[Fan fic วุ่นนักภูติพิทักษ์ของผม] ::เรื่องราวหลังจากนั้น::

ตอนที่ 2 : pArt 1 ::ไป๋จิ้ว...!!!::

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 157
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    9 เม.ย. 54

pArt 1 ไป๋จิ้ว....!!!

 

 

เมื่อลู่อวี่ได้ถอดยันต์จากร่างกายของลู่เจ๋อเยว่ออกหมดแล้ว ลู่เจ๋อเยว่ที่นอนหายใจรวยรินก็ถูกพาร่างออกไปโดยที่ลู่อวี่และลู่อวิ๋นเอ๋อร์วิ่งตามไปติดๆ ก่อนจะถูกเชิญให้อยู่หน้าห้องระหว่างที่คนของตระกูลเซียงกำลังเช็กร่างกายเขา....

มองยังไงก็ไล่กันชัดๆ.....

ลู่อวิ๋นเอ๋อร์ได้แต่มองลู่อวี่ที่นั่งนิ่งๆ น้ำตาที่ไหลออกมาได้เหือดแห้งไปแล้ว สลับกับมองบานประตูที่ถูกปิดสนิทไว้ เธอไม่รู้ว่าจะพูดกับลู่อวี่ว่าอะไรดี หลังจากเห็นหน้าของไป๋จิ้วก่อนที่เธอจะออกมาแล้ว...ปฏิเสธไม่ได้จริงๆ ว่าสาวแกร่งอย่างเธอยังอ่อนไหวไปเหมือนกัน....และปฏิเสธไม่ได้ว่า เธอรู้สึกว่าลู่อวี่น่าจะเลือกไป๋จิ้วมากกว่า แต่...

หากเธอเป็นลู่อวี่...เธอ...จะเลือกใคร

คนหนึ่งเป็นรุ่นพี่ที่เคารพรักและกำลังจะตาย อีกคนหนึ่งเป็นภูติที่คอยอยู่ข้างกายตลอด ผูกพันมาตลอด

แม้สุดท้ายลู่อวี่จะเลือกลู่เจ๋อเยว่ แต่ถ้าเขาได้เห็นหน้าของไป๋จิ้วล่ะ? เรื่องนั้นคิดเช่นไรก็คิดไม่ตก ลู่อวิ๋นเอ๋อร์ส่ายหน้าน้อยเพื่อเรียกสติกลับมา

“ลู่อวี่....หลังจากนี้....นายจะทำอย่างไรต่อ...” เธอกลั้นใจถามเสียงแกนๆ “หลังจากรับตัวเขามา...นายจะเอาไงต่อ?”

“ผม....” ลู่อวี่นิ่งไปชั่วอึดใจ เข้าดูไม่เหมือนลู่อวี่คนเก่า เวลานี้เขาคงกังวลจนหัวแทบแตก เดินไปเดินมา และทึ้งผมตัวเองเล่น แต่ตอนนี้...เขานั่งนิ่ง แววตาแสดงความกังวลอย่างเด่นชัด “ผมคง....อยู่ที่นี่สักพัก ให้พี่เจ๋อเยว่แข็งแรงขึ้นสักนิด...แล้วก็พาพี่เจ๋อเยว่...กับ...ไป๋จิ้ว...กลับไทเป”

เห็นได้ชัดว่าเขาพูดเสียงค่อยยิ่งกว่าเมื่อเอ่ยถึงชื่อของไป๋จิ้ว....ลู่อวิ๋นเอ๋อร์หงุดหงิดใจน้อยๆ ผู้ชายชอบลังเลใจแบบนี้กันทุกคนหรือไงกัน! เลือกก็เลือกสักทีว่าจะเอาใคร โลเลชะมัด! แต่แล้วเธอก็ต้องถอนใจ เมื่อรับรู้ได้ว่า เธอเป็นคนนอก ไม่มีสิทธิจะไปยุ่งเรื่องของคนอื่นเขาหรอก

“เอาเถอะ จะยังไงมันก็เรื่องของนาย....ตรงนี้เสร็จก็คงค่ำๆ พอฉันไปส่งพวกนายเสร็จคงไม่ได้เจอกันนานเลยละ” ลู่อวิ๋นเอ๋อร์กล่าวยิ้มๆ คล้ายจะทำให้ลู่อวี่สบายใจขึ้นบ้าง เขาพยักหน้ารับรู้ “แล้วเธอจะไปไหนละ...”

