Kiss Love : รักวุ่นวายนายสุดหล่อ [Yaoi ♥ [] ♥ Boy's Love] จบ

ตอนที่ 122 :

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 36,359
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 103 ครั้ง
    10 ม.ค. 56

ซ่อนไว้ก่อน T^T


                Kiss Love Junior




 

 

“กาย จับลูกไว้หน่อย!!

 

ผมที่เพิ่งก้าวพ้นบันไดขั้นสุดท้ายของชั้นสองมาเงยหน้ามองตามเสียงเรียก ก็เห็นเด็กชายตัวน้อยหน้าตาน่ารักวิ่งลิ่ว ๆ ออกมาจากห้องนอนในสภาพเปลือยเปล่า เนื้อตัวเปียกปอน หัวเหอเต็มไปด้วยฟองฟอด มีน้ำเจิ่งนองไหลมาเป็นทาง ตามติดด้วยพี่เอกที่มีผ้าขนหนูพันเอวไว้หลวม ๆ เนื้อตัวเปียกมะลอกไม่ต่าง ผมรีบก้มคว้าเจ้าตัวยุ่งขึ้นมาอุ้มแนบอกทันที

 

“เล่นอะไรกันสองพ่อลูกคู่นี้”

 

“เปล่าเล่นนะ ผมไม่อยากอาบน้ำกับพ่อเอก ชอบว่าของผมเล็กอยู่เรื่อย”

 

ผมเงยหน้ามองคนตัวสูงที่กำลังยิ้มแหะ ๆ อยู่

 

“อย่าสอนให้ลูกหื่นเหมือนพี่ตั้งแต่เด็กสิ”

 

“ไม่ได้สอนนี่ แค่แซวเล่นเอง กลับมาแล้วเหรอ ร้านเป็นไงบ้าง”

พี่มันถามแต่คงไม่หวังคำตอบจากผม เพราะพอพี่มันถามเสร็จก็เดินเข้ามาชิดแล้วจูบผมทันทีเลย ในขณะที่ในอ้อมแขนผมยังมีเจ้าตัวเล็กอยู่ ตอนแรกก็คิดว่าพี่มันจะจูบนิดเดียวแล้วปล่อยออก แต่พี่มันเล่นสอดลิ้นเข้ามาด้วย

 

ยังไม่ทันที่ผมจะได้ขัดขืนก็มีมือเล็ก ๆ เย็น ๆ มาจับหน้าเราสองคนแยกออกจากกัน

 

“หยุด ๆ ๆ ป๊ะกายเป็นของผม”

 

“แต่ป๊ะกายเป็นเมียพ่อนะลูก”

พี่เอกไม่ยอม พยายามจะจูบผมอีกแต่ถูกมือเล็กกันไว้ก่อน

 

“เป็นป๊ะของผมคนเดียวต่างหาก”

 

“แต่กายเป็นเมียพ่อ”

 

“ของผม”

 

“ของพ่อ”

 

“นี่! สองคนนี้เลิกทะเลาะกันได้แล้ว”

ผมปราม

 

“เกรซไปอาบกับพ่อให้เรียบร้อยป่ะ เดี๋ยวจะทำอะไรให้กิน วันนี้อยากกินอะไรครับ”

ผมถามพร้อมวางเจ้าตัวเล็กไว้ที่พื้น

 

“อะไรก็ได้ฮะ”

เจ้าตัวเล็กตอบเสียงใส

 

“แล้วพี่ล่ะ”

ผมเงยหน้าถามคนตัวสูงกึ่งเปลือยตรงหน้าอีกที

 

“อะไรก็ได้”

 

“พอกันทั้งพ่อทั้งลูก ไปอาบน้ำให้เรียบร้อยได้แล้ว ทั้งคู่นั่นแหละ”

ผมดันหลังลูกน้อยเบา ๆ ไปทางพี่เอก

 

“นี่ ให้ป๊ะกายอาบให้ไม่ได้เหรอ”

เจ้าตัวเล็กหันมาออดอ้อน

 

“นั่นน่ะสิ กายอาบน้ำให้ลูกเองดีกว่า อาบเสร็จจะได้อาบให้พี่ต่อ”

 

ความร้อนวิ่งผ่านใบหน้าทันทีที่พี่เอกพูดจบ ผมรีบก้มหลบสายตากรุ้มกริ่มของกิจไพศาลคนโต ก่อนสบเข้ากับกิจไพศาลจูเนียร์ที่ทำสายตาวิบวับเต็มไปด้วยความหวังรอคอยคำตอบจากผม


               “ไม่อาบให้หรอก โต ๆ กันแล้ว ทั้งพ่อทั้งลูกนั่นแหละ รีบไปกันได้แล้ว ให้เวลา 25 นาที มาช้าจะเทอาหารทั้งหมดให้เจ้านีนี่กิน”

พอผมพูดจบ พี่เอกก็รีบก้มคว้าเจ้าตัวเล็กวิ่งลิ่ว ๆ เข้าห้องนอนไปทันที ผมอมยิ้มขำ โดยมีเจ้านีนี่วิ่งขึ้นมาคลอเคลียอยู่รอบขา

 

“รายนี้ก็เรียกชื่อเป็นไม่ได้เชียวนะ”

ผมลูบหัวเจ้านีนี่เบา ๆ

 

“นี่กาย! อย่าเพิ่งเทอาหารทิ้งนะ พวกเราจะรีบอาบแล้วรีบลงไป!!

