่จบ ดันใจตรงกันเลยยิ่งค้างคา จบยากกก เอาใจช่วยคู่นี้น้าา
    #61,958
    0
  13. #61729 gene_pa (@pathaimas-p) (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 16 มีนาคม 2559 / 12:44
    พี่เอกโรแมนติกจัง
    ชอบความคิดแบบไรท์นะอยู่กับปัจจุบัน สร้างความสุขกับคนที่รัก
    อ่านแล้วมีความสุขตามไปด้วย
    #61,729
    0
  14. #61581 สโนว์เเบล็ค (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 27 มกราคม 2559 / 17:12
    ความรักมันคงไม่เกี่ยวว่าเป็นใคร เพศอะไร สถานะไหน หรอกมั้ง สงสารพี่เป้กะเต้ยจังงง ทั้งสองคนรักกันเเบบบริสุทธิ์เเท้ อ่านเเล้วเศร้า
    #61,581
    0
  15. #61332 fe&font (@feremaka) (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2558 / 00:25
    ให้น้ำ ทุกวันจริงๆด้วย
    เต้ยสู้ๆนะ ;_;
    #61,332
    0
  16. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  17. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  18. #59802 0474 (@anisa-pam) (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2557 / 15:04
    เอาใจช่วยพี่เป้ๆ
    #59,802
    0
  19. #59700 piyadabb (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2557 / 21:33
    รักพี่เป้อ่ะ

    ปึก!!!//ช่วยด้วย!โดนเต้ยถีบค้าาา~!
    #59,700
    0
  20. วันที่ 9 พฤษภาคม 2557 / 17:08
    พี่เป้สู้ๆ
    #59,659
    0
  21. #59593 blacksaya (@sakuyablackrose) (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2557 / 09:27
    พี่เป้สู้ๆน้า
    #59,593
    0
  22. #59440 Lucia Eve (@sodiz) (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 23 เมษายน 2557 / 19:07
    ชีวิตไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ อ่านแล้วมันเหนื่อยใจแทน
    #59,440
    0
  23. #58971 Mu Thai-Elf (@mublue) (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2557 / 15:35
    พี่เป้ตรงผ่านมันไปให้ได้ ง่าา อยากรู้บทสรุปของทั้งคู่แล้วน๊าาา พี่มิววว
    #58,971
    0
  24. #58220 giou reiga (@giou) (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2556 / 16:53
    The very best fiction.
    I finished it many times.
    #58,220
    0
  25. #58069 ToNAoRLoYLoM (@tonaorloylom) (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 23 กันยายน 2556 / 06:57
    T^T เป้เต้ย

    เพ้อมาสามตอนละ
    #58,069
    0