[ฺBL แปล] 总裁夫人是男的 President Wife is A Man!

ตอนที่ 6 : Tightly

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,827
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 230 ครั้ง
    2 ม.ค. 62

-แนบชิด-

หลังกลับจากรับประทานอาหารกลางวันข้างนอก เจียงฉีก็เริ่มงานของเขาทันที ตอนห้าโมงก็ถึงเวลาเลิกงาน เจียงฉีจัดโต๊ะทำงานของเขาและทำความสะอาดโต๊ะ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความหาเคอเหยียน ผมกลับบ้านก่อนนะ อย่าทำงานจนดึกเกินไปล่ะ

เคอเหยียนกำลังทำงานอยู่แต่เมื่อได้ยินเสียงแมสเซจเข้า เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูและตอบกลับว่า  โอเค กลับระวังๆล่ะ

เจียงฉีกลับถึงบ้านในเวลา 6โมงเย็น บ้านพ่อแม่ของเจียงฉีค่อนข้างไกลจากบริษัท เมื่อเข้าบ้าน คุณแม่เจียงตอนรับเขากลับบ้านด้วยเสียงหัวเราะและกล่าวว่า "หิวหรือเปล่า? พี่สะใภ้เตรียมอาหารอร่อยๆไว้ให้แล้ว ล้างมือแล้วมาทานเร็ว" 

"โอเคครับ" เจียงฉีตอบ

พ่อแม่ของเจียงฉีเคยเป็นพนักงานตัวเล็กๆของบริษัทแต่ตอนนี้พวกเขาเกษียณแล้ว หลังจากที่ทั้งสองเกษียณก็ไม่มีอะไรให้ทำ ดั้งนั้นจึงอยู่บ้านนานเข้าก็รู้สึกเบื่อ เพียงแค่ไปเล่นรอบๆกับพวกเพื่อนบ้าน เล่นหมากรุก เต้นรำ และหาเรื่องซุบซิบมาพูดคุยในทุกๆวัน ส่วนตัวบ้านนั้นคนที่จัดการดูแลนั้นก็คือพี่สะใภ้ของเขาที่มีชื่อว่าอวิ๋นฮุ่ย อวิ๋นฮุ่ยและพี่ชายของเจียงฉีที่มีชื่อว่าเจียงปู้แต่งงานกันมาสามปีแล้ว เมื่อปีที่แล้วพวกเขาพึ่งให้กำเนิดเด็กทารกสุขภาพแข็งแรงมาหนึ่งคน และได้รับความรักจากทุกคนในครอบครัวมาก เจียงฉียังมีน้องสาวอีกคนหนึ่งชื่อว่าเจียงลวี่ พึ่งเรียนจบมหาวิทยาลัยและกำลังอยู่ในช่วงหางานทำ

เจียงฉีล้างมือเสร็จแล้วและออกมาทานอาหารและพบว่าพ่อของเขาไม่ได้อยู่แถวนี้ "แล้วป๊าล่ะครับ? เขาไปเล่นหมากรุกกับเพื่อนบ้านหรอ?" คุณแม่เจียงตักซุปไก่ให้เขาและตอบว่า "ใช่แล้ว เมื่อสักครู่เขากลับมาแล้วะแต่หลังจากที่เห็นคู่มือหมากรุกก็เลยออกไปอีกครั้ง แม่คิดว่าเขาคงเจอกลยุทธ์ใหม่และอยากจะลองใช้มากๆเลลยไปยั่วอารมณ์เหล่าจ้าวให้เล่นด้วย เดี๋ยวเขาก็คงกลับมาแล้วล่ะ กินเยอะๆหน่อยนะ" คุณแม่ใช้ตะเกียบคีบอาหารหลายอย่างให้กับเจียงฉี

พี่ชายของเจียงฉีก็เข้าร่วมบทสนทนา "ดูร่างกายที่ผอมบางของนายสิ และแบบนี้ร่างเล็กๆของนายจะดูแลภรรยาได้ยังไง"

"โอ้ จริงด้วย" แม่ของเจียงฉีตบตะเกียบลง "ถ้าพี่ชายลูกไม่พูดถึงแม่ก็ลืมไปแล้วนะ" หลังจากพูดจบเธอก็เดินเข้าไปที่ห้อง

"แม่กำลังทำอะไรน่ะ?" เจียงฉีถาม เจียงปู้ไม่อยากตอบ เพียงแต่ยิ้มเท่านั้น รอเวลาที่จะดูความโชคร้ายของคนอื่น เมื่อมองรอยยิ้มของเจียงปู้เจียงฉีรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดี

เจียงลวี่ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามก็พูดขึ้นมาว่า "พี่รอง พี่เสร็จแน่ แม่กำลังหาคู่ดูตัวให้พี่อยู่"

"เงียบน่า พูดอะไรของเธอน่ะ รูปพวกนี้พวกป้าๆในเขตเราก็ให้มาทั้งนั้นแม่ก็คงอยากจะเลือกให้ดีเท่านั้น" อวิ๋นฮุ่ยหัวเราะพลางตำหนีเจียงลวี่ไปด้วย

เมื่อได้ฟังการโต้เถียงแล้ว หน้าของเจียงฉีก็เปลี่ยนเป็นสีดำ ไม่ใช่หรอก...