“เฮ้อ ไม่รู้สิ....แต่ตอนนี้ฉันอยากกลับอังกฤษเต็มทีแล้วนี่นา! อยู่ที่นี่แล้ววุ่นวาย เหมาเหมาคงอึดอัดแย่เลย แต่เสวียนเจียงยังไม่อยากให้ฉันกลับ ก็เลยต้องอยู่ต่อ!” เธอกระแทกเสียงน้อยๆ แม้ตอนพูดถึงเจ้ากระต่ายนรกนั่นจะอ่อนหวานมากเพียงใด ลู่อวี่ก็ยังไม่เห็นว่ามันน่ารักตรงไหนเลย แต่เขาไม่ได้แสดงท่าทีอะไรออกไป หากแสดงออกคงได้ถูกกัดคอขาดเข้าจริงๆ

“แล้วเธอจะทำอะไร ในเมื่อจะไม่เจอใคร”

“เก็บตัวไง!

คำพูดของลู่อวิ๋นเอ๋อร์ทำเอาลู่อวี่ตวัดสายตาไปหาหล่อนอย่างงงๆ และเหมือนเธอจะรู้ดีกับสิ่งที่ลู่อวี่สงสัย เธอจึงตอบด้วยน้ำเสียงสบายๆ

“ก็แหม ถึงงานจะล้นมือ ฉันก็อยากจะหามุมสบายๆนั่งพักคิดอะไรเรื่อยเปื่อยกับเหมาเหมา ว่างๆก็ชอปปิ้งด้วย..อื้ม แผนนี่ดีจริง” แล้วเธอก็หัวเราะฮิๆ “ชวนจิ้งจอกน้อยไปเลี้ยงเค้กด้วยดีกว่า ป่านนี้เจ้าเจียงจื๋อฝู่หัวปั่นตายไปนานแล้ว!” แล้วเธอก็ไม่หยุดแค่หัวเราะฮิๆ ยังระเบิดเสียงหัวเราะออกมาจนลู่อวี่นึกสงสัย

“แล้วเธอไม่ใช่คู่หมั้นพี่จื๋อฝู่เหรอ”

“ไอ้ใช่น่ะ มันก็ใช่...แต่ฉันไม่อยากแต่งกับเจ้าคนโรคจิตอย่างนั้นนี่นา อีกอย่างนายนั่นก็มีจิ้งจอกน้อยแล้ว ยิ่งเห็นยิ่งขำ” ว่าแล้ว...ก็ระเบิดเสียงหัวเราะอีกรอบ

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

เจ็บ......

พอมีแบกเขาออกไปร่างกายก็เหมือนจะแตกเป็นเสี่ยงๆ คงเพราะขาดน้ำขาดอาหารมาหลายวัน หมอเซียงถูกเชิญให้มาตรวจดูอาการของลู่เจ๋อเยว่อย่างเร่งด่วน

ความเหนื่อยอ่อนทำให้ลู่เจ๋อเยว่ต้องหมดสติไปอีกครั้งหนึ่ง

เฮ้อ...ไม่ไหวเลยนะ! เจ๋อเยว่ นายทำให้ลู่อวี่เดือดร้อนแนะน้ำเสียงอันคุ้นเคยแบบนี้จะเป็นใครไป....เขาลืมตาขึ้น ก็พบกับใบหน้าแป้นแล้นของคนที่เขา รักที่สุดในชีวิต...ลู่จื่อเซวียน กับห้องขาวโพลน หัวเขาหนุนอยู่บนตักนุ่มนิ่มของชายหนุ่มตรงหน้า ความรู้สึกผ่อนคลาย เบาสบายค่อยๆกลับมาเยือนเขาอีกครั้ง....

