[[ภาค 2]] สามเดือนอันตราย!! ฝึกงาน สานรัก [Yaoi]

ตอนที่ 16 : Again and again

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,122
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    11 พ.ย. 53

 

 

 

ผมค่อยๆ ย่องเดินลงบันไดมาคอยระวังไม่ให้เกิดเสียงอย่างที่ชาตินี้ไม่เคยคิดเคยฝันว่าจะต้องย่องเบาทำท่าลับๆ ล่อๆ เหมือนโจรขโมยชุดชั้นในในบ้านตัวเอง แต่ทำไงได้ล่ะครับ ตอนนี้ที่ห้องนอนแขกยังมีว่าที่ศรีภรรยาของผมนอนหลับอยู่นี่นา ผมที่ไม่อยากปลุกคุณรุทจึงต้องย่องลงมาเบาๆ เพราะได้เวลาให้อาหารเจ้าหกตัวนั่นแล้ว ถ้าช้าไปกว่านี้สักห้านาทีเจ้าซินก็คงจะเริ่มปฏิบัติการปลุกคนให้อาหารด้วยการวิ่งขึ้นไปที่หน้าห้องผมแล้วตะกุยสี่เท้าส่งเสียงเห่าโฮ่งๆ สโนไวท์กับเบลล์คงทำตัวเป็นแมวเก้าชีวิตปีนต้นไม้ขึ้นไปกระโดดเกาะหน้าต่างห้องผมแล้วส่งเสียงร้องเมี้ยวๆ แบบหลอนๆ ไม่หยุด จัสมินที่ตัวเล็กพอจะลอดเหล็กดัดเข้ามาได้ก็จะเริ่มใช้เล็บคมๆ ข่วนหน้าผมจนกว่าจะตื่น พอยอมลุกจากเตียงลงมาเตรียมให้อาหารปุ๊บ ก็ต้องเจอกับสายตาอาฆาตของออโรล่ากับแอเรียลปั๊บ

 

เหตุการณ์ครั้งนั้นทำให้ผมไม่เคยกล้าตื่นสายเวลาแม่ไม่อยู่บ้านอีกเลยครับ

 

แต่ผิดคาด...เมื่อผมลงมาถึงชั้นล่างแล้วกลับไม่มีสิ่งมีชีวิตสักตัวมาพันแข้งพันขาอย่างที่มันควรจะเป็น ลางสังเห่าเริ่มส่งเสียงกรีดร้องระงมทำให้ผมค่อยๆ เปิดประตูบ้านชะโงกหน้าออกไปมองในสวน

 

“โฮ่ง!” เจ้าซินกระดิกหูส่งเสียงทักทายคำหนึ่ง ส่วนเจ้าแมวหยิ่งทั้งสองตัวเพียงแค่ปรายตามองแล้วหันกลับไปออดอ้อนออเซาะใครบางคนที่ตื่นก่อนผมทำให้การย่องเบาของผมกลายเป็นสิ่งไร้ความหมาย...ก็ในเมื่อคุณรุทเขาตื่นแล้วนี่ครับ แถมดูจากสถานการณ์แล้วท่าทางจะตื่นนานแล้วอีกต่างหาก ผมยกมือขึ้นเกาหัวเก้อๆ ก่อนส่งเสียงทักทาย

 

“อรุณสวัสดิ์ครับคุณรุท เมื่อคืนหลับสบายดีไหม”

 

ร่างสูงในชุดเสื้อเชิ้ตกางเกงสแลคแบบเมื่อวานหันมาตามเสียงทัก สีหน้าคุณรุทดูดีกว่าเมื่อวานมาก แม้จะยังมีร่องรอยของความกังวลเกลื่อนอยู่บนใบหน้าหล่อเหลาได้รูป แต่ก็ไม่ใช่สีหน้าของคนที่ราวกับกำลังเห็นโลกทั้งใบทลายลงต่อหน้าต่อหน้าแล้ว

 

“อรุณสวัสดิ์” คุณรุทส่งยิ้มทักทายเล่นเอาผมเกือบทรุดลงไปกุมจมูก ช่วงนี้เยื่อจมูกเปราะกว่าปกติเพราะคุณรุทเป็นต้นเหตุแหงๆ

 

“หิวรึยังครับ” ผมเอ่ยถามขณะค่อยๆ ลากถุงอาหารของเจ้าหมาเจ้าแมวออกมา เอ่อ ไม่ใช่ว่าจะเอาไอ้นี่ให้คุณรุทกินหรอกนะครับ แต่ผมกลัวว่าถ้าเจ้าพวกนั้นหิวขึ้นมาจนหน้ามืดตาลายแล้วหม่ำคุณรุทของผมล่ะก็...คุณนายนารีคงไม่ปลื้มที่จะต้องหาสัตว์เลี้ยงตัวใหม่สักเท่าไหร่

 

“ยังไม่หิวเท่าไหร่ มีอะไรให้ฉันช่วยไหม” เห็นท่าทีกระตือรือร้นแล้วผมก็กวาดตามองไปรอบๆ ก่อนเสนอให้คุณรุทเอาอาหารเม็ดให้แอเรียล กับเอาผักบุ้งไปวางไว้ในบ่อของออโรล่า ซึ่งอีกฝ่ายก็พยักหน้ารับ เมื่อผมจัดการเทอาหารให้หมา แมวและกระรอกเรียบร้อยแล้ว เงยหน้าขึ้นมาอีกทีก็เห็นคุณรุทกำลังนั่งจ้องแอเรียลที่ไล่งับอาหารเม็ดอย่างสนอกสนใจ

 

“คุณรุทครับ เดี๋ยวผมมานะ” ตะโกนบอกก่อนออกตัววิ่งเข้าไปในบ้านลิ่วๆ ไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายได้ถามว่าจะไปไหน ไปทำอะไร ผมถลาขึ้นห้องนอนเข้าห้องน้ำก่อนวิ่งผ่านน้ำหนึ่งรอบครึ่งถ้วน เนื่องจากล้างหน้าแปรงฟันเสร็จตั้งแต่ก่อนจะย่องลงไปแล้วจึงทำเพียงแค่วักน้ำสาดหน้าลวกๆ ก่อนหยิบผ้าขนหนูสีขาวสะอาดมาเช็ดเนื้อเช็ดตัว อาบน้ำด้วยความรวดเร็วยิ่งกว่าความไวแสงแต่แต่งตัวเร็วยิ่งกว่าเพราะไม่อยากให้ใครบางคนรอนาน หลังจากส่องกระจกเช็คความหล่อเป็นเวลาสองวินาทีแล้วก็ก้าวออกจากห้องด้วยความมั่นใจ