ได้ยินเสียงพี่เอกตะโกนออกมา ผมขำคิก เดินตามเข้าห้องนอนไป ผมวางกระเป๋าไว้บนโต๊ะแล้วเดินออกจากห้องลงไปยังชั้นล่างเพื่อทำอาหารต่อ โดยมีเจ้านีนี่หมาพันธุ์โกเด้นท์รีทรีฟเวอร์ตัวใหญ่ ลูกชายของเจ้าหมูตอนตามมาเป็นเพื่อน

 

รายนี้ก็ตัวใหญ่ไม่แพ้พ่อมันหรอก 

 

ผมเลือกทำอาหารง่าย ๆ ครับ เน้นพวกผักและผลไม้ที่ให้คุณค่าทางอาหารเพื่อบำรุงสุขภาพสำหรับคนตัวโตและบำรุงสมองสำหรับคนตัวเล็ก มีของกินเล่นเป็นไส้กรอกไก่ของโปรดเจ้าตัวเล็กมันด้วย พอจัดโต๊ะเสร็จ สองหนุ่มกิจไพศาลก็พากันวิ่งลิ่ว ๆ ลงมา แล้วนั่งประจำที่ใครที่มัน ผมยิ้ม วางจานอาหารให้เข้าที่เข้าทาง

 

พี่เอกแต่งตัวหล่อมาก แม้จะเป็นชุดอยู่บ้านธรรมดาก็เถอะ ไม่ต่างกับเจ้าตัวเล็กข้างกัน รูปแบบและสีสันเหมือนกันเด๊ะ ๆ

 

“งานเยอะไหมวันนี้”

ผมถาม พี่เอกส่ายหัว ขยับเก้าอี้ให้เจ้าตัวเล็กดี ๆ เจ้าตัวเล็กจับส้อมไว้มือหนึ่ง อีกมือถือช้อน ผมยิ้ม เลื่อนจานไส้กรอกไปไว้ตรงหน้า เจ้าตัวเล็กก็มีน้ำใจใช้ส้อมจิ้มไส้กรอกชิ้นหนึ่งไปวางไว้บนจานพี่เอก

 

“ขอบใจลูก”

พี่เอกลูบหัวเบา ๆ แล้วเจ้าตัวเล็กก็ขยับลุกขึ้นยืนบนก้าอี้ ใช้ส้อมจิ้มไส้กรอกอีกชิ้นเอื้อมมาใส่จานผมที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกัน

 

“ขอบใจลูก เก่งจัง”

ผมชม เจ้าตัวเล็กยิ้มแก้มฉีก เคลื่อนตัวลงไปนั่งที่เดิม แล้วใช้ส้อมจิ้มไส้กรอกกินเองบ้าง

 

ปกติผมจะสอนให้ลูกเป็นเด็กที่ช่วยเหลือตัวเองเป็น แต่ก็มีน้ำใจรู้จักแบ่งปันข้าวของให้คนอื่นแบบนี้เสมอ

 

พี่เอกกินไป จิ้มนู่นจิ้มนี่ให้ลูกน้อยสลับกับผมไป จนซอสเลอะข้างมุมปาก ผมยิ้ม เอื้อมหยิบทิชชู่มาเช็ดให้ ไม่ต่างกับเจ้าตัวน้อยข้างกัน ผมเลยใช้ทิชชู่แผ่นเดียวกันนั้นเช็ดให้เบา ๆ แล้วก็ก้มลงไปตักอาหารกินต่อ สักพักก็รู้สึกเหมือนมีอะไรอุ่น ๆ มาแนบแก้ม ผมหันไปมอง ก็เห็นพี่เอกมายืนอยู่ข้าง ๆ ก้มหอมแก้มผมอีกที ผมจับแก้มตัวเองไว้ หน้าร้อนขึ้นมาทันที

 

ไม่เคยชินสักทีกับนิสัยแบบนี้ของพี่มัน

 

“อย่าทำให้พี่รักมากไปกว่านี้สิ แค่นี้พี่ก็หลงจะแย่อยู่แล้วนะ”

 

ผมอ้าปากพะงาบ ๆ มองคนที่มองมายิ้ม ๆ ก่อนก้มมองคนที่พยายามปีนจากพื้นขึ้นมาบนตัก คงอยากหอมแก้มผมบ้างเหมือนที่พี่เอกทำ(วัยกำลังเลียนแบบครับ) ผมอมยิ้มขำ เจ้าตัวเล็กยักยื้อยักยันอยู่สักพัก ก็ขึ้นมาหอมแก้มผมได้สำเร็จ