คุณแม่เจียงออกมาจากห้องพร้อมกับรูปภาพให้เจียงฉีดู "ลูกดูสิ เด็กผู้หญิงคนนี้โตมาสวยมากเลย เธอเป็นคุณครูโรงเรียนมัธยม การงานก็ดี ภูมิหลังครอบครัวของเธอก็ดี พ่อแม่ของเธอทั้งคู่ก็เป็นคุณครู แม่ว่า..."

ยังไม่ทันที่คุณแม่เจียงจะพูดจบเจียงฉีก็ขัดจังหวะขึ้นมา "แม่ครับ ตอนนี้ผมพึ่งจะอายุยี่สิบกว่าเท่านั้น มันยังเร็วเกินไปที่จะแต่งงานนะครับ" เจียงฉีพยายามจะเกลี้ยกล่อมแม่เขาอย่างช้าๆ

"ยังเร็วไป? ลูกก็ตั้ง 27แล้วนะ ไม่ใช่ว่าแม่กลัวว่าถ้าผ่านไปอีกสองสามปีลูกจะไม่สามารถมีงานแต่งงานดีๆได้หรือไง?" หุ... เจียงลวี่ฟังคำที่คุณนายเจียงพูดก็หลุดหัวเราะออกมา "แม่หนูไม่ได้หัวเราะแม่นะ แต่ด้วยเงื่อนไขของพี่รอง ถ้าเทียบกันแล้วกับผู้ชายคนอื่นๆแล้ว รูปลักษณ์ของพี่ดูจะบอบบางและน่ารักไปหน่อยแต่ก็ดูหล่อเหมือนกันนะ หน้าที่การงานของพี่ก็ดี เงินเดือนรวมกันทั้งปีก็เยอะมาก เพราะฉะนั้นถึงแม้ว่าพี่เขาจะแก่กว่านี้ใครๆก็ยังต้องการเขา ผู้ชายมีอายุหน่อยจะยิ่งมีเสน่ห์มากขึ้นนะแม่!" คุณแม่เจียงยังอยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่คุณพ่อเจียงก็กลับมาถึงบ้านพอดี

คุณพ่อเจียงเดินเข้ามาในห้องรับประทานอาหารและเขารู้ได้ทันทีว่าภรรยาของเขากำลังพยายามทำอะไรเพราะสถานการณ์ที่น่ากระอักกระอ่วนนี่ มองไปที่เจียงฉีที่ทำหน้าไม่เต็มใจและขยิบตาให้กับเจียงปู้และเจียงลวี่แล้วก็เริ่มพูด "ผมบอกแล้วไงคุณ ลูกรองของพวกเราทำงานหนักทั้งวัน อย่าเอาเรื่องพวกนั้นไปรบกวนเขาเลย ให้เขาทานข้าวอย่างสงบๆเถอะ นอกจากนี้จะมีหลานชายได้ก็ต้องขึ้นอยู่กับชะตาของเขา เรื่องพวกนี้ให้เจียงฉีตัดสินใจเองเถอะ"

คุณแม่เจียงได้ฟังเหตุผลพวกนั้นแล้วก็คิดว่ามันมีเหตุผลดีจึงตัดสินใจเอารูปภาพออกไป เจียงฉีที่นั่งอยู่ตรงนั้นก็หายใจได้ทั่วท้องแล้วบอกกับพ่อของเขาว่า "ป๊า กลับมาได้ทันเวลาพอดีเลย"

"ป๊าเป็นฝนทันกาลของพี่รองจริงๆ" เจียงลวี่ที่อยู่อีกด้านนึงพูดขึ้นขำๆ
(ฝนทันกาล แปลจากภาษาจีนที่ว่า及时雨  ความหมายคือ การที่ช่วยเหลือคนอื่นได้ทันเวลา)

"เด็กคนนี้ช่างปากหวานจริงๆ แล้วที่กำลังหางานอยู่เป็นยังไงบ้าง" คุณพ่อเจียงถามขณะที่กำลังทานอาหาร

"หนูส่งเรซูเม่ให้หลายๆบริษัทแล้ว รอพวกเขาเรียกตัวสัมภาษณ์อยู่"

"แล้วบริษัทไหนที่เธออยากจะเข้า?" เจียงปู้ถาม

"หนูหรอ? อืมม..." เจียงลวี่กัดตะเกียบ "หนูอยากจะทำงานที่เคอกรุ๊ปจริงๆ สวัสดิการกับเงินเดือนดีกว่าที่อื่นๆแล้วอีกอย่างหนูได้ยินมาว่าประธานของเคอกรุ๊ปหล่อสุดๆไปเลย แต่การแข่งขันที่จะเข้าทำงานที่นี่ดุเดือดมากกว่าที่อื่นมากเลย ยากที่จะเข้าทำงานสุดๆ" เจียงลวี่ค่อนข้างวิตกกังวล