 

ห้องที่ผมไปเยือนเป็นห้องต่อไปไม่ใช่ห้องครัว แต่เป็นห้องนอนของพ่อกับแม่ ผมกวาดตามองตู้เสื้อผ้าที่เรียงรายกันเต็มผนังก็ให้ตาลาย พยายามอาศัยความจำอันเลือนรางดูว่าตู้ไหนเป็นตู้เสื้อผ้าของคุณนนท์

 

...อันที่จริงมันก็หาไม่ยากเท่าไหร่ ตู้ไหนเรียบๆ แยกตัวเป็นเอกเทศไม่ยุ่งเกี่ยวข้องแวะกับตู้อื่นๆ นั่นล่ะครับ ตู้เสื้อผ้าของคุณผู้ชายเขา

 

เนื่องจากพ่อมักจะเดินทางบ่อยๆ อยู่ติดบ้านไม่กี่วันก็บินไปนู่นไปนี่อีกแล้ว ดังนั้นเสื้อผ้าที่ติดตู้ไว้จึงมีโอกาสได้ใช้น้อยเสียยิ่งกว่าน้อยเพราะเสื้อผ้าที่คุณนนท์เขาใส่บ่อยๆ มักจะประจำการอยู่ในกระเป๋าเดินทางเสียมากกว่า ดังนั้นสภาพการใช้งานของเสื้อผ้าแต่ละตัวภายในตู้จึงสามารถเอาไปให้คนอื่นยืมได้โดยไม่ตะขิดตะขวงใจ อันที่จริงผมก็อยากให้ยืมเสื้อผ้าตัวเองอยู่หรอกนะ แต่พอดี๊ พอดีจากการพยายามใส่ชุดนอนให้คุณรุทเมื่อคืนดันต้องจำใจยอมรับว่าพอเสื้อแขนยาวของผมไปอยู่บนร่างของคุณรุทมันกลับเต่อขึ้นมาจนดูไม่น่าจะใส่สบายเอาซะเลย จึงได้แต่ตัดใจไปตามระเบียบ

 

เมื่อลงมาข้างล่างอีกครั้งก็พบกับเทวดา...เอ๊ย คุณรุทกำลังถูกเจ้าสุนัขตัวเมียปู้ยี้ปู้ยำอย่างน่าสงสาร “หนอย เจ้าซิน! ถอยออกมาจากคุณรุทเดี๋ยวนี้เลยนะ!!” คุณรุทที่ถูกเลียหน้าเลียคอจนเกือบชุ่มหัวเราะขำเมื่อเห็นอาการหูลู่หางตกของนางซินก้นครัว หนอย ปกติโดนดุแทบจะสะบัดตูดใส่ด้วยซ้ำ ทีแบบนี้มาทำหงอย เป็นแค่ไอ้ตูบแท้ๆ ไหงมารยาร้อยล้านเล่มเกวียนแบบนี้!

 

“คุณรุทไปอาบน้ำอาบท่าก่อนเถอะครับ ผมเอาเสื้อผ้าไปไว้ในห้องให้แล้ว เอ่อ มันเป็นเสื้อที่พ่อไม่ค่อยได้ใส่น่ะครับ ถ้าไม่รังเกียจก็เชิญตามสบาย”

 

ประโยคสุดท้ายดักเอาคำปฏิเสธที่คนหล่อทำท่าเหมือนจะเกรงอกเกรงใจก่อนพยักหน้ารับ ก่อนเดินเข้าบ้านไปยังอุตส่าห์มีเมตตาช่วยลูบหัวลูบหางปลอบนางซินเก๊ แต่มีหรือที่ผมจะดูไม่ออกว่าลูกกะตาของไอ้หมูปอมเมอร์เรเนียนนี่วาวขนาดไหน เอาเป็นว่าถ้ามันกระเดือกคุณรุทลงคอได้คงทำไปแล้วล่ะครับ

 

อย่านะ...เจ้าซิน...อย่าบังคับให้ฉันต้องฆาตกรรมเจ้าข้อหาคบชู้กับว่าที่คู่ชีวิตฉันในอนาคตเลยนะ  

 

เหมือนรังสีอำมหิตจะแผ่ซ่านรุนแรงชนิดที่ว่าลมหนาวตอนเดือนธันวาคมยังหนาวไม่เท่า หลังจากมองส่งคุณรุทเข้าบ้านไปแล้วเจ้าซินจึงหันมาทำหน้าเจี๋ยมเจี้ยมใส่ผม ฮัดช่า เลี้ยงมากับมือ อย่าหวังเลยว่าไม้นี้จะได้ผล ไอ้วิชามารยาตาแหววพิฆาตนี่ก็ผมไม่ใช่หรือไงที่เป็นคนเสี้ยมสอนมันมาเองกับมือ ฮึ ศิษย์จะล้างครูยังเร็วไปอีกเป็นร้อยปีนะไอ้หมาน้อย!

 

“เจ้าซิน ไปรดน้ำต้นไม้เดี๋ยวนี้” วันนี้แค่ทำโทษเบาะๆ แล้วกัน ผมสั่งเสียงเรียบเป็นทำนองว่าเอาจริง ตีหน้าขึงขังถลึงตาดุทั้งๆ ที่ในใจขำก๊ากไปสามตลบ

 

...คุณผู้อ่านอย่ามองผมด้วยสายตาแบบนั้น...โปรดเห็นใจสงสารน้องนันท์ที่โดนทุกคนกลั่นแกล้งรังแก จะเอาคืนที่ไหนก็ไม่ได้ จึงได้แต่เอามาลงกับสิ่งมีชีวิตสี่ขาตาดำๆ พอให้เป็นกระสัยหายเครียดเท่านั้นเองครับ

 

ถ้าเจ้าซินแสดงสีหน้าได้มันคงทำหน้าเหมือนบังคับให้กลืนยาขมล่ะครับ สิ่งหนึ่งที่หมาแมวเกือบทุกบ้านล้วนเป็นเหมือนกันหมดนั่นคือโรคกลัวน้ำนั่นเอง แต่ถึงจะไม่เต็มใจเท่าไหร่ หมูซินก็ลากขาสั้นๆ กับขนฟูๆ ไปทางก๊อกน้ำที่มีสายยางต่ออยู่ก่อนใช้ฟันกัดๆ แทะๆ จนเปิดน้ำออกจนได้ หลังจากนั้นจึงเดินไปคาบสายยางแล้วเริ่มต้น รดน้ำต้นไม้ตามคำสั่งเป็นอย่างดี

 