 

“รักป๊ะกายนะ รักมากกว่าที่พ่อเอกรักป๊ะกายอีก”

 

“พ่อรักมากกว่าสิ กายเป็นเมียพ่อนะ”

 

“เป็นป๊ะเกรซต่างหาก”

 

“แต่กายเป็นเมียพ่อ”

 

“เป็นป๊ะผม”

 

แล้วสองคนก็พากันทะเลาะกันอีกจนผมต้องรีบจับแยก

 

“ไปกินข้าวกันได้แล้ว ทั้งคู่นั่นแหละ”

ผมอุ้มเจ้าตัวเล็กลงจากตัก ตบก้นเบา ๆ ให้เดินไปยังที่นั่งของตัวเอง แล้วผลักหลังคนตัวสูงให้ไปนั่งที่เดิมของตัวเองด้วย พี่เอกเดินค้าน ๆ ทำหน้าเสียดาย พอนั่งได้ก็ทำสายตากรุ้มกริ่มใส่

 

“งั้นคืนนี้พ่อจะพิสูจน์ให้ดูว่าป๊ะกายเป็นของพ่อ”

 

ผมหน้าร้อนทันทีที่พี่เอกพูดจบ

 

“ยังไง”

เจ้าตัวเล็กหันไปถามตาวาว

 

“ไม่บอก”

 

“บอกหน่อย”

 

“ไม่บอก”

 

“นี่ เลิกคุยกันแล้วกินข้าวได้แล้ว”

ผมปรามอีกที

 

วันอันแสนวุ่นวายของผมจบลงไปอีกวัน เหนื่อยครับแต่ก็มีความสุขดี

 

 

 

 

 

 

 

“กาย พรุ่งนี้ทำตัวให้ว่างนะ พี่จะพากายไปออกงาน พี่ตัดชุดใหม่ให้แล้ว เดี๋ยวแม่บ้านจะเอาไปแขวนไว้ในตู้ให้”

พี่มันสั่งแค่นั้นแล้วก็วางสายไป

 

ผมมองโทรศัพท์งง ๆ

 

“มาเร็วเคลมเร็วจัง”

ผมยิ้ม วางโทรศัพท์ไว้ที่เดิมแล้วกลับมาทำงานต่อ วันนี้พี่เอกไม่กลับบ้านครับ บอกว่าติดธุระ ผมก็ไม่ว่าอะไร ไม่ต้องไปรับเจ้าตัวเล็กที่โรงเรียนด้วย เพราะแม่ผมที่เพิ่งบินมาจากเชียงใหม่จะรับไปนอนด้วยหนึ่งวัน วันนี้ผมเลยไม่รีบไม่ร้อน อยู่โยงดูแลร้านไปกระทั่งร้านปิด

 

เราจ้างแม่บ้านแบบเช้าไปเย็นกลับมาดูแล เพราะพี่เอกต้องการความเป็นส่วนตัว แล้วอีกอย่าง ผมก็อยากดูแลพี่มันและลูกด้วยตัวเองด้วย งานบ้านหลัก ๆ ก็ให้แม่บ้านดูแลไป พอพี่เอกกับลูกกลับมา ผมก็รับหน้าที่ดูแลต่อ

 

ถามว่าเหนื่อยไหม ก็มีบ้างครับ เพราะผมยังต้องดูแลร้าน บางทีก็เหนื่อยเอามาก ๆ จนไม่อยากดูแลใคร แต่ก็ดีหน่อยตรงที่ถ้าผมเหนื่อย สองหนุ่มเขาจะรู้และไม่ทำตัวยุ่งยากมาก บางทีเขาก็เข้ามาดูแลผมเองเลยก็มี

 

หลังจากอาบน้ำอาบท่าเรียบร้อย ผมก็เดินไปทิ้งตัวลงนอนบนเตียงกว้าง บ้านเงียบเอามาก ๆ ไม่มีทั้งเสียงหล่อ ๆ ของพี่เอกมาพูดคุยถามไถ่นู่นนี่ หรือเสียงของเจ้าตัวเล็กที่มักจะมาก่อกวนชวนพี่เอกทะเลาะด้วยเสมอ

 

ผมพลิกตัวนอนตะแคงข้าง

 

เหงาแฮะ

 

ตั้งแต่ตัดสินใจมาอยู่กับพี่เอกเต็มตัว การต้องนอนคนเดียวกลับกลายเป็นความไม่เคยชินของผมไปแล้ว มันทั้งเหงา ทั้งอ้างว้าง จนก่อให้เกิดความกลัวเล็ก ๆ ขึ้นในจิตใจเลย

 

