แมวน้อยสื่อรักซานโตรินี [สนพ.อรุณ]

  • 80% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 41,157 Views

  • 248 Comments

  • 553 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    60

    Overall
    41,157

ตอนที่ 22 : ลมหวน 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1283
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    28 ก.ย. 61


                จะให้อภัยเขาได้หรือ ในเมื่อรู้ไส้รู้พุงแล้วว่าเขาเหยียดหยามเธออย่างนั้น โรสเจ็บช้ำเกินกว่าจะยอมชักใบเรือเวียนกลับไปพร้อมกระแสลมหวน ทว่าแล้วแมททิอัสแตกต่างกับอังเดรสอย่างไร เขาเองก็หัวเราะเยาะเธอในปาร์ตี้คืนนั้น เขาเองเป็นคนตั้งคำถาม ลึกลงไปในเปลือกนอกคมสันสมบูรณ์ของผู้ชายสองคนนี้คงเป็นความเย่อหยิ่งจองหองอันอัปลักษณ์จากต้นไม้พันธุ์เดียวกัน แม้ว่าแมททิอัสที่เธอพบในซานโตรินีไม่เคยเผยเนื้อแท้นั้นออกมาเลยอย่างน่าประหลาด นอกจากตอนเขาแฮงค์โอเวอร์ทีแรกที่พบกันนิดเดียวเท่านั้น แต่นั่นก็ถือเป็นสัญญาณแล้วหรือเปล่านะ

                การปรากฏตัวของอังเดรสทำให้ความทรงจำอันไม่น่าพิสมัยทิ่มแทงกลับมาในหัวใจ เจาะลูกโป่งความหวังและความสุขสมพองฟูของคืนอิเฟสเทียจนแฟบ มันเตือนสติว่า หากเธอจะปฏิเสธอังเดรส แล้วมาปลูกต้นรักกับแมททิอัส มันก็ไม่มีเหตุผล ทั้งยังเป็นการหนีเสือปะจระเข้ ไม่มีอะไรรับประกันได้ว่าจะไม่เข้าอีหรอบเดิม เธอไม่ควรปล่อยตัวตามอารมณ์หลงใหลอย่างคราวก่อนอีกแล้ว

                ใช่ เมื่อคืนไม่ควรเกิดขึ้น และจะไม่เกิดเลยหากไม่ใช่เพราะไวน์ของจูเลียนกับดนตรีชายหาดบ้าๆ นั่น เธอก้าวพลาดไป เธอต้องถอย

                “อะไรหรือครับ บ้านผมไม่มีอะไรน่ากลัวหรอกนะ ไม่มีใครกัด”

                โรสกำมือ “แต่คุณไม่อายหรือคะ...พาคนตัดขนหมาแมวอย่างฉันไปแนะนำให้ที่บ้านรู้จัก”

                “ไม่นี่” นัยน์ตาสีเข้มเหลือบเงินมองหญิงสาวอย่างออกจะไม่เข้าใจ “หรือว่าคุณอาย”

                “ฉันควรจะอายไหมล่ะคะ”

                “โรส คุณมีอาชีพสุจริต ทำกิจการของตัวเอง ขยัน เป็นที่รักของทุกคน มีอะไรต้องอายด้วย ถ้าคนจะซุบซิบนินทาไร้สาระอะไรก็ปล่อยเขาไป เขาไม่ได้มีอำนาจเหนือเรา”

                ฝ่ายที่ได้ฟังหัวเราะขื่นๆ แมททิอัสปากแข็งเหลือเกิน ต่างกับเมื่อหลังดื่มแชมเปญสีชมพูเข้าไปในปาร์ตี้

                “อย่าทำไขสือไปหน่อยเลยค่ะ ฉันไม่คิดว่าคุณพ่อคุณแม่ของคุณจะปลื้มสะใภ้เพ็ตซาลอนที่เป็นคนต่างชาติอพยพหรอก แมทท์ ฉันคิดว่า คุณชอบฉันก็เพียงเพราะความสนุกบนเตียง และการที่ฉัน ‘ว่าง่าย’ ไม่เรื่องมากหรือเอาแต่ใจเท่าผู้หญิงอย่างเซียนน่า...อย่าแสร้งทำให้วันไนท์แสตนด์กลายเป็นเรื่องจริงจังเลยค่ะ เราสองต่างก็สนุกด้วยกันเมื่อคืน แค่นี้ก็เพียงพอแล้วไม่ใช่หรือคะ”

                “...คุณพูดอะไรของคุณ”

                “ความจริงไงคะ สิ่งที่ฉันคิด”

                “นี่คือสิ่งที่คุณคิด...?”