ฮ่า! ถ้าแม่อยู่ผมทำแบบนี้ไม่ได้หรอก กว่าจะฝึกให้เจ้าซินทำแบบนี้ได้ใช้เวลาหลายเดือนอยู่นะครับ ยากไม่ใช่เล่นเลยทีเดียว แต่ดีที่สัตว์เลี้ยงบ้านนี้ไอคิวสูงทุกตัว เลยสบายผมไป

 

หลังจากเห็นเจ้าซินเริ่มเดินจงกลมรอบบ้านอย่างขะมักเขม้น ทำงานบ้านไปในตัวควบออกกำลังกายลดไขมันส่วนเกินแล้วผมก็พยักหน้าอย่างพอใจก่อนจะสะบัดตูดเข้าไปในบ้าน หมายใจว่าเช้านี้จะทำแกงต้มรัก ผัดผักเลิฟยู ทอดมันฮันนีมูน แล้วตบท้ายด้วยปลานึ่งสองเรา ฮิ้ว~ เท่านี้ก็เป็นเช้าที่แสนจะเพอร์เฟ็คสุดๆ แล้วล่ะครับ

 

“หอมจัง ทำอะไรกินบ้างน่ะ” คุณรุทที่ลงมาพร้อมกลิ่นสบู่แชมพูหอมฟุ้งจนผมแทบจะอยากขอเข้าไปสูดๆ ดมๆ ใกล้ๆ แต่ติดที่สองมือ สองตา หนึ่งปากสาละวนกับการทำสี่เมนูปราบเซียน มัดใจสาว จึงได้แต่ตอบไป

 

“มีแกง ผัดผัก ทอดมัน แล้วก็ปลานึ่งน่ะครับ” แน่นอนว่าผมยังไม่บ้าพอจะบอกชื่อเต็มๆ ของสี่เมนูรักให้คุณรุทฟังหรอก เอาไว้หลังคืนเข้าหอก่อนนะจ๊ะแล้วจะบอกให้ฟัง “ผมเห็นคุณรุทไม่ค่อยสบาย ทานเยอะๆ จะได้แข็งแรง”

 

คุณรุทเงียบไปนานมากทีเดียวกว่าจะเอ่ยออกมาว่า “ขอบใจนะ”

 

...แข็งแรงไวๆ นะจ๊ะ แล้วผมจะได้... อุ๊ก กำเดาไหลอีกแล้ว...

 

ไม่รู้ว่าคุณรุทเข้าใจเจตนาชั่วร้ายเบื้องหลังการทำดีหวังผลของผมหรือเปล่าถึงได้ดูลำบากใจขนาดนั้น แต่สุดท้ายแล้วอีกฝ่ายก็ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมาอีก ได้แต่เดินมาตักข้าวสองจานเอาไปวางไว้บนโต๊ะ แล้วช่วยผมยกกับข้าวทั้งหลายทั้งแหล่ไปขึ้นโต๊ะตาม แค่การกระทำง่ายๆ อย่างนี้ก็ทำเอาผมดีใจจนแทบจะลอยอยู่แล้วล่ะครับ แหม ชีวิตนี้คนเราจะต้องการอะไรมากไปกว่าศรีภรรยาที่ช่วยทำนู่นทำนี่โดยไม่ได้ร้องขอ

 

หา? ไอ้การที่ผมเป็นคนลงมือทำกับข้าวน่ะเหรอ? แหม แบบนี้เขาเรียกว่าพ่อศรีเรือนต่างหากล่ะครับ!

 

ผมนั่งทานข้าวเงียบๆ คุณรุทเองก็เงียบ แต่ความเงียบนี้ไม่เหมือนกับความเงียบเมื่อครั้งที่ผ่านๆ มา คนตรงหน้าทำท่าเหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรสักอย่างซึ่งผมก็ไม่อยากสอดปากขัดจังหวะความคิด จึงได้แต่พยายามทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น กับข้าวสี่อย่างคงเยอะเกินไปสำหรับเป็นมื้อเช้าของคนสองคนดังนั้นตอนที่ผมรวบช้อนส้วม เอ๊ย ช้อนส้อมเป็นการบอกว่าทานเสร็จแล้วกับข้าวจึงยังเหลืออยู่อย่างละเกินครึ่งเลยทีเดียว จะทิ้งก็เสียดายจึงเอาเข้าตู้กับข้าว กะว่าเก็บไว้กินตอนกลางวันอีกมื้อ

 

“คุณรุทไปนั่งดูทีวีหรือเล่นกับเจ้าพวกนั้นก็ได้ครับ เดี๋ยวผมล้างจานเอง” ผมเอ่ยอย่างใจกว้าง ถ้าเป็นปกติล่ะก็ไม่มีซะหรอก จนกว่าเสด็จแม่จะขู่อาฆาตตัดค่าขนมนั่นแหละผมถึงจะยอมลุกขึ้นมาทำงานบ้านเอง แต่แขกกิตติมศักดิ์ยังคงนั่งอยู่กับที่แม้ผมจะเริ่มเปิดก๊อกเทน้ำยาล้างจานแล้วก็ยังไม่ได้ยินเสียงคุณรุทลุกออกไปไหนแต่อย่างใด

 

“เธอไม่สงสัยอะไรบ้างเลยหรือไง” จู่ๆ คุณรุทก็ถามขึ้น ผมชะงักไปเล็กน้อย...

 

จะให้บอกตามตรงว่าอยากสอดรู้สอดเห็นใจจะขาดแล้วก็คงไมได้สินะครับ

 

“ก็...สงสัยบ้างนิดหน่อยครับ” อันที่จริงก็ไม่นิดล่ะครับ สงสัยมากๆ สงสัยจนแทบจะจุกอกตายอยู่แล้วเนี่ย แต่เวลาแบบนี้จะให้ปากตรงกับใจได้ที่ไหน “แต่ถ้าคุณรุทยังไม่พร้อมจะเล่าผมก็จะไม่ถาม” โอ้ย ประโยคนี้หล่อมากครับ ขอบอก ใครจะเอาไปจีบสาวก็เชิญตามสบาย ไม่คิดค่าลิขสิทธิ์ สรรพคุณคือต่อให้คุณหน้าเหมือนปลาดุกชนเขื่อนขนาดไหน เพียงแค่เอ่ยประโยคนี้ออกไปความหล่อจะเพิ่มขึ้นมาอีกสามสิบจุดเลยทีเดียว

 

คุณรุทเงียบไปนาน...นานมาก นานจนผมนึกว่าพี่ท่านเผลอผล็อยหลับคาโต๊ะกินข้าวไปแล้วซะอีก กว่าที่จะเปิดปากเอ่ยประโยคประโยคหนึ่งที่ทำให้ผมถึงกับงงเต๊กไปสามวินาทีออกมา