ถึงจะมีลูก แต่เพราะต้องการฝึกให้เจ้าตัวเล็กรู้จักดูแลตัวเองได้ เลยจับแยกห้อง(พี่มันหวังผลประโยชน์สองอย่างครับ อันแรกคือฝึกลูกจริง ๆ ส่วนอีกอันคงอยากมีเวลาส่วนตัวกับผมมากกว่า) เพราะงั้นเวลาที่พี่เอกไม่กลับบ้าน ผมก็ต้องนอนคนเดียว

 

แต่ไม่บ่อยนักหรอกที่พี่เอกจะปล่อยให้ผมต้องนอนคนเดียว ยกเว้นมีงานเร่งจนต้องนอนที่บริษัท หรือเดินทางไปต่างจังหวัดหรือต่างประเทศ อันนั้นผมก็จำต้องนอนคนเดียวไปก่อน

 

กว่าผมจะข่มตาให้หลับได้ก็ปาเข้าไปเกือบตีหนึ่ง และต่อให้นอนดึกขนาดไหน เจ็ดโมงเช้าผมก็ตื่นเหมือนเดิม บ้านเงียบเหมือนเดิม ผมรีบอาบน้ำ คว้าชุดคลุมมาใส่ เดินลงไปทำอะไรง่าย ๆ กิน หลังจากทำความสะอาดจานชามเรียบร้อย ก็เดินกลับขึ้นห้องไปเปิดตู้เสื้อผ้า ภายในมีชุดใหม่มาแขวนไว้อย่างที่พี่มันบอกจริง ๆ อยู่ในถุงพลาสติกอย่างดีเลย ผมหยิบออกมาดู เป็นชุดสูทครับ สีขาว ทั้งเสื้อและกางเกงเลย

 

ผมยิ้มนิด ๆ จะพาไปงานแต่งใครรึไง

 

หลังจากแต่งตัวเรียบร้อย ผมก็ล็อคบ้าน เดินไปขึ้นรถ ตั้งแต่เราตัดสินใจรับเจ้าตัวเล็กมาเลี้ยง พี่เอกก็เสนอให้ซื้อบ้านแทนการอยู่คอนโดที่คับแคบ ผมไม่ชอบอยู่บ้านในหมู่บ้าน พี่เอกเลยหาซื้อที่ไม่ไกลจากร้านและสร้างบ้านให้โดยมีพี่โอ๊คและพี่ปิงเป็นคนออกแบบให้ ผมตัดสินใจซื้อรถใหม่ด้วยคันหนึ่ง เพราะต้องเอาไว้รับส่งเจ้าตัวเล็กไปโรงเรียน  

 

ผมขับรถตรงไปยังเป้าหมาย โห เป็นงานกลางแจ้งครับ เป็นสวนอาหารของพี่อิงนั่นเอง เอ๊ะ หรือว่าญาติของพี่อิงจะแต่งงาน ไม่ได้เตรียมของขวัญอะไรมาเลย แต่ให้เดา พี่เอกคงเตรียมมาแล้วล่ะ ผมวนหาที่จอดรถอยู่สักพัก ก็เจอที่ว่างอยู่ที่หนึ่ง ผมก้าวลงจากรถปรับเนื้อปรับตัวให้เรียบร้อย ส่องกระจกดูหน้าดูตาว่าหล่อครบเครื่องแล้ว ถึงได้เดินเข้าไปภายในงาน

 

แค่ผมปรากฏตัว เสียงปรบมือก็ดังสนั่นจนผมอึ้ง ผมหันซ้ายหันขวา ดูว่ามีใครเดินตามหลังมาหรือเปล่า แต่ก็ไม่มีสักคน

 

สงสัยว่าเขาจะปรบมือรับแขกทุกคนที่เข้ามา

 

ผมยิ้ม เดินตรงไปทางหน้าเวที ก่อนชะงักเท้าไว้กับที่ เพราะบนเวทีตอนนี้มีใครหลาย ๆ คนที่ผมรู้จักยืนอยู่ รวมถึงพี่เอกด้วย แต่นั่นไม่ได้ทำให้ผมสะดุดได้เท่ากับตัวหนังสือด้านหลังที่เขียนเอาไว้ว่า...

 

พิธีสมรสระหว่าง นายเอกภพ กิจไพศาล และนายกันตรัตน์ เวชกิจ และตัวหนังสือใส่ลูกเล่นน่ารัก ๆ ว่า เอกกาย ตรงนั้น

 

ผมยืนอึ้งอยู่กับที่

 

“ผมว่าเจ้าสาวของผมคงช็อคไปแล้วล่ะ งั้นผมขอตัวลงไปรับเจ้าสาวผมก่อนนะ”

พี่เอกบอกกับทุกคน ผู้คนพากันหัวเราะมองตรงมาที่ผม พี่เอกเดินเท่ลงมา ผมยังขยับไปไหนไม่ได้ มองตามคนตัวสูงที่เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้า พี่มันยิ้มนิด ๆ ตามแบบฉบับของตัวเองนั่นแหละ

 

