|จบ| รวมเรื่องสั้น (Yaoi)

ตอนที่ 18 : [Yaoi] :: พี่สมุด น้องปากกา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,068
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    13 ก.ย. 59


 


                   “พี่สมุดครับ พี่สมุด” ผมปลุกคนที่กำลังหลับใหลให้ตื่น

“พี่สมุด” ผมส่งเสียงเรียกอีกรอบ พี่สมุดขยับตัวนิดหนึ่ง

“พี่สมุด” ผมเรียกอีกทีกระตุ้น พี่สมุดขยับหัวอีกนิด ปรือตาเงยหน้ามอง

“ว่างาย

“พี่สมุดฮะ ผมเหงา” ผมบอกความในใจ หลังจากต้องนอนเดียวดายมานานบนพื้น

“แล้วเรามาอยู่ตรงนี้ได้ยังไง” พี่สมุดหันไปมองแก้วใส่ดินสอปากกาบนชั้นโชว์ด้านบน ผมทำหน้าสลด

“เจ้านายทำผมตกพื้นฮะ ผมไม่รู้ว่าจะขึ้นไปหาเจ้านายยังไง ผมพยายามส่งเสียงเรียกแล้ว แต่เจ้านายไม่ได้ยิน ผมเหงา ผมกลัว”

“ไม่ต้องกลัวนะ พี่อยู่ตรงนี้แล้ว” พี่สมุดส่งยิ้มให้ ผมยิ้มรับ

“ขอบคุณครับ ว่าแต่พี่สมุดมาอยู่ที่นี่ได้ไงฮะ ปกติอยู่บนโต๊ะไม่ใช่เหรอ”

พี่สมุดยิ้มหล่อ รอยยิ้มที่ผมเฝ้ามองไกล ๆ มานาน ไม่คิดเลยว่าวันนี้ ผมจะมีโอกาสได้พูดคุยกับพี่เขา

พี่สมุดหันซ้ายหันขวา ก่อนเงยหน้ามองไปยังโต๊ะทำงานของเจ้านายที่พี่สมุดเคยนอนอยู่เป็นประจำ

“ไม่รู้แฮะ สงสัยเจ้านายเผลอทำพี่ตกเหมือนเราแหละมั้ง”

ผมยิ้มดีใจที่มีเพื่อน แต่ก็เสียใจที่พี่สมุดมีชะตาไม่ต่างกัน

แนะนำตัวกันก่อนนะครับ ผมชื่อปากกา เป็นปากกาลูกลื่นหัวสีน้ำเงิน ขนาด 0.8 มิล อดีตผมเคยอยู่ในแก้วดินสอบนชั้นโชว์นั่นแหละ ถูกเจ้านายหยิบเขียนบ้างบนเศษกระดาษ ก่อนจะทำผมตกมาอยู่ที่พื้นแบบนี้

ผมพยายามส่งเสียงเรียกทุกครั้งที่เจ้านายเดินผ่าน ผมรู้ว่าเจ้านายพยายามมองหาผมแล้ว แต่เจ้านายไม่เห็น เพราะขาลุงชั้นบังผมไว้

ผมก็ได้แต่เฝ้ารอเวลาให้เจ้านายได้ก้มลงพื้น แล้วมองเห็นผมบ้าง แต่จนแล้วจนรอด ผมก็ต้องนอนเหงาอยู่แบบนี้คนเดียว

“ผมเหงาจริง ๆ” ผมบอกพี่สมุดอีกรอบ

“ไม่ต้องเหงานะ พี่อยู่ตรงนี้เป็นเพื่อนแล้ว” ผมยิ้มกว้างดีใจ

“พี่สมุดรู้ไหม ผมแอบมองพี่สมุดมานานแล้วนะ หวังสักครั้งให้เจ้านายหยิบผมขึ้นไปขีดเขียนบนพี่สมุดบ้าง แต่เพื่อน ๆ ผมมีเยอะ เจ้านายไม่เคยหยิบผมสักที เขียนทีก็เขียนใส่แต่พี่เศษกระดาษใบเล็ก ๆ ก่อนโยนทิ้ง”