 

“เมื่อหลายอาทิตย์ก่อนฉันเพิ่งเปิดโปรเจคใหม่” ใช่ครับ ผมรู้ ก็ไอ้โปรเจคยักษ์ใหญ่ที่ทำให้คุณรุทถึงกับไม่ได้กินไม่ได้นอนนั่นล่ะครับ แค่ไม่เข้าใจว่าพี่ท่านพูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมาทำไม “ตอนแรกๆ มันก็เหมือนจะไปได้สวย แต่ว่า...นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันต้องลงมาคุมงานทุกอย่างด้วยตัวเอง”

 

อ้อ เหมือนผมจะไม่เคยบอกสินะครับ บริษัทที่ผมฝึกงานอยู่เป็นบริษัทเกี่ยวกับอสังหาริมทรัพย์ มีตั้งแต่รับเหมาก่อสร้างไปจนถึงดูแลออกแบบหมู่บ้านเล็กกลางใหญ่ครอบคลุมสารพัดประโยชน์ ทั้งนี้ทั้งนั้นยังไม่รวมตึกเล็กตึกน้อย ห้างสรรพสินค้า สวนสนุก สวนสาธารณะ และอื่นๆ อีกมากมาย แต่อย่างที่บอกว่าบริษัทนี้เป็นบริษัทลูกที่เพิ่งเปิดตัวไม่นาน ดังนั้นงานที่เคยๆ รับมาส่วนใหญ่จึงเป็นงานที่ดูแลโครงการจากบริษัทแม่ต่ออีกทอดหนึ่ง โปรเจคใหญ่ครั้งที่ผ่านมานี้เป็นครั้งแรกที่บริษัทนี้เปิดโครงการด้วยชื่อตัวเอง

 

อื้ม...แต่ด้วยความรู้ความสามารถของคุณรุทแล้วถ้าไม่เกิดปัญหาใหญ่ๆ อย่างการโกงกินนอกกินในกินกลางตลอดตัวไปหลายสิบล้านหรือแผ่นดินไหวทำโครงการก่อสร้างล่มหมดก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรนี่นา

 

เมื่อเห็นผมยังคงเงียบเป็นผู้ฟังที่ดีไม่ได้เอ่ยเร่งให้คุณรุทเล่าต่อ อีกฝ่ายก็ดูเหมือนจะผ่อนคลายขึ้น เสียงทุ้มๆ ฟังแล้วชวนให้ใจเต้นค่อยๆ เอ่ยเล่าต่อไป

 

“ฉันพยายามดูแลให้ครอบคลุมทุกปัญหา เพราะนี่เป็นงานแรกฉันจึงไม่ต้องการให้เกิดความผิดพลาด แต่ดูเหมือนที่บ้านจะไม่พอใจ” หา? ขยันทำงานก็ยังไม่พอใจ พวกคนรวยนี่เข้าใจยากจริงๆ “จนเมื่อไม่กี่วันก่อน จู่ๆ ฉันก็ตื่นขึ้นมาในโรงพยาบาล หมอบอกว่าเพราะฉันทำงานหนักเกินไป ร่างกายเลยรับไม่ไหว พี่ชายของฉัน...ประธานบริษัทสาขาใหญ่เลยบอกว่าจะรับงานนี้ไปทำเอง แต่ฉันไม่ยอม พวกเขาเลยยิ่งโกรธกันใหญ่ ดูเหมือนคนที่โกรธมากที่สุดคงจะเป็นพ่อ ท่านบอกว่าถ้าฉันยังไม่เข้าใจอะไรเลยแบบนี้ก็ตัดพ่อตัดลูกกันไปเลยดีกว่า”

 

...เอ่อ...ผมว่าไม่ใช่ครอบครัวของคุณรุทแล้วล่ะครับที่เข้าใจยาก คุณรุทเองต่างหากที่เข้าใจยากสุดๆ

 

“ได้ยินมาว่าเมื่อวานนี้พี่เข้าไปที่บริษัท” สายข่าวคุณรุทดีมากครับ...น่าไปทำงานเป็นพวกหน่วยสอดแนมนะเนี่ย ขนาดผมถ้าไม่เอียงหูไปฟังกอสซิปจากพี่แนนป่านนี้ก็อาจจะยังไม่รู้ก็เป็นได้ “วันนี้ฉันเลยว่าจะเข้าไปดูหน่อยว่าเกิดอะไรขึ้นบ้างระหว่างที่ฉันไม่อยู่...”

 

ผมถอดความออกมาได้ว่า...คุณรุทเลยหนีออกจากโรงพยาบาลเสร็จสรรพเรียบร้อย

 

มาถึงตอนนี้ผมก็เริ่มเข้าใจขึ้นมาลางๆ แล้วว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง “ฉันออกจากโรงพยาบาลโดยที่ไม่มีเงินติดตัวสักบาท จนมาเจอเธอเมื่อคืนนั่นล่ะ”

 

...จะเป็นอะไรไหมครับถ้าผมอยากบอกว่าตอนนี้ผมสงสารครอบครัวคุณรุทสุดๆ...

 

นี่ถ้าคุณรุทไม่มาเจอผมซะก่อนตอนนี้ไม่รู้ว่าจะเป็นตายร้ายดียังไง หน้าตาดีๆ อย่างคุณรุทมีหวังโดนจับไปขายแหงๆ แล้วถ้าเป็นพวกที่ดูทีวีสักหน่อยก็น่าจะคุ้นๆ หน้าว่าคนคนนี้คือประธานบริษัทหนุ่มไฟแรงอนาคตไกล เกิดโดนจับไปเรียกค่าไถ่งานนี้ก็ไม่รู้จะโทษใครล่ะครับ

 

“เรื่องก็เป็นแบบนี้ล่ะ” คุณรุทจบเรื่องของตัวเองทั้งหมดลงด้วยเสียงถอนหายใจอย่างหนักหน่วง ความสาหัสของความกังวลนั้นทับถมกันจนผมที่เรียกได้ว่าเป็นคนนอกยังรู้สึกได้

 

ผมหันไปมองหน้าคุณรุทอย่างจริงจัง ชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าผมยังคงเป็นคนที่หล่อที่สุดที่ผมเคยเห็นไม่เปลี่ยนแปลง แต่สิ่งที่ได้รู้ในวันนี้ทำให้ผมได้เห็นหลายๆ สิ่งจากคนตรงหน้ามากกว่าเดิม ได้รู้จักคุณรุทในมุมมองอื่นนอกเหนือจากเทวดาที่เพียงแค่ปรายตามองปัญหาต่างๆ ก็มลายหายไปกลายเป็นผุยผง