“ขอบใจสำหรับสิบปีที่ผ่านมานะ ขอบใจที่ยอมเป็นเมียพี่ ขอบใจที่ดูแลพี่ดีมาตลอด ขอบใจที่ทนทุกพฤติกรรมของพี่ได้ และขอบใจที่ยอมเป็นพ่อที่ดีของเจ้าตัวเล็กมันด้วย พี่เคยขอกายแต่งงานมาแล้วรอบหนึ่ง แต่ตอนนั้นกายปฏิเสธ ครั้งนี้พี่เลยขอแต่งแบบมัดมือชกแทนแต่งงานกับพี่นะ พี่ให้ตอบได้คำเดียวว่าครับเท่านั้น”

 

ผมยืนอึ้ง ฟังคนตัวสูงพูดไปเรื่อย ๆ ก่อนความอายจะวิ่งเข้ามาชนผมดังโครมจนผมต้องก้มหน้าหลบสายตาพ่อคนชอบบังคับ

 

สิบปีที่แล้วพี่มันเป็นไง ตอนนี้พี่มันก็ยังคงความดีและความเลวเอาไว้ได้อย่างคงเส้นคงวา

 

“คำตอบล่ะ”

พี่มันถามอีกรอบเมื่อผมยังนิ่งเงียบ ผมจำต้องพยักหน้าตอบรับ

 

“ครับ”

จะให้กูตอบว่าอะไรได้นอกจากนี้วะ เล่นบังคับกันไว้ก่อนแล้วนี่

 

หลังคำตอบผม เสียงปรบมือก็ดังกึกก้องไปทั่วประสานกับเสียงวี้ดวิ้วจากคนรอบข้าง พี่เอกเอื้อมมาจับมือผม จูงให้ก้าวตามขึ้นไปบนเวที แล้วพิธีกรก็เริ่มทำหน้าที่ของตัวเอง ซึ่งคนรับหน้าที่นี้ก็ไม่ใช่ใครที่ไหนครับ เขาเป็น

 

“เอาล่ะครับ จริง ๆ ผมก็ไม่อยากมาทำหน้าที่นี้เท่าไหร่นักหรอก แต่บังเอิญว่าเจ้าสาวของงานนี้ ดันเป็นลูกชายสุดที่รักของผม ผมเลยต้องทำหน้าที่นี้เอง ตอบแทนเจ้าลูกชายที่ทำหน้าที่พิธีกรให้เมื่อห้าปีที่แล้ว ทั้งที่สัญญากับตัวเองไว้ว่าจะไม่แต่งงานอีก แต่สุดท้าย ก็ทนแรงยั่ว(บนเตียง)ไม่ไหว” พ่อแกล้งกระซิบให้ทุกคนได้ยิน ทุกคนพากันหัวเราะร่วน “ผมเลยต้องตกร่องปล่องชิ้นสละโสดกลายเป็นคนมีเมียอีกรอบ”

 

“เงียบไปเลย คนที่อยากแต่งงานคือคุณเองต่างหาก พูดดิบพูดดีว่าไม่อยากแต่งงาน สุดท้ายก็กลัวฉันไปมีใหม่ จนจับฉันแต่งงานด้วยเฉยเลย”

พิธีกรอีกคนค้านขึ้น ผู้คนพากันหัวเราะครึกครื้น ผมยิ้ม ความเขินที่มีเมื่อกี้หายไปเลย

 

“พ่อครับ แม่ครับ นี่งานแต่งงานผมนะ ขอดี ๆ หน่อยครับ”

พี่เอกสะกิด

 

“โอเค” พ่อทำท่ากระแอมไอหนึ่งที ไม่ต่างกับแม่ที่ยืนยิ้มสวยอยู่ข้าง ๆ “เอาล่ะ เจ้าสาวเรามาแล้ว งั้นเรามาเริ่มพิธีกันเลยดีกว่า”

เสียงปรบมือดังสนั่นอีกครั้งหลังจากพ่อพูดจบ ผมจำไม่ได้ว่าอะไรเป็นอะไร รู้แค่ว่าพ่อกับแม่ผมเป็นพิธีกรที่ป่วนเอามาก ๆ จนงานแต่งงานของผมกลายเป็นงานทอล์คโชว์ไปเลย

 

พ่อกับแม่ทำหน้าที่ไปเรื่อย ๆ จวบจนมาถึงช่วงเวลาสำคัญ ผมกับพี่เอกหันหน้าเข้าหากัน ทุกคนพากันเงียบ

 

“กาย” พี่มันมองตาผม “จนถึงตอนนี้ พี่ก็ยังไม่แน่ใจว่าพี่จะเป็นสามีที่ดีไปได้ตลอดรอดฝั่งจนเราจะตายจากกันไปข้างได้หรือเปล่า แต่ยังไง พี่ก็ขอยกชีวิตอีกไม่รู้กี่สิบปีที่เหลือของพี่ให้กายละกัน ฝากกายดูแล ฝากกายรัก และทะนุถนอมมันด้วย ถ้ามันทำดีก็ให้รางวัลมันหน่อย(บนเตียง)” พี่มันก้มกระซิบคำท้ายให้ผมได้ยินคนเดียว “แต่ถ้ามันทำไม่ดี พี่ก็ฝากให้กายทำโทษมันด้วย(บนเตียงเหมือนเดิม)”