                สีหน้าเข้มคมดูราวกับมีอารมณ์หลากหลายวิ่งผ่าน ตะลึง งุนงง สงสัย เสียใจ เจ็บปวด โกรธ เขาพูดไม่ออกอยู่นานขณะที่โรสแต่งตัวและจัดผมให้เข้าที่ เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นขณะที่เธอกำลังจะสวมรองเท้าแตะก้าวออกไปจากบังกะโล

                “โรส คุณไม่ได้ชอบผมหรอกหรือ” เขาถามช้าๆ “งั้นที่คุณพูดว่าต้องการผม กินข้าวและเต้นรำกับผม คุณแค่ต้องการเซ็กส์เท่านั้น ไม่ได้อยากผูกพันและเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวผม”

                “ฉันคงไม่โง่พอจะหวังอะไรลมๆ แล้งๆ” ซ้ำสอง...โรสคิดอย่างเจ็บปวดแต่ไม่ได้พูด แมททิอัสส่ายหน้า

                “คุณโกหก ทั้งหมดที่ผ่านมาโดยเฉพาะเมื่อคืน...ผมรู้ว่าคุณต้องการความสัมพันธ์ และคุณกระหายความรักความใส่ใจมากแค่ไหน”

                “ก็อาจจะใช่ค่ะ แต่ว่าตั้งแต่แรกแล้ว ทุกอย่างกับคุณมันก็เป็นเรื่องอารมณ์พาไป ดูคุณสิคะ คุณทั้งหล่อ ทั้งรวย” โรสกลืนน้ำลายฝืดคอ “ฉันก็ผู้หญิงธรรมดาไม่ใช่พระอิฐพระปูน ที่หวั่นไหวไปกับคุณก็เพราะกิเลสตัณหาและความใกล้ชิดเท่านั้นแหละค่ะ”

                “แล้วมันจะพัฒนาเป็นอย่างอื่นไปไม่ได้เลยหรือไงครับ คนทุกคนก็สนใจกันตอนแรกเริ่มด้วยรูปลักษณ์และฐานะปัจจัยภายนอกทั้งนั้น แต่สุดท้ายสำคัญที่เราปรารถนาจะใช้ชีวิตร่วมกันไหม”

                “มันเป็นไปไม่ได้หรอกค่ะ แมทท์ คุณหรือคะจะอยากมาใช้ชีวิตกับผู้หญิงร้านซาลอนสัตว์เลี้ยง แล้วฉันน่ะหรือคะสามารถเป็นว่าที่นายหญิงคาเมรอส น่าขำ ฉันเหมาะกับหนุ่มช่างไม้ไม่ก็พ่อค้าแถวนี้มากกว่าบนเนินต้นปาล์ม”

                “คุณคิดเป็นแต่แบบนี้หรือไง...งั้นก็รู้ไว้นะครับ สิ่งเดียวที่ทำให้เป็นไปไม่ได้ ก็คือคุณ!

                เขาเข้ามายึดข้อมือเธอรวดเร็วจนน่าตกใจ น้ำเสียงแปรเป็นโกรธเกรี้ยว โรสผวาถอยแต่กลับไปติดกับฝาผนังสาน กลัวจับใจว่าชายหนุ่มกำลังโมโหจริงๆ แมททิอัสโน้มใบหน้าลงมาแทบจะชิดกับเธอ

                “คุณทำให้ผมเข้าใจผิดมากนะ โรส เข้าใจผิดและเสียความรู้สึกอย่างใหญ่หลวง ถ้าคุณต้องการเซ็กส์และเงิน คุณควรจะถลกกระโปรง นอนกางขาบนโซฟาและร้องขอผมตั้งแต่วันแรกที่คุณเอาบิ๊กเบนมาส่ง แล้วมันก็จะเกิดขึ้นเดี๋ยวนั้นเลย แต่คุณทำราวกับว่าชอบผมในแบบที่มีความหมายกว่านั้น หรือทำเหมือนกับว่าความรู้สึกของผมสำคัญสำหรับคุณมากจนคุณกลัวว่ามันจะไม่จริงจังมั่นคง”

                “ฉ...ฉันไม่ได้...” ร่างแบบบางสั่นระริกตั้งแต่หัวจรดเท้า เมื่อยิ่งกลัวก็ยิ่งป้องกันตัวเอง “ฉันผิดนักหนาหรือคะที่เผื่อใจกับผู้ชายแบบคุณ ก็ฉันไม่อยากเป็นคนโง่ในเกมนี้!