 

ผมไม่รู้ว่าที่พ่อของคุณรุทเอ่ยบอกตัดพ่อตัดลูกกันนั้นท่านเอาจริงหรือเปล่า แต่ไม่ว่าจะเป็นแบบไหนผมก็มีวิธีที่จะรับมืออยู่แล้ว ผมล้างน้ำยาล้างจานออกจากมือก่อนเดินเข้าไปหาชายตรงหน้าที่มาบัดนี้ผมก็ได้รู้แล้วว่าเขาเองก็เป็นเพียงมนุษย์ธรรมดาคนหนึ่ง

 

“ไม่เป็นไรหรอกครับ ถ้าคุณยังไม่อยากกลับก็อยู่ที่นี่ไปก่อนก็ได้” ผมวางมือลงบนไหล่กว้างๆ นั้นอย่างแผ่วเบา คุณรุทเงยหน้าขึ้นมองผมคล้ายกับจะไม่เข้าใจ

 

“ตอนนี้ฉันไม่เหลืออะไรแล้วนะ” คุณรุทถอนหายใจเฮือกใหญ่ ท่าทางเหมือนกับกำลังแบกโลกเอาไว้ทั้งใบแบบนั้นทำให้ผมเห็นแล้ว...ไม่สบายใจเอาซะเลย ผมสูดลมหายใจเข้าลึก เอื้อมมือออกไปคว้ามือเรียวยาวของคนตรงหน้ามากุมไว้ก่อนค่อยๆ เรียบเรียงถ้อยประโยคออกมาอย่างช้าๆ อีกนัยหนึ่งก็เพื่อระงับความตื่นเต้นของตัวเองด้วยเช่นกัน

 

“ถึงผมจะเลี้ยงคุณให้อยู่ดีกินดีเท่าเมื่อก่อนไม่ได้ แต่ผมจะพยายามทำให้ดีที่สุด” สีหน้าขึงขังจริงจังของผมคงแปลกประหลาดน่าดู คุณรุทถึงได้เบิกตากว้างมองผมเหมือนเป็นมนุษย์ต่างดาวที่มาประกาศว่าโลกนี้ช่างไร้สีสันยิ่งนัก เราจะทำให้โลกนี้เต็มไปด้วยสีรุ้งเพื่อความสดใสซาบซ่านเองยังไงยังงั้น “ถึงตอนนี้ผมจะยังเป็นแค่นักศึกษาธรรมดาไม่มีรากฐานหลักประกันอะไรมั่นคง แถมเศรษฐกิจยุคนี้จะให้ฟันธงว่าต่อไปผมจะได้งานดีๆ ทำก็ยากอยู่ แต่ผมสัญญาว่าต่อให้ต้องตัดไตไปขายข้างหนึ่งก็จะไม่มีวันยอมให้คุณลำบากแน่นอน...”

 

สีหน้าอ่อนเพลียเหมือนเหนื่อยหน่ายในทุกสิ่ง ท่าทางทอดถอนใจที่แม้ดวงตาจะเต็มไปด้วยความกังวลก็ยังคงความหล่อได้อย่างเสมอต้นเสมอปลาย คนที่เข้มแข็งเสียจนไม่ยอมร้องขอความช่วยเหลือจากใครแม้จะต้องลำบากแค่ไหน แต่ขณะเดียวกันก็อ่อนแอจนไม่รู้จักยอมรับความช่วยเหลือจากใครเพราะคิดว่านั่นจะทำให้ตัวเองอ่อนแอลง

 

...ผมเคยรู้จักคนแบบนี้...เคยรู้จักคนที่มีความคิดคล้ายคลึงกัน...และคนคนนั้นก็คือผมเอง...

 

ในครั้งแรกที่สบตากับคนตรงหน้า เพราะรูปลักษณ์ภายนอกอันโดดเด่นสะดุดตาทำให้ผมใจเต้นแรง ตอนนั้นผมคิดว่าผมหลงรักคุณรุท แต่พอมาย้อนกลับไปคิดดูอีกทีแล้วมันช่างเป็นความรักที่ฉาบฉวยไม่ต่างอะไรไปจากดอกไม้ไฟที่สวยงามเพียงชั่ววินาทีแล้วมอดดับไปตลอดกาล

 

ถ้าหากไม่มีเรื่องในวันนี้ ไม่ได้เห็นคนตรงหน้าในมุมมองที่แปลกตาออกไป เรื่องของเราก็คงจบลงเหมือนดอกไม้ไฟที่แสนสวยงามนั้นเอง

 

แต่เมื่อได้รู้จักตัวตนที่แท้จริง ได้เห็นด้านที่ทั้งอ่อนแอและเข้มแข็ง ได้เห็นคุณรุทในแบบที่ไม่มีเปลือกนอกคอยตบตาผู้คน ปิดบังตัวตนข้างใน...

 

“ผมจะดูแลคุณเอง”

 

 

 

...ผมหลงรักคนคนเดิมซ้ำอีกรอบแล้วล่ะครับท่านผู้ชม...

 

 

 

...............” คุณรุทเงียบไปนาน นานจนผมเริ่มใจแป้ว ผมคงไม่ได้ทำอะไรผิดไปหรอกนะครับ ย้อนกลับไปอ่านสคริปอีกครั้งก็เห็นว่าไม่ได้พูดอะไรผิดตรงไหน แล้วทำไมคุณรุทถึงอึ้งไม่เลิกซะทีล่ะเนี่ย ใครก็ได้บอกผมที!

 

“ฮะ..ฮะ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆ” สะดุ้งสุดตัวตอนที่จู่ๆ คนตรงหน้าก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมา เสียงหัวเราะก้องกังวานเหมือนเรื่องกลุ้มใจทั้งหลายทั้งแหล่ที่เคยแบกรับไว้มันกลายเป็นเถ้าธุลีไปหมดแล้ว เป็นเสียงหัวเราะที่คล้ายจะคุ้นเคย แต่ผมกลับรู้สึกเหมือนเพิ่งได้ยินเสียงหัวเราะจากใจคนคนนี้เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่รู้จักกันมาเกือบสองเดือน

 

“เธอนี่นะ...” ผมทำไมไม่รู้หรอกครับ เพราะคุณรุทไม่ได้พูดต่อ เพียงแต่ดึงตัวผมเข้าไปกอดเอาไว้แน่น มือที่ถูกผมกุมไว้จนชื้นเหงื่อก็เปลี่ยนมาเป็นกดศีรษะผมให้เข้าไปซุกตรงบ่า อีกข้างก็โอบรอบแผ่นหลังของผมแน่น “ขอบใจ”