“พี่ก็นาน ๆ ทีถูกเจ้านายหยิบเขียนทีเหมือนกันนั่นแหละ เนี่ย โดนเขียนไปแค่สองสามหน้าเอง ส่วนใหญ่เจ้านายจะชอบใช้งานพี่คอมพิวเตอร์มากกว่า”

ผมยิ้มพูดคุยกับพี่สมุดอย่างสนุกสนาน

“พี่ว่าวันหนึ่ง เจ้านายจะหลงลืมพวกเราหรือเปล่าครับ ผมกลัว ไม่ได้ต่อว่าพี่คอมพิวเตอร์ที่มาแย่งความสนใจจากพวกเราไปนะ แต่ผมหวังแค่ว่าเจ้านายจะไม่หลงลืมพวกเราเท่านั้น”

“ไม่หรอก ทุกสิ่งต่างก็มีหน้าที่ของตัวเอง เราต้องมีโอกาสได้ทำหน้าที่นั้นแน่ ๆ”

“ผมอยากกลับไปอยู่ในแก้วดินสออีกครั้ง” ผมว่าเสียงหงอย

“อดทนอีกนิด สักวันเจ้านายต้องเห็น”


                     ผมพูดคุยกับพี่สมุดตั้งแต่เช้าตราบจนพระอาทิตย์คล้อยตัวต่ำลงเรื่อย ๆ

ยิ่งค่ำ ผมยิ่งหวั่น ยิ่งมืด ผมยิ่งกลัว

ผมไม่ได้กลัวความมืด เพราะผมอยู่กับความมืดมาจนชาชิน

แต่ผมกลัว

กลัวว่าถ้าเจ้านายกลับมา เจ้านายจะต้องเห็นพี่สมุดและพรากพี่สมุดไปจากผม โดยที่ยังไม่รู้ว่ามีผมอยู่ตรงนี้ ยกเว้นเจ้านายจะก้มต่ำลงมาอีกนิด เพื่อหยิบผมขึ้น

“กลับมาแล้ว”

เสียงเจ้านายดังมาจากทางหน้าประตู ผมรีบหันไปมองไม่ต่างกับพี่สมุด เจ้านายเดินเข้ามาภายใน วางกระเป๋าไว้ เดินไปรินน้ำดื่ม ท่าทางเจ้านายเหนื่อยน่าดู สงสัยจะออกไปแว้นอีกแล้ว

เจ้านายเดินมาหยุดอยู่ไม่ห่าง มองมาทางพี่สมุด หัวใจผมเต้นตุ้ม ๆ ต่อม ๆ มอง หวังไม่ให้เจ้านายเห็นพี่สมุด หรือถ้าจะเห็นก็ให้เห็นผมด้วย

“มาหล่นอยู่ที่นี่ได้ไง” เจ้านายก้มหยิบพี่สมุดขึ้นดู

“พี่สมุด!!” ผมตะโกนเรียก

“น้องปากกา” พี่สมุดกระพือหน้ากระดาษใส่ผมนิด ๆ เรียกกลับ “เจ้านายครับ น้องปากกาอยู่ตรงนู้น เจ้านาย! เจ้านาย” พี่สมุดพยายามบอกเจ้านาย แต่เจ้านายไม่เคยได้ยินเสียงของพวกเราหรอก เจ้านายพาพี่สมุดไปวางไว้บนโต๊ะ

ผมได้แต่มองตาม 

“พี่สมุด

ผมกลับมานอนเหงาหงอย ผ่านกลางวันและกลางคืนที่หมุนเวียนเปลี่ยนกันไป ตื่นขึ้นมาอยู่กับความเหงาและหลับใหลไปอีกครั้งกับความมืด

เฝ้าหวังสักวัน ให้เจ้านายหันมาเห็น

วันนี้ก็เช่นเดียวกัน ตะวันทอแสงนานแล้ว แต่ผมไม่อยากตื่นขึ้นมาอยู่กับความเหงาเท่าไหร่ เลยเลือกที่จะปิดสมอง หลับไปอีกครั้ง