“จื่อ....เซวียน” เขาเรียกชื่อเจ้าของหน้าตาแป้นแล้น ทำให้จื่อเซวียนยิ้มอย่างอ่อนโยน มองภูติพิทักษ์ของตนเองที่สะลึมสะลือ ดูยังไม่ตื่นดีนัก....ก็หัวเราะออกมาแผ่วเบา

“เขาช่วยนายแล้ว ก็ใช้ชีวิตให้คุ้มค่านะ....ทั้งๆที่บอกแล้วเชียวว่านายเป็นความรับผิดชอบของฉัน” รอยยิ้มของลู่จื่อเซวียนเจื่อนลงไป....”ที่จริง....อยากอยู่กับนาย....ตลอดไป แต่มันเป็นไปไม่ได้ใช่ไหมละ!

ลู่เจ๋อเยว่มองอดีตนายตนที่กำลังยิ้มอย่างกระอักกระอ่วน พยายามทำตัวให้เข้มแข็ง...เห็นแล้วก็สะท้อนใจ...เพราะเขาก็อยากอยู่ข้างๆจื่อเซวียนตลอดไปเหมือนกัน.....

ลู่เจ๋อเยว่ค่อยๆลุกขึ้น แล้วจ้องมองใบหน้าของจื่อเซวียนราวกับจะเก็บทุกรายละเอียดของเขา...แล้วเอาปากของตนไปสัมผัสกลีบปากบางของอีกฝ่ายทันที....

“นายรักฉันไหม” คำถาม...ที่เก็บไว้ในใจตลอดมาถูกเปิดออก จื่อเซวียนยิ้ม...เป็นรอยยิ้มที่เขาคิดว่า สวยที่สุดในชีวิตของเขา

“นายก็รู้อยู่แล้วนี่...” ลู่เจ๋อเยว่รวบเขาเข้าไปในอ้อมกอด

“ฉันรักนาย....”

 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

ลู่เจ๋อเยว่กระพริบตาตื่น เปลือกตาแสนหนักอึ้งตอนแรกกลับเป็นเบาสบาย...เมื่อได้เจอเขาเป็นครั้งสุดท้าย เขาหันไปข้างๆก็เห็นลู่อวี่ที่นั่งอ่านหนังสืออยู่กับอวิ๋นเอ๋อร์ที่จ้องเขา.....

เขาเบิกตาโพล่ง ร่างกายตื่นตัวเหมือนนอนหลับอิ่มเรียบร้อยแล้ว เขารู้สึกกลัวว่าเจ้าหล่อนจะเอาเหมาเหมาออกมาได้ทุกเมื่อ นึกถึงกระต่ายนรกทีไร ก็เหมือนกับตกนรกจริงๆ

“เฮ ลู่อวี่ พี่เจ๋อเยว่ของนายตื่นแล้วนี่” อวิ๋นเอ๋อร์ร้องทัก ลู่อวี่จึงรีบปิดหนังสือ แล้ววิ่งมาดู สีหน้าผ่อนคลายเจือตื่นตระหนก

“พี่เจ๋อเยว่ยังเจ็บตรงไหนหรือเปล่าฮะ....” ลู่อวี่พูดเสียงค่อยอย่างเป็นกังวล ลู่เจ๋อเยว่ยิ้มให้น้อยๆเหมือนจะบอกว่าไม่เป็นไร

ลู่อวี่เป่าปากอย่างโล่งอก “พี่พร้อมจะกลับบ้านหรือยังฮะ อวิ๋นเอ๋อร์ก็รอนานแล้วด้วย....” ลู่อวี่ยิ้ม “เดี๋ยวกลับบ้านแล้ว ผมจะทำของอร่อยๆให้กิน”

“อืม..ไปสิ” ลู่เจ๋อเยว่ยิ้มให้ลู่อวี่ ในใจรู้สึกโปรดโปร่ง รู้สึกสดชื่นดีแล้ว แม้แผลจะเจ็บๆอยู่บ้าง แต่เมื่อได้เจอนายเป็นครั้งสุดท้าย....