คำหลังพี่มันก้มกระซิบให้ผมได้ยินคนเดียวเหมือนเดิม ผมหน้าร้อนผ่าวไปกับคำขอนั้น

 

ทำไมมันมีแต่เสียกับเสียฟะ

 

“พี่ไม่ขอสัญญา เพราะคนนิสัยไม่ดี มักไม่ค่อยรักษาสัญญา แต่พี่จะรักและดูแลกายเท่าที่พี่จะทำได้ ในแบบที่พี่ทำมาทุกวันนี้แหละ ดีไม่ดียังไง กายก็สั่งก็สอนมาได้ พี่จะยอมเป็นสามีที่ดีให้กายควบคุมดูแลตลอดไป”

พอพี่มันพูดจบ ก็มีเสียงโห่ร้องยินดีดังลั่นไปทั่ว ผมยิ้ม ยื่นมือไปรับแหวนที่พี่มันสวมลงมาไม่ต่างกับที่ผมก็หันไปหยิบแหวนจากพ่อ และสวมใส่นิ้วพี่มันด้วย

 

พี่มันยิ้ม ขยับเข้ามาชิด และจูบผมเบา ๆ

 

ณ วินาทีนั้น น้ำตาผมก็ร่วงรินลงมา มันเป็นน้ำตาแห่งความภาคภูมิ เต็มเปี่ยมไปด้วยความดีใจ

 

ดีใจที่ชีวิตเล็ก ๆ ของผมได้มีครอบครัวที่น่ารักกับเขาบ้าง อาจไม่ได้สมบูรณ์แบบตามแบบมาตรฐานของสังคมทั่วไป แต่ก็สมบูรณ์แบบในรูปแบบของพวกเราเอง

 

พี่เอกละริมฝีปากมาเกลี่ยน้ำตาออกให้ แล้วก้มหอมแก้มผมเบา ๆ ที

 

“พี่รักกายนะ”

 

ผมยิ้ม แล้วพี่มันก็รวบผมไปกอดแน่น ผมกอดตอบ เสียงปรบมือดังก้องไปทั่วจนผมหูอื้อ ผมละตัวออก พี่เอกเกลี่ยเช็ดน้ำตาให้อีกครั้งเบา ๆ จวบจนมันแห้งเหือดหายไป

 

ผมกับพี่เอกหันไปมองเจ้าลูกชายตัวน้อยที่เดินเข้ามาหยุดอยู่ข้าง ๆ ในมือถือกล่องของขวัญขนาดเท่ากระดาษ A4 ไว้ เจ้าตัวเล็กยื่นมาให้ ผมรับมาถือไว้ เจ้าตัวบอกให้เปิดดู ผมพยักหน้า ยืนแกะกล่องของขวัญอยู่บนเวทีนั่นแหละ พอผมเปิดออก ก็เห็นเป็นรูปภาพที่ถูกอัดใส่กรอบอย่างดีภายใน

 

มันเป็นภาพที่ถูกวาดขึ้นด้วยมือ และถ้าให้เดาคงมาจากมือเล็ก ๆ ของคนที่ยื่นให้ผมนี่แหละ มันถูกร่างด้วยดินสอสีดำ ลงสีไม้แบบง่าย ๆ แต่มันก็เต็มไปด้วยความน่ารักตามแบบฉบับของเจ้าตัว ผมว่าเกรซนิสัยคล้ายผมนะ ละเอียดอ่อน อ่อนไหว ชอบงานศิลปะ แต่ไปทางวาดรูปมากกว่าถ่ายภาพแบบผม

 

ภาพนั้นเป็นภาพเจ้าตัวยืนอยู่ตรงกลางขนาบข้างด้วยผมกับพี่เอกที่จูงมือเจ้าตัวไว้ ฉากหลังคือบ้านหลังเล็กของเรา แถมยังมีเจ้านีนี่อยู่ข้าง ๆ ด้วย

 

ผมก้มหอมแก้มเจ้าตัวเล็กเบา ๆ กล่าวชมไป

 

ผมว่าผมเป็นคนโชคดีนะ ที่มีทั้งคนรักและลูกชายที่น่ารักแบบนี้

 

ชีวิตไม่มีใครมาโรยกลีบกุหลาบบนทางเดินให้เรา นอกจากตัวเรานี่แหละ ที่จะต้องไปหาดอกไม้ มาโปรยลงบนเส้นทางของตัวเราเอง ตามแบบที่เราต้องการ และผมกับพี่เอก ก็ช่วยกันสร้างทางเดินอันงดงามของตัวเองมาเรื่อย ๆ และจะทำต่อไปในอนาคตอย่างไม่มีที่สุดสิ้น คงจวบจนลมหายใจของพวกเราจะมอดดับลง