 

เสียงกระซิบข้างหูแทบทำให้ระทวย ผมยิ้มแม้อีกฝ่ายจะมองไม่เห็นก่อนเอื้อมมือตบหลังอีกฝ่ายเบาๆ เหมือนเวลาปลอบเด็ก จมูกโด่งที่ฝังอยู่บนเรือนผมทำให้ผมแอบดีใจหน่อยๆ ว่าช่างโชคดีเหลือเกินที่เมื่อคืนตัดสินใจสระผมให้เรียบร้อย ถ้าคุณรุทได้กลิ่นเหม็นเขียวในซีนอารมณ์แบบนี้คงไม่ค่อยเข้าบรรยากาศเท่าไหร่ คิดแล้วก็อยากปรบมือให้กับความรอบคอบของตัวเองซะจริงๆ ฮ่าๆๆๆ

 

เรื่องทำท่าเหมือนจะจบซึ้ง ถ้าเพียงแต่ฝ่าเท้าผมจะไม่รู้สึกเปียกๆ เย็นๆ ชวนให้คิดว่าฝนตกเพดานรั่วรึเปล่าวะเนี่ย จะว่าไปเสียงน้ำที่ดังซ่าๆ ไม่หยุดตั้งแต่เมื่อกี้เหมือนจะไม่ใช่เสียงฝนเพราะเมื่อผมมองไปนอกหน้าต่างก็เห็นท้องฟ้าสดใสไร้เมฆหมอก แดดเปรี้ยงๆ เหมาะกับการเอาผ้าไปตากมาก ...หยุดความคิดของพ่อศรีเรือนที่ดีไว้แค่นี้ก่อนดีกว่า เพราะไม่อย่างนั้นผมอาจจะต้องจมน้ำในบ้านตัวเองก็เป็นได้ ผมดันตัวคุณรุทออกอย่างเสียดายซึ่งอีกฝ่ายก็ดูเหมือนจะรู้สึกถึงความผิดปกตินี้แล้วเช่นกัน เราทั้งสองก้มลงมองฝ่าเท้าที่เจิ่งนองไปด้วยกระแสน้ำไหลเอื่อยๆ  ก่อนสายตาผมจะเบือนไปยังซิงค์ล้างจาน...

 

...เปลืองน้ำ!!!

 

ผมคงก่นด่าโคตรเหง้าบรรพบุรุษของไอ้คนที่เปิดน้ำทิ้งไว้ไปแล้วถ้าสมองอันฉลาดปราดเปรื่องไม่คิดได้เสียก่อนว่าไอ้คนคนนั้นคือผมเอง ผมรีบวิ่งไปปิดน้ำก่อนดึงจุกก๊อกระบายน้ำออกแล้ววิ่งหาผ้ามาเช็ดน้ำก่อนที่มันจะไหลไปโดนเครื่องใช้ไฟฟ้าแล้วจะได้มีอันตายอนาถกันทั้งคู่  

 

“คุณรุทครับ ที่ห้องน้ำมีไม้ม็อบอยู่ ช่วยเอามาซับน้ำหน่อยครับ” ผมที่วิ่งไปโดยพยายามทรงตัวบนพื้นลื่นๆ หันไปเอ่ยกับคุณรุทที่หันซ้านหันขวาเหมือนจะมองหาตัวช่วย อีกฝ่ายพยักหน้ารับคำก่อนทำตามที่ผมบอก

 

โชคดีที่ผมรู้สึกตัวเร็ว น้ำบนพื้นเลยยังไม่แผ่กระจายไปโดนอย่างอื่นให้ไฟช็อตเล่น ผมที่ตอนนี้เปียกไปครึ่งแข้งทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้แล้วหอบเหมือนคนเพิ่งไปวิ่งมาราธอนมาโดยมีคุณรุทลูบหลังลูบไหล่ให้อยู่ข้างๆ โอย ถึงจะเหนื่อยแต่ก็กระอักความสุขครับ พอลมหายใจเริ่มกลับเข้าที่เข้าทางแล้วผมก็หันไปมองกองจานที่ตอนนี้อยู่ในสภาพระเกะระกะจนเหมือนไม่เคยผ่านการล้างมาก่อนก็ให้ช้ำใจอีกรอบ ฮือ เปลืองน้ำยาล้างจานครับ

 

ผมลุกขึ้นเดินไปยังซิงค์ล้างจานแล้วเริ่มลงมือล้างอีกรอบโดยมีคุณรุทคอยเฝ้ามองอยู่คล้ายไม่รู้จะทำอะไรต่อดี พอรู้สึกได้ถึงสายตาของคนข้างหลังผมก็เอียงคอครุ่นคิดอยู่พักหนึ่งระหว่างนั้นมือก็ไม่ได้หยุดพักด้วยแต่อย่างใด เนื่องจากปริมาณจานมีไม่มากนัก แปบเดียวผมก็เริ่มล้างน้ำเรียบร้อย

 

“คุณรุทครับ มานี่หน่อยสิ” ผมหันไปกวักมือเรียกคุณรุทมายืนข้างๆ ซึ่งอีกฝ่ายก็เลิกคิ้วขึ้นคล้ายจะสงสัยแต่ก็ยอมเดินมาหาแต่โดยดี ผมยื่นผ้าแห้งผืนใหม่สะอาดเอี่ยมให้คุณรุทถือไว้แล้วเอ่ยบอก “เดี๋ยวพอผมล้างน้ำเสร็จแล้วคุณรุทก็เช็ดให้แห้งแล้วเอาไปวางไว้บนชั้นนะครับ” อีกฝ่ายพยักหน้ารับอย่างงงๆ แต่ผมก็แค่ยิ้มให้โดยไม่คิดจะบอกอะไร

 

พอสมองว่างๆ แล้วผมก็เริ่มกลับมาคิดถึงเรื่องที่ค้างคาใจอีกรอบ แน่นอนว่าไม่มีทางเป็นเรื่องอื่นนอกเหนือไปจากเรื่องของคุณรุทที่เพิ่งได้ฟังมาสดๆ ร้อนๆ เมื่อกี้

 

ผมคิดว่าครอบครัวของคุณรุทคงจะ เป็นห่วง มากกว่าโกรธอย่างที่คุณรุทเข้าใจ หรือถ้าจะโกรธก็คงโกรธเพราะคุณรุทไม่รู้จักขอความช่วยเหลือจากคนอื่นนั่นล่ะ

 

เพราะฉะนั้นสิ่งที่ผมทำได้ก็มีเพียงแค่...แสดงให้คุณรุทเห็นว่าการขอความช่วยเหลือจากคนอื่นมันไม่ใช่เรื่องน่าอายหรือเป็นการแสดงความอ่อนแอ ตลอดทั้งวันผมขอให้คุณรุทช่วยทำนู่นทำนี่ ขอให้ช่วยให้อาหารเจ้าหกตัวนั่น ให้ช่วยทำอาหาร ให้ช่วยพาเจ้าซินไปเดินเล่น การได้ขยับไปทำนู่นทำนี่ย่อมดีกว่านั่งอยู่เฉยๆ แล้วมัวแต่คิดมากจนเป็นกังวล ยิ่งนิสัยของคุณรุทเป็นพวกบ้างานโดยธรรมชาติผมเลยจัดการให้คุณรุทมีงานทำตลอดทั้งวันเสียเลย

 

ผมเปล่าขี้เกียจนะ!!! เปล่าจริงๆ นะ! เชื่อผมเด้!!!