มันก็โอเคแล้วนี่

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

หลังจากที่ออกจากบ้านสกุลเซียง(ที่ไม่มีใครอยากเข้าไปเหยียบซ้ำสองแน่ๆนอกเสียจากสกุลเซียง) ลู่อวี่ได้แวะตลาด เพื่อซื้อข้าวของไปทำกับข้าวที่บ้าน แต่ในใจกลับสังหรณ์แปลกๆ....แม้จะไม่มาก แต่ก็ทำเอาลู่อวี่หงุดหงิดนิดๆ อะไรกันอีกละนี่ ให้ตายเถอะ!

แม้จื่อเยี่ยจะไปตามติดอยู่กับเจียงจื๋อฝู่ ลู่อวี่ก็ยังต้องซื้อข้าวของเยอะๆอยู่ดี เพื่อต้อนรับพี่เจ๋อเยว่ เลี้ยงข้าวขอบคุณอวิ๋นเอ๋อร์ เลี้ยงเจ้าเชอร์รี และเอาใจไป๋จิ้ว.....

ยอมรับเลยว่าเขารู้สึกผิดมากๆที่ไม่ได้ประทับสัญญาเลือดกับไป๋จิ้ว แต่ทำไงได้ พี่เจ๋อเยว่กำลังจะตายนะ! ถึงจื่อเซวียนจะบอกว่านั่นเป็นความรับผิดชอบของเขา

ลู่อวี่เริ่มคิดฟุ้งซ่าน ตอนที่อวิ๋นเอ๋อร์ถามว่าจะเอาอย่างไรต่อ เขาถึงกับมึนไปสักพัก...เขาคิดที่จะช่วยพี่เจ๋อเยว่ก่อนอันนั้นคือสำคัญ....แล้วไป๋จิ้ว? ตอนนั้นเขายังไม่ได้คิดเลยจริงๆว่าจะเอาเช่นไรต่อไป อธิบายให้ไป๋จิ้วเข้าใจ...แล้วอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข

แล้วไป๋จิ้วจะมีความสุขได้จริงๆเหรอ?

ลู่อวี่คิดอย่างเจ็บช้ำ ช่วยไม่ได้นี่....เหตุผลที่เขาไม่คิดจะประทับสัญญาเลือดกับไป๋จิ้วคือ...

“ลู่อวี่!!!!!!” เสียงใสของอวิ๋นเอ๋อร์ตะโกนเรียกเขาจนต้องสะดุ้ง พร้อมหน้าบูดๆของสาวเจ้า “ฉันหิวแล้วนะ เดินซื้ออะไรเยอะแยะ กลับเถอะ!” ลู่อวี่มองหน้าของลู่อวิ๋นเอ๋อร์ที่ราวกับชายอกสามศอกโมโหหิว....หล่อนเป็นผู้หญิงจริงๆเหรอ แต่ในเมื่อนึกถึงภาพเหมาเหมาแล้ว....ก็ต้องรีบวิ่งรี่ขึ้นรถตามหญิงสาวไป....

 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

เมื่อถึงบ้าน...ลู่อวี่แปลกใจนิดหน่อยที่บ้านเงียบเกินไป เงียบผิดปกติ...สังหรณ์ใจเริ่มรุนแรงขึ้น...แต่ทำใจสู้ดีเสือว่าไม่มีอะไร เขากับอวิ๋นเอ๋อร์ช่วยกันพยุงลู่เจ๋อเยว่ที่ยังสภาพไม่ค่อยดีนักเข้าบ้าน เจ้าแมวสามสีเชอร์รีที่นอนหาวหวอดๆอยู่ลุกขึ้นมาดูเจ้าคนแปลกหน้าอย่างประหลาดใจ มันกระโดดขึ้นไปบนโซฟาที่ลู่เจ๋อเยว่นั่งอย่างอ่อนแรงอยู่ แล้วหมอบข้างๆคนแปลกหน้าคนนั้น

“แล้วจื่อเยี่ยละ เสี่ยวอวี่...” ลู่เจ๋อเยว่ถามทันทีที่เห็นลู่อวี่เดินหอบของพระรุงพะรังเข้ามา โดยอวิ๋นเอ๋อร์ช่วยเล็กๆน้อยๆ ลู่อวี่เอาของขึ้นไปวางบนโต๊ะ แล้วตอบ “อยู่กับพี่จื๋อฝู่ฮะ”

“จื๋อฝู่? เจียงจื๋อฝู่คนนั้นน่ะเหรอ?”