 

 To Be Con...ตอนที่ 2

 

 

 

 

 


 





                  รักเธอที่สุดAdd Fav. แฟนคลับน้องคีส

              กดไลค์ Facebook แฟนเพจ
                 (แล้วกด "เพิ่มในรายการที่สนใจ" หรือ "Add to interestiong List" ข้ามปุ่มไลค์นะคะ)

              onion05ทวิตเตอร์ฮับ

 

 

 

 

       

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 103 ครั้ง

63,771 ความคิดเห็น

  1. #63611 may09751212 (@may09751212) (จากตอนที่ 122)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 21:49
    แงงงงข้ามตอนอ่าาาาากำลัง​อินเลย
    #63611
    0
  2. #62838 pangpon12 (@pangpon12) (จากตอนที่ 122)
    วันที่ 15 มกราคม 2560 / 19:41
    ขอเรื่องพี่อาร์ตกับพี่เชนบ้างสิ
    #62838
    0
  3. #62559 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 122)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2559 / 19:12
    หวานมากกกกกก
    #62559
    0
  4. #61989 Bennie_ (@sn_inmymind) (จากตอนที่ 122)
    วันที่ 13 เมษายน 2559 / 03:04
    งื้อออ ลูกชายน่ารัก ไปรับมาเลี้ยงจากไหนเนี่ย รักพ่อเอกป๊ะกายมาก ๆ นะลูกกก
    #61989
    0
  5. #59213 may0234 (@usamasa0234) (จากตอนที่ 122)
    วันที่ 30 มีนาคม 2557 / 07:38
    น่ารักจังค่ะ ที่งงคือ มีลูกได้ยังไง? 555555
    #59213
    0
  6. #58675 SuJuHanHyuk (@loveloveyaoi) (จากตอนที่ 122)
    วันที่ 19 มกราคม 2557 / 00:38
    ฮิ้ววววววววววววววววววววววววววววววววววววว



    แต่งแล้วเว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย



    >< 
    #58675
    0
  7. #58668 nunyjan (@nunymind) (จากตอนที่ 122)
    วันที่ 18 มกราคม 2557 / 21:47
    น่ารักอบอุ่น หวดหัวแทนกายระหว่างลูกชายคนโตกับคนเล็กนี่คงป่วนกันน่าดู คิคิ 
    #58668
    0
  8. #58661 Tsunasan (@tsunasan) (จากตอนที่ 122)
    วันที่ 18 มกราคม 2557 / 15:51
    เป็นครอบครัวที่น่ารักมากอ่ะ ขอให้พี่เอกกับพี่กายอยู่กันอย่างมีความสุขตลอดไปนะค่ะ ถึงแม้ว่านิยายจะจบไปแล้ว หนูก็ยังคิดถึงพวกพี่อยู่เสมอค่ะ รักเอกกายมากๆๆค่ะ
    #58661
    0
  9. #58659 Evil Balloon (@evil-balloon) (จากตอนที่ 122)
    วันที่ 18 มกราคม 2557 / 14:45
    เป็นครอบครัวที่โคตรน่ารักเล้ยยยยยยย~!!! >///<
    #58659
    0
  10. #58658 MoMoRin (@momorin-k) (จากตอนที่ 122)
    วันที่ 18 มกราคม 2557 / 14:40
    ครอบครัวสุขสันต์จริงๆ น่ารักมากกกกกกกก
    #58658
    0
  11. #58655 InLove (@yingjung55) (จากตอนที่ 122)
    วันที่ 18 มกราคม 2557 / 11:42
    ครอบครัวสุขสันต์สุดๆ น่ารักเหมือนเดิมเลยยยย  ><
    #58655
    0
  12. #58654 Patu (จากตอนที่ 122)
    วันที่ 18 มกราคม 2557 / 09:55
    แหมมมมน่ารัก

    อยากให้มีเรื่อวของลูกมั้งจัง~~~~~
    #58654
    0
  13. #58653 Max (จากตอนที่ 122)
    วันที่ 18 มกราคม 2557 / 09:39
    อ่านแล้วอยากแต่งงานบ้าง55555555
    #58653
    0
  14. #58652 A.Iliad (@minerva_18) (จากตอนที่ 122)
    วันที่ 18 มกราคม 2557 / 08:46
    อ่านแล้วซึ้ง ครอบครัวนี้น่ารักจัง
    #58652
    0
  15. #58651 กระต่ายสีเงิน (@jerot) (จากตอนที่ 122)
    วันที่ 18 มกราคม 2557 / 08:24
    แต่งซะที
    #58651
    0
  16. #58640 Produck (จากตอนที่ 122)
    วันที่ 17 มกราคม 2557 / 23:22
    เติมเต็มซึ่งกันและกัน เป็นครอบครัวเดียวกันจริงๆซะที ในที่่สุดก็แต่งงาน เย้ๆๆๆๆ
    #58640
    0
  17. #58639 บรรเจิดจัง (@arty15) (จากตอนที่ 122)
    วันที่ 17 มกราคม 2557 / 23:19
    ไม่ว่าจะย้อนไปอ่านตอนเก่าๆ หรือมาอ่านตอนนี้ก็ยังรู้ตัวว่า รักพี่เอกกับน้องกายไม่เปลี่ยน 