                แมททิอัสถึงกับหัวเราะออกมา ทว่าเสียงเขาแตกพร่า “ครับ... ‘เกม’ นี้คงมีคนโง่คนเดียวคือผู้ชายแบบผม เพราะผมเชื่อคุณไง โรส และผมก็ทำด้วยความจริงใจ...คุณดูถูกผมมากถ้าคุณคิดว่าผมหลอกเล่นกับความรู้สึกเพศตรงข้ามเก่งเหมือนกับคุณ!

                คำพูดเขาเจ็บแสบเสียงยิ่งกว่ามือที่บีบข้อมือบางเอาไว้หลายเท่า โรสหน้าชา ขอบตาร้อนผ่าวขณะที่ความคิดมากมายวิ่งวนในสมอง แมททิอัสไม่เหมือนคนโกหกเลย ไม่เหมือนคนที่ดูถูกฐานะคนอื่น ตรงกันข้าม เธอต่างหากที่ฟังดูเป็นคนโกหก ทั้งยังดูถูกแมททิอัสและดูถูกตัวเอง โรสไม่เข้าใจว่านี่มันหมายความว่าอย่างไรกันแน่ เธออยากจะถามเรื่องปาร์ตี้เมื่อสองเดือนก่อนให้รู้ชัด ไม่อย่างนั้นมันเป็นหนามฝังติดอยู่ในใจเธอไม่คลาย

                แต่...ถ้าจะต้องสารภาพอีกว่า เธอแกล้งทำเป็นไม่เคยเจอเขามาก่อน ทุกอย่างจะไม่ยิ่งแย่หรือ...หญิงสาวได้แต่เนื้อตัวสั่นและอ้าปากพะงาบๆ อย่างไม่อาจแก้ตัวหรืออธิบายต่อแมททิอัส ประหนึ่งเป็นปลาที่ถูกจับขึ้นมาบนบกและกำลังขาดอากาศหายใจ หรือว่าสถานการณ์มันไม่อาจจะแย่ไปกว่านี้ได้แล้ว

                หญิงสาวคิดผิด เมื่อแมททิอัสปล่อยข้อมือเธอ แล้วนัยน์ตาสีน้ำตาลที่กำลังเคลือบน้ำใสปริ่มก็ก้มลงเห็นธนบัตรยูโรสีเขียวและเหลืองอยู่ในมือ สามร้อย[1]...

                “เซ็กส์และเงิน...ใช่ไหม” ชายหนุ่มปิดกระเป๋าสตางค์หนังเก็บลงใส่กางเกงก่อนจะถอยห่างจากเธอ แล้วพยักเพยิดไปทางประตู “ขอบคุณครับ ผมรู้สึกดีมากเมื่อคืน น่าจะเป็นหนึ่งในเซ็กส์ที่ดีที่สุดที่ผมเคยมีมา คุณเอาไปช้อปปิ้งของแพงๆ สวยๆ อวดชาวบ้านให้สมใจที่ได้เป็นคู่นอนของแมททิอัส คาเมรอส คืนหนึ่งเถอะ”

 

                เฮงซวย เฮงซวย...