“ฮะ! พี่จื๋อู่เป็นคนดี พี่เจ๋อเยว่ไม่ต้องห่วงหรอกฮะ” ลู่อวี่ตอบเสียงใส ในขณะที่เจ๋อเยว่หัวเราะแห้งๆ เมื่อวางของเสร็จแล้ว ก็ให้ลู่อวิ๋นเอ๋อร์ช่วยล้างผัก ส่วนตนจะไปไป๋จิ้ว เพราะคิดว่าไป๋จิ้วยังคงอยู่ข้างบน

ลู่อวี่เดินขึ้นไป พลางตะโกนเรียกหาไป๋จิ้ว ขาเพรียวรีบสาวไปหน้าห้องไป๋จิ้ว

“ไป๋จิ้ว...ฉันกลับมาแล้วนะ ออกมาเร็ว ซื้อของอร่อยๆออกมาเต็มเลย” ลู่อวี่เคาะห้อง เขาไม่พอใจเล็กๆที่อีกฝ่ายทำตัวเป็นเด็กไม่รู้จักโต “ไป๋จิ้ว! จะออกมาไหม!

ลู่อวี่เริ่มโมโห ถือวิสาสะบิดลูกบิดประตู แล้วกระแทกออกไปอย่างแรง!

“ไป๋จิ้ว!!!!” ลู่อวี่ตะโกนกับความว่างเปล่า เขาเริ่มรู้สึกตัวกับความเงียบแปลกๆในบ้าน ลางสังหรณ์ที่ผุดขึ้นมาเริ่มทำให้เขากังวลมากขึ้นเรื่อยๆ ลู่อวี่เดินไปที่เตียงนอน สะบัดผ้าห่มขึ้น....ก็พบแค่หมอนและหมอนข้างเท่านั้น...

“ไป๋จิ้ว” ลู่อวี่พึมพำ แล้ววิ่งออกไปจากห้อง เขาวิ่งทั่วชั้นสอง เสียงดังตึกตักทำให้ลู่เจ๋อเยว่มองที่บันไดขึ้นชั้นสองอย่างประหลาดใจ เขารู้สึกว่าลู่อวี่กำลังร้อนใจและเป็นกังวลเอามากๆ ในขณะที่ลู่อวิ๋นเอ๋อร์โผล่หน้าจากห้องครัว

“เกิดเรื่องอะไรขึ้นน่ะ?” เธอขมวดคิ้ว หันไปถามลู่เจ๋อเยว่ เขาทำได้เพียงส่ายหน้า

“พี่เจ๋อเยว่! อวิ๋นเอ๋อร์!!” ลู่อวี่วิ่งลงมาจากชั้นสอง ใบหน้าราวจะร้องไห้อยู่รอมร่อ ริมฝีปากเม้มเข้าหากัน

“ไป๋จิ้ว....ไป๋จิ้ว..!” ลู่อวี่ทรุดตัวลงต่อหน้าทั้งสอง นั่งร้องไห้ตัวสั่นระริก อวิ๋นเอ๋อร์ลุกเขาไปประคอง เจ๋อเยว่ที่ยังเจ็บแผลไม่หายได้แต่นั่งมองนายของตนอย่างปวดใจ เชอร์รีที่ไม่รู้เรื่องอะไรมองอย่างงงๆ แล้วเข้าไปหาลู่อวี่

ไป๋จิ้วหายตัวไป!!!!



3 ความคิดเห็น

  1. #2 J - Rock. สุดยอด!~ (@poohung) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2554 / 03:05
    ไป็จิ้ว ว ว วว ว ว ={}=
    หาคนเเต่งต่อมานานเเล้ว(ฮา)
    ค้างกับตอนจบเหลือเเหล่
    #2
    0