กระทั่งได้ยินเสียงอะไรบางอย่าง

ผมค่อย ๆ สะลึมสะลือลืมตามอง

“จ้ากกก!!” ผมแหกปากลั่น เพราะอยู่ ๆ ตรงหน้าก็มีแมลงสาบตัวโตวิ่งตรงมาทางผม ตามมาติดด้วยใบหน้ากลม ๆ ของเจ้านายที่ก้มมองอยู่

แมลงสาบตัวนั้น ถูกเจ้านายใช้ทิชชู่จับแล้วเจ้านายก็เดินหายไป

ผมใจเต้นแรงด้วยความตกใจ เพิ่งเคยเห็นแมลงสาบในระยะเกือบโดนเหยียบหน้านี่แหละ

“จ้ากกก!!” ผมแหกปากร้องลั่นอีกรอบ เพราะอยู่ ๆ ก็ลอยหวือขึ้นกลางอากาศ ผมหันไปมองสิ่งที่เกิดขึ้น

“เจ้านาย!” ผมตะโกนเรียกด้วยความดีใจ

ในที่สุด เจ้านายก็เห็นผมแล้ว!

“มาอยู่นี่ได้ไง” เจ้านายถาม

“ก็เจ้านายเป็นคนทำผมตกพื้นเองนี่ฮะ” ผมรีบตอบเจ้านายทันทีทั้ง ๆ ที่รู้อยู่ว่าเจ้านายไม่มีทางเข้าใจ

“เผลอทำตกแน่ ๆ” เจ้านายตอบตัวเอง ลูบผมนิด ๆ ปัด ๆ เศษฝุ่นออกให้ เอาผมไปวางไว้ ผมมองตามเจ้านายด้วยความดีใจ ก่อนก้มมองอีกทีว่าผมอยู่ตรงไหนของบ้าน

ผมตาโตทันทีที่เห็น

“พี่สมุด!!” ผมตะโกนเรียกอย่างดีใจ เพราะตอนนี้ ผมอยู่บนตัวพี่สมุดแล้ว พี่สมุดสะลึมสะลือลืมตามอง

“อ้าว น้องปากกาอันนั้น”

“เจ้านายเห็นผมแล้วฮะ ดีใจจัง ได้เจอพี่สมุดอีกครั้ง” พี่สมุดส่งยิ้มให้

หลังจากนั้นผมก็มีพี่สมุด รวมไปถึงผองเพื่อนปากกา ดินสอและสิ่งอื่น ๆ บนโต๊ะพูดคุย แถมเจ้านายยังใจดี เอาแก้วใส่ดินสอปากกาบนชั้นโชว์ มาวางรวมกันไว้ที่โต๊ะหมดเลย

 

วันนี้ผมนอนหลับใหลอยู่บนตัวพี่สมุดเหมือนเดิม ก่อนลืมตาตื่นเพราะรู้สึกถึงแรงจับรอบตัว ผมมองสิ่งที่เกิดขึ้น ตาโต มองเจ้านายที่ถือผมไว้ เจ้านายทิ้งตัวลงนั่ง ลากพี่สมุดมาใกล้ ๆ เปิดหน้ากระดาษพี่สมุดออกกว้าง เลือกหน้าที่ว่างเปล่า

ผมมองด้วยความลุ้นระทึก

เพราะในชีวิตผม ผมฝันให้ได้เป็นส่วนหนึ่งของพี่สมุดบ้าง

เจ้านายถอดหมวกผมออก ทำปากจู๋ นิ่งคิดหนึ่งนิด

ก่อนจรดปลายหมึกผมลงบนพื้นที่ว่างของพี่สมุด

เหมือนขึ้นสวรรค์เลยครับ

ผมดีใจจริง ๆ เพราะในที่สุด ผมก็มีคุณค่าขึ้นมาแล้ว แถมคุณค่าของผม ยังถูกจารึกลงบนพี่สมุดด้วย

ขอบคุณครับเจ้านาย 



                    ...................................
                    ไรท์ทอค : ชอบทำปากกาหาย เลยเขียนตอนนี้ขึ้นมาเพื่อเตือนสติตัวเองไม่ให้หลงลืม เพราะบางสิ่งที่ไม่มีชีวิต บางทีอาจมีจิตวิญญาณที่เรามองไม่เห็นซ่อนอยู่ 
                     อย่างน้อยปากกากับสมุดก็เป็นอีกหนึ่งจุดเริ่มต้นของไอเดียดี ๆ หลายอย่างในการสร้างสรรค์สิ่งดี ๆ ให้เกิดขึ้น ^^ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