                โรสปาดน้ำตา ขณะที่เดินลากรองเท้าแตะบนพื้นทรายยวบยาบขึ้นจากเขตชายหาด ผ่านเจ้าหน้าที่หมู่บ้านที่กำลังเก็บกวาดพื้นที่ กลุ่มเด็กน้อยที่วิ่งเล่นไล่จับกันเสียงเจี๊ยวจ๊าวเพราะเป็นวันหยุดไม่ต้องไปโรงเรียน และบรรดานักท่องเที่ยวคู่รักที่นอนเล่นกันอยู่ตามเก้าอี้อาบแดด

                ดูเหมือนจะมีเพียงโรสเท่านั้นที่กำลังหลั่งน้ำตาอย่างเดียวดาย เฮงซวยชะมัด...หญิงสาวสบถคำและสะอื้น

                แมททิอัสน่ะหรือผู้ชายเฮงซวย? ไม่ใช่เลย เธอต่างหากที่เป็นผู้หญิงเฮงซวย ไม่ไว้วางหรือให้เกียรติเพศตรงข้ามจนไม่อาจจะได้ลิ้มรสความสุข

                ขอบคุณนะอังเดรส ที่สร้างบาดแผลให้เธอกลายเป็นคนแบบนี้...หรือว่าที่แท้แล้ว คนที่ผิดคือเธอเองไม่เกี่ยวกับคนรักเก่า โรสขยำแบงค์ใบละร้อยและสองร้อยในมือ อยากจะปาใส่หน้าแมททิอัสที่กำลังโกรธแต่ก็กลัวเกินกว่าจะทำอย่างนั้น อีกอย่างเขามีสิทธิ์จะโมโหเธอ ไม่ใช่ในทางกลับกัน

                รถรับจ้างขับพาหญิงสาวมาส่งที่ปากซอยข้างๆ ร้าน โรสวิ่งเหยาะๆ ไปจนถึงหน้าร้าน แล้วก็พบว่ามีฝูงชนมุงซุบซิบฮือฮากันอยู่แล้วไม่ห่างจากเจ้ารถเฟอร์รารี่สีเหลืองสุดเท่ โดยมีเจ้าของรถนั่งเปิดแอร์ดูดน้ำอยู่ข้างในสบายใจเฉิบ ไม่ยี่หระแม้แต่นิดว่ากำลังปล่อยควันจากท่อไอเสียลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณร้าน หญิงสาวเลือดขึ้นหน้า

                “อังเดรส!

                เธอฉุนจนรีบเข้าไปเคาะกระจกรถ เขาเปิดมันออกมาจับมือทันทีด้วยความเร็วอันน่าตกใจ คล้ายกับรออยู่แล้ว โรสขืนตัวเต็มที่และสะบัดหลุด

                “ทำอะไรของคุณน่ะคะ เหม็นไปหมดแล้วเนี่ย แล้วคุณมาอยู่นี่ได้ยังไง!

                “แมรี่ ผมสามารถไปได้จนสุดขอบโลกแหละเพื่อจะพบคุณ คุณก็รู้นี่นาว่าคุณหนีผมไปไม่ได้”

                หนุ่มผมทองหัวเราะหึๆ เสื้อโปโลราล์ฟ ลอเรน สีขาวสะอาดโดดเด่นแสดงรสนิยมหรูพอๆ กับรถ เขาดึงช่อดอกกุหลาบแดงช่อโต ประมาณขนาดด้วยสายตาแล้วน่าจะห้าสิบดอก แซมด้วยโรสแมรี่สีฟ้าม่วงออกมาจากบนเบาะนั่งข้างคนขับ โรสรับมันมาอุ้มอย่างอึ้งๆ

                อังเดรส อเลจานโดร เป็นคนนิสัยชอบเตรียมการเนี้ยบนิ้ง และแต่งตัวดีประหนึ่งจะพบลูกค้าตลอด แม้ว่าไม่ได้หน้าตาคมเข้มกระชากใจหรือมีมัดกล้ามสัดส่วนโอฬาร ชายหนุ่มผิวขาวก็ชดเชยด้วยความสำเร็จทางการเงิน ด้วยบุคลิกการวางตัวที่ทำให้ดูเป็นคนสำคัญใหญ่โตที่ทุกคนต้องรับฟัง และด้วยอารมณ์ขันสนุกสนานที่ทำให้เขามักเป็นที่จดจำในงานเลี้ยง

                เขาเคยเป็นดั่งเจ้าชายผู้เพอร์เฟ็กต์ที่ฉกหัวใจของโรสไปได้สบายๆ แต่ตอนนี้ เธอไม่เห็นอะไรนอกจากผู้ชายขี้โอ่ที่ดูถูกและทรยศความเชื่อใจของเธอ