 

หวังก็แต่ว่าการได้ออกกำลังทำนู่นนี่นั่นทั้งวันจะทำให้คืนนี้คุณรุทได้นอนหลับสนิทสักที

 

ก่อนที่จะแยกย้ายกันเข้าห้องนอนของตัวเอง ผมลังเลเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยความคิดของตัวเองเกี่ยวกับครอบครัวของคุณรุทให้เขาได้ฟัง ใจชื้นขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นอีกฝ่ายมีท่าทีคิดตาม ไม่ได้ต่อต้านหัวชนฝาเหมือนไอ้เด็กบ้าบางคน...กำลังกลุ้มอยู่เลยว่าถ้าคุณรุทหัวแข็งพอๆ กับผมสมัยเด็กแล้วจะทำยังไงดี โดยประโยคสุดท้ายที่ผมเอ่ยก็คือ

 

“ต่อจากนี้ไป...ถ้าคุณรุทมีอะไรให้ผมช่วยก็บอกเถอะนะครับ ผมยินดีที่จะช่วยเสมอ แล้วผมก็คิดว่า......ไม่ได้มีแต่ผมหรอกครับ ที่พร้อมจะช่วยคุณ ไม่มีใครอยากเห็นคนที่เรารักต้องทำงานหามรุ่งหามค่ำแล้วล้มหมอนนอนเสื่อหรอกครับ”   

 

 

 

...อืม...ถ้างานนี้ยังจีบไม่ติดอีกผมว่าผมควรปลูกไร่แห้วได้แล้วล่ะครับ ท่าทางจะออกดอกออกผลงอกงามสร้างกำไรได้เป็นกอบเป็นกำน่าดู  

 

 

 

 +++++++++++++++++++++++++++++++++++





ตอนนี้ก็ถือได้ว่ามาเกินครึ่งเรื่องแล้วล่ะค่ะ >__< ฮูเร่~~ 
ฉากนี้นันท์ดูจริงจังยิ่งกว่าทุกครั้ง ปลาบปลื้มจริงๆ ในที่สุดก็เป็นการเป็นงานกับเขาได้สักที 

ตอนแรกตั้งใจว่าตอนหน้าจะให้คุณรุทออกมาเผยใจบ้าง แต่คิดไปคิดมา...มันสปอยล์เนื้อเรื่องหลายส่วนอยู่ ดังนั้นขอเตะเอาตอนของคุณรุทไปเป็นตอนพิเศษเลยดีกว่า 

ตอนนี้ก็ใช้เวลาปั่นอยู่หลายวันเหมือนกัน T-T เขียนนันท์ให้ไม่หลุดรั่วออกมาเนี่ยยากจริงๆ (นี่ขนาดพยายามห้ามใจไม่ให้รั่วแล้วนะ) 

แต่ตอนนี้นี่......เขียนไปต้องหายาดมมาไว้ข้างๆ ตัวเลยค่ะ เนื่องจากคนเขียนไม่ถนัดเขียนอะไรหวานๆ เลี่ยนๆ แค่นี้ก็เต็มกลืนแล้ว สุดท้ายฉากที่อิเมไม่ถนัดที่สุดในโลกหล้าก็ยังคงเป็นฉากหวาน ฉากเรท และฉากบู๊อยู่ดี ฮ่าๆๆๆๆ (โอย ทรุด orz) 

เพราะฉะนั้นขอคอมเม้นต์ตอนนี้กันหน่อยนะคะว่าคิดเห็นยังไงกันบ้าง TwT อ่านแล้วติดๆ ขัดๆ อะไรบ้างมั้ย


สุดท้ายก็ขอขอบคุณสำหรับทุกเพจวิวและคอมเม้นต์เช่นเคยค่ะ!!! เย้ เกินหนึ่งพันคอมเม้นต์แล้ว~~~ *กระโดดโลดเต้น* อยากให้ถึงสองพันไวๆ จัง *มองท่านผู้อ่านด้วยสายตาเว้าวอนเหมือนนังซิน*


ปล. สำหรับท่านที่พิมพ์ภาษาไทยไม่ได้ T-T พิมพ์เป็นภาษาอังกฤษก็ได้นะคะ อิเมแกะภาษาคาราโอเกะไม่เป็น (ต้องไปให้เพื่อนช่วยแกะให้เลยทีเดียว =v=b)  

ปปล. ที่ตั้งชื่อตอนตอนนี้เป็นภาษาอังกฤษเพราะคิดว่ามันน่าจะอ่าน(ฟัง)แล้วเพราะกว่าคำว่า "อีกครั้ง" หรือ "ซ้ำสอง" อะไรประมาณนี้ (โดยปกติอิเมพยายามเลี่ยงไม่ใช่ภาษาปะกิดตั้งชื่อตอน เพราะเคยมาแล้ว... ปรากฏว่าทั้งเล่มนั้นต้องพยายามหาชื่อตอนให้มันเป็นภาษาอังกฤษเข้ากันทุกตอน orz อยากจะกระอักค่ะ) 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

2,944 ความคิดเห็น

  1. #2926 เจ้าชายแห่งรัตติกาล (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2556 / 11:27
    ผมจะดูแลคุณเอง >/////< อร๊ายยยยย แต่ถ้ารุธพูดคงโรแมนติกหน้าดู >3<

    แต่พอนันพูดมันฮามากๆ 555555+
    #2926
    0
  2. #2920 LyRiCaLStePz (@ampnaja) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 เมษายน 2556 / 17:51
    จะซึ้งก็ซึ้ง จะฮาก็ฮาอ่ะ

    ผมจะดูแลคุณเอง ถ้าประโยคนี้รุทเป็นคงพูดคงซึ้ง แต่นี่นันพูดมันก็เลย ... ฮา

    แกจะไปดูแลอะไรเค้าย้ะ อย่างแกอ่ะดูได้อย่างเดียวแหละ

    ดูใจ อั้ยยยยย > #2920
    0
  3. #2914 jaja (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2556 / 15:11
    หนูนันท์ สุดยอดจ้า...