449 ความคิดเห็น

  1. #434 Pockypukky de Olaf (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 12 มีนาคม 2560 / 20:38
    เราชอบจังเลยค่ะที่ไรต์เขียนฟิคเกี่ยวกับของที่ไม่มีชีวิต(?)อย่างนี้ มันน่ารักแบ้วทำให้เรารู้สึกทะนุถนอมผูกพันกับบรรดาเตรื่องเขียน และก็ต้นไม้ด้วยค่ะ

    เรื่องนายนายมะลิกับน้องชมพู่ ก็ทำให้เราตั้งใจว่าต่อไปเราจะรดน้ำต้นไม้ทุกวันเลยย ขอบคุณค่า ฟิคแนวนี้เราชอบมากๆเลย ^_^
    #434
    0
  2. #433 Pockypukky de Olaf (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 12 มีนาคม 2560 / 20:38
    เราชอบจังเลยค่ะที่ไรต์เขียนฟิคเกี่ยวกับของที่ไม่มีชีวิต(?)อย่างนี้ มันน่ารักแบ้วทำให้เรารู้สึกทะนุถนอมผูกพันกับบรรดาเตรื่องเขียน และก็ต้นไม้ด้วยค่ะ

    เรื่องนายนายมะลิกับน้องชมพู่ ก็ทำให้เราตั้งใจว่าต่อไปเราจะรดน้ำต้นไม้ทุกวันเลยย ขอบคุณค่า ฟิคแนวนี้เราชอบมากๆเลย ^_^
    #433
    0
  3. #428 DtN MinT Rn.95 (@minnieken) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2559 / 13:46
    รักเลยจะพกสมุดและปากกาให้ดี
    #428
    0
  4. #422 Hasalcherlona (@tonporsupaluck) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 14 กันยายน 2559 / 17:53
    เค้าซื้อปากกาเป็นโหลเลย เผื่อทุกอย่าง 5555555 เรื่องนี้น่ารักกกกก
    #422
    0
  5. #419 Black Burn (@freedomink-191) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 กันยายน 2559 / 21:10
    โอ๊ย น่ารัก
    #419
    0
  6. #418 reinaria (@reinaria) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 กันยายน 2559 / 19:35
    น่ารักอ่ะ
    #418
    0
  7. #416 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2559 / 22:25
    น่ารักจัง
    #416
    0
  8. #383 holy59 (@holy59) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:53
    น่ารักจัง ได้แง้คิด
    #383
    0
  9. #335 gonjung (@gonjung) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2557 / 02:59
    น่ารักอ้าาาาาาาาาา
    #335
    0
  10. #331 kao-yes-no-ok (@kaolovely555) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 กันยายน 2557 / 13:29
    น่ารักได้ตลอดเลยยยย>w<
    #331
    0
  11. #326 The white Death (@biwatikan32605) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 11 กันยายน 2557 / 16:51
    อ่า~~ คล้ายเราเลย//แต่ของเราจะเป็นดินสอกับสมุดวาดภาพนะ **เราชอบลืมดินสอทุกที เมื่อนั่งวาดรูปที่ไหน แล้ววางดินสอทิ้งไว้จนต้องเดินกลับมาเอาหรือหาตลอด ส่วนสมุดก็ชอบเอาไปวางร่วมๆกับอย่างอื่นจนนึงว่าหายเลยซื้อใหม่ตลอด - -" \น่ารักฟรุ้งฟริ้ง >///< อ่านเรื่องนี้แล้วรู้สึกผิดกับพวกของต่างๆจัง

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 11 กันยายน 2557 / 16:52
    #326
    0
  12. #324 narisamom (@narisapantong) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 กันยายน 2557 / 19:05
    น่ารักชะมัดเล้ยยยยยยยยยยยยยยย ><
    ถึงไม่มีชีวิต ก็มีหัวใจสินะ > <
    #324
    0