                “ไม่สตาร์ทรถเปิดแอร์ไว้ ดอกไม้ของคุณก็เหี่ยวหมดสิครับ ซานโตรินีร้อนออกอย่างนี้” เขาบอกเหตุผลหน้าตาเฉย สุ้มเสียงทุ้มต่ำกังวานชวนฟังไม่เปลี่ยนแปลง

                โรสมองคนรักเก่าผู้เคยคบหาด้วยถึงสามปีด้วยอารมณ์ความรู้สึกที่ตีรวน...แล้วก็ลงท้ายที่ขุ่นเคือง เธอโยนส่งช่อดอกไม้กลับใส่เขาเหมือนพาสลูกบาส

                “เอากลับไปเถอะค่ะ อังเดรส ฉันไม่ต้องการ ทุกอย่างฉันก็คืนคุณไปหมดแล้ว เราไม่เกี่ยวข้องกันแล้วนะคะ”

                อังเดรสจุ๊ปาก “ไม่ถูกใจหรอกหรือครับ ดูท่าคุณจะเอาใจยากขึ้นเยอะนะที่รัก แต่ไม่เป็นไร ผมมีของขวัญอย่างอื่นอีก เพื่อจะง้อคุณในฐานความผิดอะไรก็ตามที่ผมไม่ได้ก่อ”

                จริงสินะ อังเดรสไม่รู้ว่าตัวเองผิดเรื่องอะไร เขารู้เพียงแต่ถูกถอนหมั้นสายฟ้าแลบเท่านั้น คงจะมองว่าเธอกำลังงอนหรือเล่นตัวอยู่ โรสกลอกตา เหลือจะสนทนาต่อด้วยตรงนี้จึงหมุนตัวเดินไปยังร้าน อย่างน้อยก็จะได้ไม่อยู่ในสายตาของชาวบ้านผู้สงสัยใคร่รู้ทั้งหลาย เธอเพ่งดูผ่านกระจกเห็นโซฟาหน้าร้านว่างเปล่าแล้ว ลิลลี่กับจูเลียนคงไปชั้นบนไม่ก็ออกไปที่อื่น

                อังเดรสถือถุงช้อปปิ้งสองสามใบเดินตามหลังเธอมาติดๆ เขามองไปรอบกายอย่างสำรวจขณะที่โรสเปิดประตูร้าน

                “รู้ไหมว่ายากเย็นขนาดไหนกว่าผมจะสืบเจอคุณ มาไกลถึงซานโตรินี ผมล่ะเสียวแว้บๆ ว่าคุณคงหนีตามไอ้หนุ่มกรีกหน้ามนสักคนไปแล้ว ที่ไหนได้ กลับมาตัดขนสัตว์เลี้ยงหลังขดหลังแข็ง น่าเอ็นดูจริงๆ แมรี่ ถ้าคุณอยากมีซาลอนของตัวเอง บอกผมคำเดียวคุณก็ได้มี ไม่เห็นต้องลำบากเลย หรือว่าคุณอยากอยู่ที่นี่มากกว่าแคลิฟอร์เนีย เรามาซื้อบ้านตากอากาศกันดีไหม”

                “อังเดรสคะ ฟังฉันนะ” โรสดึงเขามานั่งที่โซฟา เธอเกาหัวตัวเองแรงๆ ขอบตายังแดงก่ำจากที่ทะเลาะกับแมททิอัส “ขอโทษทีถ้าฉันทำอะไรไม่เคลียร์ แต่ฉันเลิกกับคุณแล้ว เข้าใจไหมคะ ฉันถอนหมั้นเพราะรู้แล้วว่าในใจคุณมองฉันเป็นผู้หญิงการศึกษาต่ำที่ควบคุมง่าย ชี้นกเป็นนกชี้ไม้เป็นไม้ เหมือนหมาเชื่องๆ ของคุณ และนั่นไม่ใช่สิ่งที่ฉันต้องการ...ที่ฉันจากอเมริกามาอยู่นี่ตั้งสองเดือน คุณยังไม่สำเหนียกอีกหรือคะว่าฉันต้องการชีวิตใหม่ที่ไม่มีคุณแล้ว”



[1] ประมาณ ๑๒,๐๐๐ บาทไทย


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

0 ความคิดเห็น