    ฉากดราม่า ยังทำให้ฮาได้5555+
    #2914
    0
  4. #2795 PoPpY_555+ (@avonie) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2554 / 20:34
    นีา่แกตรงไปรึเปล่าจ๊ะพอนันท์

    แหม!!!จีบกัยซึ่งๆหน้า

    ไม่ใช่แค่คุณรุทธิ์นะที่ขำ ฉันก็ขำย่ะ
    #2795
    0
  5. #2733 MelonSherbet (@strawberrycatt) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2554 / 18:00
    แหมทำตัวแมนนะนันท์ อิอิ
    #2733
    0
  6. #2700 Doll_lucky (@luckypuzz) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2554 / 23:10
     ผมจะปกป้องคุณเอง อร๊ายยย ซึ้งมากมาย 

    >*****<
    #2700
    0
  7. #2582 ไคซ์ โคลอส (@aon-aon-) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2554 / 18:01
     หนูปอมๆ เก่งจังเลย
    #2582
    0
  8. #2528 5555+ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 กันยายน 2554 / 03:37
    เอิ่ม ยอมตัดไตไปขายเลยเรอะ = =
    #2528
    0
  9. วันที่ 11 กันยายน 2554 / 01:10
    Nunnnnnnnnn

    You're the best>///////////<.

    yang ni kun rut mai ruk yaa lei ro>.<

    tam ka nan tam ka nan hiewwwwwwwwwwww

    shop hnu sin a very pretty>.<
    #2473
    0
  10. #2462 Qbec. (@qbec13) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 กันยายน 2554 / 21:04
     เเหม พยายามจะเมะนะคนเรา 555+

    ชอบซินรดต้นไม้
    #2462
    0
  11. #2413 entirom (@p-qentiromp-q) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 กันยายน 2554 / 22:53
    สอนปอมปอมรดน้ำต้นไม้ได้ด้วย
    แถมเชื่อฟังอีกต่ากหาก

    เก่งมากน้องซิน

    ชมซินคนเดียว
    คนสอนไม่เกี่ยว (อ้าว เดี้ยๆ ////  นันท์ )
    #2413
    0
  12. #2388 SchoneTier (@schonetier) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2554 / 23:49
    โอ๊ยแมนมากลูก !!
    แต่แมน ๆ ดันไปรังแกน้องซิน ๕๕๕๕
    เอาน่ะ นาน ๆ ทีเนอะ = w =;; แต่ใช้ให้ไปรดน้ำต้นไม้นี่ก็ยังไงอยู่ ......
    เออะ .. แต่นี่คือนันท์ยังพยายามจะเมะใส่คุณรุทธิ์อยู่อีกเหรอ ? 
    พยายามดีจริง ๆ ! O___O;;

    ปล. ชื่อตอนนี่มาเป็นวงบ่ายสองกันเลยทีเดียว XD


    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 22 สิงหาคม 2554 / 23:50
    #2388
    0
  13. #2326 joyce_larts (@joycema24) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2554 / 18:35
    นู๋นันท์คำพูดคำจาแมนมากๆ อย่างนี้คุณรุทก็หลงตายกันพอดี ^ ^
    #2326
    0
  14. #2300 My Yaoi (@myyaoi) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2554 / 14:46
    มาถึงตรงนี้ ไม่ค่อยมั่นใจสายตานันท์ซะแล้ว มองยังไงว่าคุณรุทสวย = =

    ฮาที่นันท์สั่งให้ซินไปรดน้ำต้นไม้อ่ะ ฮาคอด ๆ 555

    ว่าแต่คุณนันท์ เป็นงานเป็นงานดีเหมือนกันนี่หว่า โฮะ ๆ ๆ ๆ ๆ
    #2300
    0
  15. วันที่ 21 กรกฎาคม 2554 / 20:08
    อ๊ากกก ! แมนเกินร้อยไปนะนันท์จ๋า 5555555'
    (จำได้ว่าก็แมนตั้งแต่เกิดนะ : นันท์)

    แหม ม คืบหน้าไปอีกขั้น ว่าแต่...
    ตุลย์อ่ะมีปัญหาไรน๊อ ยังไม่ได้ไขข้อข้อใจเลยน๊า า ?
    #2216
    0
  16. #2198 spsygk (@spsygk) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2554 / 16:44
     แมนมาก
    #2198
    0
  17. #1949 Hiba Meaw~! (@35392) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 มีนาคม 2554 / 19:37

    นังนันท์...แกแมนว่ะ=[]=!!!

    (อย่างแกพาคุณรุทไปปลูกต้นรักขายรุ่งกว่าเป็นไหนๆ 555+)

    #1949
    0
  18. #1919 ♥Jamjung&SJ♥ (@jamjungjammy) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 มีนาคม 2554 / 13:11
    นันโครตแมนเลย
    #1919
    0
  19. #1744 YAMSANG!! (@yamsang) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 มกราคม 2554 / 13:05
    ช่วงทำคะแนนของนันท์ ต้องรบกอบโกย
    #1744
    0
  20. #1679 dekkaset56 (@goay56) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 มกราคม 2554 / 00:19
    ทำคะแนนสุดๆเลยนะนันท์ สมกับเป็นศรีภรรยาของรุทจริงๆ
    #1679
    0
  21. #1535 SHi-gem (@p-gem) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2553 / 20:15
    และแล้วความรักของนันท์ก็ใกล้ถึงจุดสุดยอด *0* 555
    เชียร์ต่อน้านันท์สู้ๆจ้า ^^
    #1535
    0
  22. #1491 tatary (@tatary) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2553 / 23:43
    55555 น่ารักอะ ขำด้วย
    แต่แอบคิดว่าไอประโยคบอกจะดูแลเค้าเนี้ยขี้คร้านจะกลายเป็นเค้ามาดูแลเรามากกว่ามั่งตานันท์
    #1491
    0
  23. #1416 >> SNOOPY :] 10051 (@sunshine8059) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2553 / 15:27
     หนู นันท์สุดยอดดดดดดด
     555555555555
    #1416
    0
  24. #1350 kittykid (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2553 / 11:40
    นันท์กินยาผิดหรือเปล่าเนี่ย ทึ่งกับความคิดและการกระทำที่แสดงออกให้คุณรุทเข้าใจเลยนะ
    #1350
    0
  25. #1289 เจ้าหญิงเขียด (@serwadtion) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2553 / 10:42
     
    #1289
    0