    อาจจะซ้ำซากกับคนอื่น แต่ก็ขอย้ำหลายๆทีว่า เป็นนิยายที่เรารักมากๆ เป็นนิยายวายเรื่องเเรกที่หลงรัก

    ไม่ว่าจะเป็นความน่ารักแสนดีของกาย ความหื่นของพี่เอก หรือจะเป็นความมุ้งมิ้งของคู่พ่อแม่ ความแสบของทโมน 

          อ่านแล้วได้ยิ้มแก้มแทบแตก กรี๊ดคอแทบอักเสบ ร้องให้จนตาบวมเพราะอินไปกับน้องกาย ปวดใจแทนน้องกายที่พี่เอกทำเจ็บ

    นิยายที่เเฝงคำคม ความคิด ให้แง่คิดต่อชีวิตแบบนี้ หนีไปไหนไม่รอดจริงๆค่ะ เอาไปเลยสี่ห้องหัวใจ~ <3

    สุดท้ายนี้ ให้สามพยางค์ค่ะ 'รัก พี่ มิว' ฮิ๊ววว~~~
    #58639
    0
  18. #58635 พัณณพัฒน์ (จากตอนที่ 122)
    วันที่ 17 มกราคม 2557 / 23:16
    จำได้ว่ามิวเคยลงในตอนพิเศษให้อ่านนานมากแล้ว ดีใจที่เอามาลงอีกรอบ มันอ่อนหวานประทับใจในความรักของเอกกายแถมมีน้องเกรซมาเพิ่ม แต่ตอนสองอย่างฮาอ่ะ เพราะจะมีคนอบครัวของน้องๆเพื่อนๆมาป่วนด้วย
    #58635
    0
  19. #58633 My Angle (@love-w) (จากตอนที่ 122)
    วันที่ 17 มกราคม 2557 / 23:01
    นะ...น่าร๊ากกกกกกกกกก>///<
    #58633
    0
  20. #58207 Pat Patty (@kimjisun) (จากตอนที่ 122)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2556 / 18:33
    เรื่องนี้ครบรสจริงๆ ตอนหลังๆนี่ทำวาล์วน้ำตาแตกไปหลายตอนเลย ตอนที่อีพี่เอกมันกลับไปคบกะแฟนเก่าน่ะนะ ทำเอาเกลียดพี่เอกสุดๆๆๆๆๆ น้องกายก็ดีเฟ่ออออออออ ชอบค่ะ ชอบมากกกกกกก
    #58207
    0
  21. #57931 บุึคคลผู้ไร้นาม (จากตอนที่ 122)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2556 / 21:43
    แอร๊ยยยยยยย กลับมาอ่านใหม่รอบที่ล้าน(?).....น่ารักอ่ะ >////< ยังทำให้รุสึกฟิน(?) แล้วก้อน่ารักเหมือนเดิมเลย >///////<

    #คิดถึงพี่มิวและ kiss love ทุกวันนะ จุ๊บ~
    #57931
    0
  22. #56834 pllaii (@pllaii) (จากตอนที่ 122)
    วันที่ 28 เมษายน 2556 / 02:01
    โอ๊ยยยยยยย ตอนนี้เตียงแตกไปแล้วเรียบร่อยยยยยย ก้ดิ้นๆๆๆๆ มันเขินนนน น่ารักมากๆเลยแต่ละตน ทุกคนยังสนิทสนมและรักกันเหมือนเดิม ชอบจัง เดกๆนี่ถอดนิสัยแต่ละคนมาเป๊ะ!! เกรซหล่อไปลูกกกกก อีกที ได้ยินชื่อนกแล้วหมั่นไส้พี่เอก
    #56834
    0
  23. #56523 PIDE (จากตอนที่ 122)
    วันที่ 24 เมษายน 2556 / 17:36
    เซอรไพรซ์สุดสุดอะ ชอบ
    #56523
    0
  24. #56274 มืใหม่คาซึ (@wapaya) (จากตอนที่ 122)
    วันที่ 22 เมษายน 2556 / 01:14
    ซ่อนไว่น่อ เราก็หาไม่เจอนึกว่าลบไปซะแล้ว
    #56274
    0
  25. #56004 wan (จากตอนที่ 122)
    วันที่ 20 เมษายน 2556 / 02:15
    เขินนนนนนนน โอ่ย พี่เอก บังคับนะ 55555555

    เกรซน่ารักจัง อยากอ่านต่อแล้ว รอนะๆๆๆๆ
    #56004
    0