"ไอ้หยา เคอกรุ๊ปไม่ใช่ที่ทำงานของพี่รองของลูกหรือไง? เด็กคนนี้สู้ๆสิ" คุณแม่เจียงให้กำลังใจลูกสาวของเธอ

เจียงฉีก็พยายามให้กำลังใจเธอเช่นกัน "ไม่เอาน่า สู้ๆสิ อย่าเอาแต่คิดว่าเธอไม่มีโอกาส ความจริงแล้วมันไม่ยากเกินจะเข้าหรอก"

"อื้ม ฉันรู้แล้ว"

หลังจากอาหารเย็นเขาเล่นกับหลานของเขาและคุยเล่นกับคนในครอบครัวสักพัก เมื่อดูเวลาแล้วนี่ก็เริ่มจะดึกแล้วถึงเวลาที่เขาต้องลาคนในครอบครัวและกลับแล้ว 

เจียงฉีออกจากบ้านลงมาจากตึกอพาร์ตเม้นท์และเดินไปตามถนน ในเวลานี้ในใจของเขาก็รู้สึกขมขื่นขึ้นมาทั้งที่ก่อนหน้านี้ได้อดกลั้นไว้ ความสัมพันธ์ของเขากับเคอเหยียนจะพูดออกไปยังไงดี?

"เจียงฉี!" เคอเหยียนนั่งอยู่ในรถด้านล่างบันไดเพื่อรอเจียงฉี เมื่อเห็นเจียงฉีออกมาจากตัวตึกและดูเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่จนไม่สังเกตเห็นเขา เพราะอย่างนั้นเขาจึงออกจากรถและตะโกนเรียกเจียงฉีเอาไว้

เจียงฉีที่กำลังครุ่นคิดเกี่ยวกับความกังวลของเขาเมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคยจึงเงยหน้าขึ้นและพบว่านั่นคือเคอเหยียนจริงๆ เขาเดินไปตรงหน้าของเคอเหยียนและถาม "กินข้าวหรือยัง? ทำไมคุณไม่กลับบ้านไปก่อน? มารอผมแบบนี้ได้ยังไง?"

"อื้ม ผมทานแล้ว" ตอบในขณะที่ใช้มือสัมผัสใบหน้าของเจียงฉี "ครอบครัวของคุณพูดอะไรหรือเปล่า ทำไมคุณดูไม่มีความสุขเลย

เจียงฉีจับหน้าของตัวเอง "มันแสดงออกขนาดนั้นเลยหรอ?"

"ใช่แล้ว ท่าทางไม่มีความสุขของคุณทำให้ใจผมเจ็บปวดไปหมด"

ความหดหู่ที่เจียงฉีรู้สึกก่อนที่จะได้ยินคำของเคอเหยียนถูกทำให้หายไปทันที รีบเข้าไปในอ้อมกอดของเคอเหยียนทันที ใกล้ชิดเขาอย่างแนบแน่น เคอเหยียนก็กอดเขาแน่นๆด้วยท่อนแขนแข็งแรงนั่น

หัวใจของพวกเราเชื่อมถึงกันอย่างแนบแน่น...






ทอล์ค : ตอนนี้แอบแปลยากนิดนึงแถมยาวอีกตะหาก แฮ่ๆ อาจจะมีตรงไหนแปลกๆไปบ้างอย่างว่ากันน้า ส่วนใครที่ตามเสี่ยวเฉียวและลุ้นว่าจะเจอกับขุ่นพี่จื่อซิงเมื่อไหร่ รอหน่อยเด้อ จะอัพอันนี้ให้เท่าๆกับเรื่องนั้นแล้วหลังจากนั้นก็จะสลับกันอัพเรื่องละตอนแล้วว



    及时雨
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 230 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

98 ความคิดเห็น

  1. #62 อัศวินสีเลือด (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 05:59
    หวานซะมดยังไม่กล้าขึ้น
    #62
    0
  2. #61 PurPhan (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 มกราคม 2562 / 19:20

    ท่านประธานอบอุ่นมากกก

    #61
    0
  3. #60 Zinezynner (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 มกราคม 2562 / 18:19

    น้องจากหัวใจมีอะไรอย่างอื่นที่แนบแน่นอีกไหมคะ555
    #60
    1
    • #60-1 Zinezynner(จากตอนที่ 6)
      3 มกราคม 2562 / 18:19
      นอกกกกก*
      #60-1
  4. #59 Konrafah (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 มกราคม 2562 / 07:52
    น่ารักจังเลยค่ะ คู่นี้สู้ๆนะ
    #59
    0
  5. #58 Nelwadar (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 มกราคม 2562 / 00:52
    โอย เลี่ยนมากค่ะคู่นี้ ><
    #58
    0
  6. #57 Whatever it is (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 22:34
    ขอบคุณค่ะ
    #57
    0
  7. #56 - Nusjung - (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 22:28
    งืออออ จะมีมาม่ามั้ยง่า
    